Wonen en werken in ... Guadalajara (Mexico)
Auteur: Rian van Heur
|
29-12-2011
| Reacties: 3
|
 Mail dit artikel
Communiceren als een Mexicaan is vooral níet zeggen waar het op staat. Na bijna twintig jaar is dat voor Peter Gerritsen een tweede natuur geworden. ‘Ik kan er heerlijk omheen draaien.'
Naam: Peter Gerritsen
Leeftijd: 46 jaar
Functie: hoofddocent rurale en milieu sociologie aan de universiteit van Guardalajara
Studie: tropische bosbouw (ir.) en gepromoveerd op rurale sociologie in Wageningen
Geplande verblijfsduur: permanent, sinds juli 1993
Woonsituatie: woont met zijn Mexicaanse vrouw en twee kinderen (dochter van 11 en zoon van 8 jaar) in een vrijstaand huis in een stadje nabij Guadalajara, aan de westkust van Mexico
Woonde eerder in: Venezuela (acht maanden voor studie) en Mali (vier maanden voor studie), Spanje (een jaar studieverlof)
Hoe vaak terug naar Nederland: ‘Ik reis twee tot drie keer per jaar voor werk naar Europa en probeer dan ook Nederlandse familie en vrienden te bezoeken.'
Je lijkt aardig gesetteld in Mexico.
‘Ik leerde mijn vrouw kennen toen ik hier ongeveer twee jaar woonde. We kregen kinderen en dan vliegt de tijd. De eerste jaren dacht ik dat ik nog wel eens terug zou gaan naar Nederland. Nu heb ik die drang niet meer, Mexico is na al die tijd een tweede vaderland geworden. Ik heb me zelfs laten naturaliseren tot Mexicaan. Vooral voor mijn kinderen trouwens, die meer Mexicaans dan Nederlands zijn. Maar ook uit genegenheid voor de plek waar ik nu woon en werk.'
En hoe Mexicaans ben jij inmiddels zelf?
‘Ik heb zeker gewoontes van hier overgenomen. Mexicanen zijn bijvoorbeeld niet erg direct: als ze het ergens niet mee eens zijn, zeggen ze dat niet maar gaan ze allerlei alternatieven aanprijzen. In het begin had ik daar moeite mee en werden collega's wel eens boos vanwege mijn nuchtere Nederlandse manier van communiceren. Nu kan ik er ook heerlijk omheen draaien. Verder doen Mexicanen veel samen met hun familie, die is heel belangrijk voor ze. Daardoor ben ik mijn eigen familie ook meer gaan waarderen. Ik probeer nu wat vaker naar Nederland te gaan. Bijvoorbeeld door mijn zakelijke reizen naar Zwitserland te combineren met een bezoek aan Nederlandse familie en vrienden.'
Wat is er nog typisch Nederlands aan je?
‘Ik kom altijd op tijd en werk heel gestructureerd. En we houden de Nederlandse feestdagen in ere, zoals Sinterklaas. Met mijn kinderen spreek ik Nederlands, zij worden tweetalig opgevoed. Via internet volg ik het nieuws, zodat ik op de hoogte blijf van wat er speelt. Ik voel me nog steeds - en met trots - Nederlander en ga altijd met plezier terug.'
Hoe ben je ooit in Mexico terechtgekomen?
‘Dat was eigenlijk toeval. Toen ik twee jaar als docent in Wageningen werkte, tikte ik een onderzoeksbeurs op de kop waarmee ik naar het buitenland kon. Aan de universiteit werkten ook een aantal Mexicanen uit Guadalajara, zij konden me wel aan een plek helpen. Ik zou in eerste instantie een jaar in Mexico blijven, maar kreeg daar een onderzoeksbaan aangeboden. Met de universiteit van Wageningen sprak ik af dat ik op dit onderzoek zou kunnen promoveren. Dat gebeurde in 2002, in Wageningen. Ik kon er blijven, maar besloot toch terug te gaan naar Mexico.'
Waarom is Mexico een fijn land om te wonen en werken?
‘De onderlinge solidariteit valt me elke keer weer op. Mensen helpen elkaar. Vroeger zag je dat ook in Nederland, tegenwoordig is die samenleving wat individualistischer. En ik woon prachtig, in een vallei. Als ik naar buiten kijk, zie ik de bergen.'
Waar moest je aan wennen?
‘Binnen de universiteit iets regelen, bijvoorbeeld fondsen, gaat heel moeizaam. Je moet langs verschillende bazen, een heleboel formulieren invullen en memo's schrijven. Bovendien is het hier heel hiërarchisch. Ik merk bijvoorbeeld dat ik makkelijker dingen voor elkaar krijg sinds ik een doctorstitel heb. Hoewel dat misschien ook komt doordat ik nu weet hoe ik dingen moet vragen. Die hiërarchie zit ook in de etiquette en de vaste procedures die je in bepaalde situaties moet volgen. Bijvoorbeeld als de rector op bezoek komt: hij wordt voorgesteld, je moet wachten tot hij het woord neemt en je mag niet zomaar een vraag stellen. Vergaderingen duren vaak erg lang. Iedereen mag overal iets over zeggen, ook al heeft een ander al precies hetzelfde gezegd.'
Is het belangrijk dat je Spaans kunt spreken?
‘Als je wilt integreren, moet je Spaans spreken. In deze regio spreken mensen bijna geen Engels. Ze kunnen het wel, want veel Mexicanen zijn in de Verenigde Staten geweest en op televisie zien ze Engelstalige programma's. Maar ze durven het niet zo goed, omdat ze het te weinig doen en het niet gewend zijn. In deze regio wonen heel weinig buitenlanders, ik ben de enige in mijn dorp.'
Expats gezocht
Woon en werk jij in het buitenland? En zou je het leuk vinden om er over te vertellen? Mail dan naar webredactie@intermediair.nl.
Wellicht ook interessant:
Meer artikelen in de rubriek
'Werken in het buitenland'
Reageer, print of deel dit artikel
Reacties op dit artikel:
Ed Doe | 2 januari 2012 (12:22)
Ik heb zelf ook in Mexico gewerkt, te weten in Queretaro en Zapopan (Guadalajara).
In Queretaro werkte ik bij o.a. KIO Networks een Datacenter met 5000 m2. In Guadalajara werkte ik bij Perot Systems/Dell Global Services. Mexico is een land waar veel te doen is qua ICT. Ik zit zelf in de Microsoft/VMware/ITIL/VDI hoek. We zijn nu 1,5 jaar terug in Nederland, reden was dat ik in principe teveel werkte en weinig bij het gezin was, getrouwd met drie kleine kinderen. Als ik een goede degelijke baan zou vinden waar men de uren zou respecteren zou ik het zeker overwegen om terug te keren...naar Guadalajara.
André de Jong | 3 januari 2012 (23:37)
Hoi Peter,
Zelf heb ik ook in Wageningen Milieuhygiëne gestudeerd en ben al een paar jaar getrouwd met een mexicaanse uit Colima. We wonen en werken nu in Nederland, maar willen graag in Mexico in de buurt van Colima Guadalajara gaan wonen en werken.
Heb jij tips om een goede baan te kunnen vinden.
Iedere reacties wordt zeer op prijs gesteld.
Met vriendelijke groet,
André de Jong
Saskia Kreutzer | 20 januari 2012 (16:43)
Hoi Peter,
Leuk je artikel te lezen en ik herken het helemaal, al is het al weer 10 jaar geleden dat ik in Mexico zat! Wat een hierarchie en bureaucratie! Maar ook weer de andere kant, een relatief relaxte werkhouding. Helaas gaat het in Nederland vooral in het onderwijs nu veel bureaucratischer worden. MIsschien toch weer tijd voor een Latijns amerikaans avontuur?
Groetjes,
Saskia
|
