Intermediair Imago Onderzoek 2006

 Mail dit artikel

Academici en hbo'ers krijgen liever vrije dagen van hun baas dan bijdragen aan ziektekosten, pensioen en opleiding. Maar met die veranderende eisen kloppen ze nog steeds aan bij dezelfde werkgevers, Philips (opnieuw) voorop.

• Liever vrije tijd dan geld
• Eigen huis
• Inspirerend werk
• Kader: ‘Platte tv’s, Senseo, de biertap: dat spreekt mensen erg aan’



Tweet

Tijd is geld', wordt altijd geroepen als er harder moet worden gewerkt. Jonge hoogopgeleiden nemen dat verband tussen tijd en geld dit jaar wat meer letterlijk: ze zien de beloning voor hun werk graag gedeeltelijk in tijd uitbetaald. Meer vrije dagen staan dit jaar bovenaan hun verlanglijstje in het gesprek over arbeidsvoorwaarden. Vorig jaar waren dat nog werkgeversbijdragen aan pensioen, ziektekostenverzekering en opleidingen: zekerheid in onzekere tijden. Het tij is gekeerd. Hoogopgeleiden willen nu niet alleen interessant en afwisselend werk waarin ze intellectueel kunnen groeien, maar ook ruimte voor een wervelend privé-leven. Ze zoeken op alle fronten naar kwaliteit.

Opvallend genoeg kloppen ze met die veranderde wensen nog steeds bij dezelfde bazen aan, zo blijkt uit het Intermediair Imago Onderzoek 2006 naar favoriete werkgevers. De grote multinationals blijven onverminderd populair. Zo heeft Philips zijn eerste plaats op de lijst heroverd op Shell, nu de nummer twee. De Rabobank steeg van de vijfde naar de derde plaats, ING en ABN Amro achter zich latend. Tussen hen in staat Unilever op de vierde plaats.

Ondertussen blijven non-profitsector en overheid oprukken in de algemene top-25. Het ministerie van Buitenlandse Zaken steeg drie plaatsen naar vijftien, de Belastingdienst komt nieuw de top-25 in. De politie blijft de meest populaire werkgever in de publieke sector en staat op dertien.

De zesduizend hbo'ers en academici met maximaal tien jaar werkervaring die in het (voortaan jaarlijkse) Intermediair Imago Onderzoek zeggen wat ze belangrijk vinden in hun werk, zijn dit jaar in meerderheid positief over hun kansen op de arbeidsmarkt. En terecht: nog nooit zijn er in Nederland zoveel openstaande vacatures geweest als nu. Het zijn er 219 duizend, berichtte het CBS onlangs. Na het eerdere record van 213 duizend in 2000 zette de dip in, maar die lijkt voorbij te zijn.

Toch oordelen de respondenten iets gematigder over 2006; vorig jaar hadden ze nog grootse verwachtingen. In het algemeen zijn de mannen optimistischer gestemd over hun kansen op de arbeidsmarkt dan de vrouwen. Starters oordelen het minst positief over hun kans op het snel vinden van een geschikte baan, ondanks de toename van traineeships en startersbanen. Desondanks denkt bijna driekwart van alle ondervraagde jonge hoogopgeleiden dat de markt zich volgend jaar gunstiger zal ontwikkelen.
De meeste ondervraagden kijken daarom de kat nog even uit de boom en maken geen aanstalten om ander werk te zoeken. Begin vorig jaar greep 22 procent zijn kans toen het aantal banen weer begon te groeien. Nu kijken de meeste hbo'ers en academici het even aan: nog slechts achttien procent is actief op zoek. Maar bij twee keer zoveel werknemers speelt de gedachte aan een andere baan wél door het hoofd.

Liever vrije tijd dan geld

Wie nu solliciteert of opnieuw gaat onderhandelen over zijn arbeidsvoorwaarden weet dat hij het zich kan permitteren om wat meer van de werkgever te vragen. Ook al blijven status en geld gewild, de helft van de werkenden vindt extra vakantiedagen het allerbelangrijkst ­ of ze nu man, vrouw of allochtoon zijn. Toch hebben dankzij de schaarste op de arbeidsmarkt vooral de mannen eurotekens in de ogen.

Op hun verlanglijstje zetten zij veel vaker dan vrouwen dat doen winstdeling en een leaseauto (42 procent van de mannen tegenover 26 procent van de vrouwen) en een prestatiebonus (35 tegenover 20 procent). Bijna de helft van de mannen denkt de komende jaren hard te kunnen onderhandelen over zijn salaris. Slechts een kwart van hun vrouwelijke collega's denkt er hetzelfde over; ruim eenderde van de vrouwen ziet dat niet gebeuren.

Gemiddeld genomen hebben vrouwen wel een lager salaris. Eenderde van hen verdient minder dan dertigduizend euro per jaar, tegenover eenvijfde van de mannen. Maar ja, van de mannen werkt ruim 70 procent fulltime, van de vrouwen nog geen 50 procent.

Eigen huis

Op zoek naar ander werk kijken de hoogopgeleiden direct naar de mogelijkheden om baan en vrije tijd te combineren. Al na het eerste werkjaar beginnen starters te denken aan kinderen; 45 procent van de vrouwen wil binnen vijf jaar een gezin hebben. Zij zetten er hun directe eigen belangen voor opzij. In plaats van winstdeling krijgen ze liever betaald ouderschapsverlof en een bijdrage voor de (toekomstige) crèche. Tegemoetkomingen in pensioen- en ziektekosten zijn onder alle ondervraagden even populair; 35 procent wil die zekerheid hebben. Want hoogopgeleiden vragen vooral om meer vrije tijd wanneer in hun andere behoeften al is voorzien.

Het eerste werkjaar streeft ruim de helft naar een eigen huis. Na vijf jaar is ruim een kwart daar nog mee bezig en dan wordt vrije tijd het belangrijkst.
Allochtonen vinden vaker dan autochtonen een bijdrage aan trainingen en vergoeding van de studieschuld belangrijk. Jonge hoogopgeleide allochtonen lijken bovendien leergieriger te zijn dan autochtonen. Ze vinden het belangrijker dat een organisatie kansen biedt om door te groeien en opleidingen te volgen. Maar dat studeren laten ze niet ten koste gaan van hun privé-leven; die balans vinden ze even belangrijk als de anderen.

Van geld en zekerheid zijn ze intussen ook niet vies. Twintig procent van de allochtonen ziet zijn salaris de komende vijf jaar graag groeien tot anderhalf keer zoveel; die wens leeft bij slechts zestien procent van de autochtonen.

Inspirerend werk

Kwaliteit, daar gaat het zowel starters als professionals dit jaar vooral om. Werk is daarin geen doel meer, maar een middel tot persoonlijke groei. Vrouwen en allochtonen dromen vaker dan autochtone mannen van een wereldreis en het vinden van spirituele diepgang. Maar in het algemeen geldt voor alle hoogopgeleiden dat ook de uren op kantoor inspirerend moeten zijn.
Toch hechten academici nog iets sterker aan interessant werk, boeiende collega's en zelfstandigheid dan hbo'ers. Die kiezen hun werkgever het meest uit op goede arbeidsvoorwaarden en baanzekerheid. Hbo'ers zijn sowieso iets traditioneler ingesteld. Op de vraag wat ze binnen nu en vijf jaar willen bereiken, antwoorden zij vaker 'trouwen' en 'kinderen krijgen'. Ook hebben ze minder ambitie om te gaan werken in het buitenland.
Van de academici wil juist een flinke meerderheid (64 procent) over vijf jaar het liefst intellectueel zijn gegroeid. Ruim de helft van hen wil dan echt een creatieve en noemenswaardige klus hebben geklaard.
De jonge hoogopgeleiden zijn vooral erg met zichzelf bezig. Een flink kwart van de wo'ers en 15 procent van de hbo'ers wil de komende jaren weliswaar graag een maatschappelijke bijdrage leveren, maar dat verlangen speelt een bijrol. En of een organisatie nu doet aan verantwoord ondernemen of niet, ze zoeken er hun werkgever niet op uit.

Lees hier meer over het Imago Onderzoek 2006 en hier over het Imago Onderzoek 2005.

Kader: ‘Platte tv’s, Senseo, de biertap: dat spreekt mensen erg aan’

Dertigduizend cv's ontvangt Philips Nederland jaarlijks, waarvan een deel ongevraagd. Het is dan ook niet verwonderlijk dat de multinational voor de derde keer de meest favoriete werkgever is in het Intermediair Imago Onderzoek. Het bedrijf houdt graag greep op dat sterke imago: bij een interview wordt directeur Harry Hendriks van Philips Nederland (zie foto) vergezeld van twee voorlichters. Hendriks: 'Een goed imago is belangrijk, het helpt om op de shortlist van kandidaten te komen.'
Acht van de tien jonge hoogopgeleiden denken bij Philips een aansprekende bedrijfscultuur te vinden, waarin ze onder goede arbeidsvoorwaarden (denkt 95 procent) heel interessante functies kunnen vervullen (93 procent) en aansprekende producten ontwikkelen (eveneens 93 procent). Hoe komt Philips zo populair? Hendriks: 'De slogan "sense and simplicity" heeft de herkenbaarheid van Philips vergroot: technologie kan zo simpel zijn als de doos waar het product inzit. Dat vinden kandidaten aantrekkelijk.

Wij leven van innovatie, ruim de helft van de omzet dit jaar bestaat uit producten die twee jaar geleden niet bestonden. Met onze platte tv's, Senseo en biertap, maar ook met de medische tak, werken we in verschillende markten die mensen erg aanspreken. En we zijn een internationaal bedrijf dat prijzen wint voor onder meer het beste duurzaamheidsbeleid. In zo'n dynamische omgeving wil iedereen wel werken.'
Dat klopt niet helemaal: 35 procent van de mensen die Philips van naam kennen, wil er niet werken, zo blijkt uit het Intermediair-onderzoek. Sommigen werken liever bij de overheid, een non-profitinstelling of een klein bedrijf. Toch is Philips favoriet voor banen in de ICT, techniek en logistiek, en tweede in de topvijf van favoriete werkgevers in de marketing, sales of consultancy.
'We zijn al lang niet meer puur een technologiebedrijf', zegt Hendriks. 'De Senseo is behalve een slim product ook een succesvol marketingconcept. Daarmee spreken we een brede businessgeoriënteerde groep aan.'
Het werven van harde bèta's blijft ook bij Philips een probleem. 'We halen zeventig procent van de toptechnici uit het buitenland.' Vrouwen vinden het bedrijf wél aantrekkelijk: 43 procent van de mensen die er graag zouden willen werken is vrouw.
Kan het imago ook té goed zijn en leiden tot te hoge verwachtingen bij sollicitanten? 'Er is inderdaad een badkuipeffect', erkent Hendriks. 'Werknemers komen met hoge waardering binnen. Na twee jaar neemt die af. Mensen met drie tot vijf jaar dienstverband gaan relatief vaker weg. Dan loopt de waardering weer op.' Immers, na een tijd krijgen mensen een realistischer oordeel over het werkende leven, zegt Hendriks. 'Dan gaan ze denken: 'Hé, bij Philips is het zo slecht nog niet.'