Per ongeluk kinderloos

Uit jullie artikel:

Wie een baby wil adopteren uit het buitenland moet jonger zijn dan 41 op het moment van indienen van de aanvraag. Kinderen uit Nederland adopteren kan zolang je maar 18 jaar ouder bent dan het kind.


Voor de meest gewilde landen zoals China bijvoorbeeld geld de leeftijdseis: man mag niet ouder zijn dan 35 bij adoptie. Elk jaar dat de man ouder is, moet het kind ook een jaar ouder zijn. Dus stellen zouden tenminste een jaar eerder al bezig moeten zijn een kind te maken, om hier nog voor in aanmerking te komen. Verder schijnt adoptie sinds een paar jaar heeeel lang te kunnen gaan duren. Van veel landen wil je ook liever geen kind omdat je vaak niet weet hoe de voorgeschiedenis van het kind en/of de ouders is.

Jammer dat er niet explicieter bij staat hoe zwaar de diverse behandelingen nu eigenlijk zijn en hoe vaak de relatie daardoor (het moeten op gezette tijden) ook mis gaat, maar ja dan had je dubbel de ruimte nodig ;)

Voor vrouwen geld sterk: na je 30e word je voor veel mannen in jouw leeftijdscategorie toch een beetje een onaantrekkelijke desperado die vast binnen no time een kind zal willen. Dus vrouwen zou ik zeker aanraden met een jaar of 26, 27 liever nog eerder zeker met de 1e te beginnen.

Voor de twintigers van nu geld wel dat ze steeds meer in een wereld komen waarin het wél normaal is dat vrouwen 4 dagen werken en mannen ook. Dus een zwangerschap geeft dan ook de mogelijkheid om samen met je partner 2 x 4 te gaan werken, bij steeds meer werkgevers is het ook mogelijk om betaald thuis de 5e dag te werken. En zo niet; misschien veranderen van werkgever?

Wij hebben zelf 2 jongens van 1 en 3, werken 2 x 4 en zijn er heel gelukkig mee, kinderen zijn het mooiste en meest geavanceerde spannende speelgoed dat je ooit zult krijgen.

Ik vond het een goed artikel, ook ik zie (teveel?) dertigers die "nog even van hun vrijheid" willen genieten, terwijl ze het risico lopen voor altijd van die "vrijheid" te genieten. Wij zien teveel mensen om ons heen die het niet meer gelukt is na hun 35e. Daar zit echt wel veel verdriet tussen.

Je leven verandert ook na je 35e - 45e: je gaat anders denken over "carriere" en "wat doe ik met mijn leven?". Je hebt waarschijnlijk een goede baan en een leuk ingericht huis, veel leuke vakanties achter de rug en gaat je vaak meer weer met verenigingsleven, familie, vrijwilligerswerk en zo bezighouden. Ik denk dat je dan ook heel sterk gaat merken hoe belangrijk het is om wel kinderen gehad te hebben; niemand is geinteresseerd in jouw flitsende carriere, echt niet, wel in jouw gezellige dynamische gezinsleven. Verder heb je via kinderen veeeeeel meer contact met andere mensen: gewoon op straat, buren, andere gezinnen, vriendjes.

Ik ben blij dat ik bewust kinderloos ben (oftewel kindervrij) en dus nooit zal denken 'had ik maar eerder'. Het lijkt me heel zwaar als je uiteindelijk toch kinderen wilt en je bent te laat. Het is al moeilijk als je geen kinderen kan krijgen door lichamelijke problemen, maar als je weet dat het je eigen stomme schuld is... tja... nog moeilijker lijkt me.

Ik denk wel, zoals Schippers al zegt, dat uitstel betekent dat je eigenlijk niet zo heel graag kinderen wilt. Ik ken genoeg mensen die zonder nadenken een kind nemen, wat ik ongelooflijk vind, maar dat zijn wel mensen die écht kinderen wilden, of ze nou geld, een huis, carrière of wat dan ook wel of niet hadden. Nu zijn ze eind 30, de kinderen gaan al het huis uit en ze kunnen alsnog carrière gaan maken of gaan reizen oid, terwijl de mensen die het andersom doen (eerst werk en reizen, dan gezin), nu de grootste moeite hebben om kinderen te krijgen.

Goed artikel. Ik heb wel een aanvulling en dat is dat ook sommige artsen hun houding mogen veranderen.

Ik zelf ben net 29 geworden en begon met pogingen om zwanger te worden toen ik net geen 27 was. Toen het na 8 maanden niet lukte ben ik naar de huisarts geweest met wat vragen en een temperatuurlijstje. Hij zei: 'je bent nog jong, geef het de tijd'.
Vervolgens besloten we te gaan trouwen en kwam de kinderwens tijdelijk op een lager pitje te staan. Na de huwelijksreis werd ik niet lekker en bezocht weer mijn huisarts. In 1e instantie voor mijn klachten, maar ook om een verwijzing te krijgen naar de gyn. Weer zei hij 'je bent nog jong'. Toen ik nogmaals aangaf dat we al 2 jaar bezig waren en mijn man 8 jaar ouder is, gaf hij enigszins mee en vertelde dat ik temperatuurlijstjes moest gaan bijhouden. Dat had ik allang gedaan, maar moest desondanks nog 2 maanden doen. Daarna konden we wel verder zien.

Omdat mijn man bij een andere huisarts zit, heb ik hem gevraagd of hij een ingang kon krijgen naar de gyn. Ik was de houding van mijn arts zat. Bij hem werd zonder morren zijn sperma onderzocht en dit bleek niet goed te zijn. Direct een verwijzing naar de uroloog en vervolgens naar de gyn.
Uiteindelijk ligt het probleem alleen bij mijn man en gaan we nu op voor IVF. Maar het feit dat mijn huisarts maar bleef zeggen dat ' ik jong was en dat als ik 36 was geweest en na een half jaar niet zwanger, dan zou hij direct actie ondernemen', blijf ik kwalijk vinden. Er is juist zoveel aandacht om jonger zwanger te worden. In die zin ben ik een schoolvoorbeeld en wordt er eindeloos gewacht totdat ik doorverwezen word, en dat met statisch betere zwangerschapskansen dan een oudere vrouw.

Kortom, de houding van enkele artsen mag ook onder de loep worden genomen.

Wat herkenbaar: "Maatregelen alleen zijn niet voldoende, zegt Keizer. ‘De gedachte heerst dat je een slechte moeder bent als je je kind meer dan drie dagen per week naar de kinderopvang brengt. En vaders die minder werken worden scheef aangekeken. Dat moet ook veranderen."

Begin op tijd met kinderen als je weet dat je ze wilt, ook ik zie verdriet in mijn omgeving over gemiste kansen. Carriere komt wel als je dat perse wilt, kinderen niet meer.

Laten we elkaar niet gek maken en kies, als die kinderen er eenmaal zijn, voor de oplossing die het beste bij je eigen situatie past. Heb je een man die minder wil werken: geniet ervan dat je zelf 4 dagen of meer kan blijven werken, iemand ooit aan een man horen vragen hoe 'ie dat doet: full time werken en kinderen?
Wil je zelf (na je jarenlange studie) lekker thuis freubelen met de kids en zit je in de luxe situatie dat t kan: geniet ook!
Als je samen voor kinderen kiest is er altijd wel een oplossing. En kinderen maakt het niet uit hoor, of ze in Thailand aan t strand zitten of in Zeeland. Het is vaak je eigen paragdigma dat het zo lastig maakt en dat maakt dat we zoveel moeten.

Twijfel je over kinderen, dan is er veel literatuur die je kan helpen en wellicht zijn er wel nichtjes of neefjes als "oefenmateriaal". De combinatie werk en kinderen zijn soms echt tropenjaren, maar hoe cliche: je krijgt er zo geweldig veel voor terug!

Het artikel geeft wel een heel negatief beeld over op 'latere' leeftijd kinderen krijgen. Als ik dit lees krijg ik de indruk dat je na je 35e echt bijna geen kans meer hebt, en als het je al lukt is de kans heel groot dat het een kindje met Down syndroom is. Deze statistieken zie ik niet zo terug in mijn eigen omgeving. Bovendien walg ik van het voorbeeld van een kindje met Down - alsof dat het ergste is dat je kan overkomen. We willen wel graag kinderen, maar dan alleen perfecte alsublieft!

Wel belangrijk vind ik dat je stil staat bij de hoeveelheid energie en zin die je hebt. Als je in je topjaren vooral veel tijd met jezelf bezig bent, en daarna denkt dat zwanger worden en een gezin hebben een 'rustiger' leven betekent, kan ik uit eigen ervaring zeggen dat het tegenovergestelde waar is. Hoe jonger en energieker je bent, des te meer lol en energie heb je ook over voor je kinderen en de combinatie van werken en kinderen.

Cruciaal is echter dat je het zelf erg graag wilt, en ook in de setting die goed voelt. Of dat nu is met of zonder partner, door meer- of minder te werken of in een groot of klein huis weegt minder zwaar dan hoe jij je erover voelt. Zorg dat je ruimte hebt voor je kinderen als ze in leven komen.
Het lijkt me vreselijk om ouders te hebben die eigenlijk iets anders hadden willen doen met hun leven.

Vermoedelijk vergeten veel mannen en vrouwen dat er altijd nog hoop is tot een jaar of 35 - 40. Maar als die leeftijd passeert, er van de nu nog grote lijst "Can do" dingen automatisch af zullen vallen: fysieke topprestaties leveren...feesten op jongeren parties(ook al heb je jonge genen, het gaat gebeuren)....aantrekkelijk gevonden worden......voor alles is een tijd : ook voor kinderen krijgen geld dat deze optie afgestreept zal gaan worden.

Mannen denken dat ze de eeuwige tijd hebben. Maar mannen, dan ben je 40 - 45 en ook als man is het dan niet meer zo makkelijk een jonge talentvolle carrierevrouw te vinden die en goed financieel aan het huishouden zal kunnen bijdragen en nog vruchtbaar is om alsnog gewilde kindertjes op de wereld te zetten en niet al te veel jonger is dan jou die jou aantrekkelijk vind.........
Dus ook voor jonge mannen geld: haal die leuke lieve topvrouwen van een jaar of 25 met afgeronde opleidingen en mooie banen maar snel van de markt en in je huis, want anders doet een ander het wel voor je en heb jij op je 40e niets en helaas is ook de keuze er dan uit.

Wat een overwaardering weer van kinderen, bah! Ik vind Intermediair in zijn algemeenheid al een steeds sterker Libelle-gehalte krijgen, als ik mij een visioen van de redactie voor ogen haal, dan zie ik een grote theedrinkende mutsenclub voor me... een leven zonder kinderen kan voor de volle 100% compleet zijn! Ik ben dus ook zieleblij dat ik geen kinderen heb, wat een beperking aan je eigen ontwikkeling zou dat zijn, vreselijk!

`Tachtig (!) procent van de kinderlozen is min of meer per ongeluk (!) kinderloos geëindigd.` Een nogal onvruchtbare ontwikkeling. Goed dat Renske Keizer onderzoek heeft gedaan naar dit onderwerp. Ik voel me zeker horen bij dit toch schrikbarend hoge percentage van 80% dat dus eigenlijk ongewild kinderloos is.

Het klinkt misschien als een zwaktebod, maar ik wil hier aangeven dat ik me altijd beïnvloed heb gevoeld door allerlei media om vooral voor je studie en carrière te gaan. Ondanks dat ik iemand ben die al langer graag een relatie en kinderen wilde. Het geschreeuw om carrière en vooral dat werken voor vrouwen zo belangrijk is heeft bij mij helaas gewerkt. Ik heb er zo vaak moeite mee gehad om dit idee van carrière (waarom noemen we het niet gewoon werken) en ook een relatie en kinderen in mijn eigen hoofd te combineren. Ik verwijt hier ook de overheid die in principe een soort sluipreclame maakt en daarmee toch vrouwen (heeft) beïnvloed. “Een slimme meid…” Je kunt zeggen dat je dan je eigen verantwoordelijkheid hebt, maar hoe vaak is al niet bewezen dat mensen door (eenzijdige) informatie te sturen zijn? Ik vind het verontrustend dat zo'n groot aantal vrouwen wellicht te laat tot de conclusie moet komen dat ze nooit meer kinderen zullen hebben. Zij hebben dit onbewust, maar onder invloed van de overheid en de media uiteindelijk opgeofferd aan de economie. Onbewust en dat is dus GEEN vrije keuze. Ik vind dit een nogal onvruchtbare ontwikkeling die op de langere termijn waarschijnlijk ook nog eens niet bijdraagt aan die economie.

Net een uur terug van mijn zus in Duitsland, die op haar bijna 44e een jongetje heeft gekregen. Ik (46) heb nooit kinderen gewild. Heel bewust. Ik zag het niet gebeuren, die verantwoordelijkheid, die enorme zorg. Ook: de foute partners gehad in de periodes dat ik het beste zwanger had kunnen worden. Ik heb me daardoor altijd gerealiseerd, als jij als vrouw een kind op de wereld zet, moet je het ook zelf kunnen verzorgen, onderhouden en opvoeden, zonder die (onbetrouwbare) kerel. Maar toch: ik denk dat ik een verkrampte moeder was geworden. Daarentegen, ik ben een leuke tante, en ik respecteer mijn zus en zwager enorm, ik gun het ze zo en heb zelf geen spijt.

Ik wilde toch even reageren op die paar vrouwen die op dit artikel reageerden. Ik ben zelf een vrouw van 40 jaar en ik heb mijn carriere gemaakt in de ictwereld. Nu heb ik twee jonge kinderen van 2 en 3 jaar jong. Ik heb dezelfde mening gedeeld toen ik geen kinderen had. Ik heb een zus van 37 die geen kinderen wilt nu, meer, vind ik, omdat haar vriend dat niet wilt. Ik zeg haar dat zij en vele vrouwen die eerst toch wel wilden, zichzelf nu toch ergens kwalijk nemen dat ze niet hebben gekozen om zwanger te worden toen het wel kon,maar kozen voor of een carriere of voor de wens van een partner. Ik heb bewust gekozen ervoor om een 'late' moeder te worden. En ik vind dat de beste keuze. Liefde om mij heen met mijn eigen verantwoordelijkheden om lief en leed in dit leven mee te delen.
Mijn advies voor die paar vrouwen. Kies gewoon ervoor. De rest komt vanzelf. Als je van kinderen houd, is het gewoon fantastisch om je verdere leven lang liefde en leed en alles te delen met je eigen kind. Oja, en die gaat nooit meer van je weg, zoals die mannen wel kunnen.

Ook ik ben volgens de statistieken een late moeder (ben op mijn 35 ste voor het eerst moeder geworden en nu op mijn 38 ste voor de 2e keer gezegend met een gezond kindje). Ik heb me nooit oud gevoeld totdat ik zwanger was van ons eerste kindje. Op de pufclub was ik de oudste aanstaande mama en de verloskundige bood meteen een vruchtwaterpunctie aan in verband met een verhoogd risico. Gelukkig ging het zwanger worden vrij gemakkelijk en bleken mijn kinderen beide helemaal gezond, maar voor deze tijd heb ik er (waarschijnlijk zeer naief) nooit bij stil gestaan dat de statistieken zo negatief zijn voor oudere moeders. Ik ben het helemaal eens met de stelling dat er voor alles een tijd is en zou alle vrouwen met een kinderwens dan ook zeker aanraden er niet net als ik zo lang mee te wachten (ook omdat het fysiek echt zwaar is met 2 kleintjes). Overigens een noot voor de mensen die geen kinderwens hebben: helemaal prima, maar waarom zo negatief reageren op mensen die deze wens wel hebben als je zelf zo blij en content bent met je eigen situatie? Laat de "Libelle" redactie lekker over de combinatie werk en zorg schrijven. Als near fulltime werkende moeder vind ik dit soort artikelen nl wel zeer interessant.

Hoe is het onderzoek gedaan? Interviews of anonieme enquete? Mijn ervaring is namelijk dat er veel vooroordelen bestaan tegenover bewust kinderloze mensen, alsof zij materialistisch zouden zijn, egoistisch, kil, zakelijk, overambitieus. Je 'hoort' kinderen te willen. Voor kinderloze mensen die ze eigenlijk wel hadden gewild, maar niet konden vanwege bijv. onvruchtbaarheid, is veel meer begrip. Die hoeven hun keuze niet steeds te verdedigen. Ik kan me daarom voorstellen dat mensen, om vervelende discussies te voorkomen, aangeven dat ze 'per ongeluk kinderloos' zijn gebleven, terwijl het wel degelijk een bewuste keus was.

In dit artikel gaat het meestal om stellen die per ongeluk kinderloos worden. Waar in dit artikel aan voorbijgegaan wordt, is mensen die op een of andere manier geen relatie kunnen krijgen.

Doordat je geen relatie kunt krijgen, ben je ook ongewild kinderloos. Dan heb je dubbel verdriet, je mist een speciaal iemand in je leven, en intussen tikt de beroemde biologische klok door en mis je ook nog de vreugde van kinderen. Dit wilde ik even kwijt.

De reaktie van Jan heeft wel wat. Sommige stukken of columns lijken jammer genoeg meer op bevestiging van simpele vooroordelen en oude stempels dan het de wereld in helpen van een vernieuwde, innovatieve blik of het inspireren van mensen met vernieuwende voorbeelden. Dat laatste verwacht ik van Intermediair. Voor dat eerste kan men in de Libelle en andere massamedia nog altijd terecht.

Adoptie
Wie een baby wil adopteren uit het buitenland moet jonger zijn dan 41 op het moment van indienen van de aanvraag. Kinderen uit Nederland adopteren kan zolang je maar 18 jaar ouder bent dan het kind. Er geldt geen maximale leeftijdsgrens. (Bron: http://www.justitie.nl/)

Volgens de Stichting adoptievoorzieningen is dit toch anders (www.adoptie.nl):

Iedere volwassene mag een adoptieprocedure starten. Het samen adopteren van een kind is alleen mogelijk voor gehuwden. In alle andere gevallen is sprake van een éénouder-adoptie (alleenaanvraag). De partner kan in een later stadium partneradoptie aanvragen.
Verder mag (mogen) de aanvrager(s) op het moment van aanmelding niet ouder zijn dan 45 jaar. Onder bepaalde omstandigheden kan een uitzonderling verleend worden aan aanvragers van 46 jaar of ouder. Een aanvrager van 42 jaar en ouder komt alleen in aanmerking voor adoptie van kinderen die op het moment van voorstel twee jaar of ouder zijn.

Wat mij betreft mist dit artikel de kern van het probleem volledig. Het is zelfs bijna een bevestiging van het vooroordeel dat het 'eigen schuld, dikke bult' is als je op latere leeftijd kinderen wil krijgen en dat het vervolgens niet zo makkelijk lijkt te gaan.

Er wordt voorbij gegaan aan het feit dat het in de huidige maatschappij veel gebruikelijker wordt om niet voor je 30 kinderen te krijgen. En dat heeft dan niets te maken met eindeloos willen reizen of willen knallen op kantoor. Je bent er nog niet aan toe, je hebt nog geen passende partner gevonden, of je vindt op dat moment andere dingen belangrijker. Kijk alleen al naar het aantal samenwonenden dat al 10 jaar samen is en nog niet is getrouwd. Nee, dan vroeger: op je 24e getrouwd en bij 25 al vader (of moeder). De huidige generatie denkt hier anders over en dat is maar goed ook. Werk en prive loopt nu volkomen door elkaar, mensen stellen andere eisen aan elkaar, Hyves en Twitter maken de samenleving een 24x7 multi-sociale in het dagelijks leven geintegreerde bezigheid. En dan kan je niet altijd stellen dat het niet-kinderen-kunnen-krijgen op latere leeftijd een keuze is...

De discussie zou dan ook eerder moeten gaan over hoe we omgaan met deze ontwikkeling: hoe zorgen we ervoor dat 'oudere' stellen met een kinderwens die toch in vervulling kunnen laten gaan? In onze (hoger opgeleide) vriendenkring is het namelijk eerder regel dan uitzondering dat je op latere leeftijd een gezin wilt stichten. Allemaal volwassen, intelligente weldenken mensen met een behoefte die (om wat voor reden dan ook) niet gerealiseerd lijkt te kunnen worden.

En wat doe je als het allemaal niet makkelijk gaat? Dan zoek je hulp bij arts, ziekenhuis, specialist, etc. In de hoop dat het vader-zijn voor jou er misschien toch ook nog wel in zit. Maar daar zit nu precies het probleem (en daar gaat Intermediar volledig aan voorbij): Nederland lijkt vooralsnog absoluut niet in staat om deze steeds groter wordende groep mensen te accepteren, ondersteunen, begeleiden en te helpen in hun kinderwens.

Kinderloosheid, miskraam, adoptie, ivf, en eiceldonatie zijn nog steeds een groot taboe. Veel Nederlanders hebben geen idee wat het voor iemand betekent als je geen kinderen kunt krijgen en wat dat betekent voor o.a. emoties en de invulling van je leven. Reacties als 'Ja, een miskraam, dat gebeurt vaker de eerste keer.' of (wijzend naar een donker jongetje) 'Is dat uw zoon ? Waar komt hij vandaan ?'. En het komt helaas nog zo vaak voor. Onbegrip, dommigheid, vooroordelen, lompheid en gebrek aan inlevensvermogen, daar zouden we iets aan moeten doen! Het is zo makkelijk om te zeggen dat je er eerder aan had moeten beginnen als je zelf net je dochter van 5 naar school hebt gebracht.

Daarnaast heb ik mij verbaasd over de houding van de medisch specialistem, huisartsen en overige medisch personeel. Behandelingen zijn niet mogelijk vanwege 'de beperkte kans op succes'. Het blijkt eerder te zitten in het financiele aspect van de ingreep. Voorlichting of advies is er nauwelijks, een folder van de Freya (www.freya.nl) behoort tot de standaard uitrusting van een arts, maar daar blijft het dan ook bij. De enige verwijzing die je lijkt te krijgen is 'gaat u thuis eerst maar even de emoties verwerken', nadat je te horen hebt gekregen dat je nooit (biologisch) vader of moeder zal worden.

De behandelingen zijn te duur, worden niet vergoed of worden simpelweg niet uitgevoerd omdat het aan kennis en kunde lijkt te ontbreken. Een feit is dat de medische wetenschap in het buitenland, wat betreft fertiliteitsbehandelingen, vele malen verder is. Dit uiteraard tot groot ongenoegen van veel Nederlandse stellen, want informatie over de stap naar het buitenland krijg je alleen vaak door het bekende 'via-via'-netwerk. Er zijn maar weinig artsen die je doorverwijzen naar Belgie of Spanje. Om nog maar over adoptie of eiceldonatie te zwijgen. Daarvoor heb ik helaas nu al tekstruimte tekort.....

Ik spreek hier niet alleen uit eigen ervaring; in onze vriendenkring zijn talloze voorbeelden te vinden van medische doolhoven, eindeloze trajecten en financiele putten. En dan heb ik het over stellen die een goede baan hebben en gelukkig ook nog zelf kunnen nadenken.

Wat mij betreft hebben we in Nederland nog een lange weg te gaan. Kinderloosheid (bewust of onbewust) is nog voor velen een onbekend terrein, zowel wat betreft medische behandeling als de sociale acceptatie. Voorlopig zitten wij in Belgie....

Quote:
"Wat een overwaardering weer van kinderen, bah! Ik vind Intermediair in zijn algemeenheid al een steeds sterker Libelle-gehalte krijgen, als ik mij een visioen van de redactie voor ogen haal, dan zie ik een grote theedrinkende mutsenclub voor me..."

Ik heb net mijn abonnement aan de "Ouders van nu" opgezegd. :-D

Cheers

KG

Ik heb het artikel en reacties gelezen en in zowel het artikel als de reacties wordt alleen de visie van de ouders belicht en niet die van het kind.
Hoe is het om een “oude”moeder en/of vader te hebben ?

Zelf ben ik 40 en was mijn moeder 38 toe ik geboren werd zonder enige medische behnadelingen.
Naast de medische risico’s en gevolgen zijn er ook sociale gevolgen zoals een grote kans dat je enig kind blijft en niet opgroeien met broers en/of zussen, maar ook de relatieve korte periode dat je een opa of oma hebt (als je die nog hebt...) De stijging van de gemiddelde leeftijd maakt dit maar ten dele goed.
Deze leeftijdsverschil gaat zeker gelden als de huidige trend door de kinderen ook wordt voortgezet).

Het zou een goed zijn als ook de beleving van het kind dat geboren wordt eens onder de aandacht komt en niet alleen de ouders die bijna ten koste van alles kinderen willen.

Uiteraard voel ook ik, 36 en nog kinderloos, me aangesproken door dit onderwerp. Toch komt het allemaal wat stigmatiserend en zelfs een beetje kwetsend over. Als je pas 35+ kinderen probeert te krijgen was je kennelijk of slecht voorgelicht, of te carrière-belust of een vrijbuiter.

In het artikel worden 'geen partner' of 'partner wil nog niet' maar terloops genoemd, en in de reacties refereert alleen Marieke hier (terecht) aan. Een kleine (niet-representatieve) steekproef uit mijn eigen vriendinnen-kring van 30-ers: Van de 30% kinderlozen heeft op dit moment 3/4 geen partner (ongewild) en 1/4 een partner die (nog) geen kinderen wil (terwijl zij zelf dus wel graag willen). Een meerderheid van deze vriendinnen heeft inderdaad een fulltime baan (en waarom ook niet) maar ik zou ze zeker niet als (te) carrière-gericht willen bestempelen. Eén vriendin zonder partner heeft inmiddels de keus gemaakt om naar de donorbank te stappen om - dan maar in haar eentje - een kind te krijgen voor het daarvoor te laat zou zijn.

Zelf kwam ik mijn levenspartner pas op mijn 33e tegen. Dit was (echt waar) mijn eerste serieuze relatie, dus ik was/ben er ontzettend blij mee, maar 'voor je 30e kinderen krijgen' is dan dus lastig. Ik ben na een jaar over kinderen krijgen begonnen en nu pas, nog weer twee jaar later en inmiddels 36, lijkt ook mijn partner het aan te durven. Al die tijd wist/weet ik donders goed dat mijn kansen alleen maar verder dalen, en dit heb ik ook mijn partner duidelijk gemaakt, maar wat had ik verder/anders moeten doen dan? Gelijk na de 1e kus al voor een gezinnetje gaan? Mijn partner voor het blok zetten en/of stiekem om de tuin leiden? Had ik het eerder (al voor mijn 30e) zonder partner moeten doen? Of alsnog in mijn eentje? Lastige dilemma's, maar met voorlichting, carriere en bloemetjes buiten zetten had & heeft het voor mij niets te maken.

opvallend: ik (man, 37) hoor en lees mijn hele leven al dat vrouwen minder vruchtbaar worden na hun 30ste /35ste. Deze hoogopgeleide vrouwen, die dat zogenaamd niet weten, kunnen ook lezen - dacht ik. Ik denk dat ze die info hebben weggedrukt...
een menselijk fenomeen. Nog meer info, nog meer duidelijkheid het maakt niet uit. Mensen lezen wat ze willen lezen. Het is de menselijke domheid,
maar ja, ze hadden het kunnen weten... gewoon maar eens eerder genoegen nemen met een man, was een idee geweest


Louise, grappige reactie van je, Tja, de emancipatie he. Als je voortdurend was gewezen op moederschap had je wsl gereageerd metL: bah zijn wij vrouwen dan alleen broedmachines, er is toch ook werk?
Zo is het nooit goed.

en dat zouden wij ons wel vaker mogen realiseren ipv de voorlichting de schuld te geven. de voorlichting was er, alleen als mensen niet willen luisteren, of denken dat onvruchtbaarheid iets is dat hen niet overkomt. tja, dan houdt het op,

Ik vind het eigenlijk wel leuk, merk ik, dat mensen opeens iets niet lukt.
Vind dat bij mezelf ook leuk. Pijnlijk ook, soms.
Je ziet dat dan wel het leven niet maakbaar is,. dat je niet alles krijgt wat je wil.
en dat is mooi.

De reactie van Schipper vind ik echt stuitend:

"Kinderlozen hebben, denkt Schippers, wel degelijk een bewuste keuze gemaakt. ‘Die kinderwens zat blijkbaar niet zo diep, want deze mensen zijn wel toegekomen aan de keuze voor een koophuis, een reis naar Nepal, een studie naast hun werk en een nog betere baan. Niet het werk maar hun weifelende houding staat hen in de weg. Ze weten niet zeker of ze kinderen willen en daarom nemen ze het besluit niet.'"

En hoe zit het met de stellen die wel hun leven op orde hebben voor hun dertigste maar geen kinderen kunnen krijgen? Als het over vruchtbaarheidsbehandelingen gaat, wordt vaak gesproken over uitstellers. De stellen waarvoor de vruchtbaarheidsbehandelingen in het leven zijn geroepen worden vaak niet genoemd. Hoe zuur is het als je kinderwens zo groot is dat je zorgt dat je op tijd je studie afgerond hebt, je huis hebt gekocht, mooie reizen hebt gemaakt én je carrière op orde hebt en dan blijkt dat je helemaal geen kinderen kunt krijgen? Natuurlijk is het ook verdrietig als je voor je veertigste niet de man van je dromen bent tegengekomen of druk bent geweest met je carriere en daardoor geen kinderen meer kunt krijgen. Ik vind dat je dit moet scheiden.

Wat als je op je 40-ste nog altijd niet je levenspartner hebt gevonden? Of die wel hebt gevonden maar hij wil geen kinderen? Of mannen tegenkomt die geen serieuze relatie willen? En de tijd tikt maar door...

Leef je leven, laat je niet leiden door statistieken, of wat "hoort" volgens de heersende sociale normen. Kijk niet naar anderen, maar stel je eigen doelen.

@Leentje, goed lezen is natuurlijk niet makkelijk. Er wordt duidelijk een onderscheid gemaakt: "Tachtig procent van de kinderlozen is min of meer per ongeluk kinderloos geëindigd, zegt onderzoeker Renske Keizer (26) van de Erasmus Universiteit Rotterdam, die onlangs op dit onderwerp promoveerde. Slechts tien procent van de kinderlozen heeft er echt bewust voor gekozen om geen kinderen te krijgen. De overige tien procent wist al jong dat zij fysiek geen kinderen kon krijgen. " Dit artikel gaat over duidelijk niet over de laatst genoemde 10 % maar over de 80% die min of meer per ongeluk kinderloos is geeindigd.

Ik veertiger en helaas weer single. Mijn ex is 35 jaar en we hadden het erg fijn samen. Voor ik mijn ex heb ontmoet heb ik een lange relatie gehad en we hadden een sterke kinderwens, echter wilde het niet lukken...ook ik heb me in eerste instantie'aangepast"aan de wensen van de ander, deze wilde eerst nog even wachten. Op een dag verbrak hij de relatie en ben ik 3 jaar alleen geweest. Totdat ik dacht iemand ontmoet te hebben die er wel klaar voor was....echter meneer wilde idem eerst zijn cariere etc.op orde hebben en had toevallig dit artikel gelezen en confronteerde mij met de feiten dat ik dus geen kinderen (over een paar jaar) meer te bieden heb. Door dit artikel is meneer bang geworden en ik voel mij als vrouw "waardeloos"Wie zegt dat ik geen kinderen meer kan krijgen? Mijn cyclus is tot de dag van vadaag prima! Dit is erg pijnlijk. Ik weet uiteraard dat het allemaal minder vanzelfsprekend zal gaan, maar er zijn nog genoeg succesverhalen!!!!!

Ik ben 37 en heb ook geen kinderen terwijl ik dat zo graag wil. I Ik zou niet liever willen dan iemand tegen te komen en samen een kindje te hebben, maar dat is niet eenvoudig. Mensen zeggen me soms dat ik daar toch geen man voor nodig heb, maar ik kan me gewoon niet verzoenen met het idee dat een kind geen vader zou hebben... Momenteel voel ik me ontzettend leeg en waardeloos.

Ik ben wel blij dat er eindelijk ook eens iets over geschreven wordt, want ik voel me meestal ontzettend alleen..

Hallo ik ben 38 jaar en kreeg wat met mijn huidige man toen ik 34 jaar was.......ik kwam de ware pas laat tegen en een man die ook echt kinderen wilde met mij......maar helaas mijn gezondheid laat mij in de steek en heb dus mijn kinderwens over boord moeten gooien......het valt niet mee......voel je vaak eenzaam en buitengesloten bij mensen die wel kinderen hebben....

Ik, 41 jarigevrouw met eigen , arbeidsintensieve onderneming en een moeilijk verleden waarbij ik geen passende partner ben tegen gekomen ga binnenkort trouwen met een geweldig goede man.
Ik kan geen kinderen meer krijgen en het verdriet hierom is enorm, ik had deze impact nooit verwacht.
Ik ben het zeer eens met de voorgaande schrijver, in mijn tijd werd gezegd : Een slimme meid is op haar toekomst voorbereid. Studeren en een goede baan moest je hebben, dan pas telde je mee.

Ik denk aan het opvangen van pleegkinderen. Heeft hier iemand ervaring mee?

Ik ben 39 jaar en kinderloos. Ik behoor bij die 80% "per ongeluk kinderlozen", omdat ik (nog) niet de juiste man ben tegengekomen. Ik weet dat ik geen kinderen meer zal krijgen, 40 jaar was voor mij de grens, maar ik heb het nog niet geaccepteerd. Dat is moeilijk... Zeker omdat de wereld om kinderen draait. Kinderen gaan altijd voor: bij vriendinnen die niet meer meegaan uit eten of naar de kroeg , bij collega's die vroeg weg moeten of helemaal niet komen "vanwege de kinderen", waarvan dus het werk op mij neerkomt, verjaardagen met alleen maar krijsende kinderen. Ik probeer er het beste van te maken maar dat is niet altijd even makkelijk. Je wordt namelijk niet altijd geaccepteerd zonder kinderen of je wordt gezien als een mislukking of als zielig. Alsof een leven zonder kinderen niet veel waard is. Terwijl ik er juist het beste van probeer te maken...
Dit klinkt wellicht een beetje bitter, maar mag ik misschien?

Ook ik nog kinderloos met 35. Kan soms ook wel jaloers zijn op vrouwen met kinderen,en dan denk ik waarom hun wel en ik niet? Ben helemaal geen lelijke vrouw,maar toch vindt ik geen partner die bij me past. Misschien een donor als ik tegen de 40 loop? zou kunnen,maar wil nog even mee wachten. En vrouwen laat je niet gek maken,met 40 kan je gewoon nog zwanger raken,mijn moeder was 41 met mijn zusje. Maar krijg ik de kans komende tijd op een kans dat ik een relatie krijg dan ga ik ervoor. Ook al gaat die man dan weg heb ik mijn kind. Een kind is zo gemaakt zeg ik maar. Een paragnoste heeft gezegd misschien een dochter in toekomst,hoop ik maar..

Ik ben door te laat mijn partner tegen te gekomen, en het feit dat hij niet direct op mijn kinderwens inging, kinderloos.
Wat Joop Schipper stelt met 'te hoge eisen' stellen (aan een partner) is deels misschien waar. Echter is ben het totaal oneens met de stelling:
"Niet het werk maar hun weifelende houding staat hen in de weg. Ze weten niet zeker of ze kinderen willen en daarom nemen ze het besluit niet.'
Als vrouw weet je vaak al van jongsafaan of je wel of geen kinderen wilt. Dat is een gevoel, wat bijna altijd, mijns inziens, hetzelfde blijft ook naarmate je ouder wordt. Wel wordt je steeds bewuste van 'je biologische klok'. Vrouwen hier beter over informeren (via huisarts bijv.) is wenselijk.
Het niet tegenkomen van een partner in je 'vruchtbare jaren' met wie je je kinderwens deelt, is, mijns inziens, de reden dat veel vrouwen kinderloos zijn. Ik ken in mijn omgeving al zeker 10 vrouwen die, of omdat ze alleen zijn, of pas rond hun 40ste een lange relatie hebben opgebouw, geen kinderen hebben.