Wonen en werken in... Luang Prabang (Laos)
Auteur: Rian van Heur
|
11-08-2011
| Reacties: 2
|
 Mail dit artikel
Het is soms best lastig werken met mensen die geen agenda hebben, ontdekten Adriaan en Caroline in Laos. ‘Wil je net gaan vergaderen, is er weer een weg om noodle-soep te eten. Daar moet je tegen kunnen.' Na twee jaar keert het koppel terug naar Nederland.
Naam: Adriaan den Bakker
Leeftijd: 31 jaar
Functie: general manager bij Tiger Trail Outdoor Adventures
Studie: sociaal pedagogische hulpverlening aan de Hogeschool Zuyd, master Comparative European Social Studies aan de Londen Metropolitan University
Woonde eerder in: Londen en Helsinki (2005 en 2004 voor studie)
Naam: Caroline Mol
Leeftijd: 28 jaar
Functie: adviseur bij de ‘Association of Asian Confederation of Credit Unions'
Studie: master International Business Administration aan de Universiteit Maastricht en een advanced master Policy and Practice in International Development aan de Universiteit Nijmegen.
Woonde eerder in: Peru (2000 en 2001 als een tussenjaar), Sri Lanka (2004 voor een project), Madrid (2005 voor studie) en Bolivia (2006 voor afstudeeronderzoek)
Geëmigreerd sinds: augustus 2009 tot september 2011
Geplande verblijfsduur: twee tot drie jaar, uiteindelijk zijn het er twee geworden
Woonsituatie: in een Laotiaans huis in een Laotiaanse wijk. Adriaan: ‘Voorheen woonde mijn Duitse baas hier. Het voldoet aan de westerse standaarden en heeft twee airco's, een douche en een toilet.'
Van wie kwam het initiatief om naar het buitenland te vertrekken?
Caroline: ‘Dat wilden we allebei graag. Omdat ik al in de ontwikkelingssector werkte, was het logisch dat ik als eerste een baan zou zoeken in het buitenland. Deze functie sloot erg aan bij wat ik wilde doen, de plek lag alleen niet zo voor de hand. Ik heb ervaring in Zuid-Amerika, het was logischer geweest om daar weer heen te gaan. Adriaan kende dit gebied wel en was enthousiast. Dat was ook zijn eis: dat we naar een land gingen waar hij achter stond.'
Wat voor werk doe je in Laos?
‘Ik ben adviseur bij een nieuwe, overkoepelende organisatie die lokale spaar- en kredietcoöperaties, een soort banken, ondersteunt. Toen ik hier kwam was er niets, ik heb alles opgezet: van het aanschaffen van de printer tot het ontwikkelen van trainingen. In het eerste jaar nam ik de rol van projectmanager op me, later werd die overgenomen door een lokale projectmanager. Nu houd ik me onder meer bezig met de langetermijnstrategie. Lokaal is er weinig capaciteit en kennis over kredietcoöperaties, daarom is er een buitenlander aangetrokken. Dat is een Nederlander omdat een Nederlandse donororganisatie het project financiert.'
En toen moest jij nog een baan vinden, Adriaan.
‘Ik zocht vanuit Nederland online naar banen. Maar dat is lastig. Bedrijven in Laos hebben geen website, laat staan dat ze functies online zetten. Toch vond ik een vacature, bij touroperator Tiger Trail. Een vage functie, maar het was er een. Een week na aankomst had ik een gesprek, de maandag daarna kon ik beginnen.
Was dit het soort functie waar je naar op zoek was? In Nederland was je consultant...
‘Ik ben goed terechtgekomen. Ik solliciteerde als afdelingsmanager en na negen maanden werd ik general manager. Nu geef ik leiding aan vijftig man. Dat had ik nog nooit eerder gedaan en dat was een uitdaging. Ik heb de afgelopen twee jaar veel kunnen verbeteren en veranderen. We hebben bijvoorbeeld een vestiging opgezet in de Thaise stad Chiang Mai. Ik weet nog niet wat deze ervaring gaat doen voor mijn cv, hoe nieuwe werkgevers hiernaar kijken. Ik heb nu dus managementervaring, maar wel in een ontwikkelingsland.'
Wat is Luang Prabang voor een stad?
‘Luang Prabang is een charmante stad, ingeklemd tussen twee rivieren. De stad is rijd aan leuke restaurantjes en gezellige barretjes en een oase van rust. We hebben veel bezoek gehad van familie en vrienden uit Nederland, minstens de helft daarvan bleef langer dan oorspronkelijk gepland.'
Hoe is het om in Laos te werken?
Caroline: ‘Het is uitdagend en interessant, maar niet altijd makkelijk. Mensen leven hier met de dag, terwijl ik ook plannen wil maken voor over drie weken. Voordeel is wel weer dat ze er iedere dag voor de volle honderd procent voor gaan. Wat ik vooral lastig vind, is dat werknemers weinig initiatief nemen. Je moet ze steeds vertellen wat ze moeten doen, er achteraan zitten om te zorgen dat ze het uitvoeren en je krijgt weinig feedback op je eigen ideeën. Inhoudelijk gezien is dat wel een uitdaging: het concept van spaar- en kredietcoöperaties is nog vrij nieuw hier en ik kreeg de kans om dat zelf helemaal uit te werken en verder te ontwikkelen.'
Adriaan: ‘Werknemers zijn heel respectvol, doen dingen die ze in Nederland niet voor je zouden doen. Bijvoorbeeld lunch halen, of de brommer klaarzetten. Wat werken lastig maakt, is dat professionals geen agenda hebben. Ik plande een wekelijkse vergadering om tien uur 's ochtends. Dat zat pas na negen maanden in hun systeem. Een tijd geleden had ik een salesmeeting met drie van onze verkopers. De eerste twee kwamen tien minuten te laat binnen, de derde was er na een kwartier nog niet. Ik zei dat ze me maar moesten komen halen als de derde er was. Weer een kwartier later werd ik opgehaald door één van de twee, de derde was gearriveerd. Toen ik in het kantoor kwam, was de tweede verkoper weer verdwenen: hij was noodle-soep gaan eten. Daar moet je wel tegen kunnen. Verder is het niveau van de mensen laag. Door het dictatoriale systeem was educatie jarenlang geen prioriteit. Een universitaire graad hier, staat zo'n beetje gelijk met de Nederlandse havo. Dat betekent dat basale dingen, zoals het opstellen van een brief of het schrijven van Engelse zinnen, veel tijd kosten.'
Hoe gemakkelijk is het om vrienden te maken?
Adriaan: ‘Laotianen zijn gereserveerd naar buitenlanders toe. We hebben er wel een paar in onze vriendenkring, maar die hebben bijvoorbeeld in Duitsland gestudeerd. De contacten die we hebben opgedaan zijn voor hier prima, maar niet vergelijkbaar met onze vriendschappen in Nederland. Als ik een probleem heb, dan bespreek ik dat nog steeds met mijn Nederlandse vrienden.'
Is de taal niet ook een barrière?
‘Dat speelt zeker mee. We hebben in het begin een taalcursus gevolgd: vier maanden lang, vier dagen per week een uur. We kunnen prima over dagelijkse dingen praten, maar echt uitgebreide gesprekken voeren is lastig. De taal kent verschillende klanken en toonhoogtes en lijkt op geen enkele andere taal die je kent, het is echt stampen. En lang niet iedereen spreekt hier Engels, alleen de mensen die gestudeerd hebben.'
Waarom gaan jullie nu al terug?
Caroline: ‘Hoewel er altijd ruimte is voor verbetering en nieuwe ideeën om het project te laten groeien, is mijn rol als adviseur minder relevant geworden dan die in het begin was. Mede door de komst van de nieuwe projectmanager. Dit voelt als een goede tijd om terug te gaan. De omgeving en het werk bieden weinig prikkels meer. Ik kijk uit naar een nieuwe uitdaging in Nederland.'
Adriaan: ‘We hebben deze beslissing samen genomen. Het gaat niet alleen om de prikkels op de werkvloer, ook in het sociale leven.'
Is het buitenlandavontuur tegengevallen?
Caroline: ‘Misschien hadden we ons wat beter voor moeten bereiden, dat zou ik een volgende keer wel doen. Maar ook als ik had geweten wat ik nu weet, was ik gegaan. Mijn tijd in Laos zal ik nooit vergeten. En ik heb veel geleerd, persoonlijk, maar ook inhoudelijk. Die ervaringen kan ik inzetten in een volgende baan. Of dat nu weer een functie in de ontwikkelingssamenwerking is, of daarbuiten.'
Wat gaan jullie nu doen?
Adriaan: ‘Dat weten we nog niet precies. We gaan eerst drie maanden reizen en daarna terug naar Nederland. In elk geval voor een paar jaar. Een nieuwe buitenlandervaring sluit ik niet uit, maar wel in een wat meer ontwikkeld land.'
Wellicht ook interessant:
Meer artikelen in de rubriek
'Werken in het buitenland'
Reageer, print of deel dit artikel
Reacties op dit artikel:
Hans | 12 augustus 2011 (12:24)
Het verschil tussen "‘Wil je net gaan vergaderen, is er weer een weg " en "‘Wil je net gaan vergaderen, is er weer één weg" is het verschil tussen een stuk asfalt en een mens, is het verschil tussen lastig leesbaar en een interessant artikel.
Blijf scherp redactie!!!
Laos | 12 augustus 2011 (22:09)
Erg interessant om te lezen en als ik me niet vergis heb ik Adriaan nog eens mail gestuurd een tijd geleden. Leuk artikel/ interview en er is een kans dat ik binnenkort in Laos zit dus met het oog daarop nog interessanter voor me.
|
