Nederland is weer een emigratieland
Auteur: Luuk Sengers l.sengers@bp.vnu.com |
21-02-2005
| Reacties: 10
|
 Deel dit artikel
Voor het eerst in vijftig jaar vertrekken er meer mensen uit Nederland dan er binnenkomen. Emigreren is nu echter wel wat anders dan tijdens de naoorlogse 'nieuwe landverhuizingen'. 'Ik volg de Nederlandse televisie via de site Uitzendinggemist.nl, dus ik kan overal over meepraten.'
Recordaantal weg uit Nederland
'We gingen niet weg omdat we ontevreden waren over ons leven in Nederland. We hadden allebei een goede baan, een mooi appartement in Utrecht, we hadden alles. En toch hadden we allebei het verlangen om een keer in het buitenland te wonen en werken. We wilden later geen spijtgevoel hebben en daarom hebben we ons werk opgezegd, het huis verkocht en zijn we met de twee katten naar Barcelona gegaan.' Ted Meulenkamp (35), Europees recruitment manager, en zijn vriendin Barbara de Swaab (31), die vier jaar geleden vertrokken naar Barcelona, zijn bij lange na niet de enige Nederlanders die hun geluk beproeven in het buitenland. Volgens het CBS heeft vorig jaar een recordaantal Nederlanders het land verlaten. Wel 112 duizend! Zeven procent méér dan het jaar ervoor. Nederland is plots geen immigratieland meer, een bestemming voor gelukzoekers, maar een emigratieland, een land om te verláten. En dat blijft voorlopig zo, aldus de statistici, in elk geval tot 2010. Jaarlijks zullen er vanaf nu meer dan honderdduizend Nederlanders hun land de rug toekeren. Een vertrekoverschot van dergelijke omvang hebben we in Nederland sinds de jaren vijftig niet meer gehad. Tienduizenden Nederlanders vertrokken destijds, aangemoedigd door de overheid, naar landen als Canada, Australië en Zuid-Afrika. Reizen ging nog overwegend per boot, telefoneren naar het thuisfront -- vooropgesteld dat je telefoon had -- kostte een godsvermogen en televisie stond nog in de kinderschoenen. Emigreren was destijds dan ook iets anders dan nu. Wie wegging, was ook echt weg.
Emigratie: niet voor eeuwig
Dat is nu wel anders. 'Ik vind het woord emigratie nogal zwaar klinken', zegt Mickey Stuivenberg (35) die, na een jarenlang verblijf in Singapore en Hongkong, sinds twee maanden in Australië een bestaan probeert op te bouwen als journalist en copywriter. 'Met e-mail, MSN en Skype is het zo eenvoudig om contact te houden met het thuisfront, dat het soms helemaal niet voelt alsof we zo ver weg wonen. Ook omdat ik niet het idee heb dat het voor eeuwig is. En mocht het echt niet bevallen, dan kun je toch altijd teruggaan?' Thomas Vergouwen, die sinds drie jaar in Parijs woont en werkt, heeft als hij eens in Nederland is niet bepaald het gevoel veel gemist te hebben. 'Ik volg de Nederlandse televisie via de site Uitzendinggemist.nl, dus ik kan overal over meepraten.' Het zijn uiteraard niet allemaal hoogopgeleide dertigers die vertrekken. Na aftrek van kinderen, studenten, gepensioneerden, landbouwers en mensen die naar het land van hun ouders verhuizen, blijven er 41 duizend emigranten over waarvan we niet weten waarom ze drop, pindakaas en files hebben verruild voor de vreemde gewoonten van een ander land. In dit cijfer zitten ongetwijfeld duizenden expats: werknemers die een tijdje voor hun bedrijf in het buitenland zijn gaan werken. Maar hoeveel? Niemand die het weet. Laten we daarom aannemen dat er ergens tussen de dertig- en veertigduizend Nederlanders zonder formele opgaaf van reden vertrokken zijn. Zelfs het CBS zegt niet te kunnen verklaren waarom zo veel Nederlanders met have en goed de grens oversteken. Het statistiekbureau verzamelt de cijfers bij de gemeentelijke basisadministraties, het bevolkingsregister. Maar iemand die komt om zich te laten uitschrijven, wordt niet gevraagd wat de reden is voor zijn of haar vertrek uit Nederland. Meulenkamp, De Swaab, Stuivenberg en Vergouwen zochten het avontuur, maar wat beweegt de rest van de immigranten?
Ergens door aangetrokken
Het is uiteraard verleidelijk te denken dat Volkert van der G. en Mohammed B. er schuldig aan zijn dat gezonde, goed opgeleide Nederlanders hun biezen pakken. Maar erg waarschijnlijk is dat niet, denkt Hilde Cevaal. Ze heeft een bureautje, Visaversa, dat emigranten begeleidt naar de Verenigde Staten (het zevende land op de ranglijst van populaire emigratiebestemmingen van Nederlanders). 'Er is wel eens iemand die zegt: "Ik wil mijn kinderen niet in Nederland laten opgroeien." Maar dat gebeurt zelden. De meeste emigranten worden ergens door áángetrokken, niet afgestoten.' 'Het zijn avonturiers', zegt Paul Hiltemann, die Nederlanders op weg helpt in Nieuw-Zeeland, Australië en Canada. Het zijn allemaal vakmensen, van artsen tot loodgieters, die in Nederland prima aan de bak kunnen, maar toch vertrekken, aldus Hiltemann. 'Ze zullen het niet snel toegeven, maar wat hen het meeste trekt is niet de natuur of de rust: het is de verandering op zichzelf! Ze verlangen naar een ander leven. Waarom zou een bankdirecteur anders een B &B beginnen in Nieuw-Zeeland?' 'Ze zijn een camping begonnen, hebben een hotel overgenomen of een benzinestation', zegt Cevaal. 'Het zijn doorgaans zelfstandige ondernemers die gelokt worden door de wetenschap dat ze in de VS met minder regels en formulieren te maken zullen krijgen.' Zowel Hiltemann als Cevaal hebben het overigens wel gemérkt dat eind vorig jaar Theo van Gogh vermoord werd: meer hits op hun websites dan ooit te voren en meer journalisten aan de lijn. Maar serieuze nieuwe emigranten heeft het niet opgeleverd. Hiltemann: 'Zo was er een resolute meneer die door de telefoon zei: "Ik wil emigreren." Goed, antwoordde ik, waar naartoe? "Eh..." Daar had hij nog niet over nagedacht.'
Goed gepland
Het kenmerk van de avontuurlijke emigrant, die er natuurlijk altijd zijn geweest, is juist dat ze niet impulsief handelen, maar hun transformatie jaren van tevoren plannen -- om hun droom niet voortijdig in duigen te zien vallen. Cevaal: 'De VS zijn geen gemakkelijk land om een permanente verblijfsvergunning voor te krijgen. De mensen die het tóch proberen, hebben meestal iets met het land. Het is hun passie.' Zo hadden Meulenkamp en De Swaab vooraf veel informatie op het internet gezocht en beschikten ze door de verkoop van hun huis over een spaarpotje waarmee ze het in elk geval een jaar mee zouden kunnen uitzingen. Meulenkamp: 'Je moet een financiële buffer hebben. Het kan ook fout gaan en dat moet je incalculeren. En om zeker te weten dat Barcelona ons zou bevallen hebben we een appartementje gehuurd in een arbeiderswijk en zijn we twee weken gewoon door de stad gaan lopen. Dus niet de toerist uithangen, maar kijken of we het prettig vonden om daar te wonen.' Stuivenberg en haar man Menno wilden permanent residents worden, zodat ze gewoon in Australië konden gaan wonen en ter plekke naar werk konden zoeken. 'We wilden niet meer, zoals in Singapore en Hongkong, afhankelijk zijn van een visum van onze werkgever. Op het moment dat je dan je baan opzegt, moet je gelijk binnen een paar weken het land uit.' Maar voor het Australische skilled independant visa moesten ze punten verzamelen. Het papierwerk had nogal wat voeten in aarde. Je moet van je diploma's en cijferlijsten Engelstalige versies hebben en die weer laten certificeren. Hetzelfde geldt onder andere voor je trouwakte en uittreksel uit het bevolkingsregister. Later volgen nog verklaringen van goed gedrag, medische keuringen, en Engelse testen.' Omdat een serieuze poging elders een bestaan op te bouwen een behoorlijke voorbereiding vergt, is het aantal spijtoptanten volgens de kenners laag -- ook al keert volgens het CBS de helft van de emigranten na een jaar of acht op zijn schreden terug en tien procent zelfs al na een jaar. Hiltemann: 'Dat geldt misschien voor studenten en expats. Maar mensen die hun zinnen hebben gezet op een permanent verblijf, die komen alleen terug als het echt niet anders kan: als er iemand ziek wordt of hun bedrijfje failliet gaat.' Meer weten? www.kit.nl (Koninklijk Instituut voor de Tropen) -- trainingen en begeleiding voor een verblijf in het buitenland.
Meer artikelen in de rubriek:
Werken in het buitenland
Reageer, print of deel dit artikel
Reacties op dit artikel:
CB | 28 februari 2005 (9:40)
wat een slap en eenzijdig verhaal.
Ook ik ben geëmigreerd en wel naar het buurland Duitsland. Niet om een nieuw bestaan op te bouwen zoals dat zo mooi heet, ik werk nog steeds bij dezelfde werkgever en reis nu wat meer. De extra reistijd is het meer dan waard. Voor ons geen scooteroverlast, drugsoverlast of burengerucht meer maar rust en ruimte voor een heel wat schappelijker prijs. Laten we niet hypocriet zijn; natuurlijk is de verloedering van de afgelopen jaren, vooral die in de grote steden een extra stimulans om te verhuizen. Omdat de gebieden rondom de grote steden allang zijn volgebouwd en de huizen bijkans onbetaalbaar wordt die stap over de grens alleen maar makkelijker. Ik woon nu in een huis dat ik in Nederland niet had kunnen opbrengen, zo simpel is het.
Dat er daarnaast gelukszoekers zijn op zoek naar het grote avontuur is geen nieuws, die zijn er altijd. Dit is echter geen verklaring voor de huidige leegloop in Nederland.
Vrienden en kennissen begrijpen onze stap heel goed, vooral als ze hebben ervaren hoe groot de verschillen kunnen zijn in woonomgeving en prijs.
Cindy | 4 maart 2005 (15:47)
Ook ik ben de grens overgestoken weliswaar vanwege het feit dat mijn partner daar woont, maar toch. En ik moet zeggen Nederland is thuis maar wonen in wallonie heeft toch een aantal voordelen op Nederland; Ons vrijstaande huis op steenworp afstand van Brussel(15 km) zou in Nederland ONBETAALBAAR zijn, bossen en ruime opzet van de buurt is een verademing.Wij vergeten de auto op slot te doen, gewoon omdat het niet nodig is. 's Avonds de hond uitlaten in het aangrenzende bos, geen probleem. Kinderen die je met twee woorden begroeten wanneer je ze tegenkomt in de buurt en zo kan ik doorgaan. Waar vind je dat nog in Nederland en zeker zo dicht bij grote steden als rotterdam, amsterdam of Utrecht? Voorlopig blijven we dus nog even in Belgie,want als je een beetje frans spreekt kun je ook hier je weg wel vinden.
I,Venema | 9 maart 2006 (13:33)
Dinsdag 9 maart 2006
Het is niet zo gek dat er zoveel Nederlanders vertrekken want met zo`n regering wil je wel weg. Onze zoon is nu twee jaar bezig om zijn vrouw en twee kinderen uit PERU naar nederland te halen. De kinderen 3 en 2 jaar zijn Nederlander dus het gaat om zijn vrouw,maar de IND heeft steeds een ander argument om het af te wijzen dus nu denkt hij er ook over om te vertrekken.Al die regels die ze daar in Den Haag zitten te bedenken die nergens op slaan wordt je toch niet goed van maar die kinderen zijn wel de dupe.
EL | 30 april 2006 (17:19)
Duidelijk verhaal, ook wij zijn het het spuugzat in dit land.
Niet om de politiek of de strenge regeltjes maar ze komen veel te laat. Over 5 jaar is het land echt heengegaan. Wij zullen dan ook alles doen om een nieuw en vooral vrij bestaan op te bouwen in de VS. Daar werk je voor jezelf en niet voor 4 anderen die thuis zitten en hun hand op houden, Nederland bedankt voor niets!
Menno.v.M | 16 augustus 2006 (22:01)
Besef dat je het in NL helemaal niet zo slecht hebt! Wij Nederlanders kunnen heel goed zeiken en zanikken van "O, 't is zo vol", "Het file-verkeer komt me de oren uit" en "De overheid is een zootje" maar dat mag geen reden zijn te emigreren, want het is overal wat. Nederland heeft goede arbeidsvoorwaarden, voorzieningen en faciliteiten. Die vind je niet overal.
Ikzelf koos voor avontuur en werk nu alweer bijna 2,5 jaar in Victoria, BC, Canada. Absoluut geen spijt van mijn emigratie. Ik ben zeer dankbaar voor wat ik nu allemaal heb. Een groot vrijstaand huis, een familie, leuke baan. Maar om de arbeidsvoorwaarden hoef je het hier niet te doen.
Besluit je te emigreren, maak dan een overzicht van wat je wil, wat je verwacht, wat je aan kan. Is er een passie, dan is er zeker een weg. En als het dan lukt en je kijkt achterom dan ben je blij dat je niet meer in die file staat ;)
Erik v.W | 22 september 2007 (16:17)
Nu ik hoor dat het Kabinet de europese Grondwet er gewoon door gaat drukken zonder referendum, ben ik overtuigd van de totale minachting voor de burger.
Ons Nee van 2 jaar terug wordt gewoon in JA veranderd.
Ben ontzettend blij dat ik de dictatuur ontvlucht ben destijds , en heb het hier in Zuid Afrika super naar mijn zin.De vriendelijkheid en belkeefdheid van de bevolking, het klimaat de bergen., de blauwe zee...
Echt de rest van de wereld kan en IS zoveel beter.
Wil nooit meer terug naar dat regelzieke land waar de grote muilen het voor het zeggen hebben, En dat is inclusief "den Haag"
chandra | 28 september 2009 (23:05)
hallo,
ik wilde jullie wat vragen!!! ik ben voor 1week op vakantie geweest in NY.
het beviel me zo goed dat ik daar wil gaan werken en wonen, ik weet alleen niet hoe en waar ik moet beginnen. hoe vind je nou een vaste baan daar als je je zorg diploma niet hebt behaald??? en ik heb een dochtertje van 3jaar......
misschien hebben jullie wel goeie tips voor mij...
alvast bedankt.
gr,
chandra
VF | 7 november 2009 (2:11)
Hallo,
Menno heeft helemaal gelijk! In Nederland heb je het zo slecht nog niet! Ons Duitse avontuur is op een fiasco uitgelopen....en we kennen hier nog veel meer Nederlanders die zich voor hun kop kunnen slaan dat ze hierheen emigreerden. Vooral Noord Duitsland is tegen de komst van buitenlanders en dat ben je dus als Nederlander zijnde hier. Ze gunnen je het licht in je ogen niet! Denk nog maar 4 x na voordat je plannen maakt om te emigreren....het lijkt soms allemaal leuker dan het is. Als het wel lukt dan heb je ECHT geluk, en hoe vaak heb je dat in je leven?
Groetjes
Een verscheurde familie
kees | 9 januari 2010 (17:53)
In nederland fungeer je alleen als robot. werken eten slapen, rekeningen betalen.. in de file staan. totdat je doodgaat. dat is het leven hier.
Josje | 9 juli 2010 (20:42)
Wij zijn 2 jr geleden geemigreerd naar Curacao en zijn met geen 10 Heineken paarden meer terug te krijgen. We zijn druk doende om de taal te leren en burgeren goed in. In tegnstelling tot vele Nederlanders die absoluut geen moeite ergens voor doen.
Het is goed zo.
|
