Kind en carriere is niet de weg.
Een kind heeft zeker de eerste jaren de volle aandacht nodig.

In Nederland worden jaarlijks meer dan veertigduizend abortussen gepleegd, vooral bij jonge vrouwen.
In 2003 en 2004 blijkt dat studentes behoren tot de leeftijdscategorie waarbinnen de meeste abortussen plaatsvinden. Het grootste aantal abortussen wordt ondergaan door vrouwen van 20 en 21 jaar en van elke duizend vrouwen tussen de 20 en 24 jaar oud, hebben er gemiddeld 13,9 een abortus gehad. Het onderzoek is duidelijk over de reden waarom vrouwen die een abortus ondergaan tegen hun zin zwanger worden: ze maken per definitie minder effectief gebruik van anticonceptiemiddelen dan vrouwen die niet ongewenst zwanger raken. Ze gebruiken minder vaak de pil en veel vaker condooms. Bij condooms is het risico op verkeerd gebruik groter. Daar komt nog bij dat van alle vrouwen die voor een abortus kiezen maar liefst 30 procent helemaal geen anticonceptiemiddelen gebruikte.En een abortus als voorbehoedmiddel zien.Deze schrikbarende cijfers zouden toch een teken moeten zijn om de abortus wet nu eens aan te gaan passen zo verklaarde partijrechtenkind,de Kinderombudsman en familie4justice aan de redactie! Het ongeboren kind word niet voldoende beschermd!

Nederland ook bereid om de abortus discussie te heropenen
In 2004 verscheen er van Prof Stuart Campbell van de Londense Create Health Clinic een wetenschappelijk artikel met echofoto's van een ongeboren kindje van 12 weken waarop duidelijk is te zien dat het zich kan uitstrekken, schoppen en trappelen in de baarmoeder. Professor Campbell bewijst dat een ongeboren kindje al veel jonger activiteiten ontplooit dan tot nu toe was aangenomen

Nienke is net als een groot deel van Nederland besmet met een onzinnig romantische beeld van kinderen: "de kans om een nieuw leven te geven is iets heel moois". Er zou haar een enorme deceptie te wachten staan. Dezelfde deceptie die vrijwel alle jonge ouders overkomt. Kinderen hebben is hard werken, ze kosten veel energie en soms zijn ze leuk.

Dapper besluit! Dat je als vrouw zo'n soort beslissing kan nemen, met alle twijfels, denkbeelden en gevoelens. Eén deel van het artikel vind ik apart, hoewel het er niet met zoveel woorden staat, maar het beslissen tot een abortus heeft hetzelfde resultaat als het kind op de wereld zetten. Het blijft namelijk een egoïstische keuze. Het argument dat een kind twee gelukkige ouders nodig heeft klopt helemaal en rechtvaardigt daarmee abortus.
Het had namelijk ook erger gekund. Het kind op de wereld zetten en het daarna ter adoptie aanbieden.
Succes met je carrière!!

Intermediair heeft door het NIET plaatsen van een persoonlijk relaas van een vrouw die WEL haar kind heeft gehouden eigenlijk onderstreept dat er een polarisatie is.
OF moeder (met hooguit een deeltijdbaan) OF carriere.

Heleen Mees heeft in het vorige nummer al aangekaart dat moederschap en carriere wel zijn te combineren. Je moet alleen wat lef hebben om de meningen uit de buurt naast je neer te leggen. Het jaren '50 moeder ideaal stuk te slaan en nog wat van die dingen.

Van diezelfde mensen moet je ook de mening naast je neer leggen op het moment dat je moet verdedigen dat je geen abortus laat plegen. Er is in de Nederlandse maatschappij een soort van concensus waneer een moeder een abortus' hoort' te plegen. Terwijl het bij wet eigenlijk de keus van alleen de moeder moet zijn.

Ik ben zelf moeder van een verrassingsdochter geworden op mijn 26e binnen een korte maar stabiele relatie. Dit viel samen met mijn universitaire afstuderen(post HBO). Ik heb geen enorme carriere drive, toch heb ik nu 2 jaar later een full time baan en heb mijn afstudeerscriprie bijna af om vervolgens verder te kunnen met een heel scala aan werk gerelateerd opleidingen. Het is dus prima te combineren.

Een kind staat een carriere niet in de weg, het zorgt hooguit voor een verschuiving van prioriteiten omdat een carriere in het niet valt bij een kind. Dit is een keuze, niet iets waar een ouder spijt van heeft.

In dit verhaal kwam ook naar voren dat de relatie niet stabiel was. Dit lijkt mij van grotere invloed dan wel of niet carriere. Daarom mag er best eens een discussie komen over de vrije sexuele moraal en de feitelijke werkzaamheid van anti conceptie.

Hoeveel ouders slapen gerust omdat dochterlief aan de pil is? En is dit terecht als op EEN babyforum er binnen 3 dagen 40 reacties zijn van moeders die ondanks CORRECT pil gebruik weer zwanger zijn geworden?

Niemand wil het geloven, omdat het 'opheffen' van de veuiligheid van de pil ook het eigen seksleven aan banden legt. Het is prettiger om te geloven dat de zwangere in kwestie vast iets fout heeft gedaan.

Dit in combinatie met verhalen van (mannelijke) corps studenten waarbij breezer seks nog overbetaald is, lijkt mij voer genoeg voor een nieuwe discussie over de normen en waarden binnen de vrije seks.

Zover zijn we dan gekomen. Je durft nauwelijks nog een morele uitspraak te doen na het intelligente, redelijke verhaal van een afgebroken zwangerschap door een zekere Nienke.
Ik waag het er toch op. Natuurlijk lag het leven van deze vrouw en dat van haar ex-partner overhoop maar er was geen levensbedreigende situatie ontstaan. Vakkundig intelligent verpakt wordt hier egoisme en het ombrengen van leven gebracht als een gewone levensles.
In mijn optiek leer je pas echt iets in het leven, wanneer je datgene wat op je pad komt oppakt en er iets mee doet, en niet als je het uit de weg ruimt.

Zeikerd die Nienke. Had ze beter uit moeten kijken. Ze geeft zelf aan dat de reden die zij noemt geen goede reden is om een leven af te breken. Ik ken mensen die graag zwanger zouden willen worden. Die zullen dit met gemengde gevoelens lezen. En nou maar hopen dat ze die top haalt. Anders is ze weer een desillusie rijker.

Het valt mij op dat de kliniek zo makkelijk omgaat met de bedenkttijd (het bezoek aan de huisarts wordt meegeteld en zo staat het niet beschreven) en met het feit dat psycholoog van mening is dat Nienke te veel twijfelt. Nienkes verhaal zwijgt over de voorlichting die door de kliniek gegeven moet worden. Wordt de wet dan wel goed toegepast?

Nienkes keuze om abortus te laten uitvoeren is niet de onze. Wij hebben voor hetzelfde dilemma gestaan dat we een kindje niet in onze toekomstplannen vonden passen, maar zijn blij dat ze er nu toch bijhoort.

Ach ach mensen, deze reacties maken mij vreselijk boos. Hebben jullie zelf nooit voor een soortgelijke keuze gestaan? Ik wel. Helaas en ik voel er elke dag verdriet om. Maar een foute keuze? Daar zijn jullie geen van allen voor om zoiets te mogen zeggen. Onbekwaam en veroordelend, zielig holland kan ik slechts denken.
Liefst zou ik jullie allemaal een dagje paniek en angst willen geven die Nienke heeft ervaren.
Hoe lekker zouden jullie nog slapen voortaan. Het spijt mij, maar ik voel hier onbegrip en egoisme van mensen die de betere stuurlui aan de wal zijn.

Geef mij dan maar de women on waves
waar expertise is.

" Dit wilden we niet. We wilden reizen, uitgaan en binnen ons werk de top bereiken. Mijn adem stokt van paniek."

De aanhef van het artikel vat het mooi samen. Dit is egoisme ten top.

Bedenk voordat je met een "ex" in bed duikt dat er altijd een kans is dat je zwanger raakt.
Wees blij dat er in de abortuswet geen verplichte bedenktijd voor het hebben van sex is opgenomen.

Met walging heb ik het verslag van Nienke gelezen over haar keuze tot abortus over te gaan.

Misschien had ze met behulp van haar intelligentie ook eens de mogelijkheden van anticonceptie moeten overwegen. Het hoeft toch tegenwoordig echt niet meer dat je ongepland zwanger raakt. Natuurlijk ken ik de verhalen van een "te lichte" pil maar de uitdrukking "double dutch" is niet voor niets ontstaan.

Wat betreft Nienke en haar abortus is mijn mening; wie zijn billen brandt moet op de blaren zitten. Zij had dan helaas voor haar eerder haar leven moeten inrichten op een kind en haar wensen moeten bijstellen tot een realistisch beeld.

Begrijp me niet verkeerd, je kinderwens uitstellen en kinderen plannen is een luxe die je moet gebruiken maar een abortus omdat je carriere wil maken is toch wel iets te gemakkelijk gebruik maken van het recht te beschikken over je ongeboren kind.

Laat ik voorop stellen: ik wil niet oordelen over Nienkes keuze. Die is persoonlijk en Nienke zal met de gevolgen van die keuze de rest van haar leven moeten leven. Ik denk dat zij haar verhaal in Intermediair nog wel eens met gemengde gevoelens zal teruglezen.

Al een tijdje volg ik in allerlei media de discussie over vrouwen, carrière en kind. Met Anna de Voogd deel ik de visie dat als je onverwachts zwanger blijkt, en er geen ernstige bezwaren zijn om dat weg te halen (moeder met psychiatrische problemen, vrucht met ernstige afwijking, grote financiële onzekerheid) dat het niet zomaar 'op je pad komt'. En dat het moed en kracht vergt om dan dat pad te bewandelen, maar dat het wel altijd de moeite waard is. Omdat je ervan leert, er wijs van wordt en je ondanks de moeilijkheden wel voelt dat je ten volle lééft.

Daarnaast vind ik het vreemd dat er altijd over parttime werk wordt gesproken bij moeders die een deeltijdbaan hebben en voor hun kinderen zorgen. Hoe vaak flitsen de woorden of spreuken van onze ouders nog door ons hoofd? Die wijsheid verkrijgen onze kinderen niet van een nanny, een crèche of een naschoolse opvang. Ik vind - afgezien van haar keuze - dat Nienkes verhaal vooral het ouderschap en de belangrijke taak van opvoeden ernstig onderschat. Ik vind dat opvoeden, een nieuwe generatie wijsheid en vaardigheden meegeven, kinderen begeleiden bij hun plek in de maatschappij, een belangrijke taak is waar we met meer respect naar mogen kijken.

Er wordt een discussie opgestart over deze 'gedwongen' 'keuze' voor wel/geen abortus, maar laten we beginnen bij het begin: de reden van het ontstaan van de keuze. Naar mijn idee is er in dit geval niets gedwongens aan de 'keuze' die haar voorgeschoteld wordt: met verantwoordelijkheidsgevoel omgaan met de pil had haar en haar vriend-ex-vriend het hele 'leerproces' bespaard.
En wat is dat beroemde 'hoogopgeleid' eigenlijk waard als je daartegenover kennelijk niet in staat bent om de enige consequentie (de pil nemen) die de - hopelijk, het moet nog maar blijken of het gaat lukken- te maken carrière tot nu heeft, al niet te dragen?
Wat mij bovendien opvalt is de verpleegkundige die constateert dat Nederland geen kindvriendelijk land is. Dat het 'nog steeds' lastig is om kind en carriere te combineren. Aha, is het de schuld van de maatschappelijke inrichting van dit land? En wat me licht irriteert is dat de abortus (en/of het proces erheen) bijna opgehemeld wordt als een leerproces waar je sterker uitkomt. Ja, natuurlijk kom je heel vaak een stuk wijzer uit vervelende situaties. Dat mag wel ook zeg, het zou helemaal fraai zijn als we ook nog eens niét zouden leren van onze perikelen... . Al met al een triest en uitgebreid verhaal, voor alle betrokkenen, over- in feite- één moment van (naar mijn idee) domme slordigheid.

Nooit had ik gedacht eens voor de keuze te staan. Abortus was iets voor onoplettende pubers, niet voor hoger opgeleiden zoals ik. Mocht ik dan onverhoopt zwanger raken, dan zou ik het natuurlijk houden en er voor gaan.
Vier maanden geleden is het mij wel overkomen. De tijd die je hebt is vreselijk kort. Je bent in paniek en alle dagen tellen. Duizend lijstjes met voors en tegens. Je gevoel schreeuwt NEE, ik wil het niet, je normbesef en verantwoordelijkheidsgevoel schreeuwen HOUDEN. En een gesprek voegde in ons geval zeker niets toe. De keus gun ik niemand, maar je leven overhoop door een ondeugdelijk (gebruik van ?)condoom evenmin. Laat ik hopen dat ik er uiteindelijk iets aan dit leerproces zal hebben. Inmiddels oordeel ik minder snel over de keuze van anderen...

Jammer, dat Nienke zo'n drastische maatregel heeft moeten nemen om haar carriere te redden. En nu maar te hopen, dat ze nog een tweede kans krijgt en dat ze in de toekomst, als haar carriere een eventuele kinderwens wél toelaat niet geconfronteerd wordt met fertiliteitsproblemen. Verder vraag ik me af of haar carriere wel de echte reden van haar keuze om abortus te laten doen is geweest. haar relatie leek ook niet erg stabiel.

Indien Nienke echt bestaat (wat ik overigens betwijfel), het gaat er niet om dat ik haar keuze niet respecteer, wel had ik echter het artikel dat volgde wat kritischer gezien (zoals al geconcludeerd we beperken ons niet tot de feiten). En als redactielid verantwoordelijk voor de plaatsing van het artikel, had ik toch ook gevraagd om een aantal zaken toe te lichten, hoe persoonlijk en pijnlijk het verhaal ook is. Dit had mijns inziens de journalistieke waarde van het artikel kunnen vergroten.

"Liefde is mooi, maar nog niet het belangrijkste op je vijfentwintigste".....
Ware liefde is niet gebonden aan leeftijd, denk ik persoonlijk... Jammer dat de redactie niet heeft gevraagd om dit punt nog wat uit te diepen.

Ik kan straks financieel voor mijn familie zorgen als het nodig is.... een vriendin van mij is alleenstaande moeder en is gewoon creatief "een tweedehands box van marktplaats omdat het toch maar voor een paar jaar is". Voor hogeropgeleiden is m.i. financieën een smoes, denk je echt dat kinderen merken of ze 5 of 20 speeltjes in de box hebben? Of gaat het er dan om dat je liever je geld aan reizen besteed en het vrije leven en dezelfde levensstandaard als je vrienden wilt hebben?

"Ik zou een fantastische moeder kunnen zijn" Van mijn vader heb ik de uitdrukking geleerd: "kan niet" ligt op het kerkhof en "wil niet" ligt er naast. Dit kwam onwillekeurig in mij op bij deze zinssnede.

"Een stuk ouder, wijzer, meer volwassen. Eigenschappen die ik mee kan nemen naar de top". Jammer dat dit niet wat meer is uitgewerkt!
Topmensen nemen verantwoordelijkheid voor hun handelen (pil vergeten is ook een handeling / nalatigheid) en kiezen niet altijd voor de makkelijkste weg.

Waaraan heeft het bedrijfsleven behoefte? Aan leiders die integer zijn en consistent en die een verklaring geven voor de keuzes die ze maken.
Waarom de keuze gemaakt wordt voor abortus terwijl er een mantra door je hoofd spookt, dat zegt "Gij zult niet doden". "heb ik niet altijd gezegd dat ik abortus verachtelijk vind? " "Morgen maak ik mijn kindje dood".

"En dan de uitsmijter ik ben wijzer geworden, meer volwassen". Om met die woorden te spreken "is het volwassen om je eigen kindje te doden?, is het volwassen om anders te handelen dan te denken (ik vind abortus verachtelijk).
Wijzer geworden, hoe dit te interpreteren? Was het een wijze beslissing om voor een abortus te kiezen? Ben je door deze "verstandige" beslissing een wijzer mens geworden?

Wat dat betreft vind ik het artikel totaal onaf en fictief. Ik zou er graag een vervolg op zien en willen weten of deze Nienke daadwerkelijk bestaat en het complete verhaal horen. Ziet ze zichzelf nu daadwerkelijk als een moeder die haar kindje heeft gedood? In hoeverre kan ze daarmee leven, hoe gaat ze daarmee om?

En waarom springt de Intermediair m.i. zo onzorgvuldig om met een persoonlijk verhaal van iemand die Peter ter Horst persoonlijk kent? Een hele verantwoordelijkheid!

Met tranen in mijn ogen heb ik het artikel over Nienke gelezen. Het verhaal is zo herkenbaar en authentiek dat je de pijn van haar worsteling kunt voelen. Herkenbaar, omdat wij ook zulke vragen hebben en voortdurend een balans proberen te vinden tussen onze carrière met alle financiële voordelen en het ouderschap. Authentiek, omdat hier geen propagandiste aan het woord is, maar een vrouw die recht uit haar hart spreekt en eerlijk alle aspecten van haar keuze voor het voetlicht brengt.
Ik ben blij dat Intermediar dit onderwerp op deze manier onder de aandacht brent.

De keuze van christenen om tegen abortus te zijn, heeft dan ook niets te maken met onbegrip voor deze dillema's. Het heeft ook niets te maken met een badinerende houding alsof alle vrouwen lichtzinnig de keuze voor abortus maken. Ik ben christen en ik ben 'tegen abortus' omdat ik een hogere norm accepteer dan mijn eigen wil, gevoelens en gedachten. Die hogere norm is het gezag van God, zoals dat in de bijbel te lezen is. Die norm is 'pro life' omdat het leven iets is dat door God gegeven wordt. Er zijn genoeg schrijnende gevallen te beschrijven waarin abortus de beste oplossing lijkt, maar dit is altijd vanuit het menselijk perspectief, waarin het menselijk gevoel en de menselijke gedachten als hoogste norm worden genomen.

Het idee dat christenen een hoger gezag aanvaarden dan hun eigen wil, roept weerstand op. We bestrijden dat netjes met het 'recht op zelfbeschikking'. Een recht wat ik overigens niet zou willen ontkennen, maar dat wel degelijk begrensd is. Ons laagje beschaving is flinterdun en we weten dat met elkaar heel goed. We beschermen onszelf met een enorm justitie en politie-apparaat, want we weten dat het zelfbeschikkingsrecht van mensen ophoudt, waar het recht van anderen wordt geschonden. Een christen is hierin dus niet anders dan anderen, maar noemt het leven beschermwaardig vanaf de conceptie, en niet pas na een aantal weken.

Als laatste argument zou ik de gevolgen van een abortus voor de moeder willen noemen, niet als maatgevend voor mijn mening, maar wel als ondersteuning ervan. Sinds de legalisering van abortus is er genoeg bekend geworden over de gevolgen die een abortus heeft voor de moeder. Een hoog percentage vrouwen komt hierdoor in de hulpverlening terecht. We hebben er zelfs een naam voor bedacht: het post-abortus-syndroom. Hoe kunnen we als samenleving trots zijn op het recht op abortus, als we tegelijkertijd onze ogen sluiten voor de gevolgen? Natuurlijk zijn er mensen zoals Nienke, die een gedachtenpatroon ontwikkelen om de interne dissonantie die ze ervaren op te heffen. Wellicht met (tijdelijk) succes. Maar ik kan mij niet voorstellen dat ze over een aantal jaren, wanneer ze 'gewenst' leven in haar buik draagt, niet opnieuw de pijn zal voelen van het verlies van haar eerste kind.

De keuzemogelijkheid voor abortus kan met recht een duivels dilemma genoemd worden, omdat dit recht ook de plicht geeft te kiezen. Tussen de regels van het artikel over Nienke lees ik dat het juist deze plicht om te kiezen is, die Nienke zoveel moeite kost. We hebben als samenleving abortus gelegaliseerd omdat we vinden dat mensen het recht hebben zelf een keuze over hun leven te maken. Vervolgens bezorgt deze schijnbare vrijheid ons schuldgevoelens, pijn, verdriet en spijt waarin veel mensen een leven lang gevangen zitten.

Ter afsluiting een persoonlijke noot. Vijf maanden geleden werd onze jongste zoon geboren. We hebben een echo van hem op het geboortekaartje gezet, toen hij twaalf weken oud was, samen met een Bijbeltekst uit Psalm 139.
U was het die mijn nieren vormde,
die mij weefde in de buik van mijn moeder.
Ik loof U voor het ontzaglijke wonder van mijn bestaan.
Toen ik in het verborgene gemaakt werd,
kunstig geweven in de schoot van de aarde,
was mijn wezen voor U geen geheim.
Uw ogen zagen mijn vormeloos begin,
alles werd in uw boekrol opgetekend,
aan de dagen van mijn bestaan ontbrak er niet één.

Lieve 'Nienke',
Wat een worsteling spreekt er uit je verhaal. Maar je bent er uitgekomen.
Ik hoop van harte dat het verder heel goed met je zal gaan!

Mocht je nu op een of andere manier verdriet of andere nare gevoelens krijgen, wil je dan alsjeblieft hulp zoeken?
Er zijn ook hulpverleningsinstanties om je te helpen als het nodig is.
Zij zijn er (nu al!) voor jou!
(bijvoorbeeld VBOK en Schreeuw om leven)

Ik ben maar een particulier, wel zelf zwanger, en heb verder niets met je te maken, maar ik bedoel het goed.

Het allerbeste toegewenst!

Is DIT nou waar het abortusbeleid in Nederland voor staat? Ik was zelfs een beetje geschokt na het lezen van dit artikel, dat je zo makkelijk abortus kunt laten plegen. Kinderen neem je niet, kinderen hoop je te krijgen.
Er was in deze situatie geen enkel serieus te nemen belang in het geding. Slechts het egoisme van 2 individuen.
Om maar niet in te gaan op hun carriere, dit soort types heeft nog nooit de top bereikt.

Schokkend, mijn mening over het NL'se abortusbeleid is drastisch gewijzigd.

Lastige discussie. Zoals de vorige reactie al weergeeft: dit is een strikt persoonlijke afweging, waar een buitenstaander niet over kan oordelen. Wat ik jammer vind is dat door dit onderwerp op deze manier te brengen de discussie zo eenzijdig wordt.
Het ware debat zou wat mij betreft moeten gaan over twee heersende denkdogma's onder jonge hoogopgeleide vrouwen en mannen. Het eerste is het misverstand dat het krijgen van kinderen in de weg staat van zelfontplooiing. Zelfontplooiing gaat heel goed samen met het grootbrengen van kinderen. Van kinderen leer je elke dag, ze trainen je incasseringsvermogen, leren je je eigen belangen en overtuigingen soms opzij te zetten. Je doet vaardigheid op in communiceren, leert plezier te halen uit kleine dingen. Kinderen laten je op 1001 andere manieren naar de wereld kijken. Dit zijn allemaal dingen die je heel goed kunt gebruiken als je 'de top' wilt bereiken. De grote vraag is natuurlijk wat die top behelst: is dat een standaard carrièrepad, naar een steeds beter betaalde baan met meer verantwoordelijkheden? Juist als dertiger ervaar je vaak dat het er veel meer om gaat dat je in de loop van je loopbaan steeds beter weet waar je thuishoort, dat je werk doet waar je voldoening uithaalt dat je er beter in wordt. Die geromantiseerde weg naar de top is soms letterlijk een topbaan maar soms ook een zijsprong naar een ander vak, of een eigen bedrijf. Dit geworstel om een eigen levens/loopbaanpad te vinden, speelt bij alle dertigers om mij heen, met of zonder kinderen.
Het tweede denkdogma is dat het normaal is om niet voor je dertigste aan kinderen te beginnen. Sterker nog veel hoogopgeleiden schijnen te denken dat je zelfs jaren daarna nog tijd genoeg hebt om aan het burgerlijke keurslijf dat geassocieerd wordt met kinderen te wennen. En die tijd is er dus niet, althans niet voor vrouwen.
Het persoonlijk relaas van Nienke vind ik eigenlijk niet interessant en komt in het licht van het voorgaande hoogstens wat narcistisch en naïef over. Als zij over tien jaar wel klaar is voor een kind heeft ze misschien niets te kiezen. Als Intermediair dan toch bij hoge uitzondering een pesoonlijk relaas plaatst, zou ik liever een verhaal lezen dat heersende denkdogma's ontkracht.

Fijn hoor dat jullie ieder voor jezelf hebben gekozen, dat jullie willen reizen, uitgaan en carriere willen maken.

Welke keus had het ongeboren wurmpje, precies geen een. Nog een geluk dat 'ie nu uiteindelijk niet bij zo'n onverantwoordelijke twintiger terecht komt.

Veel succes bij het behalen van de top, de echte top is echter met succes je kinderen opvoeden tot fijne, integere mensen.

Onbegrijpelijk.

Een ander woord kan ik niet verzinnen. Misschien begrijp ik het ook wel niet omdat ik niet "hoogopgeleid" ben. Ik werk wel fulltime en heb een zoontje van ruim anderhalf. Ik kan mijn familie ook financieel onderhouden. Ik snap niet dat er ook maar een carriere te bedenken is die een mensenleven waard is.
Ik kan me niet voorstellen dat je een abortus kan doen. Al helemaal niet na het zien van de echo. Je kan dan zien dat het een mensje is. Het klinkt hard maar ik vind het moord met voorbedachte rade. Ik snap dat het hebben van een kind alles een beetje lastiger maakt. Opeens word er van je verwacht om naast je werk of carriere ook een goede moeder te zijn.
Ik ben van mening dat het heel goed te combineren is. En dan gaat het allemaal maar niet zo snel met het klimmen naar de top.

De rol van de moeder en haar ex-vriend vind ik interessant. Waarom heeft de moeder haar niet gesteund in de twijfelende kant van de gevoelens van haar dochter, maar juist het begrip getoond voor haar ambities. Waarom niet helpen oplossingen aan te dragen, waar is de rol van de familie, de steun om die belangrijke keuze te maken? Haar ex die net als Nienke de doelstelling voor carriere en vrijheid nastreeft, beinvloed haar enorm. Nienke is verliefd op hem, meer dan ze misschien heeft willen toegeven. Nam ze het besluit buiten de kliniek na de boze zorgelijke blik van haar ex, om hem tevreden te stellen, hem niet te verliezen? Het zou zomaar kunnen.

Ik geloof dat de druk en houding van de omgeving nu en in het verleden, belangrijke factoren zijn in het besluiten tot een abortus of andere belangrijke beslissingen.
Als het dan ook nog eens zo gemakkelijk is om het te laten uitvoeren, als een broodje bij de bakker kopen...

Ik denk dat Nienke met kind sneller volwassen was geworden, slimmer en inventiever om toch haar carrieredoelen na te streven. Meisjes zoals Nienke hebben een omgeving nodig waarin het krijgen van een kind positief is, geaccepteerd en omgeven door psyche en sociale steun.

Ook ik denk dat het weghalen van uniek leven in je lichaam later psychische schade oplevert bij de vrouw.

Verder hebben velen de idee dat we altijd maar jong kunnen blijven, wij bijna Supermenschen zijn, terwijl de biologische kaart van de mens echt nog niet veranderd is. We worden nog steeds voor het belangrijkste deel geleefd door onze instincten en zintuigen. We zijn ons daar te weinig van bewust.

En dan kom je tot de conclusie ... had ik het kind toch maar gehouden, nu ben ik 36, heb geen partner, ben mijn baan kwijt wegens burnout want kon de top niet aan en tja een kind.. mijn grote wens zit er nu niet in... Ik heb wel haast, want anders is het te laat, tik tak tik tak.. gaat de biologische klok, gewoon door.

En let's face it: voor de samenleving zijn jonge gezonde moeders en meer gezonde kinderen (en minder geboorteafwijkingen) ook een asset. En dan heb ik het nog niet eens over de vergrijzing.

Ik ben zelf met 37 jaar een gelukkige moeder van een meisje van 15 maanden, werk 32 uur als interim professional. Het is even zoeken, maar de balans is gevonden, of die pas ik weer aan naar behoefte, samen met mijn partner.

By the way, het genot, de vreugde, het geluk dat mijn dochter ons schenkt is onbeschrijfelijk. Hoezo, "soms zijn ze leuk". Een kind is niet te omschrijven als "leuk", alsof het een tamagotchi is dat jou telkens weer moet vermaken, anders zou je verveeld raken.

Als je absoluut niet zwanger wilt worden moet je dus dubbel goed opletten bij het gebruik van de pil of ander voorbehoedsmiddel.
Van sex kun je nu eenmaal zwanger worden. Ik begrijp niets van het doden van nieuw leven omdat je een carrière wilt opbouwen. Ik hoop voor Nienke dat als het in haar planning tijd is voor een kindje, ze dat kindje ook daadwerkelijk krijgt. Zwanger worden blijft een wonder dat je niet kunt plannen.

"Een stuk ouder, wijzer en volwassen" typeert Nienke zichzelf na de abortus. "Eigenschappen die ze kan meenemen om de top te behalen...." ik vind het de weg van de minste weerstand kiezen. Als ze lef had gehad had ze het kind laten komen en met kind de top behaald. Legio's voorbeelden van vrouwen die het zo hebben gedaan. En bovendien: als je zo volwassen bent om sex te hebben, wees dan ook zo volwassen de consequenties van een zwangerschap en een kind te aanvaarden.

De vele reacties op het artikel over Nienke die voor een abortus koos laten zien dat goed is weer eens een discussie over abortus te voeren (hulde voor Intermediair). Het is en blijft een discussie met veel emoties, of je er nu 25 jaar publiek vooral over zwijgt of niet. Het lezen van het artikel roept ook bij mij veel emoties op. Ik ben dertiger en vader van twee jonge kinderen en zit met werkende vrouw volop in de 'spitsuur' van het leven. Ja, het is soms verrekte lastig dit te combineren. Maar we gaan als individu en samenleving voor mijn gevoel toch echt een verkeerde grens over als presteren het hoogste goed wordt en de mens daaraan ondergeschikt wordt. Nienke heeft er voor gekozen haar leven en het weggenomen leven in haar hier ondergeschikt aan te maken.
Maar wat als die top niet wordt bereikt omdat Nienke net niet op het juiste moment op de juist plaats is of even minder handig spelletjes speelt of een hak gezet wordt door anderen?
En wat doet Nienke of wij als onverwacht bijvoorbeeld een familielid ineens ernstig ziek wordt en ons nodig heeft? En wat gebeurt er met Nienke of ons als wij niet meer zo goed in het 'prestatie-plaatje' van een ander passen? Nee, zo'n samenleving wil ik niet en verstikt zichzelf naar mijn idee ook binnen een paar generaties (demografisch zijn we ook al aardig op weg.....)

Sommige reacties beuken er hard op in. Ware moraalpreken over het maken van keuzes, over egoïsme en onverantwoord handelen. Met de vinger wijzen naar vrouwen die onbedoeld zwanger raken en afkeuring uiten over vrije seks is zinloos. Deze 'misstappen' zijn van alle tijden en zullen nooit verdwijnen.
Voor haar was het in ieder geval een zeer harde les (die per definitie áltijd achteraf komt) en ze zal er vast wijzer door zijn geworden.

Een abortus ondergaan om ruimte te creëren voor een weg naar een carrière!
Dus dit is óók een van de resultaten van de jarenlange emancipatiegolf; de druk op vrouwen om te participeren én liefst ook de top te bereiken (de stokpaardjes van Heleen Mees en andere feministen).
Hoe heette het ook alweer? "Een slimme meid is op haar toekomst voorbereid".
Constant werd en wordt het de vrouwen door de strot geduwd: dóe iets, wéés iets, maar wordt vooral geen gezapige huismoeder! En zéker niet een zonder baan!

Of een kind en carrière te combineren zijn, werd door de wellicht alleenstaande Nienke zeer betwijfeld. Dat anderen met of zonder partner dat wel lukt, heeft te maken met persoonlijkheid, karakter. Of noem het gewoon lef. Nienke hád het gewoon niet, basta.
En ja, van kinderen kun je leren. Maar die ervaring kun je pas opdoen als je ze hébt. Dus wat schiet een kinderloos iemand met die wijsheid op?
Waarom staat de rol van haar moeder ter discussie? Wie moet hier eigenlijk uiteindelijk de beslissing nemen? De moeder heeft zich wijselijk op de achtergrond gehouden.

Ik zie deze abortus als het gevolg van ons hedendaagse ver doorgevoerde individualisme (in de lijsten staan niet voor niets 'vrijheid' en 'financiën' bovenaan). Voor Nienke betekent het in ieder geval 'vrijheid'.
Over Nienkes besluit wil ik geen oordeel vellen. Sterker nog: wij met z'n allen hebben via parlementaire democratie ervoor gezorgd dat deze abortus mogelijk werd.
Over de abortus zelf wil ik kort zijn: verwerpelijk! Daar heb ik geen god of bijbel voor nodig. Maar als ik in Nienkes situatie zou verkeren, en DEZELFDE denkbeelden zou hebben, zou ik dezelfde afschuwelijke twijfel hebben!

Is Nienkes keuze egoïstisch? Beter had ze niet gesproken over reizen en uitgaan, want die vallen ondubbelzinnig onder de geneugten van het leven.
Wat die grote behoefte aan carrière betreft, is zij wellicht 'slachtoffer' van dat totaal omgeslagen idee over 'burgerlijk moederschap'. Een idee dat nota bene door vrouwen zelf is gelanceerd.
Hoe verwoordde iemand het ook alweer? "Je vult je leven niet met het krijgen van kinderen." En die kan het weten want die heeft er geen!

De ware kern van dit dilemma ligt in wat je 'overleven' zou kunnen noemen, ofwel het (idiote?) denkbeeld dat als je je níet laat gelden, je ook níet meetelt. Dan kan het gebeuren dat zelfs ongeboren leven daarvoor moet wijken.

Ik wil de abortus absoluut níet bagatelliseren, integendeel, het is al tragisch genoeg. Maar wat ik wel wil aangeven is dat deze keuze niet louter en alleen op haar eigen conto geschreven moet worden. Dat is veel te makkelijk! De vrijheid die uit haar zogenaamde keuze zou moeten blijken, zou bij nadere beschouwing wel eens helemaal geen 'keuze van de vrije wil' kunnen zijn geweest. De paniek getuigde ervan.

Een moeder die geen persoonlijke ervaring heeft met abortus.

Nienke wil de top bereiken en dat kan ze blijkbaar niet met kind. Wanneer is die top trouwens top genoeg voor haar?
De titel op de voorpagina irriteerde me meteen al. En dan die foto erbij...
De volgende keer graag een artikel over twee enthousiaste, gelukkige hoogopgeleide ouders die ook op jonge leeftijd (25) voor deze keus kwamen te staan en er geen seconde aan getwijfeld hebben, maar wel elke keer tekst en uitleg moeten geven. Neehee: gélukje!
Het topmoment van de dag: uit mijn werk naar het kinderdagverblijf racen en dan de stralende lach van mijn allermooiste meisje zien.

Een indrukwekkend verslag, Kind of carrière. Ik werd verdrietig bij het lezen ervan. Nienke heef het over 'het wormpje in mijn buik' en 'een witte stip (op de echo). Het roept bij mij de vraag op, wanneer we een ongeboren kindje als een ongeboren kindje zien en het als nieuw menselijk leven gaan respecteren. Dat lijkt mij dan ook het politieke issue en niet dat de vrouw beter moet nadenken. Ik weet uit zeer nabije ervaring dat een geaborteerd kindje een levenslang gemis kan zijn, met alle spijt en wroeging die daarbij horen. Nienke heeft voor zichzelf een tweede kans gecreëerd, maar het leventje in haar kreeg geen enkele kans. Ik wens haar oprecht toe dat zij hiermee de rest van haar leven om kan gaan.

Na het lezen van dit artikel, werd ik zo kwaad dat ik het niet kon laten een reactie te sturen.
Nu vind ik abortus uberhaupt verwerpelijk, maar helemaal in dit geval.

Als Nienke zo'n HiPo is, dan komen toch de volgende vragen bij me op:
Kun je de gebruikaanwijzing van voorbehoudsmiddelen niet lezen? Iedereen weet toch dat je een behoorlijke periode risico loopt op een zwangerschap!! En dan ook nog toegeven dat je daarvan op de hoogte bent.
Daarnaast zou je als HiPo ook je verantwoordelijkheden moeten kennen. Heb je onbeschermde sex, neem dan ook de verantwoordelijkheid voor de gevolgen.
Nu neem je een compleet egocentrische beslissing. Je had er ook nog voor kunnen kiezen het kindje te geven aan mensen die geen kinderen kunnen krijgen, maar deze hartewens wel hebben. Zo geef je dat kleine mensje toch een liefdevol leven in plaats van het maar te laten sterven omdat jij je verantwoordelijkheid niet wil nemen.
Sorry, maar als moeder kan ik me alleen maar ontzettend kwaad maken om zulke onverantwoorde types!!
HiPo? Ik heb toch mijn twijfels....

Hoezo OF? Om met strippsychiater Sigmund te spreken: EN EN EN, zo kiezen de dertigers van tegenwoordig. Kind en carriere gaan prima samen, ik ben daar zelf een voorbeeld van: En een leuke leidinggevende functie, en kinderen. Als je jezelf echt als HiPo ziet, dan kan je je taltent ook aanwenden om invulling te geven aan dat wat je echt wilt, binnen de randvoorwaarden die je hebt.

Los van het verhaal van Nienke word ik erg moe van de manier waarop de discussie in de media gevoerd wordt. Naast de genoemde OF/EN verwarring (laten we onze energie richten op het EN!), stoort het me dat de discussie over kinderen (en kinderopvang) zich zo richt op vrouwen. Een kind heeft twee ouders, en het zorgen voor kinderen is in deze tijd net zo goed de verantwoordelijkheid van de vader als van de moeder. Af en toe denk ik dat het 'probleem' van zorg combineren voor de vaders zelfs groter is dan voor de moeders; mijn man moet op zijn werk meer tegen de stroom inzwemmen dan ik op het mijne. Het gesprek over 'moeders' is hopeloos ouderwets en getuigt van een tijdsbeeld dat passe is; het gaat om 'ouders'.

Dubbel.
Het is een heel dubbel gevoel.

Ik vind dat iedereen de keuzevrijheid moet hebben om voor abortus te kiezen. Want wat is de andere keus die je hebt? Adoptie? Een moeder die gefrusteerd is? Ik denk dat je moet doen wat voor jezelf het beste is, het beste voelt.
Als je als vrouw besluit om het kind te houden, heb ik daar heeeel veel respect voor. Zeker als de kans groot is dat je er alleen voor komt te staan, met beperkte financiele middelen, en/of weinig hulp familie of vrienden. En een kind is grote verantwoordelijkheid, waar veel tijd en energie in gaat zitten, voor minstens komende 21 jaar.

Aan de andere kant zie ik als "late" moeder (op mijn 30ste werd ik moeder), ook de gevolgen van het uitstel gedrag (wat ik ook bij Nienke zie) van het moederschap, omdat we allemaal zo veel moeten. Ik zie vriendinnen met miskramen, de hele medische mallemolen doorlopen. Ze worden daar vaak onzeker van ("mijn lichaam laat mij in de steek") en in een enkel geval komt de relatie er ook zwaar onder druk onder te staan (door de stress en de hormonen; hij wil toch er erg graag een kind, dan misschien toch maar bij een ander?). Daarnaast komen ook nog de grote risico's voor de vrouw en het grotere risico op afwijkingen bij het kind.

Dus mijn advies: Denk goed na wat je echt belangrijk vind ik het leven. Als kinderen daarbij horen, wacht dan niet te lang! Wordt je echt gelukkig van een topfunctie en een druk sociaal leven? Ook prima. Maar je moet (helaas?) keuzes maken.
Daarnaast moet je als je geen kinderen wil gebruik maken van dubbele anti-conceptie (pil + condoom), zeker in een instabiele relatie, want abortus is eigenlijk geen keus waar je voor wilt komen te staan. Hier ligt ook een verantwoordelijkheid bij de mannen.

Ik heb niet het idee dat Nienke lichtzinnig met de abortusvraag is om gesprongen, al heb ik er in eerste instantie wel wat moeite mee.

Het niet herkennen van de signalen of het ontkennen van de signalen van een zwangerschap zijn heeeel normaal, die zwangerschapsnormonen kunnen flink met je aan de haal gaan. Dus dat ben ik niet met Miek eens. Als het echt heel moralistisch wilt opnemen dan zou je ook anticonceptie en de morning-after-pil moeten verbieden, maar ik wil niet meer dan 50 jaar terug, met de gezinnen van meer dan 10 kinderen.

Het is te makkelijk om Nienke af te schilderen als een egoïstische HiPo die ten koste van alles te top wil halen. Voor alle duidelijkheid: ik vind abortus om welke reden dan ook verwerpelijk, tenzij het leven van de moeder zelf in gevaar is.
Waar het hier om gaat - en dat wordt mij wel duidelijk uit dit trieste verhaal van Nienke - is dat het in onze samenleving zover gekomen is dat er een soort van geluksbeeld of ideaal is ontstaan dat een besluit tot abortus rechtvaardigt wanneer, om soms banale redenen, dit geluksideaal niet gehaald kan worden. Zie ook het lijstje van redenen om een abortusverzoek. Voor al deze redenen is wel een andere oplossing te vinden dan een drastische ingrijpende abortus. Het gaat hier wel om (ongeboren) leven waarover wij niet vrij hebben te beschikken maar verantwoording schuldig zijn aan de Schepper van het leven: God.

Wie goed nadenkt weet dat geen enkel mens uiteindelijk zelf nieuw leven kan scheppen. (Gezonde) kinderen ontvang je of niet.
Het is blijkbaar niet goed voor een mens om zelf over leven en dood te beschikken; zo zijn we niet gemaakt. De zelfbeschikking van de mens is begrenst.
Daarom komt de schuldvraag natuurlijk altijd aan de orde (omdat je deze keuze eenvoudigweg niet kan maken).
Mensen proberen dat te verdringen of te vergoedelijken. Andere mensen cq therapeuten praten je schuldgevoel goed.
De waarheid is echter dat je wel degelijk schuldig bent. Ik pleit hier niet voor veroordeling maar voor erkenning van die schuld. Erken je schuld; erken je beperking om te kunnen beschikken over het leven; dan is vergeving ook mogelijk. Bij God; die Zijn Zoon heeft gegeven aan het kruis.
De consequentie van je keuze blijft; de schuld is weg.
Dat geeft echte vrijheid; dat geeft echt een tweede kans.

Ze heeft een duidelijk overwogen besluit genomen, en die is als vrouw al moeilijk genoeg.
Mijn dochter zit ook in een situatie dat ze een zwangerschap heeft die vriendlief weigert te aanvaarden. En haar het liefst dwingt tot een abortus. Mijn moederhart zegt nee, ze woont nog thuis,is 20 hij 25 jaar! Maar als ik rationeel nadenk, dan zeg ik het moet! Omdat wij het financieel niet kunnen opbrengen. Dit is het geval waaneer hij het uit maakt. Maar toch moet ik haar zo ver krijgen dat ze een goed overdacht besluit maakt waar zij mee kan leven, ik ben blij dat ik niet in HAAR schoenen sta.

Zo heeft een ieder zijn redenen.

Naar aanleiding van het artikel 'Kind of carriere' kan ik mijn mening hierover niet voor me laten.
Ik maak me ernstig zorgen over de manier waarop mensen tegenwoordig nog over dergelijke principiele zaken hun besluit vormen. Dit versterkt bij mij het idee, dat wij als Nederlandse maatschappij dringend een ethische discussie moeten voeren (ja, normen en waarden) over allerlei zaken (niet alleen abortus) en daarna een eenduidig beleid moeten voeren, in plaats van te denken, dat iedereen hierover maar zijn eigen mening moet vormen en daarnaar handelen.
Waarom worden vrouwen die ongewenst zwanger raken zo aan hun lot overgelaten door alle instanties (ja, zelfs door de vader van het ongeboren kind, die toevallig geen zin heeft het kind op te voeden), dat ze maar in gesprek met moeder, zus of vriendin tot een besluit moeten komen. Waar is het advies van mensen uit de praktijk, van die vertrouwensarts, die dominee, die gelukkige vader of moeder, die de situatie ook eens van een andere kant bekijkt ?
En hoe komen mensen er toch bij, dat gelukkige ouders, die volledig voor een zwangerschap kiezen, wel instaat zijn om kinderen op te voeden en partners die dat eigenlijk nog niet willen dat niet kunnen ? Kinderen heb je voor lange tijd, niet voor een moment. Je mening die je had, toen je al dan niet voor kinderen koos, kan veranderen. Ouders kunnen spijt krijgen, dat ze voor kinderen kozen, of juist achteraf blij zijn, dat ze niet voor abortus kozen. En ook die mening, dat gevoel, kan elke dag weer anders zijn. Kinderen opvoeden is niet alleen lol en plezier.
Verder heb ik een aantal vragen aan 'Nienke':
- Heb jij werkelijk je studie en die vier jaar dat je 60 uur per week werkte, alleen maar aan je carriere gedacht en nooit aan hoe jij daarmee je werkgever, je collega's, je klanten of misschien de Nederlandse maatschappij daarmee een dienst hebt bewezen ? Heb jij niet zelf ook plezier beleefd in dat werk ? Is dat allemaal echt voor niks geweest, als je je carriere niet kunt afmaken ??
- Vind jij, dat hoger opgeleiden een recht hebben op een carriere? Een recht dat zwaarder weegt dan het recht op leven ? Gelukkig gaf je al aan, dat dat niet het geval is. Maar toch twijfel ik soms aan hoe sommige mensen tegenwoordig denken over carriere en hun 'recht' daarop. Ja, zelfs een vergoeding moeten hebben, zodra daar afbreuk aan wordt gedaan ! (Denk recentelijk aan de kwestie 'Wolfowitz').
- Ben jij op dit moment met een deeltijdbaan in combinatie met het inkomen van je man niet instaat om de zorg voor je kind te financieren ? Moet je werkelijk eerst meer geld opzij leggen ?
- Wat had je gedaan als er nog niet zoiets zou bestaan als abortus ? Wat zou je doen, als je als gevolg van een verkeersongeluk niet meer instaat bent om te werken? Had je er dan niet het beste van gemaakt en had je je hele leven getreurd over je niet bereikte carriere ? Zo ja, hoe ga je dan om met soortgelijke onomkeerbare situaties op je werk, die je ongetwijfeld in je topfunctie zult tegenkomen ? Zo nee, waarom dan niet voor je kind kiezen ?
- En wat zou je doen, als er iets anders zou gebeuren, dat je carriere in de weg zou staan ? Zou je ook proberen de sporen uit te wissen, als je in je huidige of toekomstige functies per ongeluk een fout zou maken, die je carriere de kop zou kunnen kosten ?
- Waar was je partner, de vader van het kind, toen je met je moeder naar de kliniek ging ?
Hoe komt het, dat de psycholoog van de kliniek vindt, dat iemand die twijfelt (zoals Nienke), minder makkelijk voor een abortus in aanmerking komt, dan iemand die resoluut is in haar mening ? Betekent dit, dat er alleen maar klinische wordt gevraagd naar het welzijn van de vrouw (hoe zal zij zich na de abortus voelen) en niet naar de ethische kant, het waarom van de abortus ? En betekent dit, dat als je maar genoeg boter op je hoofd hebt je om wat voor reden dan ook een abortus kunt krijgen, als je maar zeker bent van je beslissing ?
Mensen hebben tegenwoordig teveel keuzevrijheid. Velen van ons leven voortdurend in de realiteit, dat ze niet de dingen kunnen doen, die ze graag hadden willen doen. En toch weten ze er het beste van te maken en zijn ze gelukkig. Nienke, soms is het beter op je gevoel af te gaan en niet overal over na te willen denken. Soms moet je over een situatie heen stappen en er het beste van maken. Op elk moment van de dag, tijdens je hele leven, kunnen er onomkeerbare dingen gebeuren, waardoor alle plannen die je had gemaakt 180 graden gedraaid worden. Dat een zwangerschap tegenwoordig wel omkeerbaar is, maakt abortus nog niet tot een legitieme oplossing onder alle omstandigheden. Carriere mag nooit een legitieme reden zijn voor abortus. Maar dat is mijn mening.
Nienke, het is erg moedig van je om met dit verhaal naar buiten te komen. En ja, mijn mening hierover is keihard. Maar daarmee niet minder juist ! En dat je ouder en wijzer bent geworden uit deze situatie, dat is mooi. Maar dan hoop ik, dat je daar eigenlijk mee bedoelt, dat je niet nog eens voor abortus zou kiezen, als je weer voor de keuze stond ! Ook jij bent prima instaat een kind op te voeden, ook al denk jij daar nu op dit moment even anders over. Dat je even wilt wachten met kinderen is je goed recht. Maar een kans op een zwangerschap krijg je niet altijd zomaar en je biologische klok tikt wel gewoon door.

Tot slot nog een reactie aan Peter ter Horst: Hoe komt men er toch bij, dat de CU zou denken, dat mensen die kiezen voor een abortus daarover te lichtzinnig denken ? En wil jij daarmee zeggen, dat als de beslissing maar 'zwaarzinnig' genoeg is geweest, die beslissing dan automatisch de juiste is ??

Overigens ben ik GroenLinks stemmer tijdens de laatste Tweede Kamer verkiezingen. voorstander van een soepeler euthanasie beleid en een strenger abortus beleid. Vader van een prachtige zoon van bijna twee en erg gelukkig dat hij een dag in de week de zorg op zich mag nemen.

Eerst feiten, dan mijn mening:

Feit: De huidige abortuswet werkt niet, hier is geen sprake van een noodsituatie, maar van iets dat 'niet uitkomt' in het levensplan van betrokkene.

Feit: De bedenktijd en verplichte evaluatie is met een flinke korrel zout genomen.

Feit: Volgens de wet is dit dus een zaak voor justitie.

Dan mijn mening: Volgens sommigen mag op dit forum mag ik hier helemaal geen mening over hebben, want de keuze is aan de vrouw alleen... En (zeker als man) ben ik nooit voor deze keuze gesteld. Allebei flutargumenten. Als het eerste zo was, dan was er ook geen abortuswet, maar de wetgever bemoeit zich er wel mee. En in een democratie mogen we er dus allemaal wat over zeggen. Het tweede is nog gekker, want er zijn talloze keuzes, waar ik nooit voor zal staan en waar ik toch democratisch gezien een mening over mag hebben.

Het relaas is een gevecht om recht te praten wat krom is. Om van iets dat men liever niet heeft een noodsituatie te maken. Om geen verantwoordelijkheid voor de eigen daden te hoeven nemen. Om alleen voor zichzelf te hoeven leven. Als we dit acceptabel vinden, dan is het ook acceptabel om een kind 'weg te doen', als het ernstig ziek, of gehandicapt wordt, want ook dat kan je carrière schaden en ook dan kun je zeggen "dit hebben we nooit gewild".

Er wordt gedaan alsof dit kind niet gelukkig zou kunnen worden, omdat het ongewenst is. Dat is te simpel. Als een moeder ondanks alles voor het kind kiest, en er voor gaat, dan is dat de acceptatie en kunnen beiden gelukkig worden. Daar ben je zelf bij.

Er gebeuren in het leven nu eenmaal dingen, waar je niet voor kiest (alhoewel seks hebben wat mij betreft de keuze inhoudt, dat er een kans bestaat, dat er een zwangerschap van komt).

Het is levenskunst om daarmee om te gaan en toch gelukkig worden.

Wie ben ik om een ander de les te lezen over haar keuzes? Precies wat hier wel gebeurt! Ik vind het ook borstklopperig wanneer mensen een ander voor egoistisch uitmaken. Daarmee zeg je in principe dat je dat zelf niet bent. Egoisme is een menselijke eigenschap die ervoor zorgt dat mensen ambitieus zijn en meer willen bereiken in het leven. Als iedereen volledig altruistisch was, dan zouden we nog allemaal in lemen hutjes leven.

Ook de keuze om wel voor kinderen te kiezen kan egoistisch zijn, wanneer dat ondoordacht gebeurt. Ik vind het juist goed om erbij stil te staan of je al goed genoeg bent als ouder en of je een voldoende stabiele basis kunt bieden aan een kind. Nienke in het voorbeeld heeft een ex-vriend, niet direct de beste basis. En dat kan alleen zij zelf beoordelen.

Natuurlijk is een kind een wonder, maar wel een wonder dat op deze wereld miljarden keren gebeurt. Hopelijk wordt Nienke nog een keer zwanger wanneer het beter in haar leven past. Na 1x schieten was het raak, dus qua vruchtbaarheid voorlopig geen probleem.

Belachelijk trouwens de mensen die altijd weer de heer van boven erbij moeten halen om andere mensen de les te lezen. Ik weet niet of God bestaat, maar als hij/zij bestaat, dan hoop ik dat ie niet zoveel sympathie heeft voor mensen die uit zijn naam prediken.

Veel herkenning bij het lezen van het artikel van Nienke. Tien jaar geleden zelf een abortus ondergaan, niet omdat dit carrieretechnisch handiger was maar omdat ik een kind niet kon bieden waar het recht op heeft. Alle vragen die Nienke zich stelde heb ik mezelf ook gesteld en ik denk vele vrouwen die hetzelfde meemaken.
Om de wijze levenslessen van sommige mensen die eerder reageerden moet ik dus inmiddels alleen nog maar een beetje lachen...
De (zeer kostbare) les die ik zelf gedurende deze periode geleerd heb is, niet over mensen en hun keuzes te oordelen. Dit is voor Nienke de juiste keuze. En ja, haar moeder heeft dat goed begrepen..die kent haar verstandige kind waarschijnlijk goed genoeg..

Moraalridders..bah!

Na lezing van het relaas van Nienke en de reacties hierboven kan ik maar een ding bedenken en dat is: abortus moet in het belang van vrouwen verboden worden. Zeker in dit soort gevallen. Uitsluitend bij levensgevaar of niet-levensvatbare kinderen toestaan. In bovengenoemde situatie zijn er alleen maar verliezers. Nienke (hoewel ze nu denkt dat ze een verstandige keuze heeft gemaakt) en het kind. Maar het is duidelijk een keuze onder druk van onze zelf opgelegde normen. Wij moeten zoveel van onszelf. En daarbij gaan we voorbij aan wat ons echt gelukkig maakt. Het is ook voor volwassen wel eens goed dat we geen keuze hoeven te maken maar dat dat voor ons gedaan wordt. In dit geval dus een verbod op abortus. Ik ben zelf een hoogopgeleide moeder van twee gewenste kinderen, maar kan mij de paniek van Nienke helemaal indenken. Toen ik zwanger raakte, was het toch even van "Shit, wil ik dit wel echt? En nu is er geen weg meer terug". Ik ken uit mijn omgeving vrouwen die om dezelfde reden als Nienke een abortus hebben laten plegen, het kwam toen nog even niet uit. En die jaren daarna problemen kregen met het krijgen van wel gewenste kinderen en/of kinderen met ernstige geboorteafwijkingen. Wat doet wel niet met de gevoelens en gedachten van zo'n vrouw? Waarom doen wij elkaar dat aan?

Moraalridders...bah !! ???

Mensen die geen principes kennen en geen duidelijk standpunt in willen nemen...BAH !!!

Ik ben verrast door de reacties. De algemene tendens tot nu toe lijkt niet positief over deze omgang met abortus. Gelukkig maar! Het artikel vervulde me met woede, afschuw, en uiteindelijk begrip en berusting in een logische verklaring, heel kort door de bocht: Als christen (die ik ondanks het voorgaande en het komende toch poog te zijn) beoordeel je een abortus op grond van genoemde argumenten als moord. Een evolutionist beziet zo'n klompje (levende) cellen als een toevalstreffer en aangezien dood dood is maakt het allemaal geen mallemoer meer uit, als we maar groots en inhoudsvol geleefd hebben! Volgens sommige orthodox Joodse groeperingen ontstaat de ziel pas bij de geboorte enz. enz. Tja, wat is waarheid! Misschien zit ik er wel een beetje naast met mening over evolutionisten waarvan ik de meeste reacties bevroed en dat stemt mij in ieder geval een klein beetje hoopvol. Valt daar toch nog ergens wat moraal vandaan te halen of maken jullie je massaal schuldig aan syncretisme? Daar zijn vast veel artikelen mee te vullen, zeker zo interessant als dat jarenlange mislukte geleur om carrierevrouwen te kweken. En het verhaal van Nienke: daar is al veel over gezegd. Zij heeft haar bril op, waarom doet ze mij zo aan Nietsche denken? Volkomen onbegrijpelijk vind ik het (hoofd)redactioneel commentaar en de poging tot 'indekken' van Nienke in de beschouwing. Bij een dergelijk zwaar ingezet verhaal van levensbeschouwelijke aard kan je de bal verwachten. Is dat nou libertijnse vrijheid? Nienke kan best een prachtmens zijn, maar ik vind haar bril gewoon veel minder. Het gaat om de kleren van de keizerin die ik door mijn bril niet kan ontwaren.

Ferdi: "Dit versterkt bij mij het idee, dat wij als Nederlandse maatschappij dringend een ethische discussie moeten voeren (ja, normen en waarden) over allerlei zaken (niet alleen abortus) en daarna een eenduidig beleid moeten voeren, in plaats van te denken, dat iedereen hierover maar zijn eigen mening moet vormen en daarnaar handelen."

Aha. Dus dit is wat we na duizenden jaren ontwikkeling hebben bereikt? Dat FREAKS als Ferdi roepen dat de mens maar beter geen eigen mening mag hebben en daar zeker niet naar mag handelen. Ga verdomme in China wonen of een fijn moslimland. Hoe komen dit soort fossiele geesten op een site van Intermediair?

"Never forget: The most important thing in life is a cup of tea"

Een klein zinnetje op de achterkant van een handboek voor programmeren in machinetaal voor de ZX spectrum.
Terwijl ik mijn carriere als programmeur / systeemontwerper begon is dat zinnetje mij altijd bij gebleven. Regelmatig was ik zo druk aan het werk, dat ik inderdaad af en toe vergat om op tijd een kopje thee of koffie te nemen. De essentie van dat zinnetje is mij altijd bijgebleven, dat werken niet het belangrijkste in ons leven kan en niet mag zijn. Als je aan het eind van je leven terugkijkt wie wil je dan kunnen vertellen wat je gedaan hebt in je leven ?
Mede dankzij de geboorte van onze zoon heb ik mijn carriere gedeeltelijk onderbroken.
Dus nu zit ik hier met die kleine op mijn schoot een puzzel te maken van 25 stukjes en ik kan je vertellen, de schrijfster van dat boek had gelijk.
"Never forget the most important thing in life is a cup of tea !"


The story remains the same.
Only the faces change.
Someone forsake's his brother,
for fortune or world of gain.
This ain't the first time the story.
It's the worlds oldest pain.
This ain't something new.
It's Abel and Kain.

Andor,

Dit is gewoon zoals het in een rechtstaat werkt: Een moordenaar denkt vaak ook wel lang over zijn daad na, maar dat wil nog niet zeggen, dat je hem gewoon zijn gang moet laten gaan ?

@ ANDOR

"Aha. Dus dit is wat we na duizenden jaren ontwikkeling hebben bereikt? Dat FREAKS als Ferdi roepen dat de mens maar beter geen eigen mening mag hebben en daar zeker niet naar mag handelen. Ga verdomme in China wonen of een fijn moslimland. Hoe komen dit soort fossiele geesten op een site van Intermediair? "

Je vergeet voor het gemak maar even dat de vrije keuze van Nienke en haar eigen mening hier ingrijpen op het belang (in dit geval zelfs het ongeboren leven) van een ander individu?

Als het allemaal zo simpel was.

Ik ben blij te constateren dat de meeste reacties toch gaan richting "besef wat echt er toe doet, en dan is de keuze niet zo moelijk".

Andor,

In Nederland kennen we wetten, die we gezamelijk opstellen, met de bedoeling ons daaraan vervolgens te houden. Of jij het nou persoonlijk eens bent met die wet of niet. Mohammed B had ook zijn eigen mening en handelde daarnaar. Vind jij dan soms, dat hij dat straffeloos mag doen ??

Godzijdank is abortus nog steeds legaal in Nederland.
Ik zou er na het lezen van bovenstaande commentaren bang van worden.
Terug naar de jaren vijftig? Terug naar illegale achterafkamertjes praktijken?

Vrouwen zijn "baas in eigen buik".
Wat doen al die opmerkingen van mannen hier, sinds wanneer zijn zij ongewenst zwanger?
Kom op dames, we laten ons het beslissingsrecht toch niet afpakken!

Dit staat los van wat ik zelf in haar situatie had gedaan. Waarschijnlijk geen abortus.

De discussie leidt wat af van het onderwerp. Laat ik het erbij houden dat Nienke zowel binnen de wet handelt als binnen haar eigen overtuigingen. Ik hoop zelf dat de wetgeving zo blijft en niet wordt aangescherpt. Dat zou de keuzevrijheid van mensen sterk inperken.

Ook ik heb voor dezelfde keus gestaan. Niet lang geleden. Totaal onverwacht en ongepland zwanger. Druk bezig met carriere en ontwikkeling, hoog opgeleid. In alle hectiek en alle druk een juiste keuze te maken kwam ik uit op basisprincipes die recht tegenover elkaar staan: 'Leven heeft recht op leven' en 'een kind heeft recht op een vader en een moeder' en 'een kind heeft recht om bewust uit liefde geboren te worden'.
Carriere viel meteen weg in deze overweging, de wezenlijke waarden overheersten. Jammer dat ik die discussie niet terugzie in het artikel. Ik denk namelijk dat carriere niet het overheersende argument is in dit soort keuzes. En ik denk dat de media dit wel doen geloven door de vele aandacht en door het publiceren van artikelen zoals het relaas van Nienke. Graag daarover de discussie. Uiteraard vind ik daarnaast dat de overheid moet blijven investeren in combinatie van zorg en werk; dat kan beter.
Overigens is alles te combineren: ook een kind, met een goede baan en een masteropleiding, als alleenstaande moeder ;-)

Ben blij dat we elkaar nu een beetje begrijpen. We hebben allemaal een mening hierover en die moeten we respecteren. Het enige wat ik maar wil aangeven, is dat ik het niet eens ben met de beslissing van Nienke en deze keuze ook absoluut niet begrijp. Volgens mij velen met mij, ook diegenen die al wel eens een abortus hebben ondergaan.

Begrijp me goed: Ik ben VOOR abortus, maar wel onder de juiste randvoorwaarden. Carriere valt daar wat mij betreft NIET onder. Wat dan wel: Zwangerschap als gevolg van verkrachting of medische redenen. Geld mag eigenlijk geen rol spelen. Daarvoor moeten andere oplossingen te vinden zijn in een rijke maatschappij als de onze.

Over een paar jaar zit Nienke bij de psycholoog! Compleet in de war.
Daar komt de pijn er uit! "' Dokter ik heb toentertijd abortus gepleegd"'.
GOD ZIJ DANK heb ik( toen als 17 jarige) in 1982 dat niet gedaan! Geen haar op mijn hoofd die daar over dacht! Nu...moeder van 42 jaar en drie kinderen van 25,22, en 18 jaar en..... oma! Wat een onbetaalbaar geschenk !
Vrouwen benijden mij en weet je waarom?
Als dikke dertigers krijgen ze hun eerste kind, alles moet perfect lijken.. vermoediheid speelt op en zijn ze rond de 50 zitten ze met hun heerlijke puberkindjes thuis! Ha...ha.. ha...!

Ongewenst zwanger bestaat niet. Elk kindje is door God gewenst en geliefd.
En met hulp van diezelfde God kan je elk probleem aan om dat kindje tot zijn of haar levensdoel te brengen.
Nienke, je schrijft dat "gij zult niet doden" voortdurend door je hoofd ging. Dat was Gods stem in jouw hart.
Als je goed luistert, is diezelfde stem er nu weer. Maar nu zegt God liefdevol tegen jou en je vriend "bij Mij kun je altijd weer terecht".
We bidden voor jullie beiden of jullie gehoor willen geven aan Gods uitnodiging.

Ik wil reageren op dit artikel omdat ik ook een ongeboren baby heb geaborteerd. Er waren vele redenen waarom ik vond dat het beter was dat ik niet met de zwangerschap doorging. Een van de redenen was omdat mijn vriend vond het geen goed moment om een baby te krijgen omdat wij op dat moment beiden in een scheiding lagen, en hij vond het niet goed voor zijn kinderen die hij al bij twee andere vrouwen had gemaakt. Ik wou de zwangerschap niet omdat ik vond dat ik een kind financieel niets kon bieden. Ik zwoor dat ik geen kind zou grootbrengen zoals ik was grootgebracht; zonder geld en ongewenst bij de vader. Ik huilde de hele procedure, en tot op de dag van vandaag, zes jaar later heb ik nog spijt van die dag. Ik wou dat ik het niet had gedaan. Na de abortus vond ik dat ik weer terug naar school moest zodat ik nooit meer in zo'n situatie terecht zou komen. Dat was mijn motivatie om weer terug te gaan naar school. Ik heb intussen mijn hogere opleiding afgerond, maar het lijkt helemaal geen verschil te maken met hoe ik me voel tegenover het besluit dat ik genomen heb zes jaar geleden. Nu nadat ik afgestudeerd ben voel ik me nog steeds klote, en ik dacht dat ik me wel gelukkig zou voelen met een kans op een betere carriere.
Ik wil nog steeds dat ik het niet gedaan had, en ik realiseer me dat geen enkele timing de goed timing is. Er is altijd wel iets waardoor je redenen voor een abortus kunt bedenken. Ik vind ook dat een abortus alleen maar zou mogen als tijdens de zwangerschap sprake is van schade is aan de moeder of aan de foetus

Hopelijk slaagt Nienke als HiPo wel ! Wat een ongelooflijk kortzichtig en onwaarschijnlijk verhaal. Hoe kun je dit nou een keuze of dilemma noemen. Carrières in het bedrijfsleven kunnen van korte duur zijn en zijn al helemaal niet te plannen zoals Nienke kennelijk voor ogen heeft. Behalve potentiele capaciteiten spelen andere zaken ( politiek) absoluut ook een rol bij het behalen van de TOP (wat een arrogantie !). Ikzelf werk in Brussel en kan je verzekeren dat je met deze mentaliteit internationaal juist niet ver zult komen! De belgen (als voorbeeld) walgen van deze arrogante houding van de nederlanders. Vele Europese collega's zijn uitstekend in staat om kind en carrière en reizen te combineren. Iemand die op deze manier het succes probeert af te dwingen zal nog vaker zeer teleurgesteld door het leven moeten gaan vrees ik. Helaas heeft het kind nooit een keuze of kans gehad.

Laten we nou eens ophouden met God er steeds bij te halen. Voor mensen die niet geloven bestaat hij gewoon niet.
Laten we eens ophouden en alles met de jaren 50 te vergelijken. De omstandigheden van nu zijn niet te vergelijken met toen.
Laten we eens ophouden met redenen verzinnen, waarom (notabene al voordat het kind geboren is) te bepalen of het wel of niet goed kan worden opgevoed of gelukkig wordt. Ouders zijn al lang niet meer de enige voorwaarde voor een goede opvoeding en een gelukkig leven.
Iedereen weet 'verdomme' zo goed te beslissen over het ongeboren kind. Laat dat kind dat zelf uitmaken en gewoon met liefde opgroeien !! Niemand kan voorspellen of een kind gelukkig wordt. Ook de ouders niet. Maar we zijn tegenwoordig allemaal prima instaat om de belangrijkste behoeften te leveren, anders dan in de jaren 50.

Carrière in het vooruitzicht. High potential. Babbeldebabbeldebab. Doe normaal Nienke! Wie heeft er ooit gehoord van een oudje dat voor zich uit mompelt 'had ik maar meer energie in mijn carrière gestopt'.
De grandioze verwendheid die uit dit soort verhalen spreekt staat me ongelooflijk tegen. Wees blij dat je een kindje MAG krijgen! En die carrière? Die is morgen over!
Als je echt een HiPo was wist je dat!

Ik vind het zelf niet zo `hipo´ overkomen als je als vrouw op die leeftijd zwanger wordt omdat je de pil ´nog niet helemaal begrijpt´.
Ook bijzonder pretentieus om jezelf hipo te noemen trouwens. Welke werkgever zit te wachten op iemand die zo alleen met zichzelf bezig is!
En wat me ook tegen de borst stuit is het volgende: nu laat ze op kosten van de gemeenschap geheel overbodig een goed en waarschijnlijk gezond kind weghalen en straks als ze achter in de 30 is gaat het knagen. Dan wil ze toch wel een gezinnetje, is over haar vruchtbare periode heen en dan kan de samenleving ook weer meebetalen aan haar ivf-pogingen. In mijn ogen is Nienke een egocentrisch persoon.

@drs.ing. DJC Braggaar

Geen sterke reactie voor een doctorandus ingenieur. Hoe moet de vergelijking met een oudje begrepen worden? Is hr/mevr Braggaar zelf al op een leeftijd dat carrière voor hem/haar een relatief begrip is geworden?
"En die carrière? Die is morgen over!"
Spreekt hr/mevr Braggaar uit persoonlijke ervaring?
"Als je echt een HiPo was wist je dat!"
Laten vurige ambities zich door realiteit verdringen?

N.B. Deze reactie moet niet worden gezien als een onvoorwaardelijke instemming met Nienkes abortus.

Ik, ik, ik. Dit woordje ik komt 110 keer in dit stuk voor. Uitzonderlijk veel natuurlijk in dit kleine stukje tekst. Maar het geeft heel duidelijk aan om wat voor persoonlijkheid het hier gaat.
Heel bizar vind ik de uitspraak: "Liefde is mooi, maar nog niet het belangrijkste op je vijfentwintigste." Weet je dan wel wat (echte) liefde is?
Oh en nog een tip als je dit leest: Roep je overleden grootouders maar niet aan. Die zullen je niet antwoorden, wat je zelf ook al aangeeft. Probeer Jezus eens, en vraag Hem ook meteen te leren wat echte liefde is. Hij antwoordt gegarandeerd. Ik bid jou toe dat je deze liefde zal vinden.

Ferdi: Haal voor de verandering God er wel eens bij... zal je goed doen!

Graag wil ik Nienke bedanken voor haar verhaal. Ik kan huilen voor elk kind dat ongewenst wel geboren wordt. Ongeacht de rede, als je niet aan kinderen toe bent doe het dan niet. Het enige wat ik van mijn moeder weet, is dat ik een buitenechtelijk kind was. Een 'ongelukje'. Uiteindelijk hebben wij geen contact meer. Leuk joh, ik wens het niemand toe. Zelfs niet degenen die zo fel tegen abortus zijn (hen wens ik het even tijdelijk toe). Ik heb geen rotleven. Ik ben niet verslaafd of leef op de straat. Maar dankbaar om die anti-abortus strijders ben ik niet. Het 'niet-gewenst' zijn gevoel blijft altijd, ook al zit het diep in de achtergrond. Ik zou zeggen (zelf baan en 2 kids) carriere EN kids. Zodra de vraag komt carriere OF kinderen, kies dan in hemelsnaam net als Nienke voor de carriere.

WAT NOU "Wees blij dat je een kindje MAG krijgen!" Ongewenstheid wens je niemand toe.......

Stel je je voor, als haar eigen moeder dat met haar had gedaan dan zat ze hier nu niet,
Elk leven is kostbaar net als jezelf,
En dan te bedenken wat voor afschuwlijke methoden ze gebruiken om arbortus te plegen ik hoop dat de embryo zoals ze dat tegenwoordig noemen geen pijn heeft gevoeld, en niet al te lang voor zijn of haar leven moest vechten.

Ik heb nog nooit de behoefte gevoeld te reageren op een artikel maar nu wel. De reden is dat mijn reactie zo dubbel is. Mijn vriendin liep ook een kind op en hield het, zonder partner. Dit kindje gaat nu 5 dagen naar de creche omdat moeder wel kind en carriere wil combineren en van mening is dat zij geen leuke moeder is als ze inboet op haar baan. Plus dat ze het geld nodig heeft, de vader betaalt geen sou. Mijn schoonzusje liep ook een kind op, zonder partner, maakte opleiding niet af en heeft tot 2 jaar geleden in de bijstand gezeten. Haar zoon is nu 17. Zij 36 en een carriere kan ze gevoegelijk vergeten. Als ik heel eerlijk ben vraag ik me af of beide dames achteraf dezelfde keuze zouden maken, iets wat ik ze niet durf te vragen. Ik ben in geen geval jaloers op ze.
Maar abortus plegen omdat het niet uitkomt vanwege je carriere, want feitelijk hebben we het daarover, is wel het andere uiterste.
In het artikel hoor ik NIenke nergens zeggen/schrijven dat ze nog maar moet afwachten of ze ooit weer zwanger zal worden. Ze zal niet de enige zijn die, als het haar wel uitkomt, misschien niet meteen zwanger wordt. Ethische vraag is dan of we zulke mensen moeten helpen zwanger te worden, tegen hoge ziektekosten die vergoed moeten worden. En zo slinger je, onbedoeld allerlei ondewerpen op tafel.
Kortom ik sta dubbel in deze discussie. Zelf heb ik drie kinderen en twee miskramen achter de rug. De jongste is nu 1,5 en ik ben 36. Ik ga nu maar eens aan mijn carriere beginnen. En verhip, dat lijkt ook nog te lukken.
Ik heb de heilige overtuiging dat dingen, lees ook kinderen, op je pad komen, wanneer je die niet direct verwacht. Daar moet je lering uit trekken. Je kan niet altijd, ongestraft, dingen naar je hand zetten. Sometimes you get a bit more than you bargain for!

onbegrijpelijk..............

wat een egoïsme..

Het is je eigen schuld dat je zwanger geraakt ben! draai dan ook zelf voor de gevolgen op!

Zo n kind kan er niks aan doen en toch moet het kind voor de gevolgen op draaien! Ze is nog geen eens op aarde gekomen of het word al VERMOORD!!

wat is dit????????

als je even nadenkt snap je toch dat het niet kan! dan je ontzettend egoistisch bezig bent!

Uit het hele artikel kan ik dat merken, ahh wat ben jij zielig je bent zwanger...ach ach...Hou toch op! het is je eigen schuld...

ik kan er niks anders van zeggen als dat je een moordenaar bent! een klein babytje van een paar weken, is een mensje, en het groeit uit tot een uniek persoontje!!

Er wordt té emotioneel gereageerd. Emoties zijn verbonden aan tijd en cultuur: in onze huidige, zogeheten, christelijk humanistische samenleving is abortus (nog steeds) een strijdpunt.

Eerder zei ik:
"De ware kern van dit dilemma ligt in wat je 'overleven' zou kunnen noemen, ofwel het (idiote?) denkbeeld dat als je je níet laat gelden, je ook níet meetelt. Dan kan het gebeuren dat zelfs ongeboren leven daarvoor moet wijken."

Abortus en kindermoord zijn er altijd geweest.

In voorbije tijden hadden Afrikaanse stammen, niet gehinderd door God of bijbel, hun eigen geboorteregeling: de jonggeborene werd gedood. Overlevingsstrategie!

Iets recenter: de een-kind-politiek van het communistische China. Heel wat pasgeboren dochters moesten eraan geloven. Overlevingsstrategie!

Klaag niet Nienke aan. Klaag de huidige cultuur aan.
Individualisme. Carrièredwang. Hedonisme (uitmondend in porno-achtige clips). Narcisme (uitmondend in plastische chirurgie op de gekste plaatsen).

En dit alles voor die heilig verklaarde 'nieuwe wereld en nieuwe economie', waarin ieder zijn graantje mee wil pikken en niemand wil achterblijven. Tja, ik zag het ook graag anders.

Nou u weer.

Mooie reizen, lekkere seks, hoge opleiding, briljante carriëre, vrijheid, blijheid en het kind in de vuilbak...mooi is dat!

zoiets moois verruilen voor de zoveelste baan, de zoveelste carriere en de zoveelste werkgever.

Ik (27) ben zelf bewust ouder geworden, geen huis gekocht dat eigenlijk te duur is, waardoor we zo hard niet hoeven te rennen om alles financieel rond te krijgen.

Als iedereen zich nou niet meer gek laat maken door wat men denkt dat nu wenselijk is, maar gewoon kijkt naar wat je zelf wenst, zal het wel goedkomen denk ik.

Ik lees tussen de regels door dat de uiteindelijke abortus plaats heeft gevonden omdat er geen sterke relatie achter stond. begrijpelijk, maar des te cru dat die er nu wel is...

Wij hebben beide gestudeerd, maar zijn beiden van mening dat werk niet op de 1e plaats mag komen.

je werkt toch om te leven? je leeft niet om te werken!

Nienke, zolang je twijfelt in hart en hoofd over het mogen krijgen van een kindje... bedenk dan dat je er nog niet aan toe bent. Tuurlijk is het een nare situatie. En tuurlijk doet zoiets heel veel met je... maar je bent en blijft een mensje. En mensen "moeten" nu eenmaal te veel nadenken. Een carriere en een kindje zijn prima te combineren, maar pas dan als je een stabiele relatie hebt. Begrijp mij niet verkeerd, elke vrouw kan veel dingen alleen...maar niet alles! Ik denk, dat jij op dit moment de juiste keuze hebt gemaakt. Maar niet om de redenen die je noemt. Je wordt vast in de toekomst, als je dit zou willen, een hele lieve en goede moeder... maar neem de tijd. Want carriere maken is geweldig (doe ik nog steeds) maar de liefde van zo een klein hummeltje is met geen carriere, reis of wat dan ook te vergelijken.
Lieve nienke, veel succes en geluk in de toekomst.

M.
Headhunter en mama.

Beste Nienke,

Hoewel de situatie niet ideaal is, is dit nog geen reden om over het leven van een ander (eigen kind) te beslissen. Er is altijd wel een oplossing om een kindje te kunnen opvoeden of liefde te geven. Of in het uiterste geval ter adoptie af te geven.

Er zijn genoeg gevallen bekend van ouders die het niet zo goed of het ronduit slecht hebben, maar wat blij zijn dat ze een kind hebben.

Denk eens aan die mensen die wel graag een kindje willen en dat niet kunnen krijgen of die wel een kindje krijgen dat dood gaat (Zoals bij ons. Gelukkig mochten wij toch nog 2 gezonde kindjes krijgen.) Denk ook eens aan de pijn die de ongeborene moet meemaken terwijl hij/zij "verwijderd" = vermoord wordt.

Recht
Als iemand een kindje heeft van 5 jaar oud en die persoon krijgt een depressie en vermoord in een vlaag van waanzin het eigen kind. Is dat voor de rechtbank moord: Ja. En bij een kindje van 1 jaar? Ja. Bij een kindje van 1 maand, een kindje van 1 dag, een kindje van 1 uur. In alle gevallen is dit moord. En bij een kindje wat net niet geboren is? En ga zo maar door. Of het kindje nu wel of niet geboren is en gedood wordt, toch is dit in alle gevallen pure moord.

Ik hoop dat je inziet dat abortus geen oplossing is en ook nog eens een misdrijf.

Toch is er hoop. Belijd in oprecht berouw je zonden en vraag God in Jezus Christus naam om vergeving.

" Komt dan, en laat ons samen rechten, zegt de HEERE; al waren uw zonden als scharlaken, zij zullen wit worden als sneeuw, al waren zij rood als karmozijn, zij zullen worden als witte wol." Jesaja 1:18

Ik vind dat de reden waarom iemand een abortus laat doen, heel belangrijk is om een mening te kunnen geven.

Een meid die misbruikt is en dan zwanger raakt, kan ik begrijpen, omdat de zwangerschap en daarna het kindje psychisch voor haar een te grote draaglast kan zijn. Zij kan er overigens ook niks aan doen dat ze zwanger is geworden.

Maar voor een carri�re...Sorry maar daar kan ik geen enkel greintje begrip voor op brengen!!!!

Nienke als jij niet zwanger had willen worden, dan had je zorgvuldiger moeten zijn met de pil.

De weg van de minste weerstand heb je genomen.
Jij neemt geen verantwoordelijkheid voor je daden.

"De kans om een nieuw leven te geven is iets heel moois" zeg je.
Nogal tegenstrijdig, als je zelf zo'n nieuw leven hebt afgebroken!!

En als je het straks uitkomt, wil je wel een kind?
Denk je nou werkelijk dat het leven zo werkt?!

En dan noem je je ook nog wijzer en meer volwassen.
Een abortus omdat een kind je nu even niet uitkomt vind ik verre van volwassen!!!!!!

Afzender van:

Een moeder die op haar 23e een prachtzoon kreeg, nu zwanger is van haar tweede kind en die zich vele malen rijker voelt dan iemand dan een zak geld.
Tegen een mensenleven is nou eenmaal geen enkel geldbedrag opgewassen.

Dit is echt niet te geloven dat een kind moet wijken omdat "mama" zonodig de top wil bereiken. Volgens mij heeft zij die top al bereikt en komt ze hier nooit meer overheen.

Naja zeg wat een hoog oplopende reacties allemaal hier.
Het recht op zelfbeschikking staat hier ter discussie.

Ik heb zelf een abortus gehad. Ik weet waarover ik het heb. Toevallig heet ik Nienke maar ben niet de Nienke uit het artikel. Inmiddels is dat 7 jaar geleden en ben ik 4 jaar geleden een gelukkige moeder van een tweeling geworden.
Waarom mijn abortus zul je denken? De vader van de kinderen nam de benen toen hij het hoorde. Ik wilde op zijn minst dat het kindje ook een vader zou hebben ookal zouden we niet bij elkaar zijn. De keuze die genomen moest worden was er dus met recht 1 die bij mijzelf lag.

Als ik hier de reacties lees is het overgrote deel er mee eens dat als een voorbehoedmiddel niet goed genoeg zijn werk heeft gedaan je daar onder alle omstandigeheden de consequenties van moet dragen. Zullen we het eens gaan hebben over de morning after pil? Daar wil ik wel eens wat cijfers van zien eigenlijk?

Het vruchtje dat ik heb laten weghalen was niet meer dan het streepje op de predictor en iets dat groeide en potentie had in mijn buik.
Maar ik had die potentie (nog) niet.
Als ik nu zie hoe de tweeling mijn wereld op zijn kop heeft gezet, mij maatschappelijk al een jaar of 4 stil laat staan en mij aan offers vraagt weet ik dus dat ik dat toen bij dat kleine vruchtje niet had gekund of liever echt niet had gewild. Mijn maatschappelijke carriere ligt helemaal aan diggelen omdat ik in een 24/7 wereld werk. Dat is nu niet erg, omdat ik dat zelf gewild heb en een apetrotse moeder ben van de 2 mooiste meiden op de wereld. Maar toen zonder vader was dat wel erg, en stel je voor dat het er toen ook 2 waren gebleken.

Het belangrijkste van mijn betoog is, denk goed na wat je moet doen, ga nooit over 1 nacht ijs. Berust in je beslissing en leef daarmee en daarnaar.
Oordeel niet over de beweegredenen van andere mensen voordat je zelf in dergelijke sitiuatie heb gezeten en dus weet waarover je moet oordelen.
Ik heb geen seconde spijt, nooit gehad. Mijn keuze is een keuze van toen, ik weet niet wat ik nu zou doen en dat wil ik ook niet weten want dat kan ik namelijk ook niet weten.
Dus alle mannen kunnen hier alvast niets over zeggen, behalve dan hun eigen gevoel bij een bepaalde keuze te ventileren.
Alle vrouwen mogen hier wel wat van zeggen maar mogen niet veroordelen als ze zelf nooit voor zo'n keuze hebben gestaan. Je wilt immers ook niet dat mensen jouw keuze veroordelen op basis van hun eigen referentiekaders die ze op jou projecteren.

Voor alle vrouwen in zijn algemeenheid; vecht voor dit recht. Het indammen is, of je het er nou wel of niet mee eens bent, een stap terug in de tijd van de vrouwenemancipatie en heeft op termijn consequenties voor alle lagen van de rechten van de vrouw. Voor dit recht hebben onze moeders en voorouders keihard moeten knokken, en dat moeten we koesteren!
Het vechten voor dat recht gaat dus verder dan voorjezelf vinden of jij wel of geen abortus zou willen in welke situatie dan ook.

Ik ben geen hardvochten feministe maar wel een vrouw die ervan houdt om dezelfde 'keuze vrijheid' te hebben als haar mannelijke soortgenoten.
Ik ben zelf een product uit de tijd dat mijn moeder niets te kiezen had en ik gewoon kwam. Dat is niet erg want ze houdt veel van mij en ook van mijn broers die na mij kwamen. Ik kon kiezen, gelukkig.
Ook mijn meiden moeten die keuze mogen maken als ze daar over een jaar of 20 ooit eens voor zouden komen te staan. Maar laten we voor hen hopen dat het nooit nodig gaat zijn daarover te beslissen.

Hoe makkelijk er is besloten om tot abortus over te gaan hier. Omdat er geen stabiele relatie was, omdat Nienke eerst wilde werken en reizen. Bah.

Ik ben 17 en 11 weken zwanger geweest. De relatie met mijn vriend was nog heel pril, maar toch hebben we alles samen afgewogen.
Met hulp van onze ouders zouden we een apartementje kunnen huren, hij zou meer kunnen gaan werken, ik zou volgend jaar gaan werken en mijn studie later weer oppakken. Zelfs als onze relatie stuk zou gaan, zou ook hij de verantwoordelijkheid nemen voor zijn kind.

Met precies 11 weken zwangerschap klopte het hartje op de echo niet meer en nog dezelfde nacht heb ik een miskraam gehad. Man, wat hebben we beiden gehuild. Het is nu ruim een maand later, en beiden zijn we er nogsteeds kapot van. We leven verder, maar met een immens verdriet.

Nu proberen we niet opnieuw zwanger te raken, om toch eerst iets beters op te bouwen, maar wat hadden wij graag genoten van mijn groeiende buik nu (ik zou nu 16 weken zijn) en ons kindje 20 juni.

Als je 'slim' en zelfbewust genoeg bent om te kiezen vooe carriere, reizen ed, HOE RAAK JE DAN PER ONGELIJK ZWANGER?!

Duizenden vrouwen willen dolgraag een kind en raken maar niet zwanger. Sta dan je kindje af aan iemand die veel liefde te geven heeft en er wel bewust voor kiest. Dan krijgt het kindje recht op leven en een vrouw met moedergevoelens kan moeder worden.

Jammer dat vrouwen moeten kiezen voor een kind of carrière. Een vrouw komt er volgens mij beter emotioneel van af als ze kiest voor beiden tergelijk. Ikzelf was in dit geval. Ik ben ook hoger opgeleid en toen ik zwanger was van mijn tweede was de relatie met zijn vader niet zo goed.
Toch zou ik nooit gekozen hebben voor abortus. En nu is de relatie met die vader terug heel goed.
Een andere optie kan ook zijn: je carrière eventjes opzij zetten en als de kinderen groter zijn de draad terug oppakken. Als je op jonge leeftijd kinderen neemt (voor je dertigste bijvoorbeeld) dan heb je als de kinderen groter zijn nog genoeg mogelijkheden om van alles te doen.

Ik las net het verhaal van die ´nienke´ ik vind dat als je een abortus pleegt omdat je graag cariere wilt maken een beetje raar. Ik zou haar gelijk hebben gegeven als ze nog op school zou zitten en minderjarig zou zijn, maar dat is ze niet. Ieder persoon weet vandaag de dag dat je zwanger kunt raken als je het onveilig doet toch? Een ongelukje kan gebeuren en dat weet ik ook. Maar als je op je noem maar wat 27ste dan zwanger raakt doordat je onveilige seks hebt gehad dan moet je ook voor de concequenties instaan. Ik wil niemand beledigen of kwetsen maar dit is wat ik vind. Een abortus is geen pretje maar je moet er wel een goede reden voor hebben want je doet je zelf ook pijn , ga ik vanuit, als je zo'n kindje uit je buik laat halen.

Zoveel mening zoveel waarheden.
Wie sex heeft en onbedoeld zwanger wordt moet op de blaren zitten. Dat kun je alleen zeggen als je nooit in zo'n situatie hebt gezeten. Als buitenstaander weet je altijd precies wat er gedaan moet worden. Tot dat de buitenstaander zelf onderdeel wordt van zo'n scenario. Ik wil dus geen oordeel vellen noch over degene die het goed dan wel afkeuren. Weet alleen dat ik (hoog opgeleid zwanger op mijn 24ste) nu een geweldige dochter heb. Heb een mastertitel op zak en heb het geloof dat het leven komt zoals het komt en dat je er zelf vorm aan kunt geven. Reizen doe ik ook, maar wel met kinderen op de achterbank van de auto (heb er inmiddels twee). Ik had een yup in amsterdam kunnen worden ip daarvan ben ik iets minder hip,ambitieus en in vele ogen ook minder succesvol geworden. Maar ben oprecht gelukkig want heb twee mooie kinderen en op mijn 29 ste een mooie mastertitel op zak een wereld die voor me open ligt, al laten andere me daar vaak anders over denken. Maar zoals ik geen mening heb over andersman invulling van het leven laat ik ook niet toe dat iemand anders gaat bepalen of het een gemiste kans is....op een carriere...op een wereldreis...op whatever....ik ben gelukkig!