Werken in Parijs
'Iedereen komt voor een jaar, maar wil nooit meer weg'
Auteur: Stephanie Bakker |
30-05-2007
| Reacties: 9
|
 Mail dit artikel
Levensgenieters vinden in Parijs het walhalla. Wie zich ook op de werkvloer thuis wil voelen, kan de Nederlandse voortvarendheid beter thuis laten. 'Ik verdedig altijd mijn mening, maar dat wordt hier niet op prijs gesteld.'
Toeterende auto's
'Elke dag fiets ik langs het Louvre. Bij de Place de la Concorde draai ik de Champs-Élysées op en daar kijk ik altijd even naar rechts, naar de Arc de Triomphe. Het is een toeristisch tripje, maar potverdorie, wat is het hier mooi.' Nog elke dag geniet kandidaat-notaris Bastiaan Cornelisse (32) van de fietstocht van zijn appartement in de Parijse kunstenaarswijk Le Marais naar het kantoor van Loyens Loeff in het achtste arrondissement. Op nog geen tweehonderd meter van het statige kantoorpand aan de rustige, beboomde Avenue Franklin Roosevelt bevolken toeristen in korte broeken de Champs-Élysées. Auto's toeteren onophoudelijk als ze vaststaan op het kruispunt. Wie even verder loopt, belandt in een weelde van luxe: tussen sjieke winkels van Prada, Chanel en Dior waar bontmantels van tienduizenden euro's in de etalage hangen en voorbijgangers zich vergapen aan de luxe taartjes en foie gras bij Parijs' glamourtraiteur Fauchon.
Nooit meer wennen aan iets anders
'Als je eenmaal in Parijs hebt gewoond, ben je ongeschikt voor welke stad dan ook', memoreert Cornelisse een uitspraak die hij ooit las en die de laatste tijd geregeld door zijn hoofd spookt. Al sinds het begin van zijn loopbaan bij het advocatenkantoor in Rotterdam, nu zeven jaar geleden, aasde hij op een positie in het buitenland, bij voorkeur in Parijs. 'Ik was bevriend met mijn voorganger in Parijs en hij heeft een balletje voor me opgegooid. Ik heb altijd al iets gehad met deze stad. Alleen van het slenteren door de straten word ik al blij.' Afgelopen winter zat ook zijn termijn erop. Hij mocht van geluk spreken dat hij er nog zeven maanden bij kreeg, maar in augustus zit hij toch echt weer op het Weena in Rotterdam. 'Het zal even wennen zijn met het dienblad in de kantine.'
Hoe anders is het in de Franse hoofdstad. Om half een op woensdagmiddag zijn de restaurants en brasseries afgeladen met zakenmensen. Obers in smoking haasten zich langs de tafels met wijn en brood. 'Tijdens de lunch worden de belangrijkste zaken beklonken', vertelt Cornelisse tussen de carpaccio en entrecote in. Hij moest wel wennen aan de gewoonte eerst uitgebreid over het eten, de wijn en algemene werkaangelegenheden te praten alvorens over zaken te beginnen. Die komen pas ter sprake bij het toetje. 'Als ik een afspraak heb met Franse cliënten die bijvoorbeeld een vennootschap in Nederland willen oprichten, vertellen ze me eerst gedetailleerd de historie van het bedrijf. Interessant voor mij, maar irrelevant voor de zaak. Soms duurt het een halve dag voor ik weet wat ik voor een klant kan doen.'
De baas beslist
En als je iets hebt afgesproken, kan het prima zo zijn dat het de volgende dag helemaal anders is. Fransen houden namelijk niet van 'nee' zeggen. Waar Nederlanders er geen doekjes om winden als ze niet op een voorstel ingaan, bedankt de Fransman beleefd en zegt dat hij ernaar zal kijken. Vervolgens hoor je niets meer. 'Als het zo uitkomt, zijn ze soms gewoon een afspraak vergeten', zegt Cornelisse. ' Niet komen opdagen is voor hen een nette manier om te laten weten dat ze geen zaken willen doen.' Het is hem ook wel overkomen dat hij afspraken maakte en dat de medewerker in kwestie overruled werd door zijn baas. Want waar assertiviteit en eigen initiatief in Nederland hooggewaardeerde eigenschappen zijn, is er in Frankrijk maar één die beslist en dat is de baas.
Meer schikken
Dat merkte ook Maarten Claassen (34), die sinds anderhalf jaar werkt op de octrooiafdeling van Orange, het voormalige staatsbedrijf France Telecom. De eerste paar maanden boterde het niet zo met zijn baas. Pas toen Claassen een gesprek aanvroeg, kwam het hoge woord eruit: 'Hij had het gevoel dat ik niet alles meteen uit mijn handen liet vallen als hij mij iets vroeg.' De relatie verbeterde zienderogen toen Claassen zich meer schikte naar de wensen van zijn baas. Niet altijd even efficiënt, maar tegelijk ziet hij er ook wel de voordelen van: 'Als jij iets gedaan wilt hebben van je "minderen", hoef je er ook niet twee keer om te vragen.'
Om de hiërarchie inzichtelijk te maken, zijn bij Orange net als bij veel overheidsinstanties de verschillende niveaus benoemd. Het niveau waarop je zelf opereert heet N, je directe baas noem je N+1, de baas daarboven N+2 enzovoort. Toch maakt Claassen nog wel eens een inschattingsfout. Zoals laatst bij een vergadering: 'Mijn N+3 stelde een vraag over het Nederlandse octrooirecht. Dat is mijn specialiteit, dus ik antwoordde meteen. Het werd stil en alle ogen waren op mij gericht. Het was duidelijk niet de bedoeling dat ik iets zei voor het me gevraagd werd. De vraag van de N+3 is er impliciet een aan de N+2, maar door mijn enthousiasme vergat ik dat.' En als diegene het verkeerde antwoord geeft? Dan corrigeert Claassen dat niet, zegt hij beslist. Misschien dat hij achteraf een mail stuurt waarin hij in omslachtige taal verzoekt of hij een suggestie mag doen. 'In Nederland is dit onderkruipgedrag, maar hier is het abnormaal om iemand die hoger in rang is te bekritiseren.'
Caractère de merde
'Vous avez un caractère de merde', oftewel: je hebt een moeilijk karakter. Dat kreeg Petra de Jonge (36) te horen toen ze solliciteerde als hoofdontwerper voor de vrouwencollectie van het modehuis Girbaud. Ze was voor de baan benaderd door een headhunter, maar haar potentiële werkgever wilde haar eigengereide gedrag graag zelf aan de kaak stellen. 'Ik verdedig altijd mijn mening en dat wordt niet op prijs gesteld.'
Toch heeft ze haar karakter al behoorlijk bijgesteld, zegt ze terwijl ze aan een witte wijn nipt op een terras aan een autovrije kade, een regelrechte uitzondering in Parijs. Ze volgde zelfs een coachingstraject bij een Française omdat het tussen haar en haar Franse bazen nog wel eens botste. 'Als ik nu iets maak, geef ik altijd de keuze tussen twee ontwerpen. Als je met één ding aankomt, blokkeren ze. Dan hebben ze het idee dat ze zelf geen inbreng hebben.' Ook in diplomatie heeft ze haar lesje geleerd: 'Je moet hier altijd beleefd blijven. De vorm is belangrijker dan de boodschap: met een glimlach kun je best heel rake dingen zeggen.'
Toen ze elf jaar geleden na haar studie naar Parijs vertrok om haar geluk te beproeven bij de grote Franse couturiers, had ze nooit verwacht dat ze zich voorgoed zou vestigen in het mekka van de mode. Maar ze werd verliefd op de stad én haar carrière belandde in een stroomversnelling. Na een stage kreeg ze een vaste baan bij Kenzo en acht jaar later werd ze gevraagd als eerste ontwerpster bij Barbara Bui, een bekend couturemerk in Londen en Parijs.
Het enige moment waarop ze eraan dacht terug te gaan naar Nederland was toen ze haar kinderen kreeg. De opvattingen van Franse collega's, vrienden en haar werkgever lagen mijlenver verwijderd van die van haarzelf. 'Ik gaf borstvoeding, maar er was absoluut geen begrip als ik wilde kolven op het werk. De bedrijfsarts raadde het zelfs af, omdat het kind er psychische schade van zou oplopen. En ik moet niet vertellen dat de kinderen van Nederlandse vrienden soms bij hen in bed slapen. Fransen krijgen daar gedachten aan incest bij.'
Bij haar eerste kind was er nog niet zoveel aan de hand, maar toen er een tweede op komst bleek, viel dit niet in goede aarde. Toen ze terugkwam van zwangerschapsverlof werd haar werk bij Barbara Bui opeens gedaan door een aantal stylisten en zei de eigenaresse geen 'bonjour' meer. 'Ik wist genoeg. Dat is typisch de indirecte Franse manier om te zeggen dat het voorbij is.'
Een jaar huur
Omdat ze besefte dat ze in Nederland nooit het werk kan doen dat ze in Parijs doet, besloot De Jonge er toch te blijven wonen. Hoewel het schipperen bleef: 'Mijn concurrenten in de mode zijn veelal homoseksuele mannen zonder kinderen en om mijn baan te kunnen houden, moest ik een keus maken tussen kind en carrière.' Er kwam een nanny die fulltime voor de kinderen zorgde, maar ook dat bleek niet de oplossing. 'Ze aten op een gegeven moment ons eten niet eens meer.' Dus bleef haar man thuis om voor de kinderen te zorgen. Inmiddels zijn de kinderen vier en zes en heeft hij zijn werk als fotograaf weer opgepakt. Voor vier dagen in de week, een uitzondering in Parijs. De Jonge: 'Het is hier niet vanzelfsprekend dat je veel tijd aan je kinderen wilt besteden.'
En nu zij haar droombaan bij Girbaud heeft gevonden, is het tijd voor een nieuwe stap: een ruimer huis. Het appartement in Montmartre van zestig vierkante meter (voor duizend euro, extreem goedkoop voor Parijse begrippen) is met twee opgroeiende kinderen veel te klein. Of het lukt, valt te bezien. De woningmarkt in Parijs is extreem krap en duur. Iedereen wil in de buurt wonen van goede scholen je mag zelf geen school kiezen en goed openbaar vervoer naar de binnenstad. In populaire wijken moet je zelfs een jaar huur op je bank hebben staan bij wijze van garantie. En als je bedenkt dat de huren in deze wijken beginnen bij drieduizend euro, is het duidelijk dat dit voor veel woningzoekenden onbetaalbaar is.
Dat ondervond ook Maarten Claassen. Omdat hij een specialistisch vak heeft, vond hij via een Engelse headhunter snel een baan bij Orange, iets dat normaliter een flinke opgave kan zijn met een werkloosheid van gemiddeld tien procent. Maar toen moest hij nog een huis vinden. Hij nam een week vrij en bekeek tientallen appartementen, soms wel met twintig anderen tegelijk. Overal liet hij een dossier achter. 'Als verhuurder kom je bijna niet van je huurders af en als iemand iets in de aanbieding heeft, wil hij alles van je weten: wat je verdient, wat voor contract je hebt. En voor het appartement dat ik nu heb, moesten mijn ouders zelfs garant staan. Ik ben vierendertig!'
Doe-het-zelven
Zo bekeken hebben grafisch ontwerpers Evelyn ter Bekke en Dirk Behage het ongelofelijk getroffen. In een stad waar de gemiddelde dertiger zestig vierkante meter bewoont, bezitten zij een huis met vier verdiepingen. Zodra de poort naast het huis opengaat, waan je jezelf op een binnenplaats zoals je die op het Franse platteland verwacht: tegen de met klimop begroeide muren staat een robuuste houten tuinbank en overal bloeien voorjaarsbloemen in potten. Kwetterende vogels zijn het enige wat je hoort. 'En dan te bedenken dat we het eerst niet wilden kopen', vertelt Ter Bekke als we het huis binnenlopen. Koffie, speculaas van de bakker om de hoek en cake met jam staan als ontbijt te wachten in het enorme onderhuis dat ze gebruiken als kantoor voor hun eigen ontwerpbureau, dat is gespecialiseerd in culturele communicatie. Behage vult aan: 'Het huis was van een bourgeois familie die meerdere huizen bezat. Maar hun zoon had er een soort hoerenkast van gemaakt: alle muren waren bekleed met stof en er hingen honderden spotjes. De fundamenten lagen bloot. Er hoefde maar wat te gebeuren en het huis zou instorten.'
Twee jaar lang klusten ze elk weekend, onder toeziend oog van de buurt, want doe-het-zelven in Parijs is een bezienswaardigheid. Ter Bekke: 'Franse vrienden vroegen of we het niet konden betalen om het te láten doen. En toen ik de gevel ging schilderen kwam de halve buurt vertellen hoe ik een kwast moest vasthouden.'
Het harde werken heeft zijn vruchten afgeworpen: het huis kan zo in de designbladen en Ter Bekke en Behage willen er nooit meer weg. Niet dat ze dat van plan waren, want de twee zijn na respectievelijk tien en twintig jaar Parijs zo 'verfranst' dat ze in Nederland niet meer zouden kunnen wennen. Ter Bekke kan met haar frêle voorkomen en elegante verschijning zo doorgaan voor Française. En zoals een goed Fransman betaamt, gaat Behage een stevige discussie over de presidentsverkiezingen niet uit de weg.
Franse arrogantie
Tien jaar geleden dacht Ter Bekke nog dat ze voor een jaartje naar Parijs zou gaan. 'Zoals iedereen. Zo is Picasso ook daar beland', aldus Behage. Ze werkte bij een Rotterdams ontwerpbureau, had een leuk huis, een grote vriendenkring, een leuk leven, maar er wrong iets. 'Het benauwde me dat ik over tien jaar nog hetzelfde leven zou kunnen hebben.' In Parijs ontmoette ze Behage, die er met Pierre Bernard de grafisch ontwerper die vorig jaar de Erasmusprijs won zijn eigen ontwerpbureau had en werkte voor gerenommeerde opdrachtgevers als het Louvre en Centre Pompidou. Achteraf zegt ze over haar stap: 'Je moet er geen issue van maken. Als je wilt, moet je gaan. En niet klagen of vergelijken, maar proberen een soort fusion te krijgen met je eigen cultuur.'
En dat werkt, want niet alleen privé, ook zakelijk gaat het de twee voor de wind. Ze doen niets aan acquisitie, de opdrachten komen als vanzelf: de huisstijl van het fotomuseum, de affiches en inrichting van het Musée National de Préhistoire en boeken van allerlei kunstenaars. Laatst werd hun nog gevraagd mee te doen aan een wedstrijd om de huisstijl van de kunstacademie te ontwerpen. Maar die verloren ze. 'We hadden alles tot in de puntjes verzorgd, maar het was te doordacht. Het liet te weinig ruimte om te kunnen filosoferen en dat doen de Fransen graag.' Ze lacht: 'Tja, het is toch je achtergrond om dingen duidelijk te maken.'
Hun succes geeft veel ontwerpbureaus in Nederland het nakijken. Ze zouden allemaal wel voor de omvangrijke culturele sector in Parijs willen werken, maar het mislukt systematisch, zegt Behage. 'Als je functioneert als een Fransoos is het geen probleem dat je buitenlander bent, maar je moet niet denken dat je een presentatie in het Engels kunt houden. Als je geen Frans spreekt, tant pis.'
Een behoorlijke beheersing van de taal is niet alleen noodzakelijk om je staande te houden in het Franse bedrijfsleven. Zo merkte Dirk Behage dat Fransen ontdooien als je ze in hun eigen taal benadert. 'De arrogantie die hun vaak verweten wordt, zie ik als verlegenheid. Ze weten heel goed dat ze slecht Engels spreken, en uit angst fouten te maken zeggen ze maar niets.' Of ze praten gewoon door in het Frans; zoals een vriend van hen die hele verhalen ophangt tegen de moeder van Ter Bekke, die nauwelijks Frans verstaat. 'Noem het arrogant, maar ergens is het ook schattig. Hij weet gewoon niet wat hij ermee aanmoet en wil toch contact maken.'
Pas de pain
Op het terras komt Etienne Boyer, de man van Petra de Jonge, aanlopen. Ondanks zijn naam is hij een grote struise Nederlander, die zich naar eigen zeggen nog niet heeft aangepast aan de Franse hoffelijkheid. 'Fransen zoenen altijd bij een kennismaking,' zegt hij, 'maar dat doen ze overal, zelfs op het schoolplein.
En als je op een feestje met allemaal onbekenden binnenkomt, moet je ook de hele kamer rond.'
Als voor het eten het brood op tafel komt, twijfelt De Jonge of ze een stukje zal nemen. 'Mijn bazin vindt dat ik acht kilo moet afvallen. Toen we laatst in Mi-laan waren, heeft ze me een week lang geterroriseerd: "Non non Petra, pas de pain". Koolhydraten zijn slecht voor de lijn, dus daar kwam ze weer met yoghurt en fruit.' Hoe oppervlakkig het ook is, van Françaises krijg je bijna een complex, zegt de Jonge, die naar Nederlandse maatstaven met haar maat veertig een prima figuur heeft. Ze respecteren me om mijn tekeningen en ideeën, maar je bent pas mooi als je slank bent. Heb ik bijvoorbeeld een jurk gekocht, zeggen mijn collega's: "Leuk, maar toch jammer dat je geen maat 38 hebt".'
Fotografie Pierre Laurent Hahn
Hoe vind je een baan?
Frankrijk heeft een gemiddelde werkloosheid van tien procent (ook onder hoogopgeleiden). Bereid je voor op een zoektocht als je in Parijs een baan wilt vinden! - De meeste banen zijn fulltime, dat wil zeggen 35 uur. Parttime werken is soms mogelijk, maar vaak pas onderhandelbaar als je al bij het bedrijf werkt.
- Vaak krijg je eerst een CDD (contrat á durée déterminée) voor de duur van 18 maanden. Hierna is de werkgever in principe verplicht een contract voor onbepaalde tijd (CDI - contrat á durée indéterminée) aan te beiden.
Franse vacaturesites:
Uitzendbureaus:
Meer handige websites:
Sollicitatietips
- Solliciteren bij een bedrijf in Frankrijk doe je altijd in het Frans. Ook al is het een internationaal bedrijf en zelfs bij een bedrijf dat van origine een Nederlands bedrijf is.
- De focus bij een sollicitatie in Frankrijk ligt op de competenties. Houd hier zowel in je curriculum als in het gesprek rekening mee. Onderbouwd wat je bereikt hebt met voorbeelden. Een psychologische of competentietest maakt ook vaak onderdeel uit van de procedure.
- Open sollicitaties zijn in Frankrijk heel gebruikelijk en vaak ook succesvol. Het laat zien dat je ambitieus en gedreven bent.
De sollicitatiebrief
- De sollicitatiebrief is kort, maximaal 10 á 15 regels.
- Besluit je per mail op een vacature te reageren, stuur de originele brief dan per post na. Liefst handgeschreven. Grafologie is nog een veelgebruikte selectiemethode in Frankrijk.
- Het is gebruikelijk een pasfoto bij te sluiten.
Het curriculum
- Het cv kan zowel in omgekeerde chronologische volgorde als functioneel (activiteiten thematisch geordend) worden ingedeeld.
- Geef in detail je talenkennis aan. Hoe is je mondelinge en schriftelijke kennis?
- In plaats van je geboortedatum geef je op een Frans cv je leeftijd aan.
- Een ‘project professionnel' maakt vast onderdeel uit van je cv. Direct onder je persoonlijke gegevens, beschrijf je in vijf regels wie je bent, wat je doet en bereikt hebt en wat je middenlange termijndoelstellingen zijn op werkgebied.
Het sollicitatiegesprek
- Je gaat naar binnen op hiërarchische volgorde. Ga niet zitten voor je hiertoe uitgenodigd wordt. Ook zitplaatsen zijn vaak conform hiërarchie ingedeeld.
- Besteed aandacht aan je uiterlijk. In Frankrijk hecht men waarde aan kleding, uitstraling en elegantie. Maar let op: houd het formeel.
- Het sollicitatiegesprek zal vooral gericht zijn op inhoud. Je kunt hobby's en privézaken op je cv zetten, maar vragen zul je er niet over krijgen. Een Franse werkgever vindt namelijk dat hij hier niets mee te maken heeft. Bereid je wel voor op een inhoudelijke discussie over je vakgebied.
- Er zijn meestal twee of drie sollicitatierondes
ELM (Expertise in Labour Mobility) publiceert handige gidsen over werken in het buitenland. Meer info en bestellen: www.labourmobility.com
Woonruimte vinden
Een huis huren: voor Franse verhuurders is het heel lastig een huurder uit te zetten, zelfs als deze niet betaalt. Tussen oktober en april is het zelfs bij wet verboden iemand uit te zetten. Om op zeker te spelen, wil een verhuurder dan ook alles van je weten.
Bij elk huis waar je gaat kijken, word je om een verzameling documenten gevraagd. Dit ‘dossier' bevat alle mogelijke documenten en papieren die bij je toekomstige verhuurder de indruk kunnen wekken dat je de huur braaf kunt en gaat betalen. Bijvoorbeeld:
- Kopie van je paspoort of identiteitsbewijs
- Drie recente loonstrookjes (de standaardregel is dat de huur maximaal een derde van je inkomen mag bedragen).
- De laatste aangifte inkomstenbelasting
- Drie laatste huurbewijzen van je vorige woning.
- Je laatste elektriciteitsrekening van je vorige woning
- Je bankgegevens (afschriften)
- Kopie van je arbeidscontract
- Een ‘caution solidaire', een verklaring van garant staan.
- Een in het Frans opgestelde verklaring van je huidige verhuurder of hypotheekverstrekker dat je altijd netjes je huur of hypotheek hebt betaald. Compleet met briefpapier, stempels en handtekeningen.
- Een verklaring dat je toekomstige verhuurder bij je bank inlichtingen over je financiële situatie mag inwinnen
Meer tips:
- Meestal word je gevraagd om minimaal twee maanden borg te betalen. Het is handig over cheques te beschikken. In Nederland een uitgestorven betaalmiddel, maar in Frankrijk nog zeer gangbaar.
- Verwacht niet dat je het ‘dossier' achteraf terugkrijgt. Zorg dus voor voldoende kopieën.
- Als je woonruimte krijgt aangeboden, reken er dan op dat je direct ja moet zeggen.
Handige huizensites:
! Soms kun je een ‘alert email' aanmaken. Je krijgt dat een mailtje zodra er woonruimte op de site wordt aangeboden met een door jou opgegeven profiel!!
Wellicht ook interessant:
Meer artikelen in de rubriek
'Werken in het buitenland'
Reageer, print of deel dit artikel
Reacties op dit artikel:
Christiaan | 1 juni 2007 (12:28)
Mmmm, de titel van dit overigens interessante stuk dekt de lading wat mij betreft niet. Een beetje te juichend...
Is het leven in Parijs wel zo'n feest? Uit het artikel komt duidelijk naar voren dat woonruimte uiterst schaars is en peperduur. Er zijn ook consequenties m.b.t. naar welke school je je kinderen kan sturen. En hoe lang je elke dag in de metro door moet brengen om op je werk te geraken.
In Parijs is het verder niet vanzelfsprekend dat je veel tijd aan je kinderen wilt besteden, zo lezen we in het artikel. Kan ik me goed voorstellen, want zo'n duur appartement moet natuurlijk wel ergens van betaald worden. De Franse bedrijfscultuur is er toch een die gebaseerd is op overwerken en zo laat mogelijk het kantoor verlaten. Consequenties van zulke keuzes zijn er natuurlijk wel voor de relaties tussen ouders en kinderen.
"De stad is ongelofelijk mooi en het culturele aanbod is buitengewoon goed", vertelt de directeur van het Institut Néerlandais. Dat neem ik graag aan, maar daar moet je dan wel de tijd voor hebben. Zo niet, dan is het verblijf in zo'n stad leuker voor toeristen en dagjesmensen dan voor hen die er daadwerkelijk leven en wonen.
Co Stuifbergen | 5 juni 2007 (13:18)
Houd er ook rekening mee dat in sommige opzichten kinderen in Nederland beter onderwijs krijgen. Om te beginnen leer je in Nederland beter Engels (overigens ook doordat films in "version originale" (met ondertitels) uitgezonden worden).
Voor wiskunde stellen de scholen behoorlijke eisen, dus bijles is hier geen incidenteel verschijnsel, maar een bloeiende bedrijfstak met gespecialiseerde bureaus.
Stéphane (fransman) | 5 juni 2007 (22:55)
Weetjes over Parijs:
* De luchtkwaliteit is regelmatig slecht.
* De woningprijzen zijn belachelijk hoog.
* Een op de twee getrouwde stel gaat scheiden
* De files zijn nog veel erger dan in Nederland.
* Armoede is overal te zien in de metro of buiten
* Geweld is vaak een probleem
* De meeste mensen iedere week buiten Parijs willen gaan
Suzy | 8 juni 2007 (12:15)
Nou nou, deze drie reakties zijn wel erg negatief! Als je in Parijs woont en zo dom bent om je per auto te verplaatsen ipv metro, fiets of bus ,zit je uiteraard vele in een file.
Fietsen is heel goed mogelijk vooral de laatste jaren en de metro is supervlug. Heel veel mensen woonachtig in Parijs hebben overigens geen auto! Zelf woon ik ruim 20 jaar in Parijs en het is heel goed mogelijk om van het culturele leven te profiteren, indien je dat zou willen, en de "cultuur" is zeker niet alleen voor "toeristen en dagjesmensen". Voor wat betreft het Engels onderwijs ben ik het helemaal eens met de briefschrijver.
Verder woont niet iedereen in een groot appartement en de prijzen oa in Amsterdam zijn ook niet mis! Bestaat er overigens geen armoede in Nederland? En hoe staat het met de scheidingen?
harriet thijssen | 13 juni 2007 (14:41)
zoveel mensen, zoveel meningen! Parijs is absoluut een geweldige stad, maar er wonen is voor Nederlanders soms een hele opgave. De Franse hiërarchische samenleving is voor ons Nederlanders een absoluut onbekend begrip. Als buitenlander blijf je altijd een buitenlander, hoe goed je de taal ook spreekt. Dat wordt nogal eens op niet mis te verstane manier duidelijk gemaakt. Onze rondborstige directheid wordt nogal eens - misschien niet ten onrechte - gezien als lompheid, en het vergt heel wat oefening om te komen tot de Franse diplomatie.
Integratie op de Nederlandse manier,dwz door sport en andere activiteiten, is vrijwel niet mogelijk. De Franse dagindeling geeft nauwelijks ruimte voor dit soort activiteiten, en het weekend is gereserveerd voor de familie.
De strijd om de hoogste functie begint al in de wieg, zet zich voort in het lager en hoger onderwijs en uiteindelijk in het bedrijfsleven. Individualisme gaat ten koste van teamspirit. Het betekent ook dat degenen die intellectueel gezien wat zwakker zijn, maar die mogelijk kwaliteiten op andere gebieden hebben, onderweg naar de top sneuvelen. Ofwel, zoals mijn huisarts stelt: het Franse educatieve systeem is destructief.
Voor niet-werkende Nederlandse vrouwen is het vrijwel onmogelijk om in contact te komen met Franse leeftijdgenoten, zeker als er geen kinderen zijn of de kinderen op een internationale school zitten. Dit betekent dat je altijd ben aangewezen op de expatgemeenschap, en moet kunnen hanteren dat dat een voortdurend wisselende gemeenschap is.
Aan de vele genoemde voordelen wil ik graag toevoegen dat de medische zorg hier zeer goed is, en wachtlijsten haast niet bestaan. En als je optimaal geniet van de heerlijke keuken en wijnen, heb je die zorg misschien wel nodig ...
Yasmijn | 26 oktober 2007 (17:14)
Hallo allemaal,
Ik sta op het punt te verhuizen naar Parijs, omdat mijn vriend daar woont. Ik baal een beetje omdat ik geen baan kan vinden. Kan iemand me helpen hoe ik het moet aanpakken om een leuke baan te vinden in parijs.
elke behage | 18 januari 2008 (16:40)
Om jaloers te worden, wat goed er voor te gaan en dan ook nog zo succesvol te zijn (althans enkelen). Trots op jullie Dirk en Evelyn, mag ook wel eens gezegd worden. Zou graag spoedig een kijkje komen nemen.
guusje groenen | 15 mei 2008 (15:48)
Bijzonder inspirerend om al die verhalen van Nederlanders te lezen die hun leefwereld zo vergroot hebben onder meer omdat ze Frans spreken. Ben je benieuwd naar meer verhalen over Nederlanders die uitleggen in hoeverre het Frans hun leven verrijkt heeft? Ga naar www.franszelfsprekend.nl en bekijk de filmpjes.
Daniël Dekker | 15 augustus 2011 (1:26)
Het spijt me maar ook ik vind de reacties hierboven bijzonder negatief. Idd, het is anders, het is hierargischer, zowel in het bedrijfsleven als ouder-kind, privé en zakelijk zijn strikt gescheiden en het is veel formeler en je MOET Frans spreken (dat wij onze taal maar verloederen door het Engels wil niet zeggen dat iedereen dat moet doen), maar als je Frans spreekt, lang genoeg over koetjes en kalfjes praat, bij elk twijfelgeval gewoon 'vous' zegt, niet zeurt op je werk en je baas respecteert. M.a.w. als je gewoon integreert (wat wij ook van allochtonen verwachten) zul je enorm genieten van de culturele, bourgondische, bruisende stad met haar fantastische keuken.
|
