Bang dat mijn baas die sexy foto's op het web afkeurt

Advies van Els heeft in dergelijke mate zin, dat je wellicht gebruik mag maken van een 'stagename' bij een agency, maar deze kan net zo goed hier niet aan mee willen werken. Aangenomen dat het wel lukt om alleen onder een andere naam te stagedancen, dan heb je alleen het voordeel dat de foto's die worden gemaakt in de toekomst niet goed te vinden zijn. Echter 'vergeet' het internet niks en zullen de foto's die momenteel te vinden zijn van je op Internet onder je eigen naam dus nooit verdwijnen. Overigens ben ikzelf ook jong, heb ik relatief traditioneel waarden en normen, maar zou ik het als werkgever totaal geen probleem vinden (mits je ook niet in contact komt met klanten die waarden en normen hebben uit de steentijd en die van levensbelang zijn voor het bedrijf), aangezien het je functioneren niet beïnvloed op het werk (neem ik aan). Wellicht is het wel handig om te weten als werkgever (mocht hij/zij dezelfde waarden en normen hebben als ik), aangezien collega's het wellicht verkeerd op kunnen pakken en je hiervoor behoedzaam moet zijn. Persoonlijk vind ik het in ieder geval wel een aparte maar originele hobby en moet je dat vooral doen zolang je 'nog sexy genoeg' gevonden wordt. Uiteindelijk ben jij bezig met je passie en enthousiasmeer je andere mensen ook om los te komen, allemaal positief dus.

Herkenbaar! Heb een goede baan overdag, jasje-dasje. En in mijn vrije tijd ben ik een regelmatig bezoeker van kinky feesten, leer, lak en latex. Het advies van Els hanteer ik al jaren. Mijn naam op LinkedIn is een andere dan die ik gebruik op de partysites. Karolien, lekker je ding doen, maar wel voorzichtig zijn;-)

goed advies van Els: gewoon een pseudoniem aannemen

Ik heb ook wel iets van een dubbelleven... Niet zozeer 'dubieus' van aard, maar ik maak muziek in m'n vrije tijd. Ik maakte er op zich geen geheim van, al sprak ik er op het werk nooit over. Daar heb ik namelijk zelf geen behoefte aan, en het leek mij ook niet dat mijn collega's daar nou echt in geinteresseerd zouden zijn.

Maar goed, op een gegeven moment bracht mijn leidinggevende dat naar boven in een beoordelingsgesprek, en hij vond het raar dat ik niet in een band speelde. Blijkbaar zag hij dat als een sociale beperking of zoiets. Ik had geen zin om daar verder op in te gaan, al had ik dat misschien wel moeten doen. Maarja, niet-muzikanten hebben toch een veel te simpel beeld van de werkelijkheid.

Het is natuurlijk zo dat niet iedereen muziek maakt met dezelfde bedoelingen. Sommigen doen het inderdaad voor het sociale aspect. Die gebruiken de muziek vooral als een excuus om samen met wat vrienden gezellig te oefenen of op te treden, en daarna lekker wat te gaan drinken. Anderen doen het om in de weekends een centje bij te verdienen.
Er zijn ook mensen die gewoon graag op het podium staan, om hun ego te strelen.
Daar is niets mis mee, maar je kunt ook op andere manieren met muziek bezig zijn (het is immers m'n hobby, ik heb niet gekozen om er m'n werk van te maken, en dus wil ik vooral doen wat ik leuk vind).

Sommige mensen zijn meer geinteresseerd in het creatieve aspect van de muziek. Of maken muziek die zich sowieso wat minder leent voor het spelen in bands en optreden voor mensen. Dat mensen dat raar vinden, of misschien zelfs als niet-sociaal opvatten, tsja, dat vind ik jammer... Zeker op het werk, en zeker van een leidinggevende, en zeker tijdens een beoordelingsgesprek.

@huub; pseudoniem of alter ego???

Het is, en blijft, moeilijk om de scheiding tussen werk en prive te houden. Waar wordt prive- werk en waneer wordt werk- prive??? Zolang Els dit "norm-matig" voor zichzelf gescheiden kan houden, zou het geen probleem moeten zijn.

Ik zeg (of lees;schrijf) ZOU..... we leven jammergenoeg in een maatschappij waar persoonlijk gewin de boventoon voert. Je kunt met een dergelijke "levenstijl" ongewild een discussie onderwerp worden voor moraal-ridders.

In het laatste geval, bedenk dan; Chi pecora si fa, il lupo mangia