Wonen en werken in ... Manilla (Filippijnen)
Auteur: Rian van Heur
|
14-12-2011
| Reacties: 4
|
 Mail dit artikel
De beste manier om je Filippijnse collega's voor je winnen, is door jezelf voor schut te zetten, ontdekte Rode Kruis-medewerker Margot Steenbergen. ‘Hier wordt veel meer gelachen dan in Nederland.'
Naam: Margot Steenbergen
Leeftijd: 29 jaar
Functie: partner for resilience-medewerker bij het Rode Kruis. ‘Ik ondersteun het Filippijnse Rode Kruis bij een rampenvoorbereidingsproject en koppel de voortgang terug aan het Nederlandse Rode Kruis, waar ik in dienst ben. Daarnaast breng ik de vijf lokale organisaties samen die meedoen aan het project.
Studie: sociale wetenschappen aan University College in Utrecht, master Humanitarian Assisstance (NOHA) in Groningen en postdoc ontwikkelingsstudies in Nijmegen
Geplande verblijfsduur: van maart 2011 tot en met december 2012
Woonsituatie: een eenkamerflat op de zesde etage van een flat met twintig verdiepingen. Daar wonen lokale bewoners, wat collega's en andere expats.
Woonde eerder in: VS (2000), Zweden (2004), India (2005), Londen (2005-2006), Pakistan (2007) en Kenia (2007)
Hoe vaak terug naar Nederland: is nu twee keer teruggeweest en denkt dat het daarbij blijft tot december 2012
Je hebt al op veel plekken gezeten.
‘Ja, maar eigenlijk wil ik al mijn hele leven in Frankrijk wonen. Waarschijnlijk omdat ik daar vroeger veel op vakantie ben geweest. Maar dat komt er steeds niet van. Na de middelbare school heb ik een jaar in Amerika gestudeerd. Zweden was een uitwisseling tijdens mijn studie sociale wetenschappen. In India en Londen liep ik stage. Ook in Pakistan zat ik voor mijn studie, maar daar moest ik weg om veiligheidsredenen. Uiteindelijk heb ik mijn stage in Kenia afgemaakt.'
Wat trekt je aan in wonen en werken in het buitenland?
‘Ik vind er rust. Het leven is overzichtelijk, met minder vrienden en geen familie en dus weinig verplichtingen. En ik vind het inspirerend om met mensen uit een andere cultuur in aanraking te komen. Die kijken met een andere blik naar de wereld, ze hebben andere ervaringen. Dat prikkelt mijn gedachten.'
Hoe kom je in Manilla terecht?
‘Dat liep toevallig zo. Ik werkte op het hoofdkantoor van het Rode Kruis in Den Haag voor programma's die in Centraal-Azië worden uitgevoerd. In Zuidoost-Azië was op een gegeven moment een tekort aan mensen en mij werd gevraagd om daar op locatie in te springen. In eerste instantie tijdelijk, maar op de Filippijnen zat nog niemand van het Nederlandse Rode Kruis. Toen kreeg ik die baan aangeboden.'
Wat valt je op op de werkvloer?
‘Mijn collega's zijn heel optimistisch, hier wordt veel meer gelachen dan in Nederland. Een Nederlandse vriendin hoorde na een training die zij had gegeven dat ze te serieus was geweest, er hadden wel wat meer grapjes in gemogen. Als ik mezelf voor schut zet, wordt dat erg gewaardeerd. Opvallend is trouwens hoeveel vrouwen hier werken en hoge posities bekleden. Ze hebben een sterke mening en zijn erg geëmancipeerd. Dat is niet overal in deze regio zo vanzelfsprekend.'
Welke taal spreek je?
‘Mensen spreken hier erg goed Engels want het land is dertig tot veertig jaar gekoloniseerd geweest door de VS. Toch probeer ik de lokale taal Tagalog te leren. Dat is niet makkelijk, omdat de woorden en de structuur nergens mee te vergelijken zijn. Veel stampen dus. Veel mensen spreken overigens weer iets anders: een combi van Engels en Tagalog, Taglish genoemd. Nu ik de lokale taal een beetje spreek, begrijp ik het Taglish ook beter. Eén van mijn secundaire arbeidsvoorwaarden is dat ik de taal mag leren. Ik volg daarom nu lessen op een talencentrum.'
Wat is Manilla voor een stad?
‘Het is een cluster van zeventien grote steden met zestien tot twintig miljoen inwoners; de schattingen lopen uiteen. Het is een stad met veel gezichten. Je hebt een businessdistrict met hoge, spiegelende gebouwen en eindeloos veel Starbucks-winkels, maar ook een ouder stadsdeel met Spaanse invloeden. Ik kan niet zomaar even op bezoek bij vrienden die in een andere wijk wonen: het kost me met een taxi en zonder files ongeveer veertig minuten om daar te komen. Er is natuurlijk ook veel armoede. Sloppenwijken. Mensen wonen er hutje mutje op elkaar. De omstandigheden op straat zijn gewoon hard, er is gebrek aan voedsel en hygiëne. Er zijn trouwens relatief weinig bedelaars, ik word ongeveer eens per week aangesproken. Ik geef bijna nooit wat aan ze, ik zet me liever in om mensen structureel te helpen. Dat doe ik gelukkig in mijn werk.'
Veel jonge vrouwen werken in de prostitutie op de Filippijnen. Wat merk je daarvan?
‘Natuurlijk zie ik ze wel, jonge vrouwen met een oude man aan hun zijde. In het begin stoorde ik me daaraan, vond ik het niet gepast. Nu zie ik het meer als een zakelijke transactie. Zowel de vrouw als de man haalt er voordeel uit. Hoewel er natuurlijk ook schrijnende gevallen zijn, met scheve verhoudingen. Mannelijke expats krijgen prostituees trouwens soms echt opgedrongen. Dan krijgen ze een soort menukaart in hun handen gedrukt, waarop alle mogelijkheden staan. Als vrouw heb ik daar gelukkig geen last van.'
Hoe veilig is het verder?
‘Ik voel me veilig, de stad is gemoedelijk en ik kan 's avonds zonder problemen naar mijn appartement lopen. De veiligheid wordt wel bedreigd door iets anders: door natuurrampen, zoals tyfonen, overstromingen en aardbevingen. Ik heb nu één aardbeving meegemaakt, een lichte. Ze verwachten al een paar jaar een zware aardbeving hier.'
Expats gezocht
Woon en werk jij in het buitenland? En zou je het leuk vinden om er over te vertellen? Mail dan naar webredactie@intermediair.nl.
Meer artikelen in de rubriek
'Werken in het buitenland'
Reageer, print of deel dit artikel
Reacties op dit artikel:
Robert | 14 december 2011 (11:53)
Wauw, zo zit je bij Margot in de klas op het atheneum, en zo staat ze op intermediair... Leuk!
Het is dat mijn reislust zich beperkt tot een maand aan één stuk, zodat ik gewoon mijn baan en woning in Nederland kan blijven behouden, maar anders zou ik jaloers zijn op hoeveel je al van de wereld hebt gezien! :-)
Arno Karssen | 20 december 2011 (0:45)
Wat een leuk artiekel. Ik heb net de laatste twee jaren in Cebu gewoont, een iets kleinere stad als Manila op een ander eiland. Dat was wel een kultuur verandering hoor! Ik woon nu al 20 jaar in de VS maar de Filippijnen had wel wat wennen nodig.
Een opmerking over die oude mannen die je met hele jonge vrouwen ziet: dat is veelal geen prostitute maar een "echte" relatie met een huwelijk en al. Prostitutie is overal, maar veelal achter gesloten deuren en niet arm in arm in publiek. Dat die vrouwen dat ook doen om financieel de hele familie the helpen is een bonus, en misschien een groot gedeelte van hun motivate. Maar wat wij als "oud" vinden is niet hoe locale vrouwen kijken naar (blanke) mannen.
Ik mis het gelach, de hele vriendelijke mensen, het heerlijke eten, fantastisch klimaat, Witte stranden en palmbomen!
peter ten have | 26 januari 2012 (17:02)
Heb ook in Cebu-City gewoond en een jaar in Manila en mijn ervaring is ook dat het makkelijk went en dat je je er vlug thuis voelt. "Waar komt u vandaan?" "uit Nederland" "oh... is dat bij Amerika?". Als je het vergelijkt met Indonesie is het wel wat eenvoudiger. Je hoeft niet te pingelen. Wat mij opviel aan de Filippijnen waren de televisies en transistorradio's, loei-hard! Maar vooral jonge mensen -het merendeel van de bevolking- is erg gemakkelijk in de omgang!
Mark-Pieter van den Heuvel | 23 maart 2012 (12:39)
Leuk om te lezen over de ervaringen van een Young Professional. Goed ook om te lezen dat veel vrouwen hoge posities bekleden en ruimte krijgen om hun stem te laten horen.
|
