Weersta de trend van 2010: neem geen volkstuin
Auteur: Roos van Heester |
28-12-2009
| Reacties: 5
|
 Mail dit artikel
De volkstuin slaat aan. Hoogopgeleiden hebben na een werkweek op kantoor behoefte om wat met hun handen te doen en de hectiek van de stad te ontvluchten. In de VS is het kweken van eigen groenten al een heuse rage. Volkstuinbezitter Roos van Heester waarschuwt: doe het niet!
Het stond aan de rand van het park. Het houten, donkergroen geschilderde Hans-en-Grietjehuisje, omringd door rozenstruiken, een wilde pruimenboom, floksen, bramen, een grasveldje en een sloot. Ideaal om na een drukke werkweek het weekend in door te brengen. En het was veel goedkoper (8.500,- euro) dan al die tweede huizen die ik had gezien op een halve dag rijden van Amsterdam. Dus werd ik begin juni de trotse eigenaar van een volkstuin.
Daarmee ben ik een bescheiden trendsetter volgens Agnes van den Berg van onderzoeksbureau Alterra, die onderzoek deed naar volkstuinen. Vooral in de randstand zijn tuinen niet meer exclusief het domein van gepensioneerde mannetjes die in stofjassen onverstoorbaar schoffelen tussen tuinboon en radijs. ‘In bepaalde complexen zijn de hoger opgeleiden, vooral gezinnen met kinderen, sterk in opmars', zegt Van den Berg. In Amsterdam is zo'n kwart van de bewoners hoogopgeleid, blijkt uit haar onderzoek. Misschien omdat juist zij last hebben van stress. Want tuinieren is stressverlagend, blijkt uit een ander onderzoek van Van den Berg. Proefpersonen die na een stressopwekkende taak een half uur tuinierden hadden een lager cortisolniveau in het speeksel dan de controlegroep die na de taak een boek had moeten lezen.
Het beulen in een tuin is lekker: spitten en snoeien en 's avonds spierpijn als van anderhalf uur sportschool, maar dan met het voldane gevoel dat al die energie ook iets tastbaars heeft opgeleverd. Al is het tijdelijk. Dat er na een week niet méér rest van de net geplante pompoen, paprika en meloen dan een paar kaalgevreten stengeltjes, maakt niet uit. Het is in ieder geval niet de reden waarom míjn stresshormoon sinds ik tuinbezitter ben vooral oploopt.
Op 20 juli valt er een witte envelop op de mat. Handgeschreven adres. Bijna een bericht uit een andere wereld. ‘Ondanks herhaalde verzoeken om alles in en op uw tuin in orde te houden, is geconstateerd dat uw tuin nog steeds niet op orde is. Hierdoor zijn wij genoodzaakt U een boete van 50,- euro op te leggen.' Bij de brief zit een kopie van de ‘Kontrole Werkcommissie', waarop staat dat ‘kontroleurs' tot twee keer toe langs zijn geweest. Achter de vakjes ‘Heg' en ‘Pad' staat ‘te hoog' aangevinkt en ‘niet schoon'. Ik heb nog nooit iemand gesproken die mij op mijn nalatigheid heeft gewezen. Laat staan herhaaldelijk. Maar enger is dat de brief niet is ondertekend. Er staat zelfs geen rekeningnummer op; ik kan het geld niet eens overmaken. Ik voel me een Josef K., de hoofdpersoon uit de roman Het proces van Kafka, die op een dag in staat van beschuldiging wordt gesteld, maar niets kan ondernemen omdat hij niet weet wie hem waarvan beschuldigt.
Vuurtje stoken
‘Zijn die kinderen van jou?', vraagt de man die het corveewerk verdeelt. Iedere tuinbezitter moet acht keer per jaar drie uurtjes schoffelen op de openbare delen van het complex.
‘Ja..?' zeg ik.
‘Die mogen dus niet mee. Daar zijn we niet voor verzekerd.'|
‘U bedoelt dat ze niet mogen meewerken?' Dat is een tegenvaller. Het hele volkstuinidee is me begonnen om de kinderen. Stadskinderen in een bovenhuis. Opdat ze een beetje zouden kunnen klooien in een tuin, vuurtje stoken in een vuurkorf, hutten bouwen, terwijl ik mij tot ieders verbazing zou ontpoppen tot een bramenjammakende droommoeder uit een Zweeds kinderboek.
‘Dat sowieso niet. Maar ze mogen ook niet bij jou zijn als je werkt. Je moet voortaan oppas regelen.'
Juist als ik wil uitleggen dat het geen zuigelingen meer zijn (de een vijf, de ander tien) en dat er tijdens het werken toch ook gewoon andere kinderen in de buurt spelen van de schoffelaars, bast hij: ‘Je neemt je kinderen toch ook niet mee naar je werk'. En loopt weg.
Ik kijk verbouwereerd om me heen. Mijn buurman zegt: ‘Als het gaat regenen, mág je schuilen. Staat in het reglement. Ze kunnen je niet dwingen om te werken als het regent.'
Socialistische droom
Langzaam bekruipt me het gevoel dat mijn idyllische vrijplaats eigenlijk een socialistische heilstaat is, waarin de bestuursleden vergaande bevoegdheden hebben waar menig bestuurder in het gewone Nederland van zou likkebaarden. Alsof ik vrijwillig ben gaan wonen in een madurodamversie van de DDR. Niks zelfstandig werken - dit zijn je opdrachten; zie maar wanneer en hoe je ze doet - zoals in het echte leven. De volkstuincomplexen zijn nog altijd georganiseerd naar de socialistische droom van hun oprichters uit negentienhonderd. Al heeft het oude ideaal, het verheffen van de arbeider, plaatsgemaakt voor een onuitgesproken ander doel. De arbeider, opgeklommen tot het bestuur, wil de ‘yup' opvoeden, zoals hij iedere jonge hoogopgeleide noemt. De yup als vertegenwoordiger van de verwende, gezagsmijdende generatie die alleen maar wil genieten. Maar dat is niet de bedoeling: arbeiden zult gij! De voorzitter van een Utrechts volkstuinencomplex kon het onlangs niet treffender formuleren: ‘De yup heeft zijn entree gemaakt. (...) Maar die werkt niet zo hard in de siertuin. Die moet echt gestuurd worden.' En dus controleert het bestuur, gezeten op fietsen, of ik wel genoeg schoffel of hark. En deelt boetes uit bij al te weelderige heggen. Opdat ik het uit mijn hoofd zal laten ledig witte wijn te drinken onder de pruimenboom. Ik sta trouwens betrekkelijk alleen. Mijn DDR-buren, een communicatietrainer, landbouwarchitect en universitair medewerker, tillen er niet zo zwaar aan: gewoon ja-en-amen knikken en er een beetje om lachen. Maar voor mij is het genoeg geweest. Nu van 8.500,- voor 8000,- euro. Voor de snelle beslisser.
Roos van Heester is een gefingeerde naam
Wellicht ook interessant:
Meer artikelen in de rubriek
'Werk en leven'
Reageer, print of deel dit artikel
Reacties op dit artikel:
mirjam teunissen | 4 januari 2010 (14:45)
Wat jammer dat je doordat jullie een slecht bestuur hebben het hebben van een volkstuin zo af kraakt. Ik ben sinds deze zomer de trotse bezitter van een tuin en vind het een enorm leuke hobby.
Mensen op de tuin zijn bijzonder vriendelijk en behulpzaam en vinden het ook leuk om tezien dat de jongere generatie interesse heeft.
Controles hebben ook wij maar meer dan aanmoedigingen en kleine tips komen hieruit voort.
Elke keer als ik er kom krijg ik het gevoel even op vakantie te zijn. Kan niet wachten op het voorjaar en ik kan het iedereen aanraden.
Leny | 4 januari 2010 (21:20)
Ook ik ben een bezitter van een tuinhuisje, al meer dan 8 jaar. En ik vind het er heerlijk. Wel vind ik dat je een erg negatieve instelling heb. Het is logisch dat je wordt aan aangesproken als je de boel versjaggert. En dat jij een brief krijgt zonder tel. of naam, dan zou ik me er niet druk om maken. Of je hebt de verkeerde tuinvereniging gekozen. Maar bij ons gaat het echt gewoon goed.
simon | 21 januari 2010 (16:05)
Haha, wat een geweldig verhaal! Ook ik heb 2,5 jaar een volkstuin, met de kids, met kas, zonder tuinhuis (dat mag niet (-;) Gewoon lekker meepraten met de ouwe mannetjes, tips van ze aannemen, dan doen ze voor jou ook gelijk het onkruid wieden!
Of, nog beter, een tuin nemen naast iemand die er helemaal niets van bakt. kun je samen klagen over die ander, net als op je werk!
Tja, het leven van een yup gaat niet over rozen. Eindelijk komen ze erachter dat het hebben van een tuin, naast lusten ook lasten heeft.
diane | 9 april 2010 (4:49)
Ja, het wordt tijd dat volkstuinparken een andere opzet krijgen. Het vervelende ervan is dat je niet alleen een tuin huurt, maar je krijgt er gratis een stel bemoeials bij, die vinden dat zij mogen bepalen hoe jij jouw tuin er moet laten uitzien. Overigens denk ik dat een atv niet het recht heeft je boetes op te leggen. De gewone denkfout is meestal, dat wanneer het in het reglement staat, het ook mag. Maar dat is natuurlijk onzin. Wanneer je een huis huurt, mag een verhuurder zich ook niet zomaar met de inrichting van je huis bemoeien, zelfs niet wanneer hij dat in een huurcontract gezet heeft. Dan deugt dat contract niet.
Ik ben er sterk voor de invloed van atv's terug te dringen en de rechten van huurder/verhuurder bij volkstuinen eens behoorlijk op papier te zetten.
Ik hoop dat je ergens anders een leuk tuintje voor je kinderen vindt!
pit | 8 juni 2010 (18:06)
ik vind dat de schrijfster wel gelijk heeft.
ik zit in een multiculturele produktietuin in utrecht (zonder huisjes, bloemen kweken mag wel) en wij betalen voor een halve tuin €70,- per jaar (0-1 jaar wachttijd!) en hebben een of twee tuinbeurten per jaar. geen lidmaatschap van landelijke club oid vereist.
kinderen mogen ook meedoen, als je een maandje geen tijd hebt om te wieden zegt niemand iets. na een paar maanden wordt er wel ingegrepen.
ik krijg soms opmerkingen als ik een veldje wilde viooltjes of vergeetmenieten heb staan. dat het wel ''veel werk zal zijn om ze eruit te halen''. maar ik krijg gelukkig geen sancties.
ik zorg wel dat ik slakkenbevorderend onkruid weghaal en de slakken de sloot in gooi.
ik hoop ook zoiets in amsterdam te vinden en hoop voor de schrijfster dat ze ergens anders een goedkoop leuk tuintje voor zichzelf en kinderen vindt! ik wil wel delen hoor.
|
