Misschien moet ze eerst zelf eens een kind krijgen, kijken of ze dan nog zo lekker babbeld!
Laat iedereen voor zichzelf bepalen waar die zich lekker bij voelt.
En misschien is het nog niet in d'r opgekomen maar partime werken kan ook een bewuste keus zijn!

Ik werk 32 uur en combineer dat met de opvoeding van 4 kinderen. Druk ja, maar wij verdelen zorg en werk fifty-fifty en ik heb niet de indruk dat de kinderen zich hier niet happy bij voelen. De sociale druk is wel groot, ik krijg de term ontaarde moeder naar mijn hoofd, mijn baas vindt 24 uur werken eigenlijk het max voor een vrouw met kleine kinderen en mijn man krijgt te horen dat hij geen echte man is want hij werkt geen hele weken maar zorgt ook een dag voor het thuisfront. En men vindt het zielig dat hij koken moet! Het zou een stuk schelen als andere mensen zich zouden richten op hun eigen leven en een grotere acceptatie aan de dag te leggen voor mensen die hun leven anders inrichten.
Het schema van Heleen met hele werkweken en alle zorgtaken uitbesteden lijkt mij niet wenselijk. Aandacht aan je kinderen besteden én ze wat bijbrengen kan ook door samen te koken, de was op te hangen of te vouwen. Ik ben er vanuit opvoedkundig oogpunt geen voorstander van de tijd die aan de kinderen besteed wordt alleen in de vorm van "samen leuke dingen doen" te gieten. Zo zit het echte leven tenslotte ook niet in elkaar.

Het valt me telkens weer op dat dit soort artikelen toch weer door al dan niet bewuste kindloze vrouwen wordt geschreven. En daar word ik weer moe van en denk dan "hup meid, ga eens een kind baren en daarna praten we verder".
Tuurlijk valt moederschap te combineren met een baan. Maar moederschap is hoe dan ook altijd fulltime, 20% minder aandacht geven is lariekoek. En de VS is niet echt een wenselijk voorbeeld gezien de grote problemen die de Amerikaanse jeugd kent.
Het kabinet en land is vol van waarden en normen en het zou fijn zijn als deze waarden en normen aan de kinderen worden doorgeven door met name de eigen ouders en niet de opvoeding over laten aan scholen en opvang. Deze mevrouw is niet geheel realistisch in haar artikel en ik kan me heel goed voorstellen dat zij daarom juist niet is gevraagd door Wouter Bos & co. Goed, je hoeft niet persé een werkende moeder te zijn om over dit onderwerp je mening te geven, maar dit artikel werkt uiterst demotiverend om moeders weer aan het werk te krijgen. Misschien moet ze maar eens babbelen met Guusje ter Horst en/of Sylvia Toth. Beide succesvol en kindloos, maar laten moeders in hun waarde en zijn zeer goed in het stimuleren van deelname van meer moeders aan de arbeidsmarkt.

Laten we niet voorbij gaan dat ieder mens anders is: een andere persoonlijkheid, andere overtuigingen en andere wensen heeft. Ieder mag vanuit zijn of haar perspectief een keuze maken die goed voelt. Die keuzevrijheid hebben we gelukkig. Voor mij voelt het goed om op dit moment als working at home mom - hoog opgeleid - voor de kleine te zorgen.

PS: refererend naar de mama op het terras: alsof een moeder die met haar kind op het terras zit dat 8 uur per dag 5 dagen per week zou doen...

Heleen Mees denkt dat ze een mythe rond borstvoeding ontkracht heeft :
'Als Wouter me erbij had willen hebben, had hij het allang gevraagd. Ik geloof dat ze midden in de verkiezings-tijd niet zo blij waren met mijn column waarin ik de mythe van borstvoeding ontkrachtte.'

Achossepietje, zou ze dat nou ECHT zelf geloven? Ze heeft helemaal geen mythe ontkracht, ze heeft in die column alleen maar blijk gegeven van haar eigen kortzichtigheid.

Als voetnoot: het meerdere jaren zelf voeden van je kinderen staat een goede fulltime en zelfs kostwinnerschap echt niet in de weg hoor. Gelukkig kun je ook goed de kost verdienen zonder penistransplantatie zoals Mees wil.

Ik vind de reactie; 'Heleen Mees heeft geen kinderen, dus ze begrijpt het niet' erg gemakkelijk. Ik verbaas me ook over de vriendinnen en bekenden die een aardige baan voor twee of drie dagen in de week accepteren als er kinderen komen. Manlief gaat door met zijn carriere. Allemaal dames die in hun studietijd toch heel andere ideeen hadden.
Kinderen hebben inderdaad aandacht nodig en het anderhalfverdienersmodel kan die ruimte geven. Maar waarom is de vrouw altijd die halfverdiener?

Alles wat van de norm afwijkt lijken we gauw niet te waarderen. Het anderhalfverdienersmodel is de norm met zelfs vaste rollen en patronen welteverstaan. Wanneer hiervan wordt afgeweken ben je inhumaan, carrieretijger of de andere kant: ambitieloos.
Gelijkwaardigheid betekent niet dat man en vrouw gelijk zijn: want dit zijn ze niet. Echter als bij praktisch ieder gezin vóóraf al min of meer vaststaat hoe zo'n anderhalfverdienersmodel ingevuld kun je je afvragen hoe het staat met die gelijkwaardigheid. Ik ben het daarom in die zin eens met Heleen Mees als het gaat om rolvervanging etc.
Wel moet zij zich realiseren dat Europa, Europa is en géén Amerika. Die Amerikaanse rose bril van haar gaat hier niet op! Bovendien is het uberhaupt de vraag of mensen uiteindelijk daadwerkelijk gelukkig worden van 60 tot 80 uur werken. Steevast blijven geloven dat dit beter zou zijn is precies hetzelfde als het hanteren van het 1,5 verderniersmodel als norm: wijk je er vanaf dan ben je niet goed genoeg.....Mensen zullen echt niet het ultieme geluk bereiken door als 70 uur werkende robot door het leven te gaan. (Dit betekent niet dat ambitie of passie in je werk ongezond is! Dit staat hier totaal los van)

Er zijn vast andere invalshoeken om arbeidsparticipatie van vrouwen te stimuleren: dat is nl wel een groter wordend probleem in Nederland! Binnen nu en 15 jaar kan dit zelfs weleens uit de hand lopen. Het zou erg jammer zijn als er bij dreigende (o.a.. bedrijfseconomische) problemen overheidsmaatregelen zouden komen in de toekomst zoals bijvoorbeeld het werken verplicht stellen aan hogeropgeleide vrouwen door sancties (boetes zoals terugbetalen studieschuld etc) op te leggen wanneer ze dit niet doen. Dit gunnen vaders en moeders hun pas geboren dochtertjes toch niet ?

Ik word misselijk van deze dame die over elke (werkende) vrouw met of zonder kind een mening heeft. En zelf wel op het terras mag zitten omdat ze zo hard werkt.

Ik heb kind, relatie en carriere en geloof me dat is veel 'knapper' alleen maar met jezelf bezig zijn.

Grappig dat een kind 'haar aandacht' heeft.....
gaat ze 'm bestellen?

Ha, ik ben blij dat Heleen Mees ook actie voert en niet alleen op vrouwen moppert die op terrasjes zitten! Want inderdaad, die prehistorische schooltijden in Nederland, daar mag van mij best wat aan gedaan worden. En de vrouwen in Nederland die stiekem wel meer zouden willen werken dan ze nu doen, krijgen daar dan meer ruimte voor.
Terwijl mopperen op vrouwen die het wel prima vinden zo, me echt zinloos lijkt. Het is bovendien wel zo, dat de keuze maatschappelijk bepaald is, maar dat is in elk land zo, en daarom geldt ook voor het individu in elk land, dat het deze keuze als een eigen keuze ervaart. Niet alleen in nederland! En meer dan de keuze binnen de maatschappij waarin je zit, heb je ook niet, dus is het raar om te doen alsof de keuze in het ene land waarachtiger is dan in het andere.
Overigens vind ik de referentie aan amerikaanse kindermeisjes wel een mooie... daar zijn er vast heel wat bij die graag 2 dagen per week zouden werken tegen een nederlands salaris, om de rest van de tijd bij hun eigen kinderen te zijn in plaats van die van iemand anders.

Very well Heleen Mees!! I have read the 2 articles over you, recently appeared: this one and the one in De Volkskrant and agree with you for quite a big extend!! Finally hear somebody daring to say this! Why so few women think this way, here in Holland? Why it is strange here to have children and be willing to work ca. 100%? I'm 39, with postgraduate studies, working 90%FTE and mother of a boy of 1 and a half, very happy with my kid and convinced willing to continue with my career. Tired, but not bored!
I find too often male and female "friends" criticizing that my kid goes 4 days to the creche, asking why I don't get a simpler job, or less working time. In principle because I want to be taken seriously at work, to make carrier! But that is tough here! Men are not used to have women in higher functions (particularly in tech areas), not used to ambitious women, and I am! In those circumstances I "feel" double handicapped: foreigner and woman! But I am not!! HELP!! We need more women in higher levels, in private companies and governmental organizations! Women that take decisions and hopefully that care about other intelligent, ambitious women!

Ik heb dit artikel met toch wel enige verbazing gelezen.

38 jaar en nóg geen kinderen, die kans wordt met de dag kleiner mevrouw Mees, je biologische klok is duidelijk te laat.

Verder vergelijkt ze Nederland met Amerika, maar ze komt, gezien het artikel, alleen in New York. Dit is zoveel anders dan de rest van Amerika, maar goed, de vergelijking kan je best maken.

Grotendeels ben ik het eens met Heleen.
Het is in Nederland slecht gesteld met de geljijkwaardigheid tussen mannen en vrouwen. Dit blijkt o.a. uit de prehistorische inrichting van de mogelijkheden om onze kinderen tot volwaardige burgers op te voeden, groot te brengen. Vrouwen zijn keer op keer de klos. Mannen nemen nog veel te weinig van hun verantwoordelijkheid en veel vrouwen laten dit maar gebeuren.
Waar ik het niet mee eens ben is het volgende. Ik krijg van Heleen de indruk dat zij niet weet dat er de afgelopen (20) jaren door heel veel vrouwen in allerlei georganiseerde verbanden, al dan niet landelijk, pogingen zijn ondernomen on de herverdeling van betaalde en onbetaalde arbeid te verbeteren. Veel vrouwen hebben hierin veel weerstanden ondervonden bij mannen die in allerlei posities besluiten nemen. Het is in Nederland niet gemakkelijk gebleken om veranderingen hierin van de grond te krijgen. Misschien waren dit activiteiten van een te beperkte groep vrouwen, maar deze activiteiten waren en zijn er nog steeds wel degelijk! Wat dit betreft raad ik Heleen aan zich beter te verdiepen in de geschiedenis van de Nederlandse vrouwenemancipatie. Als ze tips nodig heeft, houd ik me aanbevolen.
Maar ze heeft absoluut gelijk dat er nog heel veel kan en moet gebeuren: Gelijke kansen voor vrouwen en mannen op een volwaardig sociaal-economisch bestaan, ook in relatie tot het hebben van kinderen.

Zet mij in een kamer met deze top feministe Helen Mees en ik heb haar binnen 5 minuten een blauw oog geslagen. Hoe `mannelijk´ kan je zijn als vrouw? Ik heb met veel afschuw de antwoorden van deze vrouw gelezen en ik vind haar een schande voor de hoogopgeleide zelfverzekerde vrouw. Ik zie hier een vrouw die zichzelf heeft uitgeroepen tot voorvechter van de hoogopgeleide vrouw. Achter deze façade schuilt naar mijn mening een zeer onzekere vrouw, die haar bevestiging haalt uit haar prestaties op haar werk. Deze heeft zij nodig om zich gelukkig te voelen. Gelijke mogelijkheden voor mannen en vrouwen op de werkvloer: akkoord. Maar wat zij zegt over de opvoeding van kinderen gaat echt te ver! Jammer dat in zo´n blad als intermediair, een blad voor hogeropgeleiden, dit soort vrouwen wordt geportretteerd als een vrouw met hersenen.

"Een groot verschil met Amerika is dat Nederlandse vrouwen het huishouden zelf doen. Amerikaanse gezinnen hebben kindermeisjes, besteden was uit, eten vaak buiten de deur of hebben kookhulp. Dat scheelt zo'n tien uur per week en het is goed voor de economie. Je helpt laaggeschoolden aan werk."

Niet alle Amerikaanse gezinnen, Heleen! Bij lange na niet... Ik heb het idee dat jij je iets teveel mengt in de upper class. Het zijn alleen de 'haves' met de dikke banen die er een leger slaven op kunnen nahouden die de kinderen naar school brengen, de lofts in de Upper East Side spic and span houden en de kiddo's voorzien van een voedzame maaltijd. En waarom? Zodat de upper class toch vooral niet een lunch mist in het nieuwste hippe restaurant van NYC.

"Ik houd van de dame die mijn nagels lakt en van de taxichauffeur die me vervoert."

Heleen staat kennelijk een maatschappij voor waarin de rijken hun invloed gebruiken om overbetaalde banen te krijgen om daarna wat wisselgeld uit te strooien over een aantal sloebers. En dat zou dan een argument moeten zijn waarom vrouwen toch vooral fulltime moeten werken, met de nadruk op moeten.

Wellicht zijn die Hollandse vrouwen niet zo uit op uiterlijk vertoon, manicure's en 'power lunches' en is dat de reden waarom zij liever 24 uur per week werken en veel tijd spenderen met de kinderen.

Geweldig! Eindelijk iemand die het durft te hebben over echte emancipatie. Nederland blijft veel te truttig hangen aan het moederskindjesmodel. Zelfs in een tijdschrift als de Opzij wordt de vaderrol structureel onderbelicht. Het is niet de overheid die moet beginnen met de kinderopvang voor iedereen toegankelijk te maken. Ouders moeten het zelf doen. Vooral ook in het belang van de kinderen. Verdeel de taken binnen het gezin evenredig en organiseer, indien nodig, zelf goede zorg door anderen in welke vorm dan ook.
Ik ben met Heleen Mees eens dat het vaak gemakzucht is en dat meer vrouwen hun verantwoordelijkheid t.o.v. de maatschappij breder zouden moeten zien dan alleen het grootbrengen van de kinderen. En dat kan best gecombineerd worden. Ik voed in de vorm van co-ouderschap (50/50) samen met de vader twee kinderen op, werk fulltime en studeer gemiddeld 16 uur per week. Daardoor heb ik inderdaad weinig tijd om met andere moeders op een terras te zitten. Maar niemand komt aandacht tekort.
En... dat zij zelf (nog) geen kind heeft vind ik niet ter zake doen.

Eindelijk een vrouw die de boel eens goed wakker schudt en de discussie weer op gang brengt. Vele van de reacties die zijn gegeven op het artikel verbazen mij. Als het parttime werken zo'n bewuste keuze is, waarom laten deze mensen zich dan zo opwinden over dit artikel?
Blijkbaar raakt Mees toch een gevoelige snaar. Ikzelf herken veel in hetgeen Mees aandraagt. Nederland is het land in Europa waar de vrouwen het minste bijdragen aan de economie in vergelijk met andere Europese vrouwen. Gezien de vergrijzing en ontgroening is het van groot belang dat juist vrouwen met opleiding en levenservaring deelnemen aan het arbeidsproces. De opleidingen die worden gevolgd kosten de maatschappij veel geld. Bedoeling is dat men dit "terugverdient" door deel te nemen aan het arbeidsproces en daarmee de economie te stimuleren. Door met een dure opleiding enkel achter de kinderwagen te lopen en een parttime baan te nemen die onder het opleidingsniveau ligt bereikt men dit doel niet. En dat is jammer. In Nederland is e.e.a. overgereguleerd, daardoor wordt het te gemakkelijk gemaakt om maar thuis te blijven. Vrouwen die negatief reageren op het artikel missen "the point".
Onderdeel zijn van een gezin is mooi, maar volgens mij heb je als vrouw ook de verantwoordelijkheid om voor je zelf te kunnen zorgen, mocht dat ooit door omstandigheden noodzakelijk zijn.

Zielig meisje.

Beste Heleen.
Leuk voor je dat je het zo voor elkaar hebt en zo blij bent met het leven dat je hebt. Geniet er maar van, het is je gegund, neem nog een glaasje witte wijn, blader de elementaire deeltjes nog een gezellig door. Doe wat aan je netwerk en koop de nieuwste mobiel, of heb je die al?
Voor je spirituele ontwikkeling zou het goed zijn andere mensen in hun waarde te laten. Mensen die er voor kiezen de kleine mensjes die ze op de wereld hebben gezet liefde en aandacht te geven.
Breek jij je hoofdje nu maar over je eigen geslaagde leventje en hoe je dat wellicht nog geslaagder kan maken maar doe dat niet over de hoofden van mensen die voor een andere invulling kiezen.

Dus als je denkt dat werk zaligmakend is, ben je geëmancipeerd?!?

Met zijn allen zijn we in het westen welvarender dan ooit en het milieu heeft steeds meer te lijden onder onze economische activiteiten. Toch zijn er altijd nog ontevreden mensen die vinden dat er nog meer bereikt moet worden en dat we daar allemaal aan moeten meewerken, zoals Heleen Mees ("de wereld is niet af"). Hoe zij zelf wil leven moet zij weten maar wat verbeeldt zij zich om haar levensstijl op te dringen aan anderen? Zelfs schoolkinderen moeten er bij haar aan geloven.
Bovendien klopt haar betoog niet. Dankzij onze vrije tijd hebben winkels, horeca en uitgaansgelegenheden een heleboel werk. Als die twee vrouwen op dat terras gaan werken heeft het horecapersoneel minder werk, en dat is toch niet wat mevrouw Mees wil?
Dat vrouwen economisch onafhankelijk moeten zijn is een goed punt, en de opvoeding van kinderen zouden mannen en vrouwen gelijk moeten kunnen verdelen. Verder is het verhaal van Heleen Mees vooral een pleidooi voor een Amerikaanse jachtige en gestresste samenleving en een hoop lege drukte. Ik moet er niet aan denken.

Jammer dat er zo op de persoon gespeeld wordt. Het prive leven van Heleen Mees doet niet ter zake. Blijkbaar ligt dit onderwerp zo gevoelig dat men niet in staat is haar argumenten rationeel te weerleggen. Ik zou graag evidentie zien dat het niet of deeltijd werken van vrouwen beter is voor vrouwen dan wel hun kinderen (in vergelijking met full-time werkende vrouwen). De in het artikel aangehaalde wetenschappelijke evidentie spreekt voor de stellingname van Heleen Mees. Met name de flinke financiele achteruitgang na scheiding voor vrouwen gecombineerd met de huidige, hoge scheidingscijfers en de geringe onderhandelingsmacht die vrouwen hebben in het huishouden door hun relatief lage inkomen lijken mij redenen om althans een open discussie te voeren, die niet al bij voorbaat normatief geladen is.

Beste mevrouw Mees,
De vergelijking met deze mangebonden functie bij uitstek zal u geen plezier doen maar toch viel bij het artikel van u in de laatste Intermediair in eerste instantie de parallel met de paus mij op. Dat is toch ook zo iemand die zich met bepaalde spelregels bemoeit zonder dat hij de sport beoefent?
U nadert rap de vier kruisjes en bent daarmee een overschietster in de dop. U doet uitspraken over hoe moeders van jonge kinderen en die kinderen zelf hun leven moeten invullen. Uitspraken die zelfs Neelie Kroes en Hedy d'Ancona waarschijnlijk doen blozen.
Tuurlijk, het economische motief van fulltime werkende vrouwen zou in deze tijd van arbeidskrapte een sterke kunnen zijn maar u valt even later door de mand als het een gelegenheidsargument blijkt te zijn. U vindt immers dat bedrijven met onvoldoende vrouwen in de top naar Noors model eventueel ontbonden moeten worden. Het voorbeeld van Noorwegen is een typisch staaltje van PvdA-retoriek en bovendien is Noorwegen (net als Zwitserland), door een autonome sterke welvaart een land dat zich inderdaad allerlei caperiolen kan permitteren.
Maar mevrouw Mees. Wat doen wij hier als Unilever, Shell, Philips en AkozoNobel vanwege beklemmende regelgeving opeens uit Nederland vertrekken? Waar gaan al uw vrouwen dan aan de slag? Op de naschoolse opvang om op hun eigen kind te passen?

U laat zich uiteindelijk toch te makkelijk in de kaart kijken. Die vrouwen moeten van u helemaal niet werken vanuit economische motieven maar puur vanwege uw feministische drammerigheid!

Het jammere, en nu raak ik het kernprobleem waarmee de PvdA nu al jaren worstelt, is dat een welvarend salonsocialist even vergeet dat niet iedere baan een leuke uitdagende carrièrebaan is.
De meeste vrouwen (en mannen!) doen 40 jaar of meer hetzelfde werk zonder perspectief op 'carrière'. Soms leuk werk, soms helemaal niet. Die gewone arbeider die 's nachts langs de weg staat om in wind en regen het wegdek te repareren of die nachtzuster die voor een appel en een ei aan de zelfkant van de maatschappij haar bijdrage levert, wat kan die met uw model van dienstmeisjes en de huishouding uitbesteden?
Dat is, mevrouw Mees, ook in Amerika alleen voorbestemd voor een groep die beter verdient. Juist daar zijn maar al te vaak dienstmeisjes 'life time' dienstmeisjes. Wie past er op hun kinderen? De 'American dream' wordt niet voor iedereen werkelijkheid!

Echt grimmig wordt het artikel wanneer u stelt dat kinderen eigenlijk maar verplicht naar de naschoolse opvang moeten, of kind en ouder dat nou willen of niet. Hier blijkt dat uw empathisch vermogen u volledig in de steek laat.
Het telt bij u blijkbaar echt niet wat het kind zelf prettiger vindt.
Raar toch, dat mijn dochter elke week één of meer keren meisjes die naschoolse opvang hebben mee naar huis neemt om te komen spelen terwijl zij, als ze na school zelf bij iemand gaat spelen, dat altijd doet bij een kind die dan ook 'vrij' is.
En nog nooit heeft gevraagd 'Mam, ik wil op school blijven om met Lisette of met Mireille te spelen."
Uw kind (wel een beetje opschieten hoor!) is vast de eerste die wel zo denkt.

Hartelijke groet,
Wim Kooij

Beste Heleen,

Mag ik je - n.a.v. je interview in Intermediair - een kort en krachtig advies geven: "schoenmaker, blijf bij je leest!"
Dus: laat je gedachtenkronkels niet verder gaan dan waar je zelf kennis van en/of ervaring mee hebt. En STOP met het betuttelen van de Nederlandse moeder. Je hebt geen recht van spreken, want je bent er zelf geen!
Ik spreek je graag weer als je moeder bent van een kind van 1 jaar en confronteer je dan met alle liefde met al je uitspraken die je hebt gedaan in de tijd dat je qua moederschap nog niet eens geboren was!

Een BFT-moeder (bewust full-time moeder) met een HBO-opleiding! O, welk een schande: ik dien liever mijn kinderen dan de Economie!

Martijn, hartelijk dank voor je reactie. Dat was precies wat ik dacht toen ik het artikel las. Ik werk zelf in Santa Cruz, California, en heb net een retreat met werkende vrouwen van de universiteit (administratieve krachten) achter de rug.
De meeste vrouwen werken hier omdat ze het geld nodig hebben. Parttime werken is niet altijd mogelijk en veel minder geaccepteerd dan in Nederland.

Waarom denken sommige vrouwen dat andere vrouwen gelukkiger worden als ze dezelfde ambities gaan nastreven als zijzelf? Waarom gunnen zij andere vrouwen niet het leventje waar ze echt van genieten? Het is zo vooringenomen om te suggereren dat vrouwen die kiezen voor een ander leven zogenaamd niet weten wat ze missen. Misschien is het wel andersom. Net alsof je niet meetelt als je ervoor kiest om een huishouden te runnen en lekker geniet van leuke activiteiten met vriendinnen terwijl manlief een andere taak vervult (iets anders runt met ook wat leuke activiteiten wellicht). Wat is daar mis mee? Is het te oubollig? Nee! Sommige vrouwen voelen zich heerlijk met deze keuze en zijn perfect in balans, zowel kwa welzijn als met hun partner. En om dat nu op te geven voor de economie? Een gezond en gelukkig gezinsleven draagt wellicht ook wel een steentje bij aan de toekomstige economie als kinderen zich op een prettige manier kunnen ontplooien.

Maar ondertussen, kijk mij eens met mijn cosmopolitan lifestyle, ik heb de wijsheid in pacht en jullie zijn natuurlijk zielig.

Beste Heleen, ik denk dat wij veel overeenkomsten hebben; opleiding, leeftijd, vrouw, ambitie. Alleen strekt mijn ambitiegehalte zich verder dan 'full time werken aan de top'. Ik streef naar balans, in de opvoeding van mijn kinderen, in mijn relatie, in mijn werk, in mijn sociale leven etc. Daarin ben ik heel ambitieus als zelfstandige
part timer. Net zo ambitieus als mijn part time werkende vriend.

Dit doen wij op basis van gelijkheid en kunnen zodoende onze kinderen een goed voorbeeld geven. Daar streven feministen toch naar? Of heb ik het nu niet goed begrepen en neem ik genoegen met minder; kinderen die zich veilig voelen, hun ouders net iets meer zien dan de crèche en een vriend die op vrijdag in de speeltuin zit en kookt als ik thuis kom van mijn interessante baan op niveau?

Je verhaal klopt zolang mannen met hun werk getrouwd blijven. Het helpt echt niet als vrouwen dat óók gaan doen. Welk beeld krijgen kinderen dan voorgeschoteld? Die van de 20-jarige au-pair? Tevens vrouw. Of de begeleider/vrijwilliger (bijna altijd vrouw) tijdens de voor-, tussen- en naschoolse opvang? Of de kinderopvang, 99% vrouw? Om over de kwaliteit maar niet te spreken. Met dank aan hun geëmancipeerde ouders. Met hun full time banen aan de top.

Ik wacht met smart op de eerste duo-baan aan de top. Dan meld ik me aan voor je netwerk.

Hartelijke groet,
Sandra Bruinse

Op de foto's in de papieren Intermediair zie ik een appartement dat leeg en ongezellig is: matras op de vloer en kale muren. Zo is ook het leven van Heleen Mees: druk, en tegelijk leeg en ongezellig. Mijn motto voor haar: 'Zonder jou draait de wereld ook door'.

'Het zal geen Afke's Tiental worden, maar het heeft mijn aandacht. Als ik een kind zou krijgen, moet ik veel aanpassen, misschien één woonplaats kiezen, maar ik zou mijn werk er niet voor opgeven. Ik vind het te leuk ­ en daarbij is er geen man die mijn levensstijl wil financieren.'

Wat ik me stellig afvraag: waarom zou zij nou een kind willen krijgen? Hoe ziet ze dat dan voor zich?

Als man vindt ik dat moeders de zwaarste baan in zijn leven hebt, echt erger dan CEO/CFO of whatever.
Ik heb bewondering voor vrouwen die dan ook fulltime of part time gaan werken, maar Heleen ik denk dat je mening anders vordt als je zelf een paar kooters hebt , dat is echt je komende tropenjaaren, dan als je een terrasje kan pakken-doen maar!

Jeetje,
Jullie doen nu precies het geen waar je Heleen op veroordeelt. Oordelen over iemands situatie gebaseerd op heel weinig informatie. Het lijkt in de reacties een ware hetze te worden. Schaam je!
Ik ben het grotendeels met Heleen eens. Het probleem van onze cultuur is de mentaliteit dat je als moeder je leven en je individualisme moet opgeven en voor je gezin moet leven zodra het er is. Iedereen moet het zelf weten maar het is toch altijd moeilijker je kop boven het maaiveld uit te steken dan mee te lopen. Dus stiekem verdenk ik veel vrouwen ervan te willen werken terwijl ze "gekozen" hebben om thuis te zijn.
Deze "keuze" word je ook nog eens gemakkelijk gemaakt doordat de voorzieningen voor werkende vrouwen er niet of nauwelijks zijn. Dus ben je in Nederland al beperkt in je alternatieven.

Verfrissend en accuraat neergezet! Na enige jaren bij de vakbond met emancipatie als 'specialisatie' kan ik als man, vader en echtgenoot afstand doen van het idee dat ik alleen stond met mijn visie.
Dat het merendeel van de reacties reageert vanuit de onderbuik en onder de riem laat zien dat Heleen gelijk heeft en dat de gevoelige snaar (de eigen onmacht/kunde/wil) geraakt is. Kom op dames, wees blij dat de dienstplicht is afgeschaft!

Beste Heleen,

Normaal gesproken bemoei ik me niet met andermans leven, iets wat jij permanent lijkt te doen. Maar voor jou maak ik een uitzondering want iemand die kaatst kan de bal verwachten.

Wat zou het geweldig zijn als jij al die energie die je nu aan 'deeltijd feministen' verspilt zou inzetten voor het oplossen van het mondiale probleem: de opwarming van de aarde. Stop om te beginnen met het op en neer vliegen tussen New York en Amsterdam (goed voor het milieu). Verder lijkt het me van groot belang dat je eens om je heen gaat kijken naar minder bedeelden, mensen die niet sterk, gezond, rijk en intelligent zijn want uit die hoek lijk je je voorbeelden voornamelijk vandaan te halen (gezond, drie kinderen, getrouwd fulltime baan en daarnaast nog allerlei hobbies). Misschien dat je je dan gaat realiseren dat je tot de happy few behoort wat ik je overigens van harte gun maar waarvan ik het betreur dat je er zo onbewust mee omgaat.

Je bent zeer intelligent, energiek en gedreven maar helaas ook erg rechtlijnig bezig. Ik vermoed dat je fixatie op gelijkheid een peroonlijke achtergrond heeft. Misschien heeft dat te maken met de ongelijkheid tussen je broer en jou: je vertelt dat je ouders heel verschillend op jullie reageerden. Zoiets kan dieper gaan dan je denkt, maar laat het alsjeblieft niet zo zijn dat het je zo fanatiek en eenzijdig maakt dat je nergens anders meer oog voor hebt dan voor (on)gelijkheid tussen mannen en vrouwen.

Gelijkheid is een zeer relatief en beperkt begrip. Er is zoveel meer in het leven en ik hoop dat je dat snel in zult gaan zien zodat je je tijd zinvoller kunt besteden. Maar waar per direct over op zou moeten houden is het praten over wat kinderen nodig hebben. Want als één ding duidelijk is dan is het wel dat je van kinderen geen verstand van hebt. Doe dus ook niet alsof en laat dat onderwerp aan andere mensen over.

Ik wens je veel wijsheid,

Hanna Vita

Waarom doen vrouwen niet mee? Misschien is werken wel een erg overschat iets, en hebben de vrouwen het juist goed voor elkaar! Mevrouw Mees slaapt kort en werkt lang. Maar liefst zestig uur! Geen hobby's ofzo? Iedereen moet kunnen doen wat hij/zij het leukst vindt, zonder anderen daarbij tot last te zijn.
Mevrouw Mees, als ik nog eens in de omstandigheden kom dat ik zou kunnen ophouden met werk, dan zou ik dat meteen doen. En desnoods leende ik een kindje ergens zodat ik gezellig met alle hoogopgeleide moedertjes oop een terrasje kan gaan zitten keuvelen of gewoon om me heen kijken.
Kijken naar de jachtige mensen, de ongelukkige carrièrevrouwen (wat is dat een zielige vertoning) voorop en natuurlijk ook de mannen met hun 'targets' en dat soort namaak-engels.
'Als Wouter me erbij had willen hebben'.. babbeldebabbeldebabbeldebab.
Tussen haakjes, tot vandaag kende ik Heleen Mees niet, en ik weet eigenlijk niet waarom ik zo fel reageer op een volslagen onbekende streebster. Wat raakt me zo? Wie helpt?

Het artikel is al weer wat weggezakt, maar ik kan me mijn onbehagen na lezing nog wel herinneren. Onbehagen omdat ik de druk voel om meer te werken met mijn opleiding. Ik werk nu parttime als ondergeschikte van mannen die ik op meerdere fronten de baas ben. Maar ze verdienen minstens drie keer zoveel. Het is vooral dat ik er geen zin in heb mijn kinderen de dupe te laten worden van mijn drang deze oneerlijke man/vrouw verdeling te willen veranderen. Laat een ander dit maar opknappen. Ik heb met kinderen, een baan, opleiding, huishouding en een sociaal leven echt geen energie meer over. En ach, mijn kinderen krijgen al een veel beter voorbeeld als rolverdeling dan ikzelf. En over 20 jaar hebben ze alle hoogopgeleide en slimme vrouwen echt nodig. Helaas ben ik wat te vroeg geboren.

Ik kan me niet in alle onderdelen van Heleen Mees' betoog vinden, maar wel in in de stelling dat ons onderwijssysteem slecht in elkaar zit.

Eigenlijk vind ik de opvang voor kinderen tot 4 jaar prima geregeld, maar daarna begint de ellende. Iemand met een normale werkdag moet z'n kind eerst naar de voorschoolse opvang brengen, dan gaat het naar school, dan is er tussenschoolse opvang, dan weer naar school en daarna nog eens naschoolse opvang. Elke keer van hot naar her, elke keer weer andere gezichten en andere regels.

Ik vind het een verschrikking en begin eigenlijk nu pas te denken dat ik misschien minder moet gaan werken.

Heleen Mees vindt individualisering belangrijk en voor BBP-groei zou een voltijds Arbeitseinsatz van alle moeders nodig zijn. Niet mijn idealen, maar ze mag het vinden. Ik vind het echter kwetsend dat ze het lef heeft om thuis zorgende moeders met minder dan tien kinderen hun bestaansrecht (=recht om te bestaan) te ontzeggen. Ze stelt eerst hun autonomie gelijk aan die van moslima's in boerka's en drie zinnen later hekelt ze hun "niets hoeft, alles mag"-houding.
Ze zeurt over 'mechanismen in het belastingstelsel die vrouwen stimuleren thuis te blijven', maar in dit kader is het belangrijkste mechanisme dat publieke kinderopvang voor tweeverdieners gesubsidieerd wordt, terwijl een moeder die haar eigen kinderen opvangt geen cent krijgt.
Interessanter dan haar ouderwetse standpunten vind ik dat haar lievelingsfilm 'La Pianiste' is. Deze film laat onder ander zien hoe de hoofdpersoon haar eigen geslachtsorgaan met een gloednieuw scheermesje verminkt. Avant-gardistische kijkers vinden het rode bloed op zijn weg naar het afvoerputje misschien mooi contrasteren met de witte badkuip, maar 'La Pianiste' is een lange aaneenknoping van dit soort perverse scènes en dialogen. Het is een gemiste kans dat de interviewster haar niet gevraagd heeft waarom dit haar lievelingsfilm is. Alhoewel. Mees' antwoord had vast weer vol inconsistenties gezeten.

Het aloude generaliserende feministische stokpaardje is weer van stal: Alle mannen zijn zus, alle vrouwen zijn zo......
Als je in Nederland alle Marokkanen (of welke allochtone groep dan ook )(ten onrechte overigens) over een kam zou scheren, valt iedereen uit haar politieke achterkamertje over je heen en noemt dat een generaliserend, zelfs stigmatiserend beeld; maar "de man" in het algemeen bestempelen als luie huistiran of "de vrouw" als ambitieloze huismuts vind mevrouw Mees heel gewoon.
Kunnen partners dit niet gewoon als twee volwassen mensen onderling afspreken en naar eigen goedvinden inrichten of hebben ze daar een "geweten" van deze soort voor nodig.
Mijn ervaring met positieve discriminatie is dat goedpresterende en ambitieuze vrouwen (en die zijn er volop) hier alleen last van hebben; vaak worden zij dan, geheel ten onrechte, ook als "excuustruus" gezien.
Amerika als voorbeeld...., ooit buiten New York geweest "meisje" Mees of heb je teveel Sex & the City gezien?

Ben eigenlijk wel benieuwd naar de reactie van mevrouw Mees op al deze reacties...

Ik ben het 100% met Heleen eens.
Goed dat een vrouw dit een keer ter sprake brengt, want als een man dit zegt dan is hij gelijk een seksist.

Ik ben ook een fulltime werkende vrouw en ik merk dat vrouwen altijd maar excuusjes moeten verzinnen om maar niet aan het werk te gaan (kinderen, blablabla). Met gevolgen voor andere vrouwen op de arbeidsmarkt.

Waarom zo gepikeerd dames? Trek je gewoon niets aan van wat een ander vindt en trek je eigen plan. Ik heb respect voor iedereen: wel of geen kinderen, parttime, fulltime, carrieredier of terrasjeszitter. Als het maar je eigen keuze is waar je 100% achter staat.
Als je achter je eigen keuzes staat, dan ben je niet zo gevoelig voor kritiek. Zijn al die gevoelige reacties een teken van twijfel over hun keuzes of schuldgevoel? Let it go!

Beste D.J.

Het is natuurlijk heel persoonlijk wat je raakt en ik kan dan ook alleen maar vertellen hoe het bij mij werkt: Heleen Mees verheft haar eigen levensstijl tot norm, veroordeelt iedereen die er een andere levensstijl of overtuiging op na houdt, wil iedereen dwingen zich aan haar ideeën aan te passen en constateert verontwaardigt dat mensen met een andere levensstijl het voor vrouwen zoals zij verpesten.
Tja, dan maakt het onderwerp mij niet meer uit, ik heb in het algemeen grote moeite met bemoeizucht, egocentrisme, tirannie, respectloosheid en onbeleefdheid. Het haalt het slechtste in mij naar boven en ik geloof dat dat bij veel mensen zo werkt.

Hanna Vita

Aan alle moeders die ervoor gekozen hebben de opvoeding grotendeels zelf te doen al dan niet ten koste van hun carriere:
Ik respecteer jullie keuze, maar ik bestrijd de argumentatie dat dat per se beter is voor de kinderen. Natuurlijk blijf je als ouders, ook als je beide full-time werkt, verantwoordlijk voor de opvoeding en het welzijn van je kinderen, maar een deel hiervan kan prima uitbesteed worden. Ik ben er zelfs van overtuigd dat het doorbrengen van een substantiele hoeveelheid tijd op de creche juist goed is voor de ontwikkeling van kinderen. Ik ben onder de indruk van de kwaliteit van de creche! Mijn kind leert er meer, speelt veel meer en komt er veel meer met andere kinderen in contact dan wanneer hij full-time bij mij thuis zou zijn. Op een van de basisscholen bij ons in de buurt herkennen ze kinderen van onze creche aan hun aardigheid, beleefdheid en gedisciplineerdheid. Ik vind de creche een perfect aanvullling op onze opvoeding en zou mijn kind tekort doen als ik hem NIET naar de creche zou laten gaan. Bovendien vind ik dat ik als carriere-moeder het goede voorbeeld geef aan mijn kind. Je talenten benutten, je eigen geld verdienen en bijdragen aan de maatschappij is vanzelfsprekend in ons gezin. Met een full-time baan in vier dagen houd ik overigens nog genoeg tijd over voor mijn kind. OK, weinig tijd voor andere dingen, maar je moet nu eenmaal prioriteiten stellen.
Mijn motto: werkende moeders zijn (ook)goede moeders!

Ik kan me wel vinden in de mening van Heleen, alhoewel het misschien wat erg zwart-wit is. Ik heb zelf een dochter van vier, heb een eigen bedrijf en een kindermeisje. Vind het zelf heel prettig om te werken. Natuurlijk moet iedereen doen waar ze zich het prettigt bij voelen en ook wat haalbaar is. Ik ken bv iemand die inderdaad hoog opgeleid is, jaren gestudeerd heeft en nu thuisblijft met twee kinderen. Manlief heeft ook geen vaste baan en ze leven nu onder modaal nivo en haar 70-jarige moeder springt financieel bij. Zo´n scenario vind ik onacceptabel.

Van het ene uiterste naar het andere uiterste. Eerst dit artikel in de intermediair, dezelfde week zat mijn man naast een 13-jarig meisje in de bus, die drie kwartier een preek hield dat vrouwen thuis horen en dat de man moet werken om voor het geld te zorgen. Uiteraard kwam zij uit een familie waar iedereen minimaal vijf kinderen had.

Gelukkig is niet iedereen hetzelfde en mag iedereen zelf bepalen hoe hij/zij zijn leven in deelt. Het zou fijn zijn als we elkaar in zijn waarde zou laten. Ik ken mensen die beide 100% werken en dat combineren met kinderen. Ik vind dat knap en waardeer dat. Zelf moet ik daar niet aan denken. Ik heb daar de energie niet voor. Dit kan alleen als je werk je hobby is. Bovendien heb ik acht uur slaap per nacht nodig, anders ben ik niet te genieten. Verder zie ik vrouwen in mijn omgeving die 100% bij de kinderen thuis zitten. Zij doen vaak vrijwilligers werk, zijn actief bij verenigingen en vangen mee andermans kinderen op. Goed dat zij er ook zijn! Ik vind parttime werken ideaal. Ik leer heel veel van mijn kinderen en zou dat voor geen goud willen missen. Ik krijg vaak een spiegel voor, je wordt er creatief van en leert weer naar kleine dingen kijken, waar volwassenen overheen kijken. Ze stellen vragen waar je zelf nooit op zou komen. Dit alles zorgt ervoor dat je ook op het werk anders te werk gaat. Veel conflicten kun je oplossen door te kijken hoe je dit bij de kinderen zou oplossen. Heb je geen dure cursus meer nodig. Zelf vind ik het belangrijk om tijd voor de kinderen te hebben, dat geldt uiteraard ook voor de vader. Dat de kinderen later weten wie en hoe de ouders waren. Mijn moeder was de achtste van tien en weet niets leuks over haar eigen moeder te vertellen omdat ze opgevoed werd door het kindermeisje. Mijn moeder heeft zelf altijd gewerkt als lerares Wiskunde toen mijn zus en ik klein waren. In die tijd heel wat en zij werd daar erg op aangekeken, maar ze heeft zich daar niets van aangetrokken. Wij hebben hier niets van gemerkt, omdat ze altijd thuis was als wij uit school kwamen. Zo wil ik er ook zijn voor mijn kinderen.

Heleen moet wel beseffen dat als je beide 100% wil blijven werken met kinderen, je heel gezonde kinderen moet hebben, die goed doorslapen en nooit ziek worden. Zelf mag je uiteraard ook niet ziek worden.

Ik vraag mij wel af of er genoeg banen zijn als alle vrouwen 100% zouden gaan werken en er bij de overheid, abn-amro, kpn en tpg duizenden banen weg moeten.

Bij deze wil ik reageren op het artikel in de Intermediair 13 april en de reacties van 27 april 2007.

Emancipatie uit impasse door flexwerken en deeltijdbanen in topposities.

Deeltijdbanen in topposities en flexibele werktijden maakt vrouw én man mogelijk zorg en werk te combineren.

De reacties die Heleen Mees oproept op basis van haar mening en persoonlijke omstandigheden leiden af van de kern van de zaak: de emancipatie van de vrouw is anno 2007 onvoltooid. De discussie moet dan ook NIET toegespitst worden op Mees, maar op wat er moet gebeuren om de gelijkwaardigheid tussen man en vrouw in onze maatschappij te stimuleren.

Glazen plafond en glazen muur.
Ja het is anno 2007 nog steeds niet al te best gesteld met de gelijke behandeling van de vrouw in Nederland(Emancipatiemonitor 2006, SCP in opdracht van Ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid). Feit is dat er een glazen plafond is en dat er zelfs een glazen muur is voor een aantal bedrijfstakken (onderzoek Ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid maart 2007). Vrouwen krijgen nog steeds zo'n 15% minder betaald en moeten opdraaien voor het grootste gedeelte van de zorg- en huishoudtaken.

Financiële onafhankelijkheid centraal thema.
Het combineren van arbeid en zorg is één van de centrale thema's van het emancipatiebeleid. Een belangrijke doelstelling is het bevorderen van betaalde arbeid. Want betaalde arbeid levert geld op en zodoende financiële onafhankelijk, die weer een heel belangrijk element vormt voor de zelfstandigheid en keuzevrijheid van de vrouw.

Vrouwen fulltime 'an die Arbeit'?
Weg met deeltijdfeminisme? Vrouwen fulltime 'an die Arbeit'! Dat zou de oplossing zijn voor ons emancipatieprobleem van de vrouw? Want, zo betoogt Mees, als we in deeltijd blijven werken, benadelen we onszelf, de economie en andere vrouwen.
Laten we eens naar de feiten kijken. Hiervoor zoemen we in op gezinnen die kinderen krijgen (kinderen tot 5 jaar), want daar gaat de schoen wringen. Vrouwen en mannen die kinderen hebben tot 5 jaar verrichten wekelijks in totaal ongeveer 63 uur betaalde en onbetaalde* arbeid**.
Hiervan besteed de man 41,5 uur aan betaalde arbeid en de vrouw gemiddeld 14 uur. Conclusie is dus dat het grootste deel van de zorg- en huishoudtaken door de vrouw worden verricht ten koste van de betaalde arbeid***.

* onbetaalde arbeid = huishoudelijk werk, zorg, doe-het-zelfwerkzaamheden en vrijwilligerswerk.
**[Ter vergelijking: zonder kinderen is dit ongeveer afhankelijk van de leeftijd van de paren tussen de 40 en 50 uur per week.]
***[Als belangrijkste redenen worden genoemd door deze vrouwen: flexibiliteit van de werknemer (flexibele werktijden, thuiswerken etc.), financiële gevolgen en participatie van de partner bij die zorg en huishoudtaken.]

Met de arbeidsmoraal van de vrouw is dus niets mis gezien de gemaakte 60 uur per week. En met haar ambitie ook niet (Evert de Vos, Intermediair). Want de vrouw wil wel! Dit geldt zeker voor hoogopgeleide vrouwen, waarvan slechts 6% stopt met werken nadat er kinderen komen. Die willen hun kwaliteiten ten volle blijven benutten in dito banen. Maar dan wel in deeltijd. En daar wil die werkgever dan weer niet aan.

Ambitie en deeltijdwerken: géén contradictie in terminis!
Komen we bij de tweede opmerkelijke uitspraak van Mees: dat deeltijdbanen maar 'deels benutten van kwaliteiten is'? Hoe stel ik me dat voor? Een voorbeeld: ik ken een parttime violiste. Speelt in een vooraanstaand internationaal opererend orkest. Als ik naar een concert ga speelt zij dan maar de helft van de noten? Of, maar de helft van de nummers? Of gebruikt ze dan maar 1 hand? Of laten we het omdraaien. Bij een 60 uur werkende advocaat: krijgt zij meer verdachten vrij? Of krijgen de verdachten maar de helft van de geëiste gevangenisstraf opgelegd?
Kwantiteit wordt in onze maatschappij verward met kwaliteit. Ambitieus is synoniem voor veel (lees: lang) werken. Topposities moeten daarom schijnbaar voltijds worden gebezigd. Dáárom haken vrouwen én mannen af. Waarom niet directeur, toppoliticus of dito manager in deeltijd? Genoeg rolmodellen die als pioniers het tegendeel reeds bewezen. Doordat veel mannen en vrouwen in hun loopbaan gedwongen worden om een stap op de plaats of nog erger een stap terug te moeten doen als ze deeltijd willen werken, valt het dubbeltje nu nog vaak ten gunste van de carrièrekansen (en financiële gevolgen) van de man. Ambitieus zijn en deeltijdwerken: geen contradictie in terminis.

Sociaal en cultureel taboe op papadag.
En dan de mannen. Maar slechts 9% van de mannen gaat in deeltijd werken. Dat laatste is verwonderlijk anno 2007. Het opleidingsniveau van de vrouwen is vergelijkbaar met dat van de mannen. De ambitie is even groot. Redenen die mannen noemen waarom ze niet meer zorg- en huishoudtaken op zich nemen: financiële impact, mogelijkheden en sociale acceptatie werkgever en carrièrekansen van de partner. Kortom: de mannen willen wel, maar het wordt hen ook bemoeilijkt en ontmoedigd. Papadag is een financiële aderlating, schaad het imago van de ambitieuze werknemer en vergt enig doorzettingsvermogen. En ga dan maar eens je man overhalen om de luiers te verschonen, met de pannen te rammelen en met jullie koter te leuren.

Steeds meer vrouwen starten eigen onderneming
Vrouwen die een mooie loopbaan aan het opbouwen zijn, wordt het aan kansen ontnomen, omdat het hun onmogelijk wordt gemaakt om die baan in deeltijd te gaan invullen. Hierdoor zie ik als Innovatieadviseur steeds meer vrouwen hun eigen onderneming opstarten (cijfers Kamer van Koophandel 2006). Maar deeltijd werken is ook bij mannen niet populair.
Zoals gezeg is het veel minder sociaal geaccepteerd dan verwacht, dat ook mannen structureel een dag aan zorg- en huishoudtaken kan besteden per week. Vaak moet het tijdelijk afgedwongen worden met ouderschapsverlof, maar de 9% legt een structureel maatschappelijk probleem aan de dag.

Kansen voor bedrijfsleven, overheid en individu.
Hier liggen nog zowel voor de overheid, het bedrijfsleven, als het individu grote mogelijkheden om de verdeling meer in evenwicht te brengen én de emancipatie te stimuleren.
De overheid kan maatregelen treffen om de deeltijdarbeid en flexibele werktijden bij ondernemers te stimuleren (imago verandering noodzakelijk). Verder kunnen de ouderschapsverlofmaatregelen uitgebreid worden en zou uitbreiding van het bevallingsverlof, waarbij ook de man aanspraak kan maken op een gedeelte zeer aan te bevelen zijn. Er verandert immers net zoveel in het leven van de man als van de vrouw.
Ondernemers kunnen beginnen met flexibele werktijden en het thuiswerken stimuleren. Maak duidelijke afspraken met mensen over wat je van ze verwacht (kwalitatief en kwantitatief)in plaats van het 'aanwezigheidssyndroom' waar we zo aan gehecht zijn geraakt. Deze 'lopende band productiementaliteit' is niet meer van deze tijd.
Man en vrouw kunnen als er kinderen komen de keuze maken voor de verdeling van betaalde en onbetaalde arbeid. Er is nog ruimte bij de man (blijkt uit het onderzoek) om overgehaald te worden betaalde arbeid in te leveren voor zorg- en huishoudtaken dames!
Uiteindelijk is het noodzakelijk dat er zo'n 35% van de vrouw in topposities belanden om zo een maatschappelijk en culturele ommezwaai te bewerkstelligen dat de emancipatie structureel verankerd ligt in onze maatschappij. Rest mij te zeggen dat het dus nog pionieren is voor de vrouwen in topposities en het Midden- en Kleinbedrijf én mannen in deeltijdbanen.

Ir. Kim Rekko
Innovatieadviseur

Heleen Mees bepleit de Amerikaanse 'having it all'-mentaliteit: pas als je 100 procent presteert op alle fronten ben je geslaagd in het leven. Even onhaalbaar als onzinnig natuurlijk, maar door alle media-aandacht voor mevrouw Mees krijgen veel vrouwen toch weer het idee dat ze alweer wat moeten. Het zijn juist dit soort onrealistische ideaalbeelden waar wij op www.simplifylife.nl een tegenwicht aan proberen te bieden.
Laten we hopen dat de mediahype rond Heleen Mees snel overwaait, en dat wij in Nederland nog steeds nuchter genoeg zijn om het hele gedoe te relativeren.

Ik ben ervan overtuigd dat het verhaal van Heleen Mees geheel integer is en derhalve respect verdient. Voorts is het interessant, dus het zet ook aan tot nadenken.

Heleen Mees kent maar een liedje en dat is: 'de schoorstenen van de economie moeten roken!' Dat zingt ze dan ook te pas en te onpas. Kan ze het zich nu werkelijk niet voorstellen dat er mensen zijn die zich echt gelukkiger voelen met meer tijd om te besteden aan zaken die ze belangrijk vinden, zoals hun kinderen of hobbies?
Ik wil helemaal niet meer uren werken (nu 32 uur) en van het geld dat ik daarmee verdien mijn nagels laten lakken! Ik wil een dag in de week voor mezelf hebben! En ik kan me goed voorstellen dat mensen met kinderen dáár een, of meer, dagen per week bij willen zijn. Dan maar geen nieuwe auto.

Ik was er tot mijn 40-ste, 20 jaar gewerkt, full-time baan 60-80 urige werkweek, alleenstaand, twee kinderen, met m'n neus tegen het glazen plafond, kijkend naar boven, pijnlijk naar beneden, chauvinisten rondom, financiele ongelijkheid.
Kind krijgt een ongeluk, broer dood, vader dood, verhuizen, prestatie-loon, concurrentie, kapitalistische slavernij, leven is te kort.....
Geniet er van

Herkenbaar naiëf in die zin dat ook ik, net als Heleen dacht ,vóórdat ik kinderen kreeg, dat je die kleintjes er wel even bij doet. Waar hébben die ouders het toch over? , dacht ik vóór ik uit eigen ervaring kon spreken.

Verder is Nederland metde VS vergelijken natuurlijk ook onzinnig. De Amerikaanse samenleving ziet er echt heel anders uit (vooral omdat de belastingafdrachten veel en veel minder zijn en je besteedbaar dus veel meer overhoudt)
In Nederland kennen we een relatief laag netto besteedbaar inkomen omdat we een hele dure overheid hebben opgetuigd, met name ook om de groeiende onderkant van de samenleving van alle gemakken te voorzien.

Beste mevrouw Mees,

Ik ben er niet voor de maatschappij, net zo min als dat de maatschappij er voor mij is. Ik 'ben' de maatschappij.

En laat de overheid daar nou ook zo'n mooie slogan over hebben...

Nog voor ik de eerste alinea gelezen had van dit artikel moest ik al denken: daar heb je weer zo'n veramerikaniseerde Nederlander die denkt dat in de VS alles beter is. En ja hoor! Mijn advies aan haar: blijf lekker in New York wonen als je het daar naar je zin hebt, en probeer niet ons land te veranderen in Amerika.

Ik ben zelf net terug van een jaar in Canada, waar toch ook een Amerikaanse werksfeer heerst. Enkele voorbeelden: twee weken vakantie (als je geluk hebt), weinig baanzekerheid, een laag minimumloon, een 24-uurseconomie, een substantieel deel van de "working poor" die twee banen heeft om rond te kunnen komen (ik dacht dat dat alleen op Jerry Springer voorkwam), lange reis-en werktijden, fast-food en fast-koffie op elke straathoek, want wie heeft nog tijd om te koken? Een cultuur van werken en consumeren, heel verspillend en materialistisch, en de mensen gaven dat ook ruimschoots toe. Ook een heel competitieve samenleving, waarin iedereen wel moet liegen op zijn/haar cv, en volgens een recent onderzoek onder Canadese universiteitsstudenten 60% fraude pleegt tijdens zijn/haar studie. De meest eenvoudige banen hebben pretentieuze functietitels met eisen waar je u tegen zegt. Merendeels gebakken lucht dus.

Ik ben sinds een paar weken terug in Nederland en potverdorie, wat is het hier gezellig, kleinschalig en op de menselijke maat gesneden. Wij hoeven hier niet alleen maar te werken, maar hebben ook nog een leven buiten het werk. Ik ken een aantal mannen die vier dagen werken, en eerlijk gezegd lijkt me dat (als hoogopgeleide single vrouw zonder kinderen) ideaal. Om ook nog een leven te kunnen hebben, want eerlijk is eerlijk, we zijn wel zo godgans rijk dat we ons dat kunnen veroorloven. Wij moeten niet naar Amerika kijken, zij moeten eens bij ons komen kijken hoe het beter, efficiënter en menselijker kan!

Heleen Mees zou er van gruwen: ik heb 2 universitaire diploma's, 1 baby en 0 carrièreambities. De schijnbelangrijkheid van een baan kan me gestolen worden.

Altijd haasten, tijd voor het kindje als het kindje wil slapen, geen tijd voor hobby's....moeten je partner en je kind(eren) die mensen zijn die je tijdens één van je vier vakanties tegenkomt??

Kinderen vragen niet alleen verzorging in de zin van eten, drinken en schone luiers, ze moeten ook opgevoed worden. En daar gaat vooral veel aandacht en tijd in zitten. Twee fulltime werkende ouders en jonge kinderen gaat nu eenmaal niet samen. Rationeel kun je alles aan een ander, zoals een kindermeisje, dagverblijf of buitenschoolse opvang overlaten, maar gevoelsmatig werkt dat niet.
Ik werk zelf drie dagen en mijn man vier. We hebben drie jonge kinderen. Dit noem ik nu geemancipeerd: we hebben beiden aandeel in de economie en ons gezinsinkomen en beiden een aandeel in de opvoeding van onze kinderen. En inderdaad: de flitsende carrieres met werkweken van 60 uur laten we aan anderen over die daar voor kiezen.

Voor een andere kijk op de Amerikaanse werkende moeders: "Perfect Madness" by Judith Warner
"Perfect Madness offers a rich and provocative history of contemporary American culture. It thoroughly examines why mothers who appear to have everything are feeling exhausted and dissatisfied and powerless..."

Fijn hoor zo'n vrouw die het allemaal precies weet. Beetje jammer alleen dat ze zich niet realiseert dat ze haar eigen grenzen in de combinatie werk en moederschap al aangeeft. Je zal nu eenmaal je levensstijl moeten aanpassen aan je kind. En voor veel vrouwen betekent dat ook offers willen brengen in het aantal werkuren buitenshuis. Maar waarom moet een carriere perse buitenshuis plaatsvinden? Zou je het opvoeden van kinderen tot stabiele hardwerkende burgers ook niet tot carriere maken kunnen rekenen?

Wat ik trouwens opvallend vind is wel het volgende. Het zijn vooral de gezinnen met de lagere inkomens die veel geld doneren aan goede doelen en maatschappelijke initiatieven dus wie draagt er nu werkelijk wat bij aan onze maatschappij?

IK haat babies en ik ben de feministe zelve. Maar als ik een kind moet nemen als excuus om lekker doordeweeks op een terras te kunnen zitten, en niet koste wat kost manager te moeten worden, dan heb ik dat er graag voor over!
Niet alle vrouwen (mensen) willen een hoge baan en een topcarriere en macht. Is dat erg?

Begeef je eerst zelf in de dagelijkse realiteit. Het is allemaal niet zo simpel als je schetst. Daarnaast moet nog een hoop gebeuren voordat onze maatschappij zover is en dan nog moeten we ons afvragen of we dat wel moeten willen. Niet alles draait om economische welvaart en asvaltering van onze maatschappij. Je komt vanzelf dichtbij wat echt belangrijk is. Balans is een stap in de goede richting en deze is voor iedereen verschillend.

Tja, zolang veel vrouwen er bij voorbaat al vanuit gaan dat meer dan 2 a 3 dagen werken en meerdere kinderen hebben toch wel erg moeilijk te combineren is en veel mannen (en hun vrouwen) er vanuit gaan dat een dag minder werken toch echt niet kan in zijn functie/bedrijf, dan heeft mevrouw Mees misschien toch wel een punt.

Kom op vrouwen, probeer het gewoon om 4 a 5 dagen te werken, als het niet gaat kun je altijd nog minder gaan werken. Kom op mannen, doe je best om een dag minder te gaan werken. Waarom zou dat alleen vrouwen lukken?

Veel mensen vinden het volgens mij wel goed zo met de 1,5 verdienersconstructie en verschuilen zich achter smoesjes dat het bij hen echt niet anders kan. Wees dan eerlijk naar jezelf en anderen: wil je echt meer werken maak er dan werk van, wil je niet roep dan niet dat het niet anders kan maar vertel gewoon dat je het wel lekker vindt om veel minder te werken of de mannelijke kostwinner te zijn.

Het is een luxe dat veel mensen in Nl die keuze hebben maar laten we elkaar niet afmaken op ieders persoonlijke keuze. Iedereen bepaalt zelf hoe die balans prive-werk lig en kom daar dan ook eerlijk voor uit.

Ik vind Heleen Mees erg kortzichtig door mensen uitsluitend te zien als radartjes in een grote machine die zo efficiënt mogelijk zoveel mogelijk output moeten leveren. Waarbij de enige output die zij lijkt te waarderen, bestaat uit geld. In de theorie van Mees moet volgens mij bijna iedereen zich schamen, inclusief haar regelmatig thuiswerkende vader. Want journalist is echt niet het best betaalde beroep, dus had hij zichzelf niet wat verdienstelijker kunnen maken met een beter betaalde baan? Dan had haar moeder misschien nog meer haar handen vrij gehad en directeur van het hele ziekenhuis kunnen worden. Ik wil er maar niet aan denken wie in zo'n geval nog schoolmeester wil worden.

En kan Mees zelf niet iets meer opleveren dan vrijblijvende stukjes schrijvend heen en weer te reizen tussen twee (of meerdere) woonplaatsen, overdag op terrasjes doorbrengend om zich aan anderen te ergeren die hetzelfde doen? Interviews kunnen ook telefonisch, dat is veel efficiënter, en de bespaarde tijd is vast meer geld waard dan wat sfeerbeschrijvingen in de marge. Ik hoop dat Mees gaat begrijpen dat ze met zo'n benadering van mensen niets bereikt en zich slechts ontpopt tot de Hirsi Ali van het 'Sex in the City'-feminisme.

Ik deel met Mees de mening dat de moderne samenleving niet goed is ingericht op het harmonieus combineren van natuur (voortplanting en vooral het grootbrengen van je kinderen) met een optimale invulling van een maatschappelijke carriere (in het geval van Mees uitsluitend gewaardeerd naar wat je verdient). De schooltijden zijn onhandig en moeders kunnen zich een groot deel van de tijd net zo goed laten vervangen door een taxichauffeur.

Helaas beheersen de meeste mensen geen vak dat per uur in te vullen is en betekent een achtuurse werkdag plus reistijd voor veel mensen dat ze hun kinderen op zo'n dag nog maar of niet eens een uurtje zien. Dus het is niet zo gek dat ouders niet beiden fulltime willen of kunnen werken.

Misschien kan Mees haar economische pleidooi iets breder trekken en met oplossingen komen die niet volledig in strijd zijn met alle andere wetenschappelijke benaderingen van dezelfde vraagstukken. De oplossingen van Mees lijken erop dat we het fileprobleem gaan oplossen door ons allemaal door de lucht te gaan verplaatsen. Mees wil het ene probleem oplossen en lijkt zich niet eens bewust van de problemen die ze daarmee creëert.

Als laatste wil ik opmerken dat ik Hillary Clinton als voorbeeld van feminisme nogal zwak vind. Het lijkt me geweldig als het machtigste land ter wereld een vrouwelijke president krijgt. Maar voor mij is feminisme ook gelijkwaardigheid van man en vrouw binnen het gezin, niet alleen in de werksfeer. En een vrouw die haar man (omwille van haar ambities?) vergeeft dat hij haar tegenover de hele wereld zo voor gek heeft gezet, vind ik treurig. 'Is hij zo lief voor de kinderen?'. Dus mijn feministische bijdrage zou zijn: Dames, liever geen man dan een die je jou niet verdient!

Dit betekent natuurlijk wel dat je in staat moet zijn om je eigen geld te verdienen. Maar dat zijn alle (hoogopgeleide) vriendinnen die ik heb. Ook al zetten ze hun carrière een paar jaar op een lager pitje als hun kinderen jong zijn. En ik hoop dat Mees niet de hele discussie doorslaat met haar ongenuanceerde, gefrustreerd aandoende uitlatingen. Want gelijkwaardigheid van vrouwen is veel te belangrijk. Maar ook belangrijk is het besef dat er waardevolle dingen bestaan die niet in geld zijn uit te drukken. En mensen die geen rust of tijd hebben voor een hond, moeten zeker niet aan een kind beginnen.

Mevrouw Mees is als kind overduidelijk aandacht te kort gekomen. Anders kan ik dit 'kijk-mij-nou-stoere-taal-uitslaan' interview niet verklaren. Bah!

Een beetje moe.

Ik ben 34 jaar, vader van een gezonde knul van een half jaar. Het blijft wikken en wegen, vooral keuzes maken in tijd. Voor de beeldvorming; Ik ben geen Tarzan. Niet de jonge god die naast centen verdienen, huis opruimen, strijken, schoonmaken, een dag thuiswerken, de verplichte 2 keer per week de ideale minnaar uithangt, die hobby's, vriendenkring, familie contacten probeert te onderhouden. (slaap chronisch te weinig)

Ik kies mijn eigen weg samen met mijn vriendin.

Ik vind de teneur in dit soort artikelen altijd zo standaard. Weten jullie wat het laatste irritatie puntje van de Opzij redactrice was? Dat de man zijn eigen blouse nu toch eens moest gaan strijken....Ik bedoel maar waar hebben we het over??

Nederlandse mentaliteit betreffende het verschil tussen man en vrouw, full time en part time werken, de 'zorgtaken'. Het valt op dat het vooral gaat om de verschillen. Zouden we eens kunnen kijken naar overeenkomsten? Naar punten waar wij elkaar aanvullen? Naar keuzes die gezinnen maken. Die man en vrouw evt. met kinderen samen maken? Mijn vriendin werkt al tien jaar 4 dagen per week. Is dat erg? Nee, dat is haar keuze en die respecteer ik.

Het zou mevrouw Mees, de redactie van intermediar sieren als ze eens met de feiten op tafel zouden komen. Een twaalfdelige serie over werk, inkomen, gezinssituatie (met en zonder kinderen). Daaruit zou dan blijken dat de hele discussie zoals nu gevoerd wordt een achterhaalde is. Conclusie kan namelijk zijn dat alleenstaande, stellen, stellen met kinderen, ouderen met of zonder (klein) kinderen allen hun eigen behoeftes hebben ten aanzien van werk -- privé balans.

Emancipatie vanuit deze invalshoek is een gepasseerd station. Het gaat immers om een veel breder visie op hoe wij als Nederlanders omgaan met de uitdagingen waar we met zijn allen de aankomende decennia voor staan. De ontwikkeling van Europa, arbeidsmigratie, milieu, woning- en vervoersproblematiek in Nederland.

Ik bewonder uw gewaagde uitspraken over emancipatie. Ik heb communicatiewetenschap gestudeerd en moest meteen denken aan Noelle Neumanns theorie van de schweige spirale. Het gevaar natuurlijk van de fase waarin emancipatie zich nu bevindt. Er is nog zo'n lange weg te gaan. Ik moet mij voortdurend verdedigen als moeder met een fulltime baan (Niet in de laatste plaats tegenover mijn man die graag roept dat in andere gezinnen het er anders aan toe gaat). Vooral tegenover vrouwen uit wat ik maar noem de moedermaffia...Het zou al zoveel schelen als vrouwen in de eerste plaats elkaar niet afrekenen. En tegenover mijn baas want als ik met mijn fulltime baan eens iets te regelen heb dan is het gelijk "als je minder zou dan zou je het in je eigen tijd" ...ik hoor hem dat tegen mannelijke collega's niet zeggen. Die voor hetzelfde werk twee schalen hoger betaald worden.

Er is nog veel werk te verrichten.

Heleen Mees koppelt 'economische verantwoordelijkheid' en 'emancipatie' van vrouwen aan elkaar, alsof het ene automatisch het andere insluit.
- Een fulltime werkende, alleenstaande moeder die het geld gewoon nodig heeft, valt hooguit onder de eerste noemer. Voor haar is werken 'brood op de plank'. Een deel van haar loon moet in Heleens visie weer besteed worden aan huishoudhulp en opvang, want ... goed voor de economie.
Dat heeft weinig met 'dé emancipatie van de vrouw' te maken.
- Een fulltime werkende moeder, met fulltime verdienende partner, kun je ambitieus of gedreven noemen, of een vrouw die thuis blijven 'niet ziet zitten'. Maar ook dat heeft weinig te maken met 'dé emancipatie van de vrouw'.
- Om een in deeltijd werkende moeder met een aardige baan, waar ze zich misschien wel lekker bij voelt, níet geëmancipeerd te noemen, is iets waar alleen die vrouw zélf over kan oordelen.

Ter verduidelijking: emancipatie van 'de vrouw' is een drogreden. Het gaat niet om vrouwen alléén, maar om GELIJKE RECHTEN en GELIJKE BELONING. Dat ligt bij de politiek, bij wetgeving en controle daarop.
Kortom mevrouw Mees: maak u hard voor de 'emancipatie' van de werknemer in het algemeen (vrouwen willen gelijk betaald worden en er zijn mannen die in deeltijd zouden willen werken), óf voor de 'economie'. Maar gooi beide niet op één hoop over de rug van vrouwen.

En al gaat de héle vrouwelijke wereldbevolking fulltime werken, zolang bovengenoemde 'gelijkheid' geen feit is, verandert er voor de vrouw hoegenaamd niets. Hoogstens vaart de economie er wel bij, ofwel rollen de centen sneller (nóg meer consumptie, afval, vervuiling, dichtgeslibde wegen, ofwel: de wereld gaat aan zijn eigen vlijt ten onder).

Dan Heleens uitspraken m.b.t. kinderen. Ik doel op: 'met kinderen vul je je leven niet'; 'kinderen die om 3 uur alweer voor de deur staan'; 'de naschoolse opvang die nog steeds parttimers de keuze laat kinderen daar weg te houden' en tot slot de, anno 2007, hoogst ongelukkige uitspraak: 'vrouwen die bestaansrecht willen hebben, moeten er op z'n minst 10 baren'.
Aangezien de wereld móet blijven doordraaien en er dus kinderen móeten blijven komen, lijkt het erop dat, als we Mees' droom realiseren, er voor de vrouw een wel héél aparte rol is weggelegd: die van baarmachine. Om vervolgens het kind aan de kant te doen want er móet gewerkt worden! Brrr ... waar doet haar droombeeld mij toch aan denken!

"Als ik het leven in New York vergelijk met Nederland, denk ik dat het in dat deel van de VS beter is."
Even los van New York, want dat is maar één stad: Amerika is een natie met een 'wellfare' cultuur. Dat klinkt mooi, maar creëert ook afhankelijkheid.
Het is ook een natie met een grote tweedeling. De opbrengst van de Amerikaanse workaholics wordt kennelijk niet benut om een welvarender natie voor iedereen te creëren. En dat is toch de bedoeling, mag ik aannemen? Kijk anders eens naar Nederland: dat is een mooi voorbeeld.

"Ik houd van de dame die mijn nagels lakt en van de taxichauffeur die me vervoert." Incorrect. U hóudt niet van ze, zij behágen u, maken uw leven luxueuzer.

"Optimisme is ook goed voor het kindertal, want in tegenstelling tot wat vaak wordt gezegd, maakt het voor het geboortecijfer niet uit of vrouwen werken. Amerikaanse vrouwen werken bijna allemaal en krijgen meer kinderen dan in Nederland."
Van werken wordt je optimistisch en dat leidt tot het verwekken van kinderen? Een wat vreemde relatie uit de losse pols. Evengoed kan: het werk is veel te leuk of gewoon te belastend (en dus geen tijd/behoefte/zin in kinderen).
Het conservatief christelijk Amerika met zijn behoudzuchtige visie op geboorteregeling/beperking wordt door Mees vergeleken met een in dit opzicht vooruitstrevend Nederland. Het hoge kindertal aldaar heeft naar alle waarschijnlijkheid niets te maken met de hoeveelheid arbeid die er verricht wordt.


"Als ik een kind zou krijgen, moet ik veel aanpassen, misschien één woonplaats kiezen, maar ik zou mijn werk er niet voor opgeven. Ik vind het te leuk en daarbij is er geen man die mijn levensstijl wil financieren."
Als mevrouw Mees in de nabije toekomst enige kinderen gebaard heeft en haar betoog herschrijft, zal ze als perfect rolmodel beslist serieuzer genomen worden.

Met de beste groeten van een moeder die zeer goed overweg kan met zaag en boormachine. Ze houdt daarmee wel de klusjesman buiten de deur. En dat zou eigenlijk verboden moeten worden! Want ... slecht voor de economie.

Dames, zullen we gewoon eerst eens stoppen met elkaar constant de maat te nemen? Ik ben alleenstaand moeder, werk fulltime en ben in m'n eentje verantwoordelijk voor een zoon van 3 (ook financieel). Gaat allemaal prima. Maar ik moet mezelf zo vaak verdedigen: Nu eens tegenover vrouwen die het zielig vinden dat mijn zoon 4 dagen in de week naar het kinderdagverblijf gaat (mannen hoor ik hier nooit over...) dan weer tegenover vrouwen die het mij kwalijk nemen dat ik niet meer het functieniveau nastreef dat ik vroeger had (Hoger Management) sinds ik een kind heb. Het zijn altijd vrouwen die uitleg eisen en zichzelf als voorbeeld stellen. Als we niet ophouden elkaar voortdurend te bekritiseren zullen we nooit samen sterk staan en blijft echte emancipatie een utopie!

Ik ben het niet in alles eens met Heleen Mees, maar wel met de strekking van haar boodschap. Vrouwen, neem jezelf serieus, zorg dat je economisch onafhankelijk bent en woeker met je talenten. Jammer om die alleen voor je eigen gezin in te zetten, de hele maatschappij kan er plezier van hebben.
De wetenschappelijke feiten geven Heleen op veel punten gelijk. Door de keuzes van vrouwen in Nederland hebben ze op alle fronten minder te vertellen en minder te besteden dan mannen.
En het blijkt dat in veel culturen (bijna) fulltime werken prima te combineren is met kinderen, de problemen hebben dus veel te maken met culturele aspecten. De schooltijden, het gezeur vanuit school om met van alles en nog wat te helpen (helpen de ouders van cliënten in andere bedrijfstakken ook met het werk van professionals? Moet ik m'n moeder meenemen als ik naar de belastingadviseur ga? Nee toch?), de sociale druk en ga maar door. Pas als vrouwen er zelf voor gaan, en de mannen dat steunen, kan er wezenlijk iets veranderen. Begin maar met een richtlijn voor evenredige vertenwoordiging van vrouwen in de top!

Nog even heel beschouwend.
Zelf had ik éen van de meest kritische reacties richting Heleen, achteraf misschien met een net iets te scherp geslepen mes. De andere reacties doorlezend moet me van het hart dat vele, zowel de afkeurende als de instemmende, van een wel erg bedenkelijk niveau zijn. Zeker van hoogopgeleide lezers mag je toch iets meer verwachten.
Bijvoorbeeld dat Heleen zich maar beter voor het klimaat kan inzetten. Kom op zeg! Je gaat toch ook niet tegen de bakker zeggen dat hij nuttiger is als dokter?
En wat moeten we ermee dat haar huis er niet gezellig uit zou zien? Valse stemmingmakerij.
Ik moet overigens eerlijk zeggen dat ik Heleen op tv best als een warme en charmante persoonlijkheid vond overkomen.
Heb ik daarom nu opeens een U-bocht gemaakt? Beslist niet, ik ben het namelijk nog steeds totaal NIET met haar eens maar laten we proberen ons te blijven te focussen op de inhoud van haar verhaal.

Ik ben het zo met Heleen eens. Natuurlijk moeten vrouwen aan de slag! Helaas durven ze vaak niet of als ze al een baan hebben dan laten ze mannelijke collega's voor gaan als er kans is op promotie. Vooral het ïk val vast door de mand suyndroom"speelt vrouwen dan parten. Ze denken het niet te kunnen, dat er teveel van ze wordt gevraagd. Uit eiegen ervaring weet ik hoe veel meer je moet doen om je als vrouwelijke manager te bewijzen.Om staande te blijven in die situaties heb ik een training georganiseerd met mijn bureau. Heleen Mees heb ik als gastsreker uitgenodigd. Ik denk dat het nodig is dat vrouwen in zichzelf gaan geloven en investeren.

Beste Wim Kooij,
Ik zeg alleen maar dat Mees zich bezig zou moeten houden met het milieu om haar te laten ervaren hoe het is als iemand je de les gaat lezen mbt de juiste invulling van je leven, want dat is wat Mees doet bij deeltijdfeministes.
Ze zou uiteraard wel gek zijn om zich in te gaan zetten voor het milieu alleen omdat ik dat een beter idee vind. Maar dat geldt dus ook voor de deeltijdfeministes; ook die maken hun eigen keuzes of Mees daar nou blij me is of niet.
Hanna Vita

Mijn reactie op Mees maar ook op Agnes Jongerius is: Kan het een keer genoeg zijn? mijn ouders werkten 5 dagen in de week betaald en brachten 2 kinderen groot. Mijn man en ik werken tussen de 7 en 8 dagen in de week betaald en brengen 2 kinderen groot. Kinderen grootbrengen kost gewoon tijd en energie. En als ik zie aan welke eisen ik nu al moet voldoen als werknemer (leven lang leren, competentiedenken, meegroeien met veranderende technologiën en met behoeften vanuit de organisatie) dan denk ik dat mijn kinderen goede begeleiding nodig hebben om straks te kunnen functioneren in deze (dolgedraaide?) maatschappij.

En kan het ook eens klaar zijn met al die eisen aan vrouwen? We moeten op tijd kinderen krijgen, we moeten meer kinderen krijgen, we moeten blijven werken, als we werken moeten we meer werken, etc.

In Nederland hebben we zoveel begrip en respect voor allerlei gewoonten en gebruiken van bloot zonnen tot halal slachten. Kunnen ouders die ervoor kiezen om tijd en energie in hun kinderen te steken ook gewoon respect krijgen?

Zelf maak ik al jaren horizontaal carriere. Ik zou graag als de kinderen ouder zijn nog een paar stappen maken. In Intermediar lees ik dan weer dat werkgevers werknemers vanaf 45 jaar al afschrijven en er eigenlijk geen cursussen meer voor willen financieren. Mijn generatie moet to het 70ste jaar doorwerken. Ik zou ervoor willen pleiten om de norm dat je het voor je 40ste gemaakt moet hebben aan te pakken en niet het anderhalf verdieners model.

Misschien niet helemaal passend bij dit artikel, maar wel tekenend voor Heleen Mees.

Ik lees ergens dat Heleen Mees borstvoeding wil 'afschaffen', zodat de vrouw eerder kan terugkeren in het arbeidsproces. Dit mag economisch gezien gunstig zijn, anderzijds is het een lachwekkend maar ook bizar voorstel. Ten bate van de economie het kind zijn natuurlijke en op jong leven afgestemde voedsel onthouden! Dit nog los gezien van de vele voor- en de weinige tegenargumenten m.b.t. het zelf voeden van je kind.
Bovendien laat haar idee zien dat zij weinig respect heeft voor nieuw leven. En ..., paradoxaal genoeg, ook weinig respect heeft voor de vrouw!!

Ik krijg de indruk dat Heleen zelf niet echt op kinderen zit te wachten. Sterker nog, dat zij met haar 'vrouw-zijn' niet echt raad weet. En dat zij iedereen met haar betoog een rad voor de ogen draait m.b.t. haar ware motieven!

Of wil ze provoceren? Nou, dan heb ik ook nog wel een (hilarisch) voorstel: schaf het 'baren' en het 'zwangeren' af! Net als borstvoeding allemaal zo'n gedoe. Kost te veel tijd en te veel energie. Kunnen we dat weer in de economie stoppen.
En die kinderen, die later onze pensioengelden bij elkaar moeten werken? Ach, die maken we toch gewoon in een lab!

Kom op Heleen, dat van die borstvoeding meen je toch niet serieus? Dat kan toch geen issue zijn voor de economie voor de bij de jouw beoogde 'emancipatie van de vrouw'? Kom op meid, begin eens met jezelf en de natuur te ACCEPTEREN!

Als ik het artikel van mevr. Mees bekijk lijkt het alsof de houding t.o.v. werkende vrouwen de laatste vijftig jaar 180 graden gedraaid is: onze oma's en moeders werden ontslagen op de dag dat ze gingen trouwen, nu word je met de nek aangekeken als je parttime wilt gaan werken als er kinderen komen, laat staan helemaal wilt stoppen met werken!

Om me heen zie ik het ook: vriendinnen die drie dagen zijn gaan werken omdat manlief "echt niet minder dan 60 uur per week kan werken". Zij zou het liefst helemaal stoppen met werken, maar dat mag niet van hem, want daar kan hij niet mee aankomen op de hockeyclub: een thuisblijfmoeder als vrouw, stel je voor!

Heleen, twee jaar geleden dacht ik hetzelfde over als jij: waarom gaan al die hoogopgeleide moeders thuiszitten, zonde van al die studiefinanciering. Maar als je zelf moeder wordt, ziet de wereld er ineens anders uit, zo simpel is het. Mijn partner en ik werken beiden 32 uur per week en dat gaat prima zo. We krijgen geen carrieredip en kunnen toch genoeg tijd doorbrengen met de kinderen, prima toch? Maar niet iedereen denkt daar zo over, accepteer dat gewoon.

Of wordt eerst zelf moeder, en lees dan je eigen uitspraken nog maar eens terug.

Beste Truus,

Zoals jij en je man het doen - ieder 32 uur per week - lijkt mij prima. Het gaat mij om 'gender balance', en niet per se om 40, 50 of 60 uur werken per week.
Nederland is een achterlijk land: met minder dan 4 procent vrouwen in de raden van bestuur en raden van commissaren van ondernemingen scoren we gelijk aan het islamitische Pakistan. Beschamend. Maar zolang vrouwen en masse thuis gaan zitten of voor kleine deeltijdbaantjes kiezen zodra er kinderen komen, zullen ze nooit de top bereiken.
Mijn broer en zus hebben beide drie kinderen, ze werken allebei en hun beide partners werken ook. Het kan dus best wel, kinderen & carriere combineren. Dat weet ik ook uit eigen ervaring want mijn ouders deden het net zo.
Het betekent wel dat een deel van het huishoudelijk werk moet worden uitbesteed aan derden. Maar weet je, dat is niet alleen goed voor de emancipatie maar dat is ook goed voor de integratie. Mede daarom is het in New York zoveel fijner wonen dan in Nederland.

Laat eerst de ministeries eens een goed voorbeeld geven: flexibele werktijden voor vrouwen, bijvoorbeeld tot 15:00 uur. Daarmee wordt ook het probleem van de kinderopvang gereduceerd.

dag m truus,
mijn vrouw woont nou vier jaar in nl hier naar school gegaan maatchapelijk en orientatie cursus gehaald, nlse taal een jaar en ze wil nu gaan werken ze kon geen werk vinden zij is niet lelijk zij is niet dom maar wel hoefdoek,

Voor J. Opheij:

Bravo! Fantastische reactie waarmee je precies mijn standpunt weergeeft! Heleen: stop met zoeken naar de zin in je leven of stop met het propaganderen van je naieve mening.

Een aantal reacties op dit stuk verbaast mij. Het lijkt erop alsof veel mensen die hierop gereageerd hebben, zich erg persoonlijk aangevallen voelen, en daarom ook emotioneel reageren, niet altijd met de meest relevante argumenten overigens.

Persoonlijk vind ik het verfrissend om (tegen)geluiden op de Nederlandse 'moederschapverheerlijkende' cultuur te horen. Goed, een aantal van de quotes zijn wellicht wat weinig genuanceerd geformuleerd, maar met de strekking van een groot deel van het verhaal ben ik het eens.

Als je als hoogopgeleide vrouw economisch onafhankelijk wil zijn en blijven (en dat is naar mijn mening niet alleen goed voor je positie in de maatschappij, je eigenwaarde, je persoonlijke ontwikkeling en het evenwicht in de relatie met je partner maar ook gewoon verstandig in een tijd waarin 1 op de 3 huwelijken kapot gaan) kun je niet anders dan te blijven werken. En ik zou het zelf ook niet anders willen. Wel denk ik dat de Nederlandse schooltijden een behoorlijk bottleneck vormen. Zowel voor moeders als, mag ik hopen, voor vaders. Dat is een probleem dat wat mij betreft niet snel genoeg moet worden opgelost! Inderdaad onwerkbaar, elke dag om drie uur de kinderen buiten op de stoep. En om dan als oplossing aan te dragen dat vrouwen de mogelijkheid zouden moeten krijgen om tot een uur of drie te werken vind ik de omgekeerde wereld.
Daarnaast denk ik dat als meer mannen ook wat minder uren zouden gaan werken als er kinderen komen, dan wordt de gelijkwaardigheid van mannen en vrouwen op de arbeidsmarkt positief beinvloed. Wel denk ik dat je voor bepaalde banen (op een zeker niveau) niet minder dan 32-36 uur kunt werken. En af en toe thuis nog eens een uurtje (of meer) de laptop aan is toch ook niet erg? Geen wrijving zonder glans: geen uitdagende baan op senior-niveau zonder de extra moeite. Maar dat geldt volgens mij voor mannen en vrouwen, vaders en moeders. En die moeten er toch samen uit zien te komen, waarbij goede voorzieningen in kinderopvangmogelijkheden en werkbare schooltijden zeker zouden helpen om de keuzemogelijkheden wat breder te maken en het voor mensen die werk en zorg graag willen combineren wat makkelijker maakt.

Ga voor de aardigheid (als je tenminste tijd hebt door je "drukke" baan) eens Tom Hodgkinson lezen: Lof der Luiheid en Leve de Vrijheid.
Een verademing en een tegenwicht van de cultuur van het moeten........de loonslavernij die Heleen propageert.
Hodgkinson krijgt steeds meer aanhangers, niet alleen in Engeland, maar ook in Nederland.
De moeite waard!

De meeste andere reacties tonen goed hoe het met het Nederlandse feminisme gesteld is. Slecht.
Bestaat het nog wel? Jazeker, maar echt iets voor elkaar krijgen? Nee, daarvoor zijn er te weinig feministen hier. De mentaliteit van traditionaliteit veranderen? Dat gaat niet lukken in Nederland.
De meeste andere westerse landen zijn niet zo vrouwonderdrukkend bezig en daar is het niet zo gesteld met de gemiddelde demotivatie van hoogopgeleide vrouwen die hun kansen verkwanselen en hun gemiddelde schaapachtige onderwerpingsgehalte, alhoewel ze een eigen keuze maken. Ik zou dan ook graag emigreren, om tenminste door een overgroot deel van de maatschappij geaccepteerd te worden als hoogopgeleide vrouw, voltijd werkend en met kinderen. En mijn vriend wil hier ook weg later. Ik heb het uitgebreid over de toekomst gehad.
Ontaard? Nee hoor, ik wil graag tot expressie komen.
Slechte moeder? Hoezo dan? Een man wordt nooit als slecht gezien met een voltijdbaan en kinderen, waarom een vrouw wel? Dat is het Nederlandse heiligehuisjespoldermodel van Huisje (CDA) Boompje (ChristenUnie) en Beestje (SGP).
Heleen Mees, ga zo door, en laat je niet belachelijk maken door mensen die vinden dat jij geen recht van spreken hebt omdat je (nog) geen moeder bent. Je bent immers goed in timemanagement en dan heb je zeker dat recht van spreken.
Ik (18 jaar) heb ook nog geen kinderen maar ik ga me niet laten begrenzen door de Nederlandse mentaliteit en het feit dat ik nog geen kinderen heb. Er zijn genoeg vrouwen die laten zien dat kinderen best te combineren zijn met een voltijdbaan. En daarmee moeten zij als gelijk en gelijkwaardig behandeld worden als de man en vooral niet zo over zich heen laten lopen.

Heleen, ik ben het helemaal met je eens en ben blij dat je je standpunt zo helder verwoordt. Ik verbaas me over vrouwen die zo gemakkelijk hun financi�le onafhankelijkheid opgeven en hele dagen thuis gaan zitten. Wat een achterhaald (Nederlands) concept. Ook de argumenten die ik hoor getuigen van gemakzucht en verwendheid. Mannen hoor je nooit zeggen dat werk niet zaligmakend is, waarom vrouwen wel? Een slimme meid is op haar toekomst voorbereid geldt niet meer? Financi�le afhankelijkheid is slecht voor vrouwen en hun invloed en dus ook voor de maatschappij. Ook het gebrek aan ambitie en persoonlijke ontwikkeling van zoveel Nederlandse vrouwen vind ik stuitend. Kinderen krijgen en opvoeden kan een belangrijk iets zijn in je leven, dat ontken ik niet. Maar er is toch meer in het leven, bovendien kinderen groeien op en de dagelijkse zorgtaken nemen af.
Ik ben zelf jurist en werk fulltime en ben 5 maanden zwanger. Ik blijf na de bevalling dezelfde uren werken en streef dezelfde ambities na. Ik heb me al vele keren hiervoor moeten verdedigen en wordt daar doodziek van. En natuurlijk wordt mijn vriend niet dezelfde vraag gesteld. Kom op zeg, in welke tijd leven we. Gelet op de reacties op dit forum leven we blijkbaar in een tijd waarin zelfstandige carrierevrouwen zich moeten verdedigen.
Heleen, je bent hard nodig in de publieke meningsvorming, dus ga vooral door.
Wellicht dat we Pakistan ooit nog voorbij streven als het gaat om werkende vrouwen....

Heleen Mees heeft gelijk en ongelijk.

Voor vrouwen die de ambitie hebben om meer te werken en de "top" te bereiken, is het inderdaad frustrerend hoe de kinderopvang in Nederland is geregeld. Ik heb nog geen kinderen maar mijn man en ik denken er wel al over na. We hebben besloten om beiden 3 dagen te gaan werken omdat de kinderopvang te duur is in vergelijking met de kwaliteit. Naar sommige plekken stuur je zelfs je afgedankte hond niet!

Maar tegelijkertijd vind ik het irritant dat vrouwen en mannen telkens allerlei meningen over "de Nederlandse vrouw" spuien.
Als mijn man en ik gezegend worden met kinderen dan is dat een bewuste keuze. Een keuze waar wij allebei onze verantwoordelijkheid voor willen dragen zonder een parasiet van de maatschappij te zijn. Wij richten nu al ons leven zo in dat we van 1,5 salaris kunnen leven. Wat is dan het probleem? Laat iedereen lekker in zijn waarde.

Als ik over -tig jaar op mijn sterfbed lig, wil ik wat bijgedragen hebben. Niet alleen op mijn werk maar ook aan mensen om mij heen, zowel kinderen als familie en vrienden.
Mag ik?

En al dat gezeik over de kosten van de studie: de studiefinanciering is geen vetpot. Iedereen die hoogopgeleid is in Nederland heeft ook een aanzienlijk deel eigen geld moeten bijleggen, nog afgezien van alle bloed, zweet en tranen. We zijn de maatschappij niets verschuldigd.

Tot slot: ik ben een Nederlandse vrouw van Surinaamse afkomst. Surinaamse vrouwen combineren traditioneel ook moederschap en werk. Maar mijn moeder is blij dat ik de keuze heb om echt te kiezen. Dat vindt zij pas echte emancipatie: dat ik de vrijheid heb om (tijdelijk) niet of minder te hoeven werken.

Ik had me nooit zo in Heleen Mees verdiept maar dacht altijd mezelf erg terug te kunnen vinden in haar gedachtengoed dat de Nederlandse vrouw toch echt wel haar ambities te snel laat varen. Totdat ik vanmiddag pas las dat Heleen zelf geen kinderen heeft (zoveel tijd om te tijdschriften te lezen is je namelijk niet gegund als werkende moeder). Heleen Mees is voor mij totaal van haar voetstuk afgevallen. Hoe is zij zo'n promintente voorvechtster van de emancipatie geworden? Hoe kunnen werkende moeders zich in haar vinden en andersom hoe denkt zij in hemelsnaam te kunnen oordelen over vrouwen met kinderen en hun ambities. Zelf werk ik 4 lange dagen en heb een twee jarige dochter. Maar ook ik twijfel. En nu ik weet dat Heleen Mees nooit op zondagavond een kleine snotterig meisje "mamma kusje, mamma morgen niet werken" heeft horen zeggen, of een kind heeft achter moeten laten op de cr�che (hoe leuk en pedagogisch verantwoord het ook is) heeft ze voor mij geen enkele toegevoegde waarde in het debat over werkende vrouwen meer.

Ik betreur helaas alles van ik ooit zag en las van en over Heleen Mees.

Ik betreur haar zure toon, die klinkt als vervuld van frustratie en ontrevredenheid. Deze vrouw klinkt ongelukkig met haar oppervlakkige leven vol werk, prestatiedrang, en consumptiedrift en de vurige hoop gehoord en gezien te worden. De felheid waarmee ze met haar zwaard om zich heen mept, doet vermoeden dat hier particuliere driften en frustraties een uitweg vinden. Hierop is uiteraard geen bezwaar, maar het lijkt in dit geval beter om dit binnenskamers te houden. Mocht er onverhoopt toch nog een kind in haar leven komen, wie weet, dan zou ze zich nog wel eens kunnen schamen voor haar uitlatingen die in haar onwetendheid de wereld inschiet.

Ik betreur tevens het feit dat iemand die geen idee heeft waarover ze het heeft waar het gaat om werken en kinderen opvoeden, bijna serieus genomen lijkt te worden als ze schrijft over de combinatie werk - gezin. Hoe is het mogelijk dat iemand die geen deskundige is op dit gebied, wel in de media een podium geboden wordt om zinloze meningen te verkondigen? De emancipatiegedachte in werk-gezin is zeer waardevol, maar niet uit de mond van iemand die niet weet wat het inhoudt.

Inhoudelijk is haar boodschap waardevol. Echter, uit haar mond klinkt het betreurenswaardig, omdat er alleen maar koude zakelijkheid en cynisme uit spreekt. Oordelen over anderen, trappen tegen keuzes die anderen weloverwogen maakten, karikaturen schetsen, het is geen fraai portret.

Alle productiviteit en effectiviteit van het bedrijfsleven even aan de kant. Kinderen zijn mensen, ze hebben ruim de tijd en aandacht van hun ouders nodig om zich aan te kunnen spiegelen en hechten. Hierbij is sprake van warmte, liefde, affectie, zorg, tederheid, geduld, en meer van dit soort softe termen. Daar hoef je op je werk in New York niet mee aan te komen. Wat niet wil zeggen dat het niet oneindig belangrijk is. Dit is het fundament van onze samenleving.

Mensen die in de loop van hun leven ook ouders zijn geworden, zijn in veel gevallen uitstekend in staat om zelfstandig keuzes te maken over de verdeling van zorg en werk. Iedereen heeft hierbij zijn/haar eigen gouden formule. En over en weer zouden we respect kunnen tonen voor deze keuzes. En dankbaar kunnen zijn voor de mogelijkheid tot diversiteit hierin.

Ik wens Heleen Mees het allerbeste toe bij haar werk in New York, en ook een enkeltje J.F.K. airport. Ik hoop werkelijk verlost te zijn en blijven van verhalen over werk en ouderschap uit haar koker zolang ze zelf geen partner en kinderen heeft. Hierbij wil ik nog de wens uitspreken dat ik vurig hoop dat een inspirerende, intelligente en warme vrouw opstaat, die weet waarover ze het heeft, en een inspirerend voorbeeld zal zijn voor werkende en zorgende ouders.

Als laatste: er zijn weinig mensen geweest die op het sterfbed hebben verzucht: ' Had ik maar wat harder gewerkt in mijn leven, meer geld verdiend of met mijn carri�re door het glazen plafond geknald'. Daarentegen is het vaak zo dat mensen aan het einde van hun leven, de balans opmakend, verdrietig tot de conclusie komen dat ze teveel aan zichzelf hebben gedacht, zich te veel zich hebben laten leiden door [opgelegde?] carri�rewensen, en daardoor het belangrijkste in hun leven hebben laten liggen: liefde en zorg voor hun kinderen.

Dat is een pijnlijke afsluiter aan het einde van een mensenleven, maar illustreert waar het uiteindelijk in een mensenleven om gaat: liefde, zorg, mededogen, ontwikkeling van de geest en aandacht voor de mensen om je heen.

Werk kan hierin een zeer belangrijke rol spelen. Maar laat iedereen dit voor zichzelf bepalen. En heb respect voor elkaar.

Want dat is wat emancipatie werkelijk is: de keuzevrijheid hebben. En dat is een verworvenheid waar we in ons kleine landje heel er trots op zouden moeten zijn. Ik ben het wel. Elke dag.

Heleen is een lekkere felle meid met duidelijke standpunten en een inspiratiebron voor velen.
Naar mijn idee heeft ze een iets te selectief inzicht, onvolledige ervaring en daardoor haar balans nog niet gevonden.
Haar motto: "De wereld is nog niet af" gaat misschien meer over haarzelf dan over de wereld.
Ik ben nieuwsgierig wat we van haar te horen krijgen als zij zich verder ontwikkelt.

Heeft mevrouw Mees al bedacht dat de Nederlandse vrouw door de man in een glazen boerka is gezet? Dat zou verklaren waarom die vrouw er maar niet in slaagt zich te vermanlijken.

Ik heb niet alle reacties gelezen en mogelijk overlapt mijn opmerking vele anderen, maar ik ben ieder keer weer verbaasd als ik Heleen Mees haar waarheden hoor verkondigen. Als fulltime hoogopgeleide (medicus) bijna 56-jarige werkende en trotse moeder van een inmiddels 25-jarige dochter m�t stabiele relatie (bijna 28 jaar) moeten ik en mijn echtgenoot ons nog regelmatig in alle bochten wringen om het thuisfront (inmiddels gereduceerd tot een aangelopen poes en hond) te regelen. Ons fiscale klimaat ondersteunt nog steeds niet de werkende mens, die alle huishoudelijke diensten uitbesteed. Mijnsinziens gaat de vergelijking met Amerika daarin mank, omdat de inkomstenbelasting daar zeker niet zo hoog is als in Nederland voor de boven minimale inkomens. Inmiddels betalen we voor de witte werkster ongeveer 24 uur euro inclusief BTW per uur. (Als het al mogelijk is om een interieurverzorgster te vinden) Dit bedrag is in het kader van de inkomstenbelasting niet aftrekbaar. Ga je meer werken dan wordt dat beloond met een hogere IB afhankelijke ziektekostenbijdrage. Kortom, ik vind het geen eerlijke vergelijking om de Nederlandse zg weinig ambitieuse vrouw te vergelijken met haar Amerikaanse collega's. Daarbij wordt er erg veel vrijwilligerswerk door deze weinig ambitieuse vrouwen gedaan. Misschien rusten de twee dames op het terras van mevrouw Hellen Mees wel uit van een middagje vrijwilligerswerk.

In reactie op het bericht van HvdM verwijs ik graag naar het volgende artikel waar ik de zogenoemde vrijetijdsparadox bespreek:
http://www.heleenmees.nl/pdf/Vita%20Activa.pdf

De vergelijking met New York wordt langzaamaan vervelend. Ik heb het artikel gelezen. Het staat bol van rooskleurigheid. Aan New York schijnt weinig verkeerd te zijn; het is de 'multicultistad' waar iedereen zijn kansen kan grijpen omdat de arbeidsmarkt ongereguleerd is. Er zijn activiteiten/banen die in Nederland niet (meer) bestaan.
Wat ik graag van Mees zou willen weten: verdienen die schoenpoetsers, waterschenkers en liftboys wel voldoende om daarmee een bestaan op te bouwen? Of hebben zij noodgedwongen meerdere banen?

Ik vind het best als Mees zich inzet voor de emancipatie van de vrouw. Ik vind het ook best als ze zich inzet voor vrouwen aan de top. Maar dan moet haar betoog wél hout snijden! Ik bedoel dan: góed hout! Dat houdt zéker niet in dat je alléén maar de welgevallige uitspraken en conclusies (van anderen) binnenhaalt om ze als bewijs van jouw eigen gelijk te gebruiken. Dat is onvervalst opportunisme!
Met oogkleppen op halsstarrig een ongenuanceerde visie blijven doordrammen levert op den duur alleen maar irritatie op. Haar jaarclubgenoten ondervonden dat ook al.

Over het binnenhalen van andermans uitspraken volgen hier nog wat voorbeelden.

Citaat uit haar column in NRC Handelsblad van 1 juni 2007:
"Hoogleraar sociologie Jaap Dronkers, [...], constateert op basis van onderzoeksliteratuur dat een kind, waarvan de moeder gaat werken, zich juist gelukkig moet prijzen.
In de praktijk blijkt dat het hebben van een werkende moeder gemiddeld genomen een positief effect heeft op de onderwijskansen van leerlingen."

Redenerend vanuit een kil economisch perspectief gaf Mees evenwel toe dat een 'kippenplukster' een negatief effect heeft, echter vanaf lagere middenklasse en hoger "kan een positief verband worden vastgesteld" tussen werkende moeder en de onderwijskansen van haar kind.
Maar let op de woorden "gemiddeld genomen". Dat is voor Mees kennelijk voldoende om haar gelijk te halen.

Echter: uit een andere (n.b. Amerikaanse) studie is gebleken dat kinderen van deeltijd werkende moeders op school iets beter presteerden dan kinderen van fulltime werkende moeders. Het mogelijke verband werd hier niet gezocht in de financiële hoek, want die deeltijd werkende moeders waren toch al financieel beter af, maar in de aandacht en tijd die deeltijd moeders hadden voor de kinderen. Heeft Mees kennis genomen van deze bevindingen?

Nog een citaat uit haar column:
"Kinderen van wie de moeder buitenshuis werkt zijn minder vaak ziek."
Ze haalde hierbij kinderarts Elise van der Putte aan, die onderzoek deed naar chronische vermoeidheid bij kinderen van niet of in deeltijd werkende moeders.
"Alles wijst er dus op dat werkende moeders de beste moeders zijn."

Hier gebeurt weer hetzelfde: een welgevallige uitspraak wordt klakkeloos overgenomen omdat die voldoet aan haar eigen standaard. Vervolgens neemt ze wederom haar gelijk.
De BESTE moeders! Welja zeg! Korter door de bocht kán haast niet!

Statistieken en onderzoeken als een middel om íets te achterhalen is één ding, echter daaruit harde en ondubbelzinnige conclusies trekken is een ander (verraderlijk) ding.
De werkelijkheid is veel genuanceerder. Maar dáár wil Heleen het niet over hebben.

Het hele geneuzel van "Women on Top" zou het beste eens onder de loep genomen moeten worden. Lees daarvoor eens het betoog van Roy F. Baumeister, hoogleraar psychologie aan de Florida State University. Een verkorte versie was te lezen in M-magazine van NRC-Handelsblad, december 2007.
Niet alleen vrouwen maar vooral óók mannen zullen onthutst zijn, hetgeen wil zeggen: voor géén van beide -- ambitieuze - seksen een aangenaam betoog! Dwz géén winnaars en géén verliezers. Weliswaar komen vrouwen er goed vanaf, maar om een heel andere reden dan menigeen zou denken! En daar zit (tot mijn spijt als vrouw zijnde) heel veel in.
Wat de evolutionaire kant van de verklaring van Baumeister betreft: de sinds mensenheugenis gedomesticeerde huiskat vertoont nog steeds trekken van zijn wilde voorganger. Waarom zou dat bij de man anders zijn? Of bij de vrouw? De mens is op de eerste plaats nog altijd een dier.
Maar goed, Mees heeft Baumeister afgeserveerd als iemand met een fallische logica.

En Heleens 'logica' leest u in het onderstaande commentaar van haar:
"Dat veel vrouwen nog aan huis gekluisterd zitten en minder risico's nemen dan mannen is niet zo gek. Het vervaarlijkste roofdier kan immers tot een schoothondje verworden als het maar lang genoeg wordt opgesloten en geknecht. Van wilde dieren in het circus is bekend dat zij zozeer gedomesticeerd zijn dat ze totaal vervreemd raken van hun natuurinstincten. Als de dieren vervolgens vrij worden gelaten in de natuur, blijven ze zich nog lange tijd gedragen alsof ze gekooid zijn."

Wat vreemd dat die dieren toch weten te overleven! Latent jachtinstinct misschien?
De discussie die hierover op 21 december vanuit Felix Meritis gevoerd is, ontaardde in oeverloos gezwets over culturen, culturen en nog eens culturen. Heleen Mees bleek in het programma weer eens meester in het ombuigen en naar haar hand zetten van interpretaties, zodat zij (zichzelf) wederom kon overtuigen van haar gelijk.

Hoe mevrouw Mees 'denkt' kan men ook in de volgende uitzending 'waarnemen'.
Let op haar lichaamstaal, maar vooral op de manier waarop zij Beatrijs Smulders' betoog pareert. En let op haar aarzeling als het gaat over 'goede burgers'. Haar voortdurende geschuif aan de discussietafel is een uiting van ongeduld en aperte weigering om zich ook maar enigszins te verdiepen in Smulders' ideeën en visies.
http://player.omroep.nl/?aflID=4002389&kanaal=tvopjepc.nl

Op de vraag of haar vaak verweten wordt dat zij makkelijk praten heeft zonder man en kind, antwoordt Heleen:"Niet zo heel vaak. En als het gebeurt, verwijs ik graag naar mijn zus [...] mijn broer en zijn vrouw doen het net zo [...]

Beste mevrouw Mees,
Uw moeder is uw grote voorbeeld. Uw zus en broer doen het voortreffelijk. Waar blijft u? Doe ons een plezier en zet 3 van 'Afkes tiental' op de wereld, en word volwassen! Anders wordt men u gauw zat.

Ik werk parttime als journalist en heb geen kinderen. Mag ik? Ik vind geld niet zaligmakend en besteed liever mijn tijd aan mezelf en aan mijn vrienden. Jij ook(vrouw,dertiger, kinderloos,parttimer? Dan hoor ik graag je verhaal, want ik schrijf een artikel over dit onderwerp. Mail me: r.kooijman@sanoma-uitgevers.nl

Dus U zit op een terras, met nog wat andere mensen om u heen, neem ik aan, en die 2 moeders mogen daar níet zitten??
Waar haalt u het lef vandaan om over anderen zo te oordelen en uzelf alles maar toe te staan, wat een gotspe.

Het moet mijn (on)geluk zijn, maar waar ik ook ga of sta, ik zie mevrouw Mees wel heel vaak op een terrasje zitten in Amsterdam.
Maakt u zo uw 60 urige werkweek?

Frappant dat mevrouw Mees ook tijd heeft om op internet te reageren op onze reacties, dat ze toch nog tijd vindt tussen terras en collums schrijven.
Nou nou, wat een drukke baan moet u hebben.

Ik moet weer aan het WERK. En straks de kinderen thuis eten geven en met ze spelen en huiswerk maken.

Wat het mooie is aan deze discussie is dat de vinger, door Heleen Mees, succesvol op de zere plek is gelegd.
Ik kan niets anders doen, als veramerikaande Nederlander, dan het volledig met miss Mees eens zijn. Het is natuurlijk belachelijk dat de Nederlandse staat alle hogere opleidingen volledig sponsort. Deze worden bevolkt door een meerderheid van vrouwen, maar vervolgens wordt hier niets van terug gezien in topposities in het bedrijfsleven. In de VS kost een beroepsopleiding gewoon grofweg 30000 dollar per jaar, en de mensen die het kunnen betalen laten het dan ook wel uit hun hoofd om daarna thuis te gaan zitten.

Verder zal het wel aan mij liggen dat ik uitsluitend thuiszittende moeders, kwaad zie reageren. Voor de vrouwen die geen benul hebben, een fulltime baan is in Nederland 36 uur, niet zoals mevrouw Mees 60. Zal ik het even in een sommetje zetten. Een week is 168 uur. Met een fulltime baan heb je alsnog 132 uur om met de kinderen op de bank sesamstraat te kijken.

Heleen, ik ben wel fan.

Vrouwen zijn geen mannen, voor kinderen is een moeder belangrijker dan een vader. Stop met brainwashen van vrouwen. Op deze manier creeer je een creche maatschapij.

Heleen Mees moet niets hebben van zoogverlof of borstvoeding.

Mees: "Niet alleen is het ergerlijk dat vrouwen gemakshalve tot melkvee worden gereduceerd, een babysabbatical schaadt ook het belang van kinderen."

M.b.t. dat laatste moet men, à la Mees, even 'creatief nadenken'. Het betekent nl. minder inkomsten, geen carrièrestijging, (en haperende pensioenopbouw) en daardoor dus minder 'money' voor de kids. (Ik betwijfel of dat laatste haar een moer kan schelen, daar zij zelf geen kinderen heeft en dit steevast als BEGELEIDEND argument gebruikt!)

Mees: "In de eerste maanden neemt borstvoeding ruim 50 uur per week in beslag, dat is meer dan een fulltime werkweek. Vrouwen komen daardoor zelf nauwelijks aan eten en slapen toe, en ze zien er een paar weken na de bevalling vaak uit als halve anorexiapatiënten."

Als een cabaretier dat zou zeggen, zouden we er hartelijk om lachen!
Mees: "Bijna een half miljoen kinderen in Nederland leeft in armoede. De structurele schade die dat toebrengt aan de gezondheid van kinderen overtreft veruit de voordelen van borstvoeding . Wie zich werkelijk bekommert om de gezondheid van kinderen, zou zich niet moeten bezondigen aan borstvoedingsdemagogie, maar zou zich juist sterk moeten maken voor de sociaal-economische positie van vrouwen."
En ... "Dat doe je niet door vrouwen weg te zetten als wandelende baarmoeders met een stel tieten ..."
Tja, het probleem is nou dat die baarmoeder en tieten aan 50% van de wereldbevolking vastzitten. 'How to cope with that, miss Mees?'
Het is mij wel duidelijk! Mees is een begenadigd cabaretière die enorm last heeft van al die wandelende 'baarmoeders' en 'tieten' die haar eigen carrière in de weg zitten. (Het zijn in essentie haar eigen woorden).
Maar haar nageltjes schijnen toch interessanter te zijn. Lees daarvoor haar column in NRC van vrijdag 30 mei "Learning on the job".( ...met een treurig einde!)
Maar dat is het kenmerk van echte humor: een lach en een traan. Mees, u maakt mijn dag weer goed!

Kinderen in de USA ontbreekt het aan moeders met alle desastreuse gevolgen van dien.

Moeders in de USA zijn meerendeels slecht opgeleid en hebben niet de kwaliteitsbanen die Meers voor ogen heeft.

Ze vervullen meestal laagbetaalde posities en lijken voortdurend in een staat van geestelijke uitputting.

Tijd voor een normaal leven, voor rust, veiligheid en aandacht voor kinderen, lijkt niet meer te bestaan.

Mannen in de USA zijn minder betrokken bij de opvoeding van kinderen dan in Europa. (te druk)

Mijn moeder was een soort feministe (met Opzij en alles erbij) en alles waar ze naar keek was zichzelf en macht over de man. Het ergste is dat ze het doen onder het mom van slachtoffer spelen, waardoor veel mannen zich schuldig voelen als ze een vrouw iets "aandoen", terwijl ze niks ernstig doen en ook gewoon mens mogen zijn. Ik heb daar als zoon ook schade door opgelopen.

Nog erger is het dat vrouwen als dit geaccepteerd worden in onze dagelijkse sociale omgang, media, etc.. Niemand die er iets over zegt. Als een man dezelfde seksistische onzin uitkraamt word het niet geaccepteerd, terwijl mannen en vrouwen toch echt totaal gelijk zijn in onze samenleving.

Wanneer snappen vrouwen als jij het nou een keer, Heleen?

Waar zijn de vrouwen? In de reacties op jouw artikel is het merendeel fel gekant tegen jouw boodschap waarbij soms duidelijk een gevoelige snaar is geraakt. De verbolgen reacties over dat je dit niet kan schrijven als je zelf geen kind hebt gekregen, vind ik onterecht. Ik deel jouw mening over dat vrouwen meer zouden moeten werken en mannen en vrouwen de zorg voor kinderen gelijkwaardig moeten verdelen, zodat beiden zowel carriere kunnen maken/voortzetten als kunnen genieten van het opgroeien van hun kind.

Ik kan me helemaal inleven in Giovanni hierboven. Ik zit in de zorg en ik heb contact met iemand die ook een feministische moeder had en die jongen heeft hier psychisch erg veel schade van. Hij heeft een heel slecht zelfbeeld en is emotioneel gewoon niet in orde door zijn jeugd. Hij heeft een bepaalde frustratie en emotionele wond die hij niet kwijt kan en die volgens hem nergens in de samenleving word erkent. Ook voelt zich voortdurend schuldig over de kleinste dingen (vooral als het gaat over relaties) en is gewoon eigenlijk verpest als mens. Hij vertelde mij laatst dat hij zich nooit heeft kunnen uiten thuis en dat zijn vader altijd met zijn moeder meeknikte bij alles wat ze zei. Verder werd altijd alles geaccepteerd in zijn omgeving hoe de situatie thuis was. Zijn moeder (en eigenlijk dus ook zijn vader die er niks aan deed) heeft hem eigenlijk emotioneel mishandeld, iets waar naar mijn mening veel te weinig aandacht voor is. Emotionele mishandeling is moeilijk te zien en gebeurt vaak erg ondergronds, maar het is net zo erg (misschien nog wel erger) als lichamelijke mishandeling.

Net als in Amerika : niemand in principe een uitkering van door hardwerkende belasting betalers opgebracht;
WEG met die nietsnutten, communisten en staatsruif-eters in ned !!

Deze vrouw heeft last van een zogenaamd ubermensch gevoel. Zij denkt dat haar manier van leven en kijk op zaken de beste manier is. Ook lijkt het alsof ze niet wil accepteren en/of begrijpen dat er nu eenmaal verschillen tussen mannen en vrouwen zijn. Gelukkig trouwens, stel dat er alleen maar mannen waren....

Moeder natuur heeft dat voor ons 'bedacht' met in eerste instantie het doel dat mannen gaan jagen (daarom o.a. standaard hogere pijngrens door testostoron) en vrouwen de kinderen verzorgen.

Natuurlijk is dit met de tijden veranderd omdat de eisen van de maatschappij veranderen.
Dat vrouwen werken is oke, dat ze evenveel moeten verdienen voor hetzelfde dat zou gewoon zo moeten zijn.

Maar dat je vrouwen die ervoor kiezen om hun volledige tijd in het edele moederschap te steken en hun kinderen niet dumpen op de chreche in de ochtend en 's avonds weer op te pikken hier neergezet worden als 'luie, hun verantwoordelijkheid niet nemende' vrouwen vind ik ronduit schofterig en gezien de positie van de schrijfster zelf ook behoorlijk egocentrisch (kijk mij eens goed mijn verantwoordelijkheid nemen in tegenstelling tot hen). De maatschappij reduceerd ze niet tot broedmachines en melkkoeien. Nee, dat doet mevrouw hier zelf.

Het moederschap is wel wat meer waard dan uw stoere baantje in het buitenland en een goede opvoeding ook.

Ikzelf had het toen ik klein was altijd zo dat mijn moeder altijd een broodje aan het smeren was zodra de kids thuiskwamen tussen twaalf en één. En na schooltijd stond er altijd een fris glas limonade klaar. Ouderwets, mischien, maar dit is een zeer plezierige herinnering uit mijn jeugd en zorgde zeker wel voor stabiliteit in het gezin. Een vaste goede thuisbasis is goed voor de kinderen. En een een goede thuisbasis is stukken minder sterk als er niemand thuis is wanneer de kinderen er zijn.

Wat mevrouw hier doet haar eigen ego strelen door anderen af te vallen.

@ carol: je bent wat kortzichtig en vergeet wel dat er in Amerika mede door de mentaliteit dat alles wat de staat doet op 'communisme' lijkt tot gevolg heeft gehad dat bijv. miljoenen geen ziekenfond hebben. Daarnaast is het erg dom om iets omdat het onder een populistisch bruikbaar kopje past (communisme, liberals, ,socialisme, rechts, links) het gelijk uit te sluiten. Dat geweldige systeem waar jij het over hebt heeft een flinke keerzijde.

Is het niet dat geweldige Amerika waar talloze vrouwen aan de Prozac zitten???

Daarnaast vergeet je ook nog eens dat ondanks dat iemand een uitkering heeft dat geld wel weer terug in de maatschappij komt. Meer dan wanneer een heel rijk iemand het geld opppot. En je weet hopelijk ook wel dat geld moet rollen. Wat er gebeurd als dat niet zo is zien we nu. Maar goed over het algemeen is dat voor mensen die vooral spreken in slagzinnen en populistische termen amper te begrijpen omdat er dan nuance e.d.