Levenslang aan de Ritalin

ADHD is géén stoornis! Op m'n 42e ben ik gediagnosticeerd als ADHD'er met een IQ van 140-150. Na een carriere van 12 banen en 13 ongelukken, twee afgeronde(!)HBO- en een afgeronde academische studie ben ik tot de conclusie gekomen dat ik niet kan voldoen aan de eisen die de reguliere arbeidsmarkt stelt. Sterker nog, ik ben er van overtuigd dat ADHD als een afwijking wordt gezien om iedereen in hetzelfde sjabloon te kunnen stoppen van de behoudende ideaalburger. Systemen als competentiemanagement duwen mensen in een patroon waarin de nadruk vooral ligt op efficiency, prestaties en doelgerichtheid. Vooral op dat laatste punt hebben ADHD'ers een potentieel probleem. Door hun brede kijk op de wereld lopen hoofd- en bijzaken snel door elkaar en verliezen ze zich in de vele materie die zich in hun hoofd verzameld. Of het slaat door naar de andere kant; hyperfocussen en het contact met hun omgeving verliezen.
Waardering voor meer creatieve geesten en doeners, zoals ondergetekende, lijkt haast alleen nog te vinden op de bühne van de kleinkunst.
Mijn persoonlijke oplossing; ik ben voor mijzelf begonnen. Ik heb een omgeving om mij heen gebouwd die zorgdraagt voor structuur en ritme, zodat ik mijn afspraken nakom en mijn administratie op orde is, zonder dat ik daar op leegloop (want routine, dus saai en een vreselijke energievreter). Ik heb gemerkt dat ik mij nu kan bezig houden met wat ik echt interessant vind. Het leuke is dat ik er ook nog een boterham mee verdien! ADHD is voor mij dus geen probleem, maar een zegen. Al heeft dat ook voor mij even geduurd voodat ik dat doorhad!
Ook ik heb Ritalin gebruikt, maar heb het niet als wondermiddel ervaren. Het helpt je te concentreren en te focussen. Zelfs mijn sportprestaties gingen vooruit! Aan de andere kant werd mijn omgeving voor mij erg mistig en had ik het gevoel alle contact met mijn omgeving te verliezen. Ik werd er wel érg rustig van. Ook viel ik de nodige kilo's af, omdat ik minder trek in eten had (was in mijn geval ook een voordeel!). Na een periode van enkele maanden heb ik het gebruik van Ritalin dan ook afgebouwd.
Ik heb drie kinderen, waarvan twee met, u raad het al, de diagnose ADHD. Ik ben blij dat we ze nu kunnen leren om met hun unieke persoonlijkheid om te gaan en daar zelfs hun voordeel mee te doen. Echter, werden ze vroeger beschouwd als lastige of bijzondere kinderen (Pietje Bell!), nu lopen ze met een soort stempel op hun voorhoofd door het leven. In plaats van met z'n allen ieder mens te waarderen voor zijn/haar unieke eigenschappen, wordt de bevolking nu verdeeld autochtonen en allochtonen, ouderen, mid-lifers en jongeren, dyslectici, burn-outers en ADHD'ers. Ik ben benieuwd waar de gewone mensen zijn gebleven....

Ik ben het helemaal met Jan eens!! ADHD is geen afwijking, integendeel. Ik kan iedere ADHD'er, beelddenker, dyslecticus, mensen met Asperger, hoogbegaafden en alle andere mensen met een diagnose in dit genre met klem het boek Rightbrained children in a left brained world van Jeffrey Freed (Uitgeverij Simon & Schuster)aanbevelen. Het is net in het Nederlands verschenen als 'Ik denk in beelden, jij onderwijst in woorden, Talenten van een AD(H)D-kind ontwikkelen'(uitgeverij Garant).
In dit boek wordt uitgelegd door een ADD'er (iemand met concentratieproblemen, in de VS een ADHD'er zonder de 'H' van hyperactief, want die bestaan ook) dat de oorzaak van al het bovengenoemde ligt in het rechtsgebreind zijn. Rechtsgebreind zijn betekent creatief, supergevoelig (alle zintuigen en met de nadruk op super, en daardoor heel extreem snel afgeleid door de meest kleine dingen), implusief, excellente 'out of the box-denkers' en heel visueel ingesteld. In onze wereld worden echter met name en bovenal linksbreinige kwaliteiten gewaardeerd (gestructureed zijn, geordend zijn, goed dingen uit je hoofd kunnen leren, gehoorzamen enz enz.), ons onderwijssysteem, en onze bedrijven zijn alleen daarop ingericht en mensen in onze maatschappij worden op die kwaliteiten afgerekend. Het schijnt echter zo te zijn dat dit niet altijd zo is geweest want volgens onderzoek zouden de 'jagers' van de jagers-verzamelaars uit de oertijd veel kenmerken hebben vertoond van wat wij nu ADHD noemen. Toen had je die kwaliteiten juist nodig om te overleven. Zo zie je maar, in plaats van een afwijking is het in andere omstandigheden of in andere tijden juist een kwaliteit. Voor mijn zoon (gediagnostiseerd als beelddenker) die constant gestraft wordt op school voor zijn gedrag, ben ik hard bezig om te knokken voor een andere beeld van deze zo enorm getalenteerde mensen! Een overtuigende poging daartoe wordt gedaan door de Amerikaanse schrijver Thomas West in zijn boek 'In the minds eye' waarin hij overtuigend stelt dat alle grote denkers die wij kennen (Einstein, Da Vinci, Newton, ga zo maar door) ruimtelijk visuele denkers (zoals onder andere ADHD'ers) zijn die alleen door die kwaliteit tot hun zo unieke prestaties konden komen.
Ik hoop van harte dat deze reactie ook bijdraagt aan een verandering in beeldvorming, ik denk dat dát het allerbelangrijkst is.

Fijn dat de schrijvers hierboven ADHD vrij positief beschrijven en menen dat ADHD geen stoornis is. Een beetje relativeren kan hier geen kwaad. ADHD is wel degelijk en redelijk vaak een stoornis en dat kan je zowel negatief als positief zien.
Uit eigen ervaring weet ik dat het gedrag van iemand met ADHD negatief verstorend kan zijn. De meeste ADHD-ers zijn nogal aanwezig in gezelschap en door het automatisch snelle en associatieve (al of niet chaotisch) denken en de directe en vaak uitbundige uitingswijze kan de omgeving van een ADHD-er nogal uit het veld geslagen worden. In een vergadering op het werk worden dan bijvoorbeeld de posities van collega's even door elkaar geschud; dat kan heel vervelend zijn voor een leidinggevende die merkt dat hij/zij op een andere plek is gezet dan de bedoeling is. Overigens is dat niet anti-autoritair maar a-autoritair. Daarbij kan ik me voorstellen dat veel mensen het ongemakkelijk vinden als hun functie op het werk ontdaan wordt van de sociale context.
Ook privé wil de omgeving niet altijd overdonderd worden door de ADHD-er, die zowiezo al veel aandacht neemt en vaak een hoop onafgemaakte zaken met zich meedraagt.
Vaak hebben ADHD-ers een niet-reguliere kijk op zaken. Moet er een probleem worden opgelost dan zal dat ook vaak op een eigenzinnige wijze gebeuren met of zonder onnavolgbare denktrant en uitbundige uitleg. Dat allemaal wordt niet altijd op prijs gesteld omdat er een onzekerheid is. Een nieuwe oplossing of methode moet zichzelf eerst bewijzen.
Routinematige bezigheden kosten de meeste ADHD-ers vrij veel moeite en het risico dat ze belangrijke routine-klusjes laten versloffen kan uitendelijk heel negatief werken op de relaties met anderen. Begrip vragen voor ADHD is niet altijd een optie en wordt zeker niet altijd gehonoreerd.
Een ADHD-er kan de boel ook positief verstoren. Zo kan de omgeving heel enthousiast worden van de leuke, nieuwe ideeën die op hun beurt veel heel initiërend kunnen zijn. 't Is ook wel prettig dat er iemand is die (per ongeluk) het voortouw neemt om zaken op te lossen die al langer spelen en die vastgeroeste gewoontes relativeert.
Positief of negatief: ADHD-ers zijn in ieder geval geen ènge mensen.

Het blijft moeilijk om hier een oordeel over te vellen. Feit blijft wel dat mensen zonder ADHD de mensen met ADHD soms als lastig ervaren. Volgens een aantal Britse onderzoeken zou dit ziektebeeld ook gevoed worden door de opvoeding. Bwijs hiervan vonden de wetenschappers bij tweelingtests waarbij de ene tweelinghelft bij een ander pleeggezin werd opgevoed dan de andere. Hoewel de ouders van deze kinderen ook ADHD verschijnselen hadden had vervolgens de ene tweelinghelf hier niet of nauwelijks last van terwijl de andere hier juist wel veel meer last van had. De basis hiervoor lag volgens de onderzoekers bij de basisbeginselen van opvoeden die in het nederlands neerkomen op Rust Reinheid en Regelmaat. Hiermee wil ik niet zeggen dat mensen en kinderen met ADHD slecht zijn opgevoed, maar er lijkt een verband te zijn met het soort van opvoeding. Verder is het soms ook plezierig om mensen om je heen te hebben die meer energie hebben dan de gemiddelde, uitgebluste en onderuitgezakte medelander.

Hallo allemaal heel herkenbaar. Heb zelf geen ADHD maar in directe omgeving word ik er wel alle dagen mee geconfroteerd. Twee vragen: Zijn er gesrepksgroepen voor parteners van een ADHDer? Zo ja waar kan ik terecht. En ik heb gehoord dat er in Twente een kliniek is geopend voor mensen met ADHD. Kunt u mij vertellen waar dat is en evt. een telefoon nummer

Fascinerend...heel fascinerend..wat ik hier allemaal lees. Vooral de bovenste twee reacties. Met kippenvel en ingehouden adem heb ik zojuist de inhoud van alle individuele bijdrages vernomen.

Ik ben 3 jaar geleden gediagnosticeerd op ADD. En ik geloof dat langzaam maar zeker ik zelf nu inzie dat hetgeen, wat ervoor heeft gezorgd de keuzes te maken die ik de afgelopen 37 jaar heb gemaakt, ADD heet. Ik heb mij met de diagnose altijd maar moeilijk kunnen vereenzelvigen vanwege de 'hype' sfeer die erom heen hangt.

Ik vind het prima dat er 'gelabelt' moet worden. Ik kon alleen moeilijk geloven dat ik sinds de diagnose opeens bij een grote groep mensen hoorde. En het gekke is..haha.., een groep mensen die steeds groter wordt. "Donder op, ik heb heb mij nooit in een massa thuisgevoeld". En het gekke is, daar was (en ben) ik nog trots op ook! Ik ben apart, anders. Gek genoeg, heb ik mij wel altijd 'anders' gevoeld. Weliswaar in 2 gedaantes namelijk:
> als dat 5e wiel aan de wagen als er weer eens een hele groep kinderen tegen mij was en mij pestte;
> als (��n van) de populairste: omdat ik vrij snel doorhad dat je de pesterijen met politiek spel de kop kon indrukken, heb ik ook dit overlevingsmechanisme mij snel eigen gemaakt. Daardoor stond ik ook weer altijd binnen de korste keren bovenaan de hi�rarchie en was ik vervolgens weer het populairste meisje van de groep en om die plek nog veiliger te stellen, zocht ik nog hogere 'ally's'. Vaak waren dit de ouderenjaars. Dit zorgde ervoor dat ik vaak ook nog ��n van de populairste van alle xe jaars (of soms nog de school).

Hoe? Gewoon iets doen waar ik heel erg goed in ben en de rest van de school minder (tot niet). Of waar zij het lef niet voor hadden en ik wel. Tijdens schoolavonden, feestjes en bonte avonden het feest opleuken door de hele school te plezieren met ��n van mijn favoriete bezigheden: 'playbackacts'.

Eindelijk mocht ik dan ook de kleding aan die ik het liefst 'in het gewone leven' ook wilde dragen. Uiteraard was dit op die leeftijd nog niet toegestaan door mijn ouders. Ik maakte dus tijdens die optredens zwaar misbruik van de situatie en ging zwaar uitgedost als Cyndi Lauper (mijn favoriet toen!) of Madonna het podium op en wist iedereen te overtuigen van mijn 'entertainmenttalent'. Tsja, zet ��n goede act neer en de rest van de school weet gelijk vanaf dat moment wie je bent. Aan de top blijven is wel wat lastig af en toe. Maar goed, naarmate we ouder worden weten we allemaal dat die behoefte om ergens bij te horen steeds meer naar de achtergrond verdwijnt en bij veranderingen in ons leven weer de kop op steekt netzolang je die plek weer hebt gevonden.

Maar aan de andere kant wil ik helemaal niet een arrogantie over mijzelf afroepen. Zo zit ik absoluut niet in elkaar. Iedereen is uniek, in zijn persoon. Ook ik, alleen wordt er nu eenmaal van je verwacht dat je op een bepaalde manier 'meeloopt'. Als ik kijk naar vriendinnen & vrienden (van vroeger en nu), ondanks dat men af en toe tot vaak 'gek' of moe van me werd of wordt, heeft het mij niet belemmerd in het bepalen van mij eigen koers. Integendeel...bijv. mijn fantasie�n (of creativiteit), kon en kan ik namelijk de vrije loop laten gaan. Of althans, dat deed en doe ik erg graag, met de nadruk op 'erg graag'. Het liefst met zoveel mogelijke woordverbasteringen, cynisme en vooral humor... vooral veel humor. Dat vind ik erg belangrijk. En ik doe er niemand kwaad mee.

Anyway, als ik nu doorga dan hou ik niet meer op. En aangezien ik ook nog onlangs met een deeltijdstudie ben begonnen waarvan ik determined ben, deze 'cum laude' (is meer voor mijzelf) in mn broekzak te steken, zal ik nu moeten stoppen. Alhoewel ik de vreselijke behoefte heb om alles 'uit te drukken', en graag wil delen..maar daarom..daarom gaat dat boek van mij er nog wel een keer komen. One way or another. Ik heb m'n dictafoon al hiervoor in gebruik genomen.

Goed, ik was oorspronkelijk op zoek naar het boek van Remko Ledema, over ADHD'ers, en kwam op deze site terecht. Beetje afgeleid dus ;-)

Maar ik ben oorspronkelijk met deze bijdrage begonnen om mede te delen dat ik het helemaal met de stelling van Jan eens ben: >>"ADHD is g��n stoornis! Sterker nog, ik ben er van overtuigd dat ADHD als een afwijking wordt gezien om iedereen in hetzelfde sjabloon te kunnen stoppen van de behoudende ideaalburger. In plaats van met z'n allen ieder mens te waarderen voor zijn/haar unieke eigenschappen, wordt de bevolking nu verdeeld autochtonen en allochtonen, ouderen, mid-lifers en jongeren, dyslectici, burn-outers en ADHD'ers. Ik ben benieuwd waar de gewone mensen zijn gebleven.... ".<<

"Jan, je haalt de woorden uit mn mond. THANX!" ...en daarom,...

...ga ik het door 'V' aanbevolen boek >'Ik denk in beelden, jij onderwijst in woorden, Talenten van een AD(H)D-kind ontwikkelen'(uitgeverij Garant)< nu bestellen. En die van Ledema ook. Ik ben 'getriggerd'..

Zo handig, die hyperfocus ;-)

Geniet van de lezing van Sir Ken Robinson waarin hij onder andere beschrijft wat er gebeurt als iemand GEEN ritalin krijgt voorgeschreven.
http://www.ted.com/index.php/talks/view/id/66

Jezus mensen, als jullie ADHD hebben kunnen jullie je niet inleven in lotgenoten, die reacties zijn veel te lang.

Tja, ik heb zoveel te vertellen dat ik
niet weet waar ik moet starten.

ADHD wat een kortzichtige term voor bijzondere mensen die niks meer of minder zijn. Iedereen heeft een doel en is nuttig. Zo triest dat wij niet begrepen worden door mensen die in hokjes denken, omdat wij niet in hokjes passen. Niemand past in een hokje. Daarom mogen zelfs dieren tegenwoordig terecht scharrelen. Maar mensen moeten voldoen aan een norm die alles en iedereen tekort doet. Om overzicht te houden en onvoorziene toestanden te voorkomen. Maar juist dit geforceerde overzicht, ook wel bekend als bureaucratie werkt onvoorziene toestanden in de hand. Zorgt voor frustratie en tovert anders/uniek om in FOUT.

De diagnose ADHD wordt niet zomaar gesteld. Tenminste dat is onze ervaring. Sterker nog, we hebben de diagnose voor onze kinderen laten uitstellen omdat we zeker willen weten dat er niks anders aan ten grond slag ligt. ADHD is een genetische "afwijking" en erfelijk. Een goede opvoeding staat los van een genetische belasting. Wel is het zo dat een gestructureerde omgeving helpt om de specififeke kenmerken (aandachtstekort, hyperactiviteit) wat te reguleren. Door als ouders, leerkracht en of andere verzorgers, het overzicht te houden voor de kinderen en te trainen in gestructureerd gedrag (door het opstellen van regels) maak je het makkelijker thuis en op school. Onderschat wordt dat dit ontzettend veel energie vergt. Zeker als er ook een leerprobleem en of faalangst bij komt, wat meestal ook het geval is. Daarbij is ADHD erfelijk. De kans is dus heel groot dat 1 van de ouders ook ADHD heeft en dus zelf al heel veel moeite heeft om het overzicht te bewaren of zich te concentreren op de taken die nu eenmaal nodig zijn om een huishouden te runnen.
ADHD is geen kortzichtige term maar je moet wel oppassen dat iemand niet zijn of haar ADHD wordt. Iemand is meer dan zijn ADHD, of zijn ADD of zijn autisme en dat is inderdaad buiten de hokjes kijken. Het vergt creativiteit, geduld en flexibiliteit en dat betekent dus ook buiten de geijkte kaders denken en handelen. En dat is in deze maatschappij niet altijd geaccepteerd.

Wat is een "stoornis"? Een afwijking van een norm.
Wie bepaalt wat de norm is?

Ik stoor me e-norm aan saaie, verlegen of te serieuze mensen die zich zelf zo belangrijk vinden. Ik stoor me ook aan "regelneven" of zekerheidszoekers. Welke afkorting staat daarvoor?

Ik stoor mij aan mensen die zich aan anderen storen :S