De overheid ziet alles - en wij vinden het best?
Brother wordt steeds bigger
Auteur: Hugo Logtenberg
|
15-01-2008
| Reacties: 9
|
 Mail dit artikel
Wat weet de overheid van ons? Bijna alles, dankzij digitale middelen en ruimere opsporingswetten. Met al die gegevens kan ze naar hartelust goochelen in de strijd tegen criminaliteit en terreur.
De voordeurbel rinkelt. Renate Tromp schrikt wakker. Opnieuw klinkt de bel. Ze kijkt op haar wekker, de honden blaffen inmiddels onophoudelijk. Het is iets voor zessen, buiten is het donker. 'Schrik niet', klinkt het van beneden als haar vriend Bas uit het raam van hun Haarlemse woning naar beneden kijkt. Voor de deur staan zes agenten, op de stoep drie politieauto's. 'Ik dacht dat ze me iets vreselijks kwamen melden', zegt Tromp. Dat blijkt ook het geval, alleen is de boodschap verrassend. De agenten houden haar aan vanwege 'een bedreiging', zegt een van hen. Met die mededeling moet ze het doen.
Onder toeziend oog van een agent mag Tromp haar pyjama verruilen voor een joggingbroek en een trui. Ondanks hevig protest van Tromps vriend wordt ze meegenomen voor verhoor. 'Uit pure onmacht begonnen we allebei te huilen', zegt Tromp. 'Je weet niet wat je overkomt. Het klinkt bizar, maar je gaat echt aan jezelf twijfelen.' Voordat ze in het plaatselijke politiebureau in een cel verdwijnt moet ze niet alleen haar schoenveters maar ook het touwtje uit haar joggingbroek afgeven. Na vijf uur zwaait haar celdeur open. Eindelijk kan ik mijn verhaal doen, is de gedachte van Tromp. Ze wordt echter overgebracht naar het politiebureau van Hilversum. Terwijl ze met één hand haar broek ophoudt wordt ze naar een politieauto begeleid. Haar vriend volgt haar in hun auto.
In Hilversum hoort ze waarvan ze wordt verdacht. Een bekende Nederlander - naar later blijkt tv-presentatrice Chazia Mourali - heeft hier aangifte gedaan. Ze is met de dood bedreigd. De afzender: Renate Tromp. Dat blijkt volgens verantwoordelijk rechercheur Nauta uit opgevraagde telefoongegevens. Tromp weet niet wat ze hoort. Hij overlegt haar een computeruitdraai van Orange als bewijs. Op de print herkent ze haar oude adres. Het mobiele nummer dat er achter staat, zegt haar echter niets en van de diensten van Orange heeft ze nooit gebruikgemaakt. 'Toen dacht ik: nu moet ik rustig blijven, want dit klopt niet.' Ze kijkt Nauta aan en zegt: 'Zes jaar geleden is mijn auto gestolen met daarin mijn paspoort. Misschien zijn die gegevens misbruikt.' Daarop wordt ze teruggebracht naar haar cel.
Een halfuur later verschijnt Nauta in de deuropening. Tromp kan gaan, de rechercheur gelooft haar verhaal. 'Het was een traumatische ervaring', zegt Tromp. 'Mijn vertrouwen in de overheid als medestander, als beschermer is weg.' De klacht die ze bij het Openbaar Ministerie indient met een eis tot schadevergoeding wordt ongegrond verklaard. Alleen excuses zijn haar deel. Wat er exact is misgegaan, wordt nooit opgehelderd.
Matige privacybescherming
Met de privacybescherming in Nederland is het maar matig gesteld, meldden Britse en Amerikaanse onderzoekers begin januari, en bovendien is de situatie slechter dan in 2006. Nederland haalde vorig jaar een 2,1 op een schaal van 1 tot 5. Een jaar eerder was dat 2,3, aldus het Britse Privacy International en het Amerikaanse Electronic Privacy Information Center. Zij onderzoeken sinds 1997 jaarlijks hoe het internationaal is gesteld met de privacy. Ook in de vergelijking komt Nederland er bekaaid af. Op een ranglijst van 47 landen, waaronder de hele EU, eindigde Nederland op de eenentwintigste plaats.
Volgens de onderzoekers is de slechte score onder meer te wijten aan de recent ingevoerde identificatieplicht, de wettelijke mogelijkheid om telefoongesprekken af te luisteren, cameratoezicht en de bewaarplicht van internetgegevens.
Het verhaal van Renate Tromp, ten tijde van voornoemd voorval in 2004 communicatieadviseur bij een farmaceutisch bedrijf, zegt iets over de snelheid waarmee overheidsdiensten ons (vermeende) handelen inzichtelijk kunnen maken. Door nieuwe en verruimde opsporingsbevoegdheden (zie het kader 'Inbreuk op de privésfeer') kan soms met één aanvraag van privégegevens onze levenswandel worden blootgelegd. Zeker nu steeds meer gegevens worden geregistreerd. 'Dat levert grote voordelen op', zegt jurist Bart Schermer, gepromoveerd op de verhouding tussen privacy en de opsporingsmogelijkheden van geavanceerde software. 'Met de toekomstige ov-chipkaart bijvoorbeeld worden verkeersstromen in kaart gebracht waarop de NS zijn vervoerscapaciteit kan afstellen.'
Toch kleven er nadelen aan het feit dat de overheid kan beschikken over grote hoeveelheden data. Bijvoorbeeld omdat er blind vertrouwen in die gegevens is, zoals in het geval van Renate Tromp, zegt Schermer. 'De opsporingsmogelijkheden zijn nu nagenoeg eindeloos. Maar kwalitatief zijn ze nauwelijks verbeterd, want menselijk handelen blijft nodig.' Een simpel voorbeeld illustreert dat: wie aanvankelijk via Google zocht op 'specie' kreeg geen hits voor cement, en de zoekterm 'parlement' leidde niet naar de Tweede Kamer. Software ontbeert juist de menselijke vaardigheid tot associatief denken. Daardoor werd geen verband gelegd tussen de diefstal van Tromps papieren en het mogelijke misbruik daarvan.
Verzameldrift
'Een ander probleem van de razendsnelle groei van die berg data is de verwerking van de informatie', zegt kenner van veiligheidsdiensten Roger Vleugels. Illustratief is de arrestatie van leden van de Hofstadgroep in de Haagse Antheunisstraat, in november 2004. Dankzij afluisterapparatuur waren er geluidsopnames waarop zij met elkaar bespraken hoe ze een explosief in het trappenhuis zouden gooien als de politie zou komen. Die geluidsband was op het moment van de arrestatie, maanden na de opname, echter nog niet uitgewerkt. Leden van het nauwelijks beveiligde arrestatieteam raakten ernstig gewond toen een van de verdachten een handgranaat gooide.
Wat weet de overheid van ons? Dat is de vraag die bovenstaande voorbeelden oproepen. 'Veel', antwoordt jurist Schermer. 'Erger is dat de overheid zelf niet weet hoeveel ze van ons weet als ze alle bestanden zou koppelen.' Naast overheidsbestanden als het kadaster, schuldregistratie en persoonsgegevens hebben politie en justitie namelijk in toenemende mate toegang tot externe databestanden als die van telecomproviders. Het leidt tot een verzameldrift waarin de overheid nagenoeg vrij spel heeft.
Dat is op te maken uit het rapport Data voor daadkracht dat minister Ter Horst van Binnenlandse Zaken in augustus 2007 met tegenzin prijsgaf aan de openbaarheid. In het rapport concludeert de Adviescommissie Informatiestromen Veiligheid: 'Er bestaat geen totaaloverzicht van de bestaande wet- en regelgeving met betrekking tot het inwinnen van gegevens uit externe databases.' Bovendien is het 'niet mogelijk inzicht te verkrijgen in de consistentie en de samenhang van die wet- en regelgeving'.
Dat verbaast de Tilburgse hoogleraar strafrecht Theo de Roos niet. 'Het is een jungle geworden', zegt hij. 'Omdat niet, zoals zou moeten, duidelijk is wie er bevoegd is om onder welke condities wat te doen met welk doel, genieten burgers steeds minder bescherming tegen de overheid.' En daarmee is de pijn voor de overheid nog niet geleden. 'Het inwinnen van gegevens uit externe databases voldoet niet aan daaraan te stellen normen', vervolgt het rapport. Zo bestaat er 'onvoldoende inzicht in de mate waarin inlichtingen- en opsporingsdiensten zich houden aan geldende regels'. Verontrustend, vindt De Roos. 'Want daardoor is onbekend hoe vaak en in welke mate de privacy van burgers wordt geschonden.'
Proactief opsporen
Doordat de meeste onderzoeken zich onttrekken aan onze waarneming vormt de driekoppige Commissie van Toezicht van de Algemene Inlichtingen en Veiligheidsdienst (AIVD) de enige controle. 'Op papier althans', zegt De Roos. 'In werkelijkheid krijgt zij op gezette tijden op een abstract niveau informatie over het functioneren van de dienst.' Kortom, de digitale strijd tegen criminaliteit en terreur heeft plaats in het donker, waarbij onduidelijk is wie wat mag, wie wat doet en waar privégegevens blijven. Bovendien: een scheidsrechter ontbreekt.
'En dan gaat het in Nederland, voor zover bekend, nog voornamelijk om "reactieve opsporing" ', zegt jurist Schermer. De overheid verzamelt informatie nadat een misdaad is gepleegd. Het is echter een kwestie van tijd totdat onze overheid, in navolging van de Amerikaanse, 'proactief' gaat opsporen, voorspelt Schermer. 'Dat betekent dat ze gaat grasduinen in de onmetelijke berg gegevens die ontstaat doordat databestanden worden gecombineerd, om zo potentiële verdachten in kaart te brengen. Eet je halal, ga je naar de moskee en studeer je scheikunde? Dan ben je potentieel verdacht.'
'De politie vraagt uw aandacht: uw gsm bevond zich op 17-02-07 in Amsterdam in de omgeving waar Nedim Imac werd vermoord. Heeft u informatie, bel dan 0800-6070.' Deze sms ontving Sami Sarican op 6 november jongstleden. Sarican is eigenaar van Bir Bey, het Turkse restaurant waaruit Imac net naar buiten was gelopen toen hij kort na middernacht werd doodgeschoten. 'Maar waarom krijg ik een sms van de politie?', zegt Sarican geïrriteerd. 'Het voelt alsof je een chip in je reet hebt en ze je zo voortdurend in de gaten houden. We leven toch in een democratie?'
Sarican is niet de enige die de politie-sms kreeg. In een poging de moord alsnog op te lossen verstuurde de nationale recherche tienduizend sms'jes naar mobiele telefoons die door een zendmast in Osdorp werden geregistreerd op het moment van de moord. 'Alsof ik nog weet wat ik acht maanden geleden deed', zegt Krijn Zijlstra, die de sms ook kreeg. 'Ik dacht eigenlijk dat het een poging was om me voor een euro per minuut naar dat nummer te laten bellen.'
Zijlstra negeerde de oproep, net als de overgrote meerderheid van de geadresseerden. 'Daar is niet uit af te leiden dat het geen succes is', zegt recherchewoordvoerder Wim de Bruin. 'Want zelfs als er helemaal niet was gereageerd, weet je als politie zeker dat je er alles aan hebt gedaan.'
Die gedachte past naadloos in de opvatting van de voorstanders van ruime(re) opsporingsbevoegdheden: baat het niet, dan schaadt het niet. Van schending van de privacy is volgens De Bruin geen sprake. 'Ik ontvang liever een sms van de politie dan alle spam die dagelijks in mijn mailbox zit.'
sms-bommen
Maar er zit wel een adder onder het gras. De telefoongegevens die providers onder dwang afstaan, worden geruime tijd bewaard. Ze kunnen worden vergeleken met die van andere 'sms-bommen', zo bevestigt De Bruin, om doublures te traceren, en daarmee potentiële verdachten. 'Dat is dubieus', vindt hoogleraar strafrecht De Roos. 'Door middel van een opsporingsbevel is van veel onschuldige mensen informatie verkregen die wordt bewaard voor toekomstige zaken. Daarmee worden de grenzen van de strafzaak overschreden.'
Shady Azam, die de sms ook ontving maar op ruime afstand woont van de plek waar Sarican werd vermoord, vindt dat geen probleem. 'Als de politie daarmee boeven kan pakken, vind ik het goed.'
In die gedachte staat Azam niet alleen, leren tal van recente onderzoeken. Een ruime meerderheid van de Nederlanders vindt privacy ondergeschikt aan de strijd tegen het kwaad. Nederland als privacyparadijs bestaat niet meer. 'Sinds begin jaren negentig is de bescherming van de persoonlijke levenssfeer in verval geraakt', zegt hoogleraar regulering van technologie Bert-Jaap Koops. 'Tot die tijd werd het gebruik van cameratoezicht gezien als een grove inbreuk op de persoonlijke levenssfeer. Nu eisen veel burgers camera's op iedere hoek van de straat.'
Anders dan vaak wordt gedacht, vormen niet de terreuraanslagen van 11 september 2001 het keerpunt. Veel van de huidige, verruimde wetgeving werd al in de jaren negentig ontworpen in de strijd tegen de criminaliteit, die dankzij technologische ontwikkelingen steeds professioneler werd. De aanslagen in Amerika in 2001 en de moord op cineast Theo van Gogh in 2004 versnelden die wetgeving. De behoefte aan privacy heeft plaatsgemaakt voor de roep om veiligheid, stelt Koops. 'Veel mensen denken bij antiterreurmaatregelen toch: Hèhè, eindelijk worden die terroristen aangepakt. En ik heb niets te verbergen dus mij overkomt dat niet.'
Die gedachte is een breed levende misvatting, zegt Jacob Kohnstamm, voorzitter van het College Bescherming Persoonsgegevens. 'Je weet namelijk niet wie de zoekcriteria opstelt, wat ze zijn en dus ook niet of jij daaraan voldoet.' Het gevaar dat dreigt, zegt Kohnstamm, is 'een overheid die alles van je weet zonder dat jij dat weet'. Daarvan zijn etnische minderheden het eerst de dupe, vult strafrechtadvocaat C. Boonman aan. 'Een paar jaar geleden werd een cliënt van mij, een Iraanse man, aangehouden en in zijn blote billen naar het politiebureau in Arnhem gebracht.' Boonmans cliënt bleek onschuldig. De man wil niet met Intermediair praten. Boonman: 'Hij wil er niet meer aan worden herinnerd. Het is een traumatische ervaring voor mijn cliënt en zijn Nederlandse vrouw geweest. Ze hebben na het incident zelfs moeten verhuizen, want door buurtgenoten werden ze meteen veroordeeld.' Over de hoogte van de schadevergoeding die zijn cliënt van de Nederlandse staat ontving, wil Boonman niets zeggen.
1984
Wie op bezoek gaat bij het College Bescherming Persoonsgegevens (CBP), moet zich niet alleen legitimeren maar ook zijn telefoonnummer achterlaten. 'Voor het geval u uw bezoekerspas per ongeluk mee naar huis neemt', verduidelijkt de portier. CBP-voorzitter Kohnstamm lacht ongemakkelijk als hem de toegangseisen worden voorgelegd. Ook bij het toezichtorgaan op de privacy valt nog het nodige te verbeteren, geeft hij toe. Toch zegt Kohnstamm tevreden te zijn over de progressie die het CBP boekt. 'We merken dagelijks dat overheidsinstanties zich steeds meer bewust zijn van onze aanwezigheid. Daarnaast heeft de Tweede Kamer onlangs ons budget van vijf miljoen euro met een miljoen verhoogd. Dat is een teken van vertrouwen in ons als toezichthouder.'
Maar dat de politieke aandacht voor het belang van privacy gering is, erkent ook Kohnstamm. Schertsend: 'Wat dat betreft zou een grootschalig privacyschandaal ook in Nederland welkom zijn.' Daarmee doelt hij op Groot-Brittannië, waar de overheid de afgelopen maanden onder meer de kinderbijslaggegevens van 27 miljoen burgers, de gegevens van drie miljoen kandidaten voor het theorie-rijexamen en de gegevens van een onbekend aantal gedetineerden kwijtraakte. In Nederland roeren vooralsnog alleen de links-libertaire oppositiepartijen GroenLinks en D66 zich steevast in het debat. 'We moeten ons in de strijd tegen terreur niet te veel bezighouden met juridische beren op de weg. Het recht op privacy is naar onze mening ondergeschikt aan veiligheid', zei toenmalig CDA-fractievoorzitter Maxime Verhagen in 2004. Om te vervolgen: 'De ijzeren regel van het strafrecht "Beter tien schuldigen op straat dan één onschuldige in de cel", gaat niet op bij terrorisme.'
Die opvatting leefde breder in de politiek en dat maakte de weg vrij voor de ministers van Justitie Piet Hein Donner en Ernst Hirsch Ballin om het ene na het andere wetsvoorstel door de Kamer te loodsen. Wie denkt dat de alarmerende conclusies van het rapport Data voor daadkracht leiden tot een ruk aan de noodrem heeft het dan ook mis. Minister Ter Horst ziet zelfs 'geen aanleiding tot verder onderzoek'.
'Onbegrijpelijk', zegt hoogleraar strafrecht De Roos. 'Het is de hoogste tijd voor een pas op de plaats. Het is hard nodig dat de effectiviteit van de bestaande wetgeving wordt onderzocht voordat verdere uitbreiding aan de orde is. Maar dat is een te moeilijke boodschap voor de politiek.' 'Onzin', zegt CDA-Kamerlid Sybrand van Haersma Buma. 'De opsporingsbevoegdheden worden niet verder verruimd dan nodig is. Maar we moeten beseffen dat om verdachte personen in een digitaliserende wereld in de gaten te houden, modernere opsporingsmiddelen zijn vereist dan een verrekijker.' Het is de bekende spierballentaal om te laten zien dat zogenaamd alles wordt gedaan wat mogelijk is, vindt GroenLinks-fractievoorzitter Femke Halsema. Ze verwijst naar George Orwells boek waarin de overheid uitgroeit tot een instantie die alles weet van haar onderdanen. 'Nog even en 1984 is echt minder fictie dan wij altijd dachten.'
Illustratie: Joost Overbeek
Sporen wissen
De mobiele telefoon, de verkeersnavigator in de auto, internet: gemakken die niet meer zijn weg te denken uit het dagelijks leven. Ze maken wel dat we overal digitale sporen achterlaten. In sommige gevallen is dat te vermijden. Anoniem surfen op internet bijvoorbeeld is lastig maar niet onmogelijk, zeggen deskundigen. Via anonymizer.com is het mogelijk om tegen betaling te surfen op internet terwijl je unieke Internet Protocol-adres (het 'IP-adres' waarmee computers met elkaar in verbinding staan en zijn te identificeren) onherkenbaar blijft.
Anoniem mobiel bellen is echter bijzonder lastig. Bijna alle moderne mobiele telefoons hebben een ingebouwde microfoon die nodig is om te communiceren. De microfoon staat door middel van signalen altijd in verbinding met een zendmast van de provider van de abonnementhouder. Op afstand kan, ook als de gsm is uitgeschakeld, de microfoon door derden worden geactiveerd en daarmee worden getraceerd. Alleen als de batterij uit het apparaat is gehaald, is dat onmogelijk.
Anoniem reizen blijft, ook met de ov-chipkaart, mogelijk, benadrukken de betrokken partijen. Daar moet wel een meerprijs voor worden betaald. Hoe hoog die is, is nog onbekend.
Inbreuk op de privésfeer
'Ieder heeft, behoudens bij of krachtens de wet te stellen beperkingen, recht op eerbiediging van zijn persoonlijke levenssfeer', vermeldt artikel 10 van onze Grondwet. Een greep uit die bij wet vastgelegde beperkingen:
In februari 2000 wordt de Wet Bijzondere Opsporingsbevoegdheden van kracht. Die legitimeert een officier van justitie om zonder tussenkomst van een rechter-commissaris verdachten te laten observeren, af te luisteren en af te tappen. Twee jaar later krijgt onder meer de Algemene Inlichtingen en Veiligheidsdienst (AIVD) die bevoegdheid ook.
Dankzij de Wet Vorderen Gegevens Financiële Sector (juni 2004) en de Wet Vorderen Gegevens Telecommunicatie (september 2004) kunnen opsporingsambtenaren informatie achterhalen over aan naam gekoppelde financiële transacties en gebruiksgegevens van bel-, mail- en internetgedrag.
Ruim een jaar later wordt de Wet Bevoegdheid Vorderen Gegevens van kracht waarmee bedrijven maar ook maatschappelijke instellingen kunnen worden verplicht hun gegevens ter beschikking te stellen.
'Toch kun je niet zeggen dat deze wetgeving de overheid nu ruim baan geeft', zegt hoogleraar informatica Hans Franken. 'Het bezwaar is de optelsom van alle nieuwe mogelijkheden.' Zo wordt in mei 2006 op Europees niveau besloten dat vanaf 1 januari 2008 al het (mobiele) telefoon- en e-mailverkeer van EU-ingezetenen (450 miljoen mensen) minimaal een halfjaar moet worden bewaard. Nederland doet dat op voorspraak van minister Ernst Hirsch Ballin van Justitie anderhalf jaar.
Daar blijft het niet bij. In augustus 2006 wordt het biometrisch paspoort (met daarin een op afstand af te lezen chip) ingevoerd, in november 2007 gevolgd door het Burger Servicenummer (BSN); de uitgebreide opvolger van het sofinummer. In 2009 zal de ov-chipkaart landelijk worden ingevoerd als vervoersbewijs. De benodigde persoonsgegevens worden door bijvoorbeeld de NS gebruikt voor commerciële doeleinden en kunnen door opsporingsbevoegden worden opgevraagd.
Wellicht ook interessant:
Meer artikelen in de rubriek
'Weekblad archief'
Reageer, print of deel dit artikel
Reacties op dit artikel:
Peerke | 18 januari 2008 (16:16)
Het voorbeeld van de SMS'jes lijkt een goed opsporingsmiddel, maar stel je voor, dat er tien van die SMS-bommen zijn verstuurd en een of andere goochemerd bij de politie denkt: "laat ik nu eens de frequentie van alle nummers in de 10 afzonderlijke moordzaken onderzoeken. Het gros zal op ��n uitkomen, een enkeling is toevallig twee keer in de buurt geweest, maar er is er ��n, die negen keer in de buurt is geweest.
Dit schijnt de volgende redenering te rechtvaardigen: de kans, dat een willekeurige mobiele telefoon in Nederland in de buurt van een misdrijf is geweest is per geval 1/100. Met
de binomiale verdeling kunnen we becijferen, dat de kans om bij 9 van de tien aanwezig te zijn geweest gelijk is aan 9,9 � 10^18, een kans op een tiende triljoen dus. Conclusie: hij heeft het in negen gevallen gedaan.
Met dit soort 'speelgoed' zullen vele nieuwe Luci� de B. geboren worden.
Wanneer je zo'n SMS'je krijgt, stuur dan een brief naar het OM met de verdragsteksten en wetteksten aangaande de eerbiediging van de priv�sfeer der ingezetenen. Laat massaal weten het hier niet mee eens te zijn.
Marcel | 21 januari 2008 (20:47)
GSM afluisteren zonder dat deze uitstaat? Lijkt me een broodje aap... Want anders zou het toestel als deze uitgeschakeld zijn, nog steeds in contact met de zendmast staan. Dit is niet het geval, want mijn accu loopt niet leeg. En anders graag een bronvermelding wellicht?
Guiseppe | 22 januari 2008 (20:42)
Het is een wonder dat we dit allemaal accepteren. In sommige landen m�g je niets zeggen over het beleid. Hier lijken we wel verlamd doordat we alles m�gen zeggen. Er wordt door de beleidsmakers all��n maar gedaan alsof het gepeupel reuze interessante meningen verkondigt. Wanneer komt het breekpunt waarbij de mensen massaal de straat opgaan? Ps. Voorzichtig omgaan met de eye-catchers in het artikel. In dit geval de bewering over uitstaande gsm's. Ik heb over die bewering mijn twijfels. Ook heb ik eens gelezen dat een route navigator (bijv. TomTom) een anoniem aparaatje zonder ID is en uitsluitend signaal ontvangt, niet zendt.
Michel | 24 januari 2008 (12:07)
Marcel,
Dit is wel degelijk mogelijk en al langer bekend. Dit is met name bij de nieuwere toestellen met allerlei extra functies en is oorspronkelijk bedoeld voor updates vanuit de provider.
Dit kan ook met pc's die aangesloten zijn op een netwerk, deze kunnen door de beheerders op afstand aangezet worden. Dit komt doordat het toestel fysiek gezien niet helemaal UIT gaat. Als dit zo zijn zou je ook steeds je instellingen opnieuw moeten configureren. M.a.w. er staat constant een beetje stoom op je telefoon, genoeg om een signaal te ontvangen die de telefoon verteld uit te gaan.
Ik weet niet wat voor telefoon jij hebt, maar bij die van de rest van nederland gaat de accu ook in uit stand heel langzaam leeg (maar sneller dan wanneer de accu niet in de telefoon zou zitten)
Maurice | 30 januari 2008 (2:03)
Marcel, en ook de anderen: ga allemaal maar eens de film: 'the listening' kijken, dat is een zeer waarheidsgetrouwe film over het project 'Echelon'...en 'broodje aap' Marcel? Dat zeg je na het zien van die film nietmeer.
Bezoek ook eens de sites:
www.aquariusage.com
www.eqgen.nl
http://www.eqgen.nl/html/alternatief_informatiefolder.html
Joeri | 5 februari 2008 (7:23)
Ooit gehood van de RFID chip? Een chip die in je pasport zit en het mogelijk maakt om van een afstand gescand te worden. Radio Frequent Identification Device.. Kortom iedereen met de juiste hardware en software zal mij en uw persoonlijke gegevens kunnen lezen. De Staat zal altijd kunnen zien waar we zijn. Slechts een kwestie van tijd voordat ze het ding in je lijf willen planten. Dat allemaal in naam der veiligheid? Voor wie is die veiligheid eigenlijk? Voor het behoud van de staat of mijn persoonlijke veiligheid?
Jaap V | 18 februari 2008 (15:34)
"Maar dat de politieke aandacht voor het belang van privacy gering is, erkent ook Kohnstamm. Schertsend: ?Wat dat betreft zou een grootschalig privacyschandaal ook in Nederland welkom zijn.' Daarmee doelt hij op Groot-Brittanni�, waar de overheid de afgelopen maanden onder meer de kinderbijslaggegevens van 27 miljoen burgers, de gegevens van drie miljoen kandidaten voor het theorie-rijexamen en de gegevens van een onbekend aantal gedetineerden kwijtraakte."
Ach, "kwijtraken" hoeft helemaal niet. Wij hebben onze zorgverzekeraars die onze zorgverzekerings-gegevens (naam, geboortedatum, BSN, etc.) beschikbaar stellen aan (naar schatting) zo'n 80.000 landgenoten. Iedereen heeft wel een "kennis" die naar die gegevens kan kijken. Dat mag natuurlijk niet. Ik heb drie fiets-sloten en fietsen stelen mag ook niet.
Maaike | 21 april 2008 (15:51)
Over precies dit onderwerp staat er nu een goed besproken nieuw toneelstuk in de theaters: Surrender, van The Glasshouse/productiehuis Brabant/ Kees Noorda, met Titus Muizelaar in de hoofdrol.
Staat op 2 en 3 mei in Haarlem (Toneelschuur).
Gaat dat zien!
Of kijk op www.surrender.nu voor meer info.
petervanderlichte | 11 augustus 2011 (21:35)
Privacybescherming is recent weer volop in de picture. Het artikel van NRC 09.08 ( www.vanderlichte.wordpress.com) geeft aan hoe het met ons rechtssysteem kan gaan als je de media de vrije hand geeft.
|
