Wonen en werken in... Amman (Jordanië)
Auteur: Rian van Heur
|
07-07-2011
|
 Mail dit artikel
De ongelijkheid tussen mannen en vrouwen is nergens zo groot als in het Midden-Oosten. Maaike van Adrichem (28) probeert daar in Jordanië iets aan te doen, maar weet ook: ‘Een verandering in traditie en normen en waarden moet van binnenuit komen.'
Naam: Maaike van Adrichem
Leeftijd: 28 jaar
Functie: Gender Rights & Equality Officer bij UNICEF
Studie: internationale organisaties/ internationale betrekkingen en een advanced master in International Development
Geëmigreerd met: man Niels, sinds eind 2010
Geplande verblijfsduur: drie jaar
Woonsituatie: een ruim appartement met drie slaapkamers, drie badkamers en twee huiskamers
Hoe kom je in Jordanië terecht?
‘Ik wilde graag werken in het buitenland, dat leek me een uitdaging omdat je uit je comfortzone wordt gehaald. Ik heb eerder een half jaar stage gelopen in Jordanië en had er een hele fijne tijd. Toen er een vacature kwam bij UNICEF, heb ik gesolliciteerd.'
Wat doe je als Gender Rights & Equality Officer?
‘Ik bekijk de programma's van de verschillende UNICEF-kantoren in het Midden-Oosten en Noord-Afrika en analyseer of ze bijdragen aan de gelijkheid tussen mannen en vrouwen. Ook adviseer ik hoe meisjes en vrouwen er op dezelfde manier van kunnen profiteren als jongens en mannen. Als er bijvoorbeeld ergens een school wordt gebouwd, let ik erop dat ook is nagedacht over specifieke voorzieningen die belangrijk zijn voor meisjes, bijvoorbeeld aparte toiletten die op slot kunnen. Dan is dat in elk geval geen drempel meer voor meisjes om niet naar school te gaan.'
Hebben die programma's wel zin in een land als Jordanië?
‘De ongelijkheid tussen mannen en vrouwen is in het Midden-Oosten het grootst van de hele wereld. Vrouwen worden geacht niet deel te nemen aan het publieke leven, zij moeten trouwen en kinderen krijgen. Een verandering in traditie en normen en waarden moet van binnenuit komen. Maar je kunt wel bijdragen door te zorgen dat meisjes en vrouwen toegang hebben tot scholing, gezondheidszorg en empowerment. De Verenigde Naties, waar UNICEF onderdeel van is, kunnen ook direct onderhandelen met regeringen om te zorgen dat ze discriminerende wetgeving aanpassen.
Ik word trouwens ook vaak positief verrast. Er is veel respect voor moeders en er zijn veel vrouwelijke dj's op de radio, meer dan in Nederland. Ik heb bijeenkomsten meegemaakt waar heel gepassioneerd werd gedebatteerd over vrouwenrechten, niet alleen door vrouwen maar ook door imams. Daar krijg ik veel energie van.'
Hoe is het om als vrouw in Jordanië te wonen? Voel je je wel veilig?
‘Ja, ik voel me veilig. Over het algemeen zijn Jordaniërs heel aardig en beleefd. Eigenlijk is het hier veiliger dan in Nederland. Je kan gewoon je laptop in de auto laten liggen bijvoorbeeld, er is weinig criminaliteit. Als je alleen over straat loopt, wordt er wel vaak naar je getoeterd en geroepen, "cat-calling" noemen ze dat. Dat is vervelend, maar ik probeer mezelf te blijven en laat me er niet door weerhouden om naar buiten te gaan. Het scheelt dat ik weet dat het niet persoonlijk is bedoeld, ze roepen ook naar vrouwen met een hoofddoek. Zelf draag ik rokjes tot op of over mijn knie en ik zorg dat mijn schouders zijn bedekt. De hoofdstad Ammam kent een enorme mix aan kledingstijlen: sommige vrouwen lopen bedekt, andere niet. En tijdens het uitgaan dragen veel vrouwen juist kortere rokjes en hogere hakken dan in Nederland.'
Wat merk je van de opstanden in het Midden-Oosten?
‘Die zijn hier het gesprek van de dag. Wat er in Egypte, Tunesië en Syrië gebeurt, heeft veel indruk gemaakt. Maar het is hier lang niet zo onrustig als in die landen. Hier is een overheid die wel hervormingen wil uitvoeren en demonstranten zijn niet uit op een regime change.'
Welke verschillen zijn er op de werkvloer?
‘Er wordt in Jordanië heel hard gewerkt, harder en langer dan in Nederland. Werken in deeltijd of thuiswerken komt zelden. Ik eet vaak achter mijn bureau, omdat we geen lunchpauze of kantine hebben en er is ook geen borrelcultuur. Dat betekent dat je proactief naar collega's moet stappen om ze te leren kennen. Je kunt niet tijdens de lunch of tijdens een borrel vragen hoe het met iemand gaat.'
Is het wel makkelijk om contact te leggen met Jordaniërs?
‘Het zijn vriendelijke, gastvrije mensen. Contact leggen gaat gemakkelijk. Maar de familie komt op de eerste plaats. Ze nodigen je daarom niet thuis uit, maar spreken liever af in een café of restaurant. Ook de weekenden zijn meestal voor de familie gereserveerd.'
Spreek je de taal en helpt dat?
‘Ik spreek een beetje Arabisch en kan wat over koetjes en kalfjes kletsen. Dat wordt hier enorm gewaardeerd. De taal is wel heel moeilijk, ieder woord is anders dan in het Nederlands. Het kost veel energie om je die eigen te maken, zeker naast een drukke baan, maar het is de moeite waard.'
Waar moest je aan wennen?
‘Op de werkvloer is een sterke hiërarchie. Als de baas spreekt, dan luistert iedereen. Je wordt eigenlijk niet geacht kritische vragen te stellen. Ik heb wel eens gehad dat ik iemand vroeg iets te doen, maar dat het niet gebeurde. Achteraf bleek dat ik het via de baas aan die persoon had moeten vragen. En als je praat met iemand boven je, moet je veel "alsjeblieft" in je vragen verwerken. Ik heb daar als Nederlandse wel eens moeite mee.'
Wellicht ook interessant:
Meer artikelen in de rubriek
'Werken in het buitenland'
Reageer, print of deel dit artikel
|
