Moeders varen wel bij fulltimebaan
Ha fijn, werk!
01-12-2008
| Reacties: 13
|
 Mail dit artikel
Een 40-urige werkweek: de meeste Nederlandse moeders moeten er niet aan denken. Waarom eigenlijk niet? Drie moeders over de voordelen van een voltijdsbaan. 'Sinds ik niet meer parttime maar fulltime werk, heb ik drie keer zoveel energie.'
Hoe leuk je je baan ook vindt: als je als Nederlandse vrouw eenmaal een baby hebt, ga je in deeltijd werken. Het aantal jonge moeders dat werk op de eerste plaats zet, is sinds 1996 nauwelijks toegenomen, blijkt uit cijfers van het Centraal Bureau voor de Statistiek. Slechts eenderde van de Nederlandse vrouwen met een fulltime baan blijft ook na de komst van een kind voltijds werken. De helft neemt een grote (dat wil zeggen: minimaal driedaagse) deeltijdbaan en tien procent stopt helemaal met werken.
Van alle werkende en niet-werkende vrouwen met minderjarige kinderen (ruim 1,9 miljoen) werkt minder dan een op de tien fulltime (180 duizend). Waarom? De meeste Nederlandse moeders voelen er niets meer voor zich volledig op het moederschap te storten. Tegelijkertijd willen de meesten de zorg voor hun nageslacht niet volledig aan anderen uitbesteden, want dat vinden ze niet goed voor de kinderen. Oplossing: deels zorgen, deels werken. En eenmaal deeltijd blijft deeltijd. In 2007 bleef negentig procent van de werkende moeders in deeltijd werken toen hun jongste naar de middelbare school ging. Ondertussen blijven mannen na de geboorte van hun eerste kind evenveel uren werken. Ook dat patroon is sinds 1996 nauwelijks veranderd.
Wie zijn die schaarse moeders die ontsnappen aan de deeltijdnorm?
Ze zijn relatief hoogopgeleid, blijkt uit een van de weinige onderzoeken naar fulltime werkende moeders (door het Sociaal en Cultureel Planbureau). Van alle werkende moeders is 26 procent hoogopgeleid; bij de voltijds werkende moeders gaat het om 39 procent. Iets meer dan de helft heeft een partner die ook fulltime werkt, een vijfde heeft geen partner. Hun belangrijkste drijfveer is niet het inkomen, zeggen hoogopgeleide moeders die fulltime werken. Ze kiezen ervoor omdat zij hun baan leuk en uitdagend vinden. Slechts een enkeling zegt hardop dat ze carrière wil maken.
Shira Tabachnikoff: 'Ik ga met gerust hard weg'
Leeftijd: 42
Baan: Directeur Corporate Relations bij uitgeverij Elsevier
Kinderen: Drie, 10, 8 en 3 jaar oud
'Als ik 's avonds thuiskom, is het feest: Joepie, mama is er! De kinderen spelen, het eten staat klaar. Mijn man zorgt voor de kinderen en het huishouden. Als de kinderen vallen, roepen ze: Papa! Ik ben dol op mijn kinderen, maar ben niet in de wieg gelegd als huismoeder. Het was een bevrijding dat toe te geven. Heerlijk dat ik me doordeweeks volledig aan mijn werk kan wijden! Zeker één keer per maand moet ik naar het buitenland. Ik ga met gerust hart weg, thuis is alles goed geregeld.
Ik heb nu drie keer zoveel energie als toen ik nog parttime werkte. Na de geboorte van ons tweede kind gingen mijn man en ik beiden vier dagen werken. Verschrikkelijk. "Lekker dagje gehad?", vroegen mijn collega's na mijn vrije dag. Doodvermoeiend zul je bedoelen. Boodschappen doen, troep opruimen. Tussendoor belde ik voor mijn werk. De gesprekken tussen mijn man en mij gingen alleen nog over: wie haalt de kinderen, wiens vergadering is belangrijker? Ik voelde me altijd schuldig: ik wilde thuis én op mijn werk alles perfect doen. Thuis was ik moe, op mijn werk voelde ik me niet serieus genomen. Ik verzette net zoveel werk als fulltimers, maar kreeg minder betaald. Promoties gingen aan mijn neus voorbij.
Na de geboorte van de derde dacht ik: ik kap ermee. Toen kreeg ik een prachtig aanbod voor een directiefunctie. Dat kon alleen fulltime. Qua salaris ging ik er sprongen op vooruit. Toen ik het mijn man vertelde, verscheen er een brede glimlach op zijn gezicht: "Doen! Dan kan ik stoppen met werken." We hebben de kinderopvang opgezegd en een groot oud huis gekocht. Mijn man knapt het huis op. Soms doet hij een leuke klus en hij geeft een paar uur les.
In het weekend ben ik er geheel voor het gezin. Mijn sociale leven? Ik heb drie zussen en een paar goede vriendinnen in Amerika, waar ik ben opgegroeid. We bellen veel, daar heb ik genoeg aan.
Mijn vader vond het moeilijk dat wij de rollen omdraaiden. "Waarom heb je niet een man zoals ik, die het geld binnenbrengt?" zei hij. ''Just call me Mister Tabachnikoff'' zei ik. ''The son you never had. Ik ben ambitieus, heb drie kinderen, een goede baan en een lieve partner die voor ons zorgt. Ik ben jou geworden.'' '
Annemie Schuitemaker: 'Je moet echt álles plannen'
Leeftijd: 47
Baan: runt adviesbureau Career & Kids én Parttimebank, een online bemiddelingsbureau voor deeltijders
Kinderen: Drie, van 10, 9 en 6 jaar oud.
'Ik werk zes dagen per week, zo'n tien uur per dag. Ik kan moeilijk stilzitten. Op mijn tachtigste wil ik kunnen zeggen: ik heb alles uit het leven gehaald. Je moet dingen doen waarvan je energie krijgt. Bij mij is dat werken, nieuwe dingen opzetten. Ik heb mijn bureau van niets uitgebouwd tot een bedrijf met 55 medewerkers. Dat geeft veel voldoening. Ik ben eigen baas: het voordeel is dat ik flexibel ben. De andere kant is dat het werk eigenlijk nooit ophoudt.
Als ik de kinderen naar school heb gebracht, ga ik aan de slag. Woensdagmiddag houd ik vrij. We wonen in een dorp; buitenschoolse opvang is hier niet. Op maandag en dinsdag komt mijn man, die ook een fulltime baan heeft, vroeg thuis en kan ik doorwerken. Op de andere dagen bekijken we wie eerder kan stoppen om de kinderen op te vangen.
's Avonds om acht uur ga ik weer aan de slag tot een uurtje of twee, drie. Ik ben een nachtmens, aan vier uur slaap heb ik genoeg.
Ik heb niet het idee dat mijn kinderen iets te kort komen. Overdag zitten ze op school, na school spelen ze. We wonen in een oude dokterswoning, de praktijkruimte heb ik omgebouwd tot kantoor. Thuis ben ik mama; op kantoor ben ik Career and Kids of Parttimebank. De kinderen weten: als ik thuis ben, ben ik er ook helemaal voor ze. Dan doen we leuke dingen samen. Ik ben geen knutselmoeder op school, maar ik ga wel mee met uitjes en ik help ze bij toetsen. Op zondag gaan we lekker het bos in met zijn vijven. Vroeger hadden we iedere zaterdag eters en op zondag lunches met vrienden. Dat trek ik niet meer: je kunt niet alles willen.
Mijn man doet veel thuis, dat is mijn redding. En we hebben een gouden oppas. Als de kinderen ziek zijn, kan ik haar altijd bellen. Een tijdje geleden viel mijn dochter van haar paard: haar pols en sleutelbeen waren gebroken. Toen heb ik een week al het werk uit mijn handen laten vallen. Krijg de rambam op zo'n moment wil ik bij mijn kind zijn. Na een week kwam mijn moeder over uit Limburg. Zij is mijn nood-noodoplossing.
In de keuken hangt een enorm planbord. Iedere week stemmen we alle gezinsafspraken op elkaar af. "Ik wil niet alles plannen zoals jij", zeggen vriendinnen weleens. Dat kan nu eenmaal niet anders als je je leven wilt inrichten zoals wij. Als ik het heel druk heb, roep ik soms: "Ik word gek, ik ga thuiszitten." "Doe maar niet, dan word je chagrijnig", zeggen de kinderen dan. Waar het om gaat, is: doen we als gezin de dingen waar we allemaal gelukkig mee zijn? Daar kan ik volmondig "ja" op zeggen. Dat sommigen mensen me raar vinden, moet dan maar.'
Joyce van de Pas: 'Vijf dagen werken geeft meer vrijheid'
Leeftijd: 36
Baan: is business unit manager bij softwareleverancier Perfect View.
Kinderen: Haar zoontje Luc is net 4 geworden.
'Carrière maken is een vies woord, heb ik altijd gezegd. Ik denk dat ik dat moet terugnemen. Ik jaag geen topfunctie na, maar ik steek wel veel energie in mijn werk. Daar voel ik me prettig bij. Als mijn agenda leeg is, word ik onrustig. Toen mijn zoontje geboren werd, ben ik een dag minder gaan werken. Dat heb ik twee jaar gedaan, maar op mijn vrije dag werkte ik eigenlijk gewoon door. Als leidinggevende kun je je mensen niet in de steek laten, vind ik. "Zet mij maar weer fulltime op de loonlijst", heb ik tegen mijn baas gezegd. Ik werk nu één dag per week thuis. Dat bevalt prima. Ik heb een kantoor aan huis met een speelkamer ernaast. Als ik aan het werk ben, weet Luc dat ik in de buurt ben. Heeft hij even behoefte aan aandacht, dan breek ik er een kwartiertje tussenuit. Soms gaan we zwemmen; het werk haal ik op een ander moment weer in.
Op de andere dagen vertrek ik om zeven uur 's ochtends naar mijn werk. Om zeven uur 's avonds kom ik thuis. Mijn man werkt dicht bij huis. Hij brengt Luc twee dagen naar het kinderdagverblijf, haalt hem op en kookt. Op de andere twee dagen passen mijn ouders en schoonouders op. Volgende week gaat Luc naar school, dan gaat hij twee dagen naar de buitenschoolse opvang.
Fulltime werken geeft me meer vrijheid dan vier dagen werken. Het werk is nu tenminste af in het weekend. Maar ik heb ook moeilijke momenten gehad. Luc trok een tijdje heel sterk naar zijn vader. Als ik thuiskwam lachte hij blij, maar daarna was het: "Ik wil naar papa!" Zo nu en dan bezorgde dat me een huilbui. De twijfel sloeg toe. Trok hij zo naar zijn vader omdat ik zoveel werkte? Stiekem denk je toch: ik ben geen goede moeder. Nu weet ik dat veel kinderen periodes hebben waarin ze meer op de vader of de moeder zijn gericht. De laatste tijd is het veel meer in evenwicht, gelukkig.
Naast het werk hebben we ook een druk sociaal leven. We sporten allebei en spreken vaak af met vrienden. We houden allebei van een hectisch leven. Luc vaart er ook wel bij, het is een heel vrolijk en tevreden kind.
"Het zou mijn keus niet zijn wat jij doet", zeggen mensen in mijn omgeving soms. Dat zijn meestal vrouwen trouwens. Er zit een vervelende ondertoon in die opmerkingen: ben jij eigenlijk wel een goede moeder? Ik vind dat iedereen moet doen waar ze zich lekker bij voelt. Zelf heb ik grote bewondering voor vrouwen die fulltime moederen. Als wij drie weken op vakantie zijn geweest, zijn we kapot. Dan zeggen we tegen elkaar: "Ha fijn, we kunnen weer aan het werk!"
- Joyce van de Pas heeft een website opgericht voor en door werkende moeders: mamsatwork
Tekst: Ditty Eimers
Fotografie: Marijn Scheeres
Wellicht ook interessant:
Meer artikelen in de rubriek
'Werk en leven'
Reageer, print of deel dit artikel
Reacties op dit artikel:
Corine | 4 december 2008 (21:17)
Heerlijk om te lezen dat er meer mensen (lees: moeders) zijn zoals ik. Ik kom ze zelden tegen.
H. van der Woude | 8 december 2008 (11:21)
Ik zou het ook wel fijn vinden, want nu heb ik dubbel werk. Maar mijn man kan niet parttime of minder werken, of dicht bij huis, zoals de mannen van deze vrouwen. En de locale BSO heeft een lange wachttijd. In die zin vind ik het dus ook niet heel knap wat ze doen: ze hebben gewoon een man thuis zitten. Dus het komt erop neer dat de situatie hetzelfde blijft: anderhalf of kostwinnersmodel. Twee mensen die fulltime werken, dat is in Nederland gewoon heel moeilijk te regelen. Dat is geen kwestie van ouderwetse normen, of gebrekkige motivatie, maar van omstandigheden.
Susan | 8 december 2008 (12:54)
Voor iedere ouder is de invulling van ouderschap en werk anders.
Het is te kortzichtig om een conclusie te trekken uit deze drie moeders en hun keuzes.
Iedereen die vader of moeder is geworden is dit 100%. Je bent het of niet. De fysieke aanwezigheid kan per persoon en naar eigen inzicht verschillen.
Er is maar één conclusie; iedereen moet lekker doen waar hij/zij zelf zin in heeft. Het is niet aan een ander om daarover te oordelen.
In dit hele verhaal is er maar één bedenking die wel heel zwaar moet meewegen. Hoe goed "doet" je kind het onder je aan- of afwezigheid. Pas als dit niet in de juiste balans is, dan heb je als ouder en "veroorzaker van het feit dat dit kind op de wereld is gezet" een plicht om deze balans in goede proporties te brengen.
A. Buitenhuis | 12 december 2008 (12:48)
Heerlijk, zou ik ook wel willen, weer 40 uur werken in de week. Maar helaas, dat zit er niet in. Het werk dat ik doe kan niet (deels) thuis, en ik ben alleenstaande moeder, dus moet dan teveel leunen op mijn ouders. Dat leunen op mijn ouders doe ik nu al voor de 32 uur per week die ik werk. Ik heb geen man om op terug te vallen. En BSO heeft of geen plek, of de tijden zijn niet te combineren met mijn werktijden. Het wel of niet lukken van 40 uur per week werken zit hem inderdaad in de omstandigheden.
M. Faessen | 5 april 2009 (14:39)
Ik ben erg blij al jullie reacties te hebben gelezen. Door een reorganisatie en op handen zijnde verhuizing van mijn huidige werkgever, heb ik de afgelopen week een nieuwe functie geaccepteerd, waarbij ik van 32 terug naar 40 uur ga. Een moeilijke beslissing, maar ik voel me er wel prettig bij. Ik zie wel erg op tegen de reacties die ik vast en zeker ga krijgen en de stempel van slechte moeder... Maar we hebben het thuis allemaal prima geregeld, en al mijn vrije tijd gaat naar ons kleine ventje van 2 jaar oud!
anne | 28 mei 2009 (14:57)
Heerlijk om te lezen dat er ook andere vrouwen (moeders) bestaan die het woord "carriere" niet vies vinden. Ik werk zelf 5 dagen, waar van 1 thuis. Mijn man werkt ook 5 dagen waarvan 1 dag thuis, en voor onze kindjes van 1 en 2 hebben we een superlieve en goed opgeleide Amerikaanse au pair in huis. De oudste gaat daarbij 2 ochtenden per week naar de peuterspeelzaal.
Ik zou het alle werkende ouders willen aanraden: een au pair is eigenlijk de gezelligste, makkelijkste en goedkoopste kinderopvang die er is, mits je een goede vindt zoals wij natuurlijk. Belangrijk is wel dat je een aparte ruimte voor haar hebt, zoals een zolderverdieping met eigen badkamer, voor de privacy!
Verder sluit ik me aan bij wat al eerder gezegd is: vrouwen moeten het elkaar niet moeilijk maken op dit gebied, laten we liever samen al die de mannen aanpakken die geen zin hebben (= excuses verzinnen) om hun bijdrage te leveren!
Dana | 11 november 2009 (11:51)
Eigenlijk zou dat voor mij ook de beste optie zijn: fulltime beschikbaar zijn. Het werk ligt dan voor het oprapen.
Maar helaas is mijn man zeeman, met een vaar/verlof schema van ongeveer 7 weken. In de praktijk: "de aankomende weken heb ik geen oppas nodig, oh ja toch wel, oh nee toch niet, oh ja toch wel" en "aankomende week kan ik wel overuren draaien, oh nee toch niet, oh ja toch wel...".
Als ik fulltime zou werken, zou ons knaapje een paar weken alleen nog maar school en BSO zien en vervolgens een aantal weken alleen papa.
Momenteel werk ik 20 uur en dat is goed binnen de schooltijden te regelen met wat buitenschoolse opvang. Als pa thuis is, werk ik meestal meer. Alleen niet op mijn niveau, want dan zou ik toch eerst fulltime aan de slag moeten. Ik zeg natuurlijk niet dat dat onmogelijk is, waar een wil is....
De wil om meer uren te werken is er echter wel, het is de wil om zoonlief elke dag van 's ochtends vroeg tot 's avonds laat bij de BSO te hebben die ontbreekt.
Joyce van de Pas | 1 december 2009 (22:22)
Hallo allemaal, ik dacht laat ik nog eens kijken naar de reacties die geplaatst zijn op bovenstaande artikelen. Leuk om weer even te lezen. Ik (Joyce van de Pas, artikel 3) ben 5 maanden geleden bevallen van ons 2e kindje, een dochtertje, Lotte. intussen ben ik weer fulltime aan de slag, en dat is weer heerlijk na de paar maanden waarin ik ' niet' gewerkt heb (ik kon het natuurlijk niet helemaal laten).
Inmiddels ben ik een blog gestart over de fulltime werkende moeder, om mijn ervaringen op 'papier' te zetten. Als je geinteresseerd bent, dan zoek maar op mijn Linkedin profiel, daarin staat bij de websites ook mijn blog vermeld. Daarnaast heb ik nog een groep aan gemaakt op linked in. Ook daar kan je je voor aanmelden. Doel is om ervaringen te delen en vervolgens te kijken waar we tegen aan lopen..... hopelijk tot gauw.
Gr. Joyce van de Pas, Schijndel
Kim | 19 december 2009 (14:23)
Ik ben blij dat er nog vrouwen bestaan die graag gaa werken! Ik ben 29 en heb twee zoontjes (3 jaar en 18 maanden). Ik ben altijd ambitieus geweest. Na mijn universitaire studies heb ik onmiddellij alles gegeven en ben nu contract manager bij een belangrijk logistiek bedrijf.Mijn man is ook zeevarende is er alijd 6 weken en 6 weken niet. Soms is de periode dat hij thuis is zwaarder. En dat komt omdat de boel dan 'minder' goed draait :-) : papa is thuis en dan hoeven de organisatorische afspraken tussen mij en de kinderen plotseling niet meer ... Ik zou heel graag nog een derde kindje willen, maar dat ziet mijn man niet zitten ... (voorlopig toch niet) Ik denk dat alles er uit bestaat om de boel goed te organiseren en er wel te zijn voor je kinderen wanneer dat echt nodig is (eerste schooldag, heel ziek, ...) Mijn ouders werken nog allebei maar ik kan wel altijd op ze rekenen tijdens het weekend en dat doet ook veel: huishoudelijke rompslomp kan gedeeld worden en je tijd kan volledig naar je kinderen gaan.
Joyce van de Pas | 20 december 2009 (20:54)
Inmiddels heeft intermediair ook een link onder aan het artikel geplaatst. Kom eens naar mijn blog, ik ben benieuwd naar ervaringen van anderen, en zou het dus zeker leuk vinden als er reacties komen op mijn artikelen. Ik denk er ook aan om een soort 'platform' op te richten waar fulltime werkende ouders terecht kunnen voor bv handige tips of waar deze ouders elkaar kunnen vinden om gezamenlijk ergens een oplossing voor te vinden. Hebben jullie nog goede ideeen ?
Joyce van de Pas | 11 september 2010 (13:04)
Het platform waar ik het in mijn vorige reactie over had is inmiddels van de grond. Er zijn 14 medebloggers op mijn site die 'hun' leven delen, met name over het onderwerp 'werken combineren met een gezin'. Erg leuk en herkenbaar.
Wellicht leuk voor jullie om eens te komen kijken.
Ik weet dat een URL niet mag: maar geef hem hier vast door, wellicht dat jullie deze URL kunnen gebruiken direct onder mijn interview, ipv de URL die er nu staat (die werkt nl. niet meer). Het gaat om de site: www.mamsatwork.nl
Thanks alvast!
Gr.
Joyce van de Pas
Jordi | 13 september 2011 (14:16)
niet iedereen kan au-pairs in huis nemen, paardrijles betalen, 60 uur per week werken en ik neem aan dat deze dames ook niet op het minimumloon zitten. Het geeft niet echt een representatief beeld van onze maatschappij en carriere maken
moeder, friesland | 13 november 2011 (17:54)
Ik heb drie kinderen, werkte altijd drie volle dagen per week, exclusief 2 uur reistijd.
Als de kinderen ouder zijn dan 12 jaar, heb je als alleenstaande moeder een GROOT probleem.
Niks geen voordeel meer op full time baan. Alleen maar nadelen tenzij je een enorme grote beurs bij elkaar weet te verdienen en privé oppas kunt inhuren.
|
