Burn-out voor beginners: twintig en opgebrand

'Ze willen graag voldoen aan de verwachtingen van hun ouders, terwijl velen zelf niet goed weten wat ze willen.' Precies wat er met mij gebeurde op mijn 20e. Ik deed mijn uiterste best om de verwachtingen van mijn ouders waar te maken. Maar ik was daar zo mee bezig dat ik niet eens door had dat een universitaire opleiding niet was wat ik wilde. Maar ik hoorde mijn vader: ik moest alles zelf betalen, nu kan ik het voor jou betalen, dus ga studeren. Of mijn moeder: Ik mocht niet studeren, jij mag het wel, dus doe het. Eind september 2000 was ik zo moe dat ik mijn bed niet meer uit kon.

Nog steeds moet ik alles op een lager pitje doen. Dat merk ik vaak. Overwerken? Liever niet! Iedere avond sociale bezigheden? Nee dank je!

Ik heb er wel veel van geleerd. Grenzen aangeven, en dat mijn ouders helemaal niet per se wilden dat ik een universitaire opleiding ging doen, maar dat ik gelukkig werd. En eigenlijk denk ik dat dit het geval is bij de meeste mensen die aan de verwachtingen van hun ouders proberen te volden. Ze eisen helemaal niet dat je die studie doet, willen alleen dat jij gelukkig wordt.

@ burnoutje; ik herken wat je stelt. Mijn moeder heeft nooit kansen gehad om te studeren en ik wel. Die pusht dus al zo lang ik leef op studeren-studeren-studeren. Mijn broer verblowde al zijn kansen en ik volgde ze allemaal: MAVO, HBO, Universiteit. Nu ben ik 'op': promoveren gaat echt niet lukken (geen zin in, geen tijd voor, blablabla) en nu maar de middenweg vinden in commentaar van mijn ouders kant uit en mijn ambities (want ja, met een bul iets doen wat je echt leuk vindt maar totaal geen raakvlakken heeft met je studie zorgt ook altijd voor leuke discussies).

Twintigers en vroege dertigers. Kinderen van babyboomers, babyboomers die zelf in ongekende weelde wentelden. Intens verwende prinsjes en prinsesjes, nooit op de proef gesteld, geen mentale weerbaarheid en hardheid, alles in de schoot geworpen gekregen van papa en mama. En dan moeten ze ineens op eigen benen staan, Werken voor je geld, voor een baas en in een niet zo spannende baan. Keuzes maken, maar dat kunnen ze niet, want ze zijn gewend om alles te doen en hebben. En dan komen ze de in de harde, ruwe realiteit de man met de hamer tegen. En dan knakken ze. Want ze kunnen niks hebben.

Watjes. Welkom in de echte wereld.

Eind september 2000? Get a life!

"Watjes. Welkom in de echte wereld."

Heerlijk! Tegenwoordig heeft iedereen wel een burn-out gehad. Het wordt mijn inziens te vrij gebruikt waardoor mensen met een echte Burn-Out ten onrechte afgestempeld worden als watjes. Het is vergelijkbaar met het rondstrooien van termen als depressie en ADHD. Op een gegeven moment wordt het alleen een term en verliest het zijn werkelijke lading.

Dat sommigen het als een luxe probleem zien, kan ik me ergens ook wel voorstellen. De wijze waarop je een burnout kan voorkomen lijkt vanzelfsprekend. Maar niet iedereen weet even goed om te gaan met tegenslagen en hoe verwachtingen te managen (waaronder de eigen). Als ik hier aan een willekeurige 20-/30er vraag waar deze zich over een paar jaar ziet dan zullen 9 van de 10 antwoorden met 'iets in een managementfunctie'. Op de vraag 'waarom', komt eigenlijk geen zinnig antwoord (op het salaris na). Verwezenlijken van verwachtingen van ... ? Meer status dan ... ?

De samenleving wordt competitiever en competitiever, en maalt daardoor sneller en sneller. Transactietijden op effectenbeurzen worden in microseconden uitgedrukt; automodellen hebben een economische levensduur die zo kort is dat er steeds meer kinderziektes in blijven zitten, getuige de omvangrijker wordende terugroepacties; mensen die ooit niet zo snugger waren en een simpel baantje zochten hebben nu een mentale handicap. Hoe hoger we de eisen opschroeven hoe meer mensen het niet trekken.

Automatisering heeft steeds meer routinehandelingen overbodig gemaakt. Het effect is dat de inhoudelijke kant van het werk, hetgeen waarover je goed na moet denken, in een steeds hoger tempo langskomt. Waar ooit die onvermijdelijke routinehandelingen als bijeffect hadden dat je even kon bijkomen van al dat beoordelen en knopen doorhakken, moet je je nu in een steeds moordender tempo op die zaken richten. Er zit een grens aan hoeveel informatie je nog goed kan verwerken op een dag, en aan hoeveel beslissingen je kan nemen zonder je aan oppervlakkige willekeur over te geven. Automatisering heeft daardoor paradoxaal genoeg tot gevolg dat menigeen steeds harder moet werken.

Ik vind het volkomen logisch dat in een competitieve markt het tempo steeds verder wordt opgejaagd, de concurrentie rent tenslotte ook steeds harder, een marktpartij kan moeilijk anders. Als je naar het grote geheel kijkt zie je dat er steeds meer roofbouw wordt gepleegd op mensen en dat steeds meer mensen die de samenleving wel degelijk wat nuttigs te bieden hebben niet meer mee kunnen doen omdat ze die bijdrage niet hard rennend weten te leveren. Da's weggegooid kapitaal. Ik vind dat we in een heel destructieve spiraal zitten daarmee.

De mensen die het niet bijbenen als watjes bestempelen lost niets op. Zelfs als de argumenten daarvoor zouden kloppen, dan nog moet de samenleving het zien te rooien met de mensen die de ze zelf voortbrengt. Doorslaan naar het andere uiterste en iedereen als slachtoffer behandelen lost natuurlijk evenmin wat op. Een sfeer waarin de verwachtingen die mensen van zichzelf en elkaar hebben in overeenstemming zijn met een reëel en structureel vol te houden prestatieniveau wel. En dat is niet de steeds competitiever en haastiger wordende sfeer die nu de boventoon voert.

Verbaasd me dat van alle reacties voor de mijne, geen enkele heeft even bij de situatie van vroeger stil gestaan.
Ik kan me nog goed herinneren dat men het ‘fenomeen’ van burnout aan oudere werknemer veelvoud heeft toegekend. Hij was gewoon niet geschikt meer voor zijn eigen werk en dat na vele jaren van hardwerken gevolgd door flinke pestpartijen van zijn baas (om hem gewoon weg te pesten) ziek is gemaakt (lees burnout). Nu word er niet over de oudere werknemer gesproken want hij is al lang naar huis weggestuurd.
En wie is er nu over ? de overgebleven jonge werknemers natuurlijk. Maar wonder op wonder, veel jongere werknemers zijn net zo ongeschikt omdat ze het niet meer volhouden.
Worden die nu ook naar huis gestuurd ? Daar twijfel ik aan want anders zullen er nog op de werkvloer weinig overblijven.
De oude werknemer moest gewoon de weg ruimen zomaar zonder pardon alleen omdat een minister van sociale zaken dacht dat hij even kan scoren door dit allemaal toe te staan.
Intussen zit de oude werknemer buiten zijn schuld thuis al jaren thuis met alle nare persoonlijke en maatschappelijke gevolgen hiervan.
Een echte schande dat een land met een regering en een minister die alleen aan zichzelf denkt zo ver kan gaan.

Volgens mij kan je bijna niet meer spreken van een individueel probleem als er zoveel mensen voorkomen met een burn-out. Daarmee wil ik zeggen: de oorzaken van de problematiek wordt steeds gezocht en belegd bij de persoon die de burn-out heeft. Er moeten copingstrategien worden aangeleerd en therapien gevolgd, met als basis: jij hebt een probleem en moet ermee leren omgaan en vanaf komen. Ik heb zelf ervaring in de hulpverlening aan mensen met deze problemen, en ik ben het hiermee niet meer helemaal eens. Zeker moet een persoon met een burnout aan zichzelf werken, aan coping. Maar het is ook duidelijk dat in veel organisaties de bedrijfscultuur en manier van werken moordend is geworden. Volgens mij moet hier veel meer naar gekeken worden, en moeten mensen ook richting hun leidinggevenden en andere overhead sneller aangeven dat het niet verder kan. Maar dit gebeurt nog te weinig. Ik pleit voor een revolutie van de werknemer, stand up for your right zou ik zeggen, en laat je niet door een werkgever in een hoek duwen alleen maar omdat je je hypotheek moet kunnen betalen.

Burn-outs zijn gecompliceerde zaken die enorm afhankelijk zijn van individuele situaties. Invloeden van je ouders, werk, relatie, vrienden hebben allemaal een bijdrage op het resultaat.

De verwachtingen vanuit familie, vrienden, kennissen en omgeving zorgen ervoor dat een sociale druk wordt gecreëerd waardoor men eigen ambities helemaal uit het oog verliest.
Of dit nou gebeurd tijdens het volgen van een studie, of bij je eerste baan. Op een bepaald moment zal iedereen zich afvragen of hij/zij wel de goede keuze's heeft gemaakt.

Ik ben het eens met Peter van Veen, de realiteit is hard, en mensen moeten beseffen dat niet alles aangereikt wordt in het echte leven. Daarentegen is het verwachtingspatroon van vroeger niet te vergelijken met dat van nu. Zoals Henk aangeeft is dat een contrast opzich.

Vroeger moest je jezelf bewijzen binnen en bedrijf en groeide (als je goed presteerde) gestaag door naar hogere functies. Dat ging met grote schijven van tijd (jaren). Tegenwoordig zijn de starters en jonge werknemers veel sneller, met alles. Ze zijn interactief (digitaal), passen zich sneller aan, en leren ook sneller van de praktijk. Daarentegen willen ze door het hoge tempo zich ook snel ontwikkelen in hun carrière. Helaas komt hier de aap uit de mouw, want hier botst de oude garde met de nieuwe. Met deze confrontatie kan het gecreëerde sociale verwachtingspatroon (ouders, familie, vrienden, relatie, school, etc.) leiden tot een burn-out.

Kortgezegd, burn-outs zijn helaas niet onvermijdelijk. Mijn advies: doe waar jij zelf zin in hebt. Kansen zijn een ding, zolang je kiest voor wat jou gelukkig maakt, zal een burn-out het laatste zijn waar je je druk over moet maken.

Helaas kom ik de laatste tijd in mijn werk als csr coach ook steeds meer jongeren tegen met een burn out. Niet zo vreemd; als je ziet wat er tegenwoordig van je verlangd wordt. Iedereen moet kunnen multi tasken. Lummelen is uit den boze en dat terwijl juist af en toe niks doen zo broodnodig is voor het op peil brengen van je energiehuishouding. De druk op ieders schouders neemt met de dag toe. Mede daarom zie je ook zo veel meer jongeren die te veel van zichzelf vragen met alle gevolgen vandien. Prestatie, daar draait het om, en dat begint al op de kleuterschool. Als we nu met z'n allen gaan leven vanuit ons hart, onze passie, zonder elkaar en onszelf zo op de huid te zitten dan wordt iedereen daar beter van. Wellicht een goed voornemen voor 2011; waar ligt jouw passie?

"Keuzes maken, grenzen stellen, niet aan andermans verwachtingen willen voldoen, weerbaarder zijn, beter met tegenslagen omgaan, en doen wat je gelukkig maakt." Allemaal zeer nuttig advies. Vooral in deze snelle wereld. Niet alleen voor twintigers trouwens: ook voor dertigers, veertigers en zelfs vijftigers. Ik ontmoet ook veel senior professionals die hiermee kampen.
Maar om het in praktijk te brengen, is nog niet zo makkelijk. Vooral jonge mensen, pas afgestudeerd of bezig met de eerste of tweede ‘echte’ baan, leven de laatste jaren in een draaikolk van informatie, die ze moeten opnemen en kunnen ophoesten. Kennis verwerven, verwerken en vervolgens toepassen om te kunnen presteren. Vaak binnen logge organisaties die ook worstelen om de verandering bij te benen. Het is spannend. Het is druk. Het gaat snel. Er is eigenlijk geen tijd om erbij stil te staan.
Terwijl ik ervan overtuigd ben dat dáár precies de crux ligt. Juist nu, aan het begin van je carrière, ruimte creëren om een pas op de plaats te kunnen maken en te recapituleren. Wat is je drive? Wat zijn je waarden en overtuigingen? Hoe ga je daarmee om? Hoe kom je over op anderen? Wat wil je bereiken en hoe wil je daar komen? Kortom, de juiste vragen aan jezelf stellen. Zo bouw je een stevige bron van zelfkennis op om de juiste keuzes te kunnen maken. Om je zeker en met zelfvertrouwen aan te kunnen passen aan de snel veranderende wereld.
Dit kan een houvast zijn en een hoop stress en onduidelijkheid wegnemen nú, en op het toekomstige carrièrepad.

Iedere burn out heeft zijn eigen oorzaken, ieder mens met een burn out zijn eigen verhaal.
Ik vind het erg bot en kort door de bocht om vast te stellen dat het komt omdat twintigers 'watjes' zijn, gewend zijn om alles te krijgen wat ze willen en nooit keuzes hoeven te maken.
Er zijn ook twintigers die die, voordat ze 25 zijn, al 14 jaar mantelzorg hebben verricht, hun HAVO diploma gehaald hebben en twee HBO studies hebben afgerond, terwijl ze werkzaam zijn in verzorgingstehuizen, als vrijwilligers en tegelijkertijd verschillende jeugdtrauma's proberen te verwerken en gezonde copingsstrategieën aan te leren.

En die raken dan gek genoeg burn out ja..

@Burnoutje
@Jeroen
@Peter van Veen
zie hier mijn reactie:http://post.ly/1UGou. Ik noem jullie alle drie

Spijtig hoe heer van Veen reageert, want met een dergelijk antwoord schiet niemand iets op. In plaats van te veroordeling, is het beter om het probleem beter te leren begrijpen en af te vragen wat er daadwerkelijk mis is. Het is helemaal niet relevant om verwijzingen te maken naar na-oorloogse praktijken: de situatie is totaal veranderd. Juist omdat de illusie wordt gewekt dat je tegenwoordig alles kan zijn wat je wilt worden, worden jonge werknemers gedwongen door familie, vrienden, de maatschappij en zichzelf om iets te worden wat vaak niet realistisch en alleen leidt tot teleurstelling. Keuzes maken, iets wat juist teveel moet worden gedaan, in tegenstelling tot de ‘babyboom’-periode: Toen gold gewoon dat je moest werken en verder zat je dan gebakken. Tegenwoordig moet je zorgen dat je je dusdanig profileert zodat je een nieuwe verlenging van je contract krijg. Vaste contracten zijn zeldzaam. De verhevenheid van meneer t.o.v. jonge werknemers is ook jammer. Het lijkt ook alsof heer ven Veen zelf een ‘niet zo spannende’ baan heeft gehad en het wel jarenlang volhield, en zich nu een echte held voelt in vergelijking met deze ‘watjes’. Meer nuance zou niet onsierlijk zijn.

Werkelijk bizar wat een kortzichtigheid de heer van Veen tentoonspreid.
Ik, net 30, heb een burnout gehad toen ik afstudeerde aan het hbo.
Desalniettemin toch gehaald binnen 4 jaar. Daarna master, ook binnen de gestelde termijn gehaald (2 jaar) ondanks zware RSI klachten. Vervolgens aan het werk op universitair niveau binnen het bedrijfsleven in banen met veel verantwoordelijkheid. Dit met 1 jaar werkloosheid tussen deze banen vanwege cvs (chronisch vermoeidheidssyndroom), maar teruggevochten en een nieuwe balans weten te vinden. En nu ga jij mr. Veen, verwende babyboomer met je ene studie waar je 10 jaar over hebt gedaan en de carriere die je hebt opgebouwd in een tijd waarin de snelheid van werken werd bepaald door de snelheid van briefpost, twintigers en dertigers watjes noemen? Erg zwak! Deze mensen lopen allemaal rondjes om jou en dat moet wel, want ze moeten je pension gaan betalen! Dus een beetje respect lijkt mij meer op zijn plaats!

Ik signaleerde dit probleem al eerder; ik studeerde in 2006 af op het onderwerp Stress onder studenten. Ik werd soms uitgelachen. Nu word ik ingehuurd om trainingen te geven aan studenten. Stress-reductie, assertiviteit, plannen en organiseren. En niet alleen studenten, ook aan docenten en medewerkers, scholieren van middelbare scholen.
Stress is van alle tijden. Al is de aanleiding van de stress nu anders als toen.
Nu willen we er mee omgaan, maar niet iedereen is even stressbestendig. Iedereen heeft andere grenzen. Vind je eigen weg, doe iets wat je leuk vind, trek je eigen plan. Wat is er mis met part-time werken? Liever part-time en gezond & gelukkig, dan full-time en altijd ziek & futloos. En weet je niet wat je leuk vind? Geen probleem; begin gewoon en probeer. Balans vinden tussen lief zijn voor jezelf en jezelf uitdagen en stimuleren.
Succes!

@ Lonneke, soms kun je niet kiezen voor part-time... omdat je anders de rekeningen niet kunt betalen. Hoe kies je dan voor jezelf? Je wordt gedwongen om te kiezen voor full-time werk, en zeker in bepaalde branches, en nog meer als man, wordt het je onmogelijk gemaakt te kiezen voor part-time werk. Het 'hoort' immers dat je 40 uur in de week werkt... en in vele functies ook nog dat je 'flexibel inzetbaar bent' wat in de praktijk betekent dat je een project afmaakt, ook al is de consequentie dat je die avond pas láááát thuis bent en de volgende ochtend gewoon weer om 7 uur op moet.
Het is niet onmogelijk, dat zeg ik niet, maar het wordt je wel heeeel moeilijk gemaakt om voor jezelf op te komen... (en als je dan een burnout krijgt, zoals mijn man, word je er meteen uitgegooid door je baas, omdat je het werk niet aan zou kunnen).