Werkgevers alert op overgewicht: 'Dik is duur'
Auteur: Cathalijne Boland
|
07-01-2009
| Reacties: 8
|
 Mail dit artikel
Mag jouw baas zich bemoeien met jouw gewicht? Of móet hij zich daar wel mee bemoeien als hij een goede baas wil zijn?
Op school hebben we leren stilzitten. Studeren is een oefening in stilzitten. Werken is een voortzetting van al dat stilzitten. Om vooruit te komen in het leven, moet je stilzitten.
Maar wie al dat stilzitten tot in de perfectie beheerst, is zoetjes aan te dik geworden.
Volwassen Nederlanders komen gemiddeld een pond per jaar aan. Inmiddels is 46 procent van de volwassen bevolking te zwaar geworden - hun Body Mass Index, aantal kilo's gedeeld door lengte in het kwadraat, ligt tussen 25 en 30. Nog eens 11 procent is veel te zwaar, met een BMI boven de 30.
Onze 'sedentaire leefstijl', met als voornaamste activiteiten zitten en liggen, leidt namelijk onherroepelijk tot overgewicht. Overgewicht is een risicofactor voor diabetes, hart- en vaatziekten, bepaalde soorten kanker, gekwelde gewrichten, zuchtende ademhalingsorganen en hoe dan ook psychosociale problemen. Want ons oordeel over dikke mensen is hard. We vinden ze vies, we vinden ze lui, we vinden ze bijna walgelijk.
Leidinggevenden denken er ook zo over, blijkt uit onderzoek van The Aziz Corporation, een Brits bedrijf in managementtrainingen: 'Zeventig procent van de leidinggevenden in grote bedrijven is van mening dat werknemers met overgewicht zichzelf niet kunnen beheersen en geen discipline kennen. Letterlijk zei één van hen: "Fat people do not work as hard as people who are not fat."'(*)
We veronderstellen dat wie te dik is, geen zelfdiscipline heeft. Gewoon wat minder eten en wat meer bewegen, toch?
Een zittend bestaan brengt de gezondheid ernstige schade toe
Was het maar zo simpel. Als meer dan de helft van de bevolking te dik is, moet dat meer zijn dan de optelsom van individueel verstoorde energiebalansen. Dan is het ook een maatschappelijk probleem. We leven in een obesogene samenleving, een maatschappij die dik maakt. Energierijk voedsel is altijd en overal verkrijgbaar. We zien het niet meer als feestvoedsel. En we zitten dus de hele dag stil.
De overheid heeft de afgelopen jaren allerlei gezondheidsnormen op ons afgelaten - de fruitnorm (2 stuks per dag), de groentenorm (2 ons per dag), de Nederlandse Norm Gezond Bewegen (minimaal 5 keer in de week tenminste 30 minuten matig intensief bewegen), de fitheidsnorm (minimaal 3 keer in de week tenminste 20 minuten intensief bewegen) en de combinorm (voldoen aan ofwel de fitheidsnorm, ofwel de NNGB).
Tweederde van de Nederlanders voldoet aan de combinorm, blijkt uit het vorige maand verschenen Trendrapport Bewegen en Gezondheid 2006/2007 van TNO.
Toch mag de vlag niet uit.
'Er zijn sterke aanwijzingen dat een sedentaire leefstijl niet gecompenseerd wordt met een half uurtje per dag matig intensief bewegen', zegt Vincent Hildebrandt, teammanager Bewegen & Arbeid bij TNO. 'Een zittende leefstijl brengt de gezondheid ernstige schade toe. In veel beroepsgroepen wordt een zittende leefstijl bijna afgedwongen.'
Hildebrandt ziet daarom in de remedie een belangrijke rol weggelegd voor de werkgevers van Nederland. Ze moeten tijdens het werk niet alleen gezondheidschade door te zware belasting zien te voorkomen, maar ook de schade die door onderbelasting kan ontstaan.
En wel door ons aan het bewegen te krijgen. Onder werktijd, want daarbuiten komt het er toch niet van. De pingpongtafel zou in ere hersteld moeten worden, de Wii zou gouden diensten kunnen bewijzen. Hildebrandt deed zelf een geslaagd experiment met een lasersquash-competitie. Even vijf minuten squashen met een collega, en dan weer voort met de zittende werkzaamheden.
'Iedereen heeft wel het idee dat roken ontzettend slecht is voor de gezondheid. Het is voor veel mensen een eye-opener dat niet-bewegen even slecht is voor hart en vaten. Bij het management bestaat hierover absoluut nog geen sense of urgency, maar we moeten dit uit de sfeer van "eigen verantwoordelijkheid" halen.'
Niet alleen voor het eigen bestwil van de werknemer. Ook uit gezond eigenbelang van de werkgever: 'Als we zo doorgaan, zal het voor werkgevers lastig worden om voldoende fit personeel te vinden, bovendien zullen er kostbare ergonomische aanpassingen gedaan moeten worden. Denk maar aan de stoelen van de caissières bij Albert Heijn.'
Gewichtscontrole: taak voor de werkgever?
'Wat heeft de werkgever ermee te maken? Alles!' Kees van der Waaij heeft beslist een sense of urgency ontwikkeld waar het om onze obesogene samenleving gaat. Hij is directievoorzitter van Unilever Holdings en was voorzitter van het Platform Gezond Gewicht, een initiatief van werkgeversorganisatie VNO-NCW.
Het Platform nam in oktober afscheid met de 'praktijkwijzer' Dik is duur. Wat werkgevers kunnen doen aan overgewicht. In de brochure wordt uiteengezet dat de kosten van verzuim door overgewicht voor werkgevers 600 miljoen euro per jaar bedragen (werknemers met obesitas verzuimen gemiddeld 11,7 dagen extra per jaar, werknemers met 'gewoon' overgewicht 2,5 dagen). Verder staan er concrete tips in.
Unilever doet er zelf van alles aan, zegt Van der Waaij. 'Je kunt bij wijze van spreken onder werktijd naar de sportschool, we stimuleren het lunchwandelen, we hebben het aanbod in het bedrijfsrestaurant aangepast, we stimuleren het flexibel werken en het thuiswerken, we organiseren Vitality-weken, waarin het belang van een goede balans op allerlei manieren benadrukt wordt, we hebben ons hele kantoor aangepast zodat er nu ook trappen zijn en niet alleen maar liften, en in de laatste cao is opgenomen dat iedere werknemer een personal vitalitycheck mag doen, waar veel gebruik van wordt gemaakt.'
De verantwoordelijkheid voor een gezonde leefstijl ligt primair bij de werknemer, vindt Van der Waaij. 'Dat heeft te maken met "goed werknemerschap". Ik vind wél dat je je er als werkgever mee mag bemoeien. Door het aanbod van gezonde producten, gesubsidieerd sporten, het trappengat aantrekkelijk maken, al dat soort dingen.'
Heeft de werkgever een recht op die bemoeienis? 'In een goede werksfeer', zegt Van der Waaij, 'praat je niet van rechten en plichten. Je kunt ongezond gedrag alleen bespreekbaar maken in een sfeer van vertrouwen, een klimaat waarin werknemers zich senang voelen. In feite gaat het om het tonen van belangstelling.'
Worden werknemers weer lijfeigenen?
56 procent van de werkgevers ziet het als zijn taak om werknemers aan te spreken op ongezond gedrag (bron: Arbodienstenmonitor 2008, MarketConcern). Medisch-ethica Suzanne van de Vathorst krijgt daar een beetje de kriebels van. Want die welgemeende belangstelling staat ook wel bekend als paternalisme.
'We maken de cirkel rond. In de negentiende eeuw bouwden fabrieksdirecteuren huisjes voor hun arbeiders. Met allerlei regels erbij, zoals aan welke kant van het huis je de was moest ophangen. Daar hebben we ons aan weten te ontworstelen. Je bent niet meer de slaaf van je werkgever, je levert een dienst in ruil voor een salaris. Alleen schuiven we nu weer naar de positie waarin de werkgever zegt wat goed voor jou is en jij zijn lijfeigene wordt.'
De titel van de VNO-brochure Dik is duur steekt haar. Je kunt allerlei groepen werknemers uitfilteren die meer dan gemiddeld verzuimen, zegt ze. Of juist minder. 'Gescheiden mensen verzuimen meer, religieuze mensen juist minder. Is dat een reden om te zeggen: ik heb liever dat u zich aansluit bij de Pinkstergemeente, of: ik wil dat u in relatietherapie gaat? Nee, want van deze onderwerpen begrijpt iedereen meteen dat ze tot de privésfeer behoren. Het vervelende aan obesitas is alleen dat je het kunt zien.'
Dat leidt makkelijk tot stigmatisering, zegt Van de Vathorst, want wie dik is, kan nog wel fit zijn. Evengoed bestaan er slanke couch potatoes. 'De boodschap "zittend werk is ongezond" vind ik toch een andere dan "dik is duur". Die brochure is bedoeld om werkgevers te stimuleren iets aan gezondheidsbeleid te doen. Maar ik denk dat het in praktijk anders uit zal pakken. Dat bedrijven dikke mensen op den duur zullen weren.'
Niet bewust, dan wel onbewust. Voor de VS is dit al aangetoond. Mark Roehling, hoogleraar human resources management aan de universiteit van Michigan, publiceert binnenkort een meta-analyse van dertig onderzoeken naar discriminatie op de werkvloer op grond van overgewicht. Overgewicht blijkt een negatief effect te hebben op elk denkbaar aspect from hiring to firing.
Vooral blanke vrouwen worden er in de VS op afgerekend.
Fit for the job
Wanneer leidt drang tot dwang? In Nederland voert dertig procent van de bedrijven een actief vitaliteitsbeleid, gericht op het gezond houden van hun werknemers (Arbodienstenmonitor 2008, MarketConcern). Bedrijven lijken zich wel bewust van het gevaar van ongewenste inmenging in privézaken, want het kaliber van de maatregelen is vooralsnog mild. Denk aan het stimuleren van lunchwandelen en traplopen en het in de loop zetten van het saladebuffet in de bedrijfskantine. Met name grote bedrijven zetten vaak een stapje verder om hun personeel fit for the job te houden.
Bij KPN konden werknemers de afgelopen jaren een aantal keren gratis een vitaliteitstest doen. Onder het motto 'kijk in de spiegel van je eigen inzetbaarheid' kwam daar in 2008 nog een kwart van het personeel op af, 3.500 van 14.000 werknemers.
Annette Righolt, senior adviseur arbeidsverhoudingen op de afdeling Human Resources van KPN, gelooft vooral in vrijwilligheid en persoonlijk maatwerk. 'Ik stel me voor dat je in de toekomst bijvoorbeeld een paar gesprekken kunt hebben met je persoonlijke vitaliteitscoach. Wij willen nadrukkelijk niet de verantwoordelijkheid voor de leefstijl van de werknemer op ons nemen, wel stimuleren en faciliteren, zodat mensen zich bewust worden van hun gezondheidsrisico's en zelf een manier kunnen zoeken om die aan te pakken.'
Wel is KPN van plan in de volgende cao een soort intentieverklaring op te nemen, in de trant van 'jij, medewerker, draagt er zorg voor dat je in de goede shape bent om je werk goed uit te kunnen voeren, en de werkgever faciliteert daarin.'
Een bedrijf als DSM denkt erover hun Vitality-check, nu nog vrijwillig, op den duur verplicht te stellen. Dat is nog een punt van discussie, zegt programmamanager Vitality Rita Bianchi. 'Je hebt gewoon fitte medewerkers nodig. Het is de bedoeling mensen ervan bewust te maken dat gezond leven een keuze is. De werkgever moet zijn best doen om mensen inzetbaar te houden, maar er wordt ook wel iets van de werknemer verwacht.'
Ingrijpen noodzakelijk
Roken verhoogt de kans op longkanker aanzienlijk. Toch kun je niet zeggen dat elke roker longkanker zal krijgen. Iets soortgelijks geldt voor overgewicht. Het verhoogt de kans op vele ziekten en aandoeningen, maar niet elk mens met overgewicht zal die daadwerkelijk krijgen. Het verhoogt de kans op verzuim, maar niet elke dikke werknemer zal meer dan gemiddeld van zijn werk verzuimen.
In hoeverre overgewicht en bewegingsarmoede invloed hebben op de werkprestatie, dus afgezien van het verhoogde verzuim, is zelfs nog onbekend. (TNO gaat hiervoor een meetinstrument ontwikkelen.)
Toch is Vincent Hildebrandt van TNO niet zo bang voor stigmatisering. Zolang het om preventief gezondheidsbeleid gaat, waarbij al het personeel wordt aangesproken, en niet alleen het personeel dat al te dik is.
'Dit probleem is dermate ernstig dat we de platgetreden paden moeten verlaten en creatieve oplossingen moeten verzinnen. We redden het niet met een uurtje sporten, één keer in de week lunchwandelen en bij de gratie Gods een keertje de trap nemen.'
Voetnoot
(*) Aangehaald in 'Het economisch gewicht van overgewicht', een artikel van minister van volksgezondheid Ab Klink, voorzitter Convenant Overgewicht Paul Rosenmöller en projectleider Volksgezondheid Toekomst Verkenning 2010 bij het RIVM Johan Polder, in ESB, april 2008)
148 kilo in 17 weken
Sinds 2006 geeft Weight Watchers ook cursussen @Work. Acquisitie blijkt niet nodig: bedrijven melden zichzelf aan. De groep van Ericsson Telecommunicatie in Rijen is fanatiek. 'Mijn collega's zijn trots op me.'
'Jullie zijn in zeventien weken tijd 148 kilo afgevallen! Stel je voor dat Blue Band hier voor 148 kilo aan pakjes boter op tafel kwam leggen!'
Marion Schoofs van Weight Watchers geeft cursussen in Limburg, Brabant en Zeeland. Ericsson Telecommunicatie in Rijen is haar eerste Weight Watchers@Work-groep.
Op een maandag vlak voor Kerst zijn de lijnende collega's tegen vieren een vergaderzaaltje binnengedruppeld voor het slot van de cursus. Eerst is iedereen gewogen.
Yvonne Scholten (38), teamleider van de afdeling logistiek, heeft haar streefgewicht gehaald.
'Vertel 's Yvonne. Wat is voor jou het verschil?'
'Je voelt je heel goed. Je conditie is veel beter.'
'Eet je anders?'
'Veel bewuster. Met name gewoon gematigder.'
Scholten krijgt een applausje van haar groepsgenoten.
'Helaas', gaat Schoofs dan verder met een geestig gevoel voor timing, 'jullie staan op de tweede plaats. Rosmalen is als eerste geëindigd.'
Marion blijkt een groepscompetitie bij te houden. Maar Ericsson heeft het dus ook heel goed gedaan. Ze steekt haar duimen in de lucht.
Karin Verhees (38), business controller op de afdeling R&D, was de initiatiefnemer van de cursus. Er bleek veel animo voor te zijn. De groep is in september gestart met 25 deelnemers; 23 vrouwen, twee mannen. Ericsson betaalt vijftig euro (van de 185 euro per deelnemer) en stelt de ruimte beschikbaar. Verhees is in 2006 begonnen met lijnen en al 25 kilo afgevallen, maar ze gaat nog door in de groep die in het nieuwe jaar van start gaat.
De steun van de groep stimuleert haar. 'Ik werk drie en een halve dag, heb drie kleine kinderen, je wilt ook nog sporten en je sociale contacten onderhouden. Alles bij elkaar kan het wel eens te veel worden. Dan val ik makkelijk terug in mijn oude patroon.'
Yvonne Scholten noemt ook het gevaar van vermoeidheid. 'Dan wordt het lastiger. Ik ben dan snel geneigd niet te gaan sporten.' Ze probeerde eerst op eigen houtje af te vallen, door calorieën te tellen. Dan viel ze wel af, maar ze kwam ook weer aan. 'Ik was daar zelf niet happy mee.' De cursus op het werk was een uitkomst. 'Dit kost je eigenlijk geen extra tijd en moeite. Anders had ik de cursus niet gedaan, omdat ik geen zwaar overgewicht had.'
Het lijkt een vrij intiem onderwerp om met collega's te bespreken. 'Je deelt zoveel als je zelf wilt', zegt Scholten daarentegen.
'Ik merk wel dat mensen schrik hebben van die weegschaal', zegt Betteke Dekkers (29), secretaresse op de afdeling R&D. 'Ze denken dat je een varkenskop op moet als je aangekomen bent, of dat je gewicht heel hard wordt omgeroepen. Maar het gebeurt allemaal discreet.'
Administrative specialist Leonie Tegelaar (25) is heel trots op zichzelf, nu ze negen en een halve kilo is afgevallen. Haar collega's op de financiële afdeling ook. 'Ze zien het aan je, je straalt, ze zijn trots op je dat je het voor elkaar hebt gekregen.'
Dekkers: 'Ze zeggen: het is toch wel mooier hoor, nu er wat af is. Nou ja, "wat"... veertien kilo. En ze zijn nieuwsgierig hoe het dan werkt.'
Tegelaar: 'Karin noemt ons het visitekaartje, en dat is ook zo. Ik heb drie mensen aan kunnen melden voor de nieuwe cursus.'
Dekkers: 'Ik vind het erg positief dat Ericsson dit programma aanbiedt. En ze krijgen er gezondere, fittere medewerkers voor terug.'
Tegelaar: 'Ik zit nu veel beter in mijn vel.'
Scholten: 'Als jij je onzeker voelt, in welke zin dan ook, heeft dat een weerslag op je werk. Ik heb het gevoel dat ik nu meer aankan, dat ik mijn borst vooruit kan steken: hier sta ik! Je hebt toch het gevoel dat je dat niet mag doen als je veel te zwaar bent.'
Tegelaar: 'Als ik van mijn bureau naar de printer liep, liep ik altijd met mijn hoofd naar beneden. Nu loop ik rechtop.'
'Op mijn dikst heb ik deze baan gekregen'
Levenslang lijnen
Lenie (39), bedrijfsleider thuiszorg. Verloor de helft van haar gewicht na een gestric bypass-operatie (maagverkleining met darmomlegging). Heeft nu een normaal gewicht.
'Op mijn vierde was ik voor het eerst bij een diëtiste, op mijn dertiende deed ik mijn eerste cursus bij Weight Watchers. Ik ben altijd aan de maat geweest.
Eigen schuld, dikke bult. Elk pondje gaat door het mondje. Geen discipline, geen structuur, slapheid. Dat is wat mensen van dikke mensen denken. Zelf ben ik daar nooit erg gevoelig voor geweest, ik was niet een vrouw die achter de geraniums ging zitten. Het enige wat ik meed, was het buurtzwembad.
Op mijn dikst heb ik deze baan gekregen. Ik ben in die periode zeven keer tweede geworden in procedures voor managementfuncties in de zorg. Dat was op inhoudelijke gronden, ik heb nooit gedacht: dat kon wel eens vanwege mijn kilo's zijn. Ik geloof oprecht dat mensen daar wel omheen kijken als je een goed verhaal hebt. Zelfs dat ze je beter onthouden, terwijl je als slanke den eerder opgaat in de omgeving. Het komt regelmatig voor dat mensen zich opnieuw aan mij voorstellen, maar ik merk geen verschil in de manier waarop ik benaderd word.
Als je werk onder je gewicht te lijden heeft, vind ik dat het met je besproken mag worden. Ik heb er zelf laatst een gesprek over gevoerd met een medewerker. Zij kent mijn verhaal, dus het was niet beladen. Het gaat er natuurlijk om dat het met respect gebeurt. En met de insteek: wat kunnen wij als werkgever doen om jou hierin te steunen.
Dit is het eerste jaar dat ik niet begonnen ben met het voornemen om af te vallen. Toch heb ik wat gewicht betreft levenslang. Je hoort mij niet zeggen dat ik nooit meer dik zal worden.'
Lenie heet in werkelijkheid anders.
illustraties Joost Overbeek / studio overburen
Wellicht ook interessant:
Meer artikelen in de rubriek
'Werk en gezondheid'
Reageer, print of deel dit artikel
Reacties op dit artikel:
Ger Rijkers | 8 januari 2009 (15:11)
Als het rookhok niet bij de voordeur maar 500 meter verder wordt geplaatst dan dwing je meteen een stukje beweging af.
Je zou ook de printers in een aparte ruimte bij het rookhok kunnen plaatsen, dan bewegen de niet-rokers ook.
REven | 9 januari 2009 (18:09)
Misschien komt overgewicht ook door een work-life balans die totaal ontwricht is. Want de werkgevers willen ook dat er steeds harder gewerkt wordt. 1 persoon doet vaak werk voor 2 of 3 personen.
Ton K | 10 januari 2009 (2:29)
Ok volgende stap!!
Schaatsers verzuimen te veel. Kijkend naar het journaal met uitpuilende Eerste Hulp posten.
Gaan we het schaatsen en de wintersport dan maar verbieden?
Mensen met een te hoge werkdruk verzuimen meer dan mensen met een "normale" werkdruk. De stressbanen maar verbieden?
Mensen die actief sporten kampen met meer blesures, lees verzuim. Ook die sporten maar verbieden?
Wat roken aangaat nog even wat cijfers:
Als iedereen stopt met roken zal iedere Nederlander 116 euro meer belasting moeten betalen.
Ofwel een gezin van 4 personen 464 euro.
Per hoofd zal er dan jaarlijks 283 euro meer AOW moeten worden opgebracht. Een niet roker leeft 17% langer dan een roker.
Een langer leven kost ook meer zorg. Ook daar zal 313 euro extra per jaar voor moeten worden uitgetrokken. Zeg maar de helft van de 17%.
Kan ik nog niet achter de extra pensioenkosten komen. Maar ook die zullen aanzienelijk zijn.
Resume een rookvrij Nederland kost u:
Accijns: 116,--
Extra AOW: 283,--
Extra zorg: 313,--
Extra pens: ?
TOTAAL: 712,--
Voor een gezin van 4 personen is dat: 2848 euro per jaar.
Zo kunnen we dat verhaaltje ook maken op overgewicht.
Snapt u nu dat stoppen met roken erg duur is voor de maatschappij en Den Haag dat eigenlijk helemaal niet zou willen?
Ronald | 12 januari 2009 (14:17)
"Mag jouw baas zich bemoeien met jouw gewicht?"
Leven en laten leven is mijn devies. Ik heb toch ook niets te zeggen over het leven van mijn baas?
Denk je eens in als je dit omkeert, dat werknemers zich gaan bemoeien met de (ongezonde) leefgewoonten van hun werk-gever? Stel jouw baas zuipt, spuit, snuift zich dood waardoor jij zonder werk komt te zitten????
Dat burgers van Nederland zich gingen bemoeien met het gedrag van leden van het koningshuis, ministers en andere overheids gezagdragers??
Waarom steeds die onderdrukking van boven naar beneden? Waarom die ongevraagde controle en bemoeizucht van de nederlandse overheid in het leven van een gewoon burger?
laat ze zelf mensen eens gaan STIMULEREN voor maximale zelfontplooiing i.p.v. nog meer regeltjes, wetjes en zaken door de strot te duwen van werkend nederland.
"Een goed voorbeeld doet immers goed volgen toch?"
Rolph | 13 januari 2009 (11:06)
De cultuur bij bedrijven moet eraf dat het achter je PC of in een afspraak zitten synoniem staat voor werken. Werken is ook leven! Dus daar moet je net zoveel van genieten.
De tijd nemen om iets leuks/anders te doen tijdens je werktijd levert vaak veel meer energie op dan maar achter die PC te blijven zitten.
Wii-en is dan een leuke invulling. Sterker nog ik ben nu een stichting Genieten2 aan het opzetten die oa. Wii-en op de werkvloer voor het goede doel gaat promoten.
Op deze manier slaan we veel vliegen in één klap. En gaan we met z'n allen veel meer genieten.
Onica van Heusden - Bergraaf | 23 januari 2009 (18:47)
Dat overgewicht gepaard gaat met (langdurig) verzuim is geen geheim meer. Dit artikel stelt ook de vraag of het de taak of verantwoordelijkheid van de werkgever is om zich te bemoeien met overgewicht.
Als werkgever zijnde vinden we het eng om de grens tussen werk en privé te passeren. Door onze werknemers te stimuleren meer bezig te zijn met hun gewicht en gezondheid denken we dat we hen iets bieden vanuit onze 'interesse'en belangstelling.
Maar hoe ver reikt de zorg voor werknemers nu werkelijk? Moeten we als werkgever alleen maar pleister plakken op de wond door een fitnessabonnement aan te bieden? Hoe komt dit op de werknemer over? Is dit interesse van mijn baas of vindt hij mij te dik?
Als we als werkgevers besluiten om ons echt te interesseren in onze werknemer teneinde verzuim zoveel mogelijk te voorkomen, moeten we ons dan niet bezig houden met de kern van het probleem?
Overgewicht wordt in veel gevallen veroorzaakt door andere factoren: problemen in relationele zin, financieel vlak, sociaal vlak, etc. Hoe ver mag de zorg van de werkgever reiken?
Als we ons als werkgevers zouden richten op de bron van het probleem, ten einde de werknemer echt vooruit te helpen, hoeveel te meer levert het ons dan op?
Het terugbrengen van verzuim en het preventief bezig zijn daarmee, vraagt meer dan tools bedenken vanuit wat wij als werkgevers kunnen bieden. Het vraagt interesse naar de werkelijke behoefte van de werknemer ten einde de bron van het probleem te vinden, deze op te lossen en daarmee het verzuim te voorkomen.
Zijn werkgevers klaar voor deze uitdaging?
Hoe ver reikt de zorg van werkgevers werkelijk?
Jorim | 6 februari 2009 (20:10)
Waar is die zeldzame werkgever te vinden die echt geïnteresseerd is in het welzijn van zijn werknemers? De meeste zijn toch alleen bezorgd om het goed laten functioneren van hun eigen zaak en de rest is toch niet zo belangrijk?? Hoezo "zorg voor werknemers" bestaat dat nog??? Misschien is de werkgever wel "de bron van het probleem!"
Charlotte | 22 september 2009 (19:16)
Sollicitanten tonen zich van hun beste kant, ze zijn altijd erg gezond en willen graag de werkzaamheden doen die jij in goed overleg met ze inplant. Je betaalt een werknemer om het werk te doen en niet om het werk niet te doen. Want daar moet je weer een vervanger voor betalen. Als mensen door hun ongezonde leefstijl niet in staat zijn om te werken dan zouden ze niet eens doorbetaald moeten worden. Ze brengen het bedrijf in de problemen.
Toon je veel zorg dan nemen ze het bedrijf en de noodzaak om goed te draaien niet serieus want dan komt toch alles maar aangewaaid. Na jarenlang zorgzaam en meelevend te zijn geweest zijn we er helemaal van afgestapt. Men misbruikt het bedrijf en houdt prive geen rekening met het feit dat men uit werkzaamheden een inkomen moet genereren.
|
