Experimenteel reizen voor beginners I
Reis naar het einde van de lijn
Auteur: Florentine van Lookeren Campagne
|
22-07-2010
| Reacties: 1
|
 Mail dit artikel
Op vakantie in Nederland hoeft geen saaie crisisvakantie te zijn. Wie avontuur wil kan ervoor kiezen experimenteel te reizen. Intermediair testte vier vormen. In deel I reist Florentine naar het einde van de lijn.
Thailand? Kennen we al. In New York zijn we laatst nog een weekendje geweest. We willen wat nieuws voor de vakantie. Iets spannends. En het mag niet te veel kosten, want het is tenslotte crisis en ons spaargeld is eindig. Waarheen dan wel... Lekker eten, niet te lang in de auto zitten... Nederland!
Naar verwachting zullen dit jaar ruim vier miljoen Nederlanders in eigen land vakantie vieren en komen 2,5 miljoen buitenlandse toeristen hier een kijkje nemen. Er moet dus iets te halen zijn.
En wie denkt dat hij in Nederland alles al heeft gezien, of dat er niets avontuurlijks te beleven valt, moet maar eens ‘experimenteel reizen'. Bijvoorbeeld contratoerisme: ga naar een beroemde toeristische trekpleister. Draai hem de rug toe. Maak een foto. Of de romantische stedentrip: jij en je partner reizen onafhankelijk van elkaar naar een stad. Spreek geen tijd of plaats af, maar probeer elkaar te vinden.
Experiment I: Reis naar het einde van de lijn
Bij deze vorm van experimenteel reizen is het de bedoeling dat je op een willekeurige buslijn of tramlijn stapt en tot het indpunt blijft zitten. Daar stap je uit en vermaak je je met wat zich aandient. In dit geval buslijn 111 van station Amsterdam Centraal naar Marken.
Marken ruikt naar vers gemaaid gras, de populieren ritselen in de wind en het gemeentegroen bestaat uit gele roosjes. Het eerste de beste karakteristieke groene houten huisje dat ik tegenkom staat te koop. Het is 75 vierkante meter groot, het bouwjaar is 1890 en voor 229 duizend euro is het van mij. Ik besluit geen impulsaankopen te doen op een lege maag en ga eerst op zoek naar een lunchgelegenheid. Bij het cafetaria zitten wat mensen die eruit zien alsof ze tot de inheemse bevolking zouden kunnen behoren; ze hebben in elk geval geen ‘I Amsterdam'-T-shirt aan. Vader en zoon staan er eendrachtig friet te bakken. Ik pak De Telegraaf erbij, want het is geen echte vakantie zonder de privépagina. Katja blijkt een baby te hebben, die ze meeneemt als ze naar de supermarkt gaat. Ik wist het niet, en nu weet ik het wel. Ik ben gelukkig.
Na de lunch is het tijd voor de links-rechtswandeling, de tweede vorm van experimenteel reizen die ik vandaag wil uitproberen. Men neme de eerste straat links, daarna de eerstvolgende straat rechts, et cetera. Ik begin met de eerste links in de stiekeme hoop dat ik kan doorlopen naar het haventje. Helaas leidt de eerste rechts de andere kant op. De volgende links loopt achterom langs de achtertuintjes van de nieuwbouwwijk. Daarna loopt het pad dood. Terug dan maar. De volgende rechts is een steegje dat zo nauw is, dat ik bang ben dat ik erin blijf steken. Linksaf is geblokkeerd door schilders. Ik ga dus maar naar het museum.
Voor € 2,50 is dit een topattractie. Er is een film die uitlegt dat Marken in de dertiende eeuw een eiland werd en in 1957 weer vast kwam te zitten aan de wal. Er zijn schilderijen van mensen in klederdracht en er is borduurwerk in alle kleuren van de regenboog. Ten behoeve van de buitenlandse toeristen is de uitleg over de klederdracht ook in het Engels beschikbaar, waarbij alle moeilijke woorden zoals ‘mouwtje' onvertaald gebleven zijn. Na het museum wil ik verder met de links-rechtswandeling, maar er zijn geen wegen naar links of rechts meer. Het bescheiden wegennet van Marken leidt onverbiddelijk naar de vuurtoren.
De vuurtoren ligt aan het einde van een korte pier. Langs de pier is een klein grasveldje. Hierop liggen drie backpackers. Aan de picknicktafel zit een Duits gezin en op de dijk zitten twee gepensioneerden met fietsen, appels en meegebrachte broodjes. Om ons heen kabbelt het IJsselmeer. Het veldje eindigt in een perfect schelpenstrandje van een meter breed. (Tip voor de toevalsreiziger: neem je zwempak mee.) Ik steek bij gebrek aan een zwempak mijn voeten in het water en kijk tevreden naar de condensstrepen in de lucht, veroorzaakt door vliegtuigen op weg naar Thailand en Vietnam.
De Fransman Joël Henry bedacht het experimenteel reizen en maakte er voor Lonely Planet een reisgids over. Vier methodes uit de gids zijn door Intermediair getest. Meer voorbeelden zijn te vinden op www.latourex.org. Maar wie echt avontuurlijk is, verzint natuurlijk zijn eigen experimentele reisvorm.
Wellicht ook interessant:
Meer artikelen in de rubriek
'Werk en leven'
Reageer, print of deel dit artikel
Reacties op dit artikel:
Sanne | 23 juli 2010 (10:24)
Leuk om als regelmatige bezoeker van Marken dit stuk te lezen. Echter zou het me verbazen als vader en zoon patat stonden te bakken daar waar de zoon van de eigenaar 8 jaar oud is, de vuurtoren ligt op een landtong en Marken ligt aan het Marken meer, maar verder is het een erg leuk stukje en leuk dat Marken jullie aandacht heeft getrokken.
|
|
