Experimenteel reizen voor beginners II
Reizen langs Ariadnes draad
Auteur: Florentine van Lookeren Campagne
|
29-07-2010
|
 Mail dit artikel
Ariadne Schmidt spon een draad door Amsterdam.
Op vakantie in Nederland hoeft geen saaie crisisvakantie te zijn. Wie avontuur wil kan ervoor kiezen experimenteel te reizen. Intermediair testte vier vormen. In deel II reist Florentine langs Ariadnes draad.
Wie denkt dat hij in Nederland alles al heeft gezien, of dat er niets avontuurlijks te beleven valt, moet maar eens ‘experimenteel reizen'. Bijvoorbeeld via Ariadnes draad.
Experiment II: Reizen langs Ariadnes draad
De Griekse held Theseus versloeg de Minotaurus met behulp van Ariadne. Zij gaf hem een bolletje wol, waarvan hij het uiteinde aan de deur van het labyrint vastknoopte. Zo kon hij na het verslaan van het monster de uitgang weer vinden.
Zoek een Ariadne (of iemand die je beter wilt leren kennen) en vraag hem of haar een stad te noemen, en in die stad tien betekenisvolle plaatsen. Ariadne Schmidt (37), onderzoeker bij het Internationale Instituut voor Sociale Geschiedenis en onderwijscoordinator aan de universiteit Leiden, spon een draad voor mij door Amsterdam.
Ariadne: Het geluid van de tram die met een rotgang over de Middenweg raast, dat was voor mij lange tijd Amsterdam. Tijdens mijn studententijd heb ik hier gewoond, bij mijn oma in huis. Op zolder, vlak naast de plek waar mijn opa zich in de oorlog verstopte en zo aan een arrestatie door de Duitsers wist te ontsnappen. De weg vanuit de stad hiernaartoe is me ook dierbaar. Langs Frankendael, buitenhuis uit de 17e eeuw. Altijd een beetje bang om een kledder van een reiger op mijn kop te krijgen.
Dit gaat mis. Ik weet het al nog voordat ik bij de eerste locatie ben. Ik ben te laat het labyrint in gegaan en nu heb ik te weinig tijd.
Geen paniek.
Vanaf de halte Hugo de Vrieslaan loop ik naar het huis van de oma van Ariadne. Het blijkt een rode, bakstenen stadsvilla, een klassiek sprookjeshuis met gekke hoekjes en kleine raampjes, verscholen achter metershoge struiken. Het staat te koop.
Landgoed Frankendael is inmiddels een restaurant en park met volkstuintjes. Ik kom uit bij de Scouting Gijsbrecht van Aemstel. De voltallige kudde welpen rent in zwempak over het gras. Ze hebben super-soakers, dus ik loop snel verder naar de intrigerende schoorsteen in de speeltuin. De schoorsteen blijkt te horen bij de kassen die hier vroeger stonden. Onder de schoorsteen zit een ketelhuis waar het verzet in de Tweede Wereldoorlog wapens opsloeg en onderduikers onderbracht. Bovenop hebben twee ooievaars een nest gebouwd. Ooievaars? Ariadne had het over reigers. Die zie ik niet.
Ariadne: Ik heb gewerkt aan het Oude Kerkplein, in één van de huisjes die tegen de oude kerk staan vastgeplakt. Ik deed voor een bureautje dat hier gevestigd was onderzoek naar migranten in Amsterdam. Heel bijzonder om op deze historische plek, te midden van de dames en de drukte van de binnenstad, bezig te zijn met het verleden.
De tramchauffeur kijkt een beetje verbaasd, maar zijn routebeschrijving naar het plein klopt precies en eenmaal aangekomen snap ik de omfloerste omschrijving van Ariadne. In de huisjes om de oude kerk heen zitten de dames in ‘t geheel niet omfloerst naar Italiaanse schooljongens te lonken. Een groep Amerikaanse meisjes staat stil bij het beeld van Belle, eerbetoon aan ‘sex workers all over the world'. In de huisjes die tegen de kerk zijn aangebouwd, zitten inderdaad allerlei ontwerpstudio's en stichtingen. In welke zou ze gewerkt hebben?
Ariadne: Tijdens mijn studie werkte ik in deze boekhandel. Daar heb ik goede herinneringen aan, evenals aan de lekkere taarten die je in het theehuis kunt krijgen.
Ondanks de serene rust past Himalaya niet helemaal bij het academische beeld dat ik van Ariadne heb opgebouwd. Men verkoopt er boeken over de wereldgodsdiensten, meditatiekussens en engelenkaarten. De taart is inderdaad heerlijk.
Ariadne: Hier verdedigde ik op 7 juni 2001 mijn proefschrift over weduwen in Leiden in de Gouden Eeuw. Ik droeg toen de oude promotiejurk van mijn oma, die in 1937 promoveerde in de wis- en natuurkunde.
Florentine op het verkeerde pontje
Ik voel nu de hete adem van de Minotaurus in mijn nek. Om half zes staat de fotograaf in het Spaarndammerplantsoen. Om half zeven moeten we in Amsterdam-Noord zijn, waar we Ariadne zullen treffen. Het is kwart voor vijf en ik heb nog drie locaties te gaan: De Lutherse kerk, Magna Plaza en de Ten Katemarkt.
Over Magna Plaza schreef ze een verhaal voor het tijdschrift van de studievereniging van geschiedenis, Kleio. ‘Ivo, met wie het niet lang daarna aan raakte en met wie het nog steeds aan is, maakte de foto's', schrijft ze. Maar voor een romantisch rondje Magna Plaza heb ik geen tijd.
Ariadne: Een haat-liefdeverhouding heb ik met deze straat. Aanvankelijk was er weinig aantrekkelijks, op filmhuis The Movies na, maar in de periode dat ik hier dagelijks doorheen fietste werd de straat steeds leuker, met ijsjes van Jordino, Meeuwig voor de olie en de Hollandaluz voor een cadeautje. Hier hing ook een digitale klok die de minuten aftelde tot het jaar 2000. In 2000 moest mijn proefschrift af zijn. Ik wist op de minuut nauwkeurig hoeveel tijd ik nog had. Vreselijk.
Vreselijk, zeg dat wel. De Haarlemmerstraat en de Haarlemmerdijk zijn veel langer dan ik dacht. Ik vink snel Jordino's af, de rest van de winkels ren ik voorbij. Dan loop ik tegen een blinde muur op. Ik had eerder onder het spoor door gemoeten. Of later? Ik verlies de routebeschrijving, Ariadnes draad. Terug. Waar moet ik het water over? Nog harder rennen. Daar is het museum het Schip, een oud postkantoor in Amsterdamse Schoolstijl, en daar staat de fotograaf. Samen haasten we ons naar de pont. Mijn kaart reikt zo ver niet, maar we gokken goed en er staat een pont klaar voor vertrek. We springen erop in de hoop dat de veerman ons kan vertellen hoe we hierna verder moeten.
Ariadne: Vooral voor het dijkje erheen, vanwege het uitzicht op het IJ en als enorm goede locatie voor het bekijken van de boten van Sail, waaraan ik zo'n bijzondere herinnering heb, omdat mijn oudste zoon tijdens Sail geboren is. In het eerste jaar dat ik in Noord woonde, werkte ik thuis en ik kon me niet voorstellen dat je niet gek zou worden van een dagelijkse overtocht. Inmiddels kan ik niet meer zonder die paar minuten onthaasten.
De veerman weet waar het Wilhelminadok is. Het is niet waar wij zijn. We moeten terug met dezelfde pont en bij het Centraal Station over het IJ. Niks onthaasten. We komen nu echt in tijdnood. De fotograaf springt op de fiets, ik zet in op de bus. Tegelijk zijn we bij de juiste pont. In Noord staat Ariadne op ons te wachten. We zijn veilig.
Ariadne Schmidt schreef de routebeschrijving zelf
De Fransman Joël Henry bedacht het experimenteel reizen en maakte er voor Lonely Planet een reisgids over. Vier methodes uit de gids zijn door Intermediair getest en hieronder beschreven. Meer voorbeelden zijn te vinden op www.latourex.org. Maar wie echt avontuurlijk is, verzint natuurlijk zijn eigen experimentele reisvorm.
Wellicht ook interessant:
Meer artikelen in de rubriek
'Werk en leven'
Reageer, print of deel dit artikel
|
