De kunst van het piekeren

Hallo,beste iedereen. Mijn reactie is dat ik reeds vanaf mijn 15de levensjaar dagelijks wordt geconfrontreerd met een zware piekerstoornis en sterk vastgeroeste patronen en gedachtencircuits heb die me een bepaalde levenswijze hebben bezorgd die mijn inziens sterk verschilt met veel andere personen in mijn directe ongeving. Ik heb het idee dat weliswaar de benaming piekeren zeker in bepaalde onderdelen op zijn plaats zit, echter het fundamentele verschil met denken beredeneren en analyseren toch echt goed in acht moet worden gehouden. Persoonlijk ben ik sinds enkele jaren actief bezig om van mijn vastzittende patronen het nut te maken en ik kan slechts zeggen dat het steeds positievere resultaten oplevert. Hetgene wat mij wel zeer sterk interreseert is welke is de specifieke reden dat iemand in zijn leven begint met denken of piekeren op een bepaalde wijze? Waar zit de oorsprong? Wat is de bron van het diepzittende probleem? Ik ben vast overtuigd dat dit te achterhalen is bij iedereen.

Matthijs

Piekeren zit er bij mij zelfs ingebakken. Oorzaak: een sterk dominante, vaak zelfs agressieve vader waarbij je niet snel iets goed kon doen. Gevolg: twijfelen over dat wat je deed en opnieuw twijfel als je het anders deed. In zijn ogen deed je het namelijk NOOIT goed. Hoe je het ook deed. De oplossing is dan je uit situaties terug te trekken, zelfstandig gaan werken en niet terugkoppelen of delen.. EN piekeren. Het spreekt voor zich dat je dat dan later in het werk ook vaak gaat opbreken. Piekeren, twijfel aan jezelf en je hebt de ideale mix voor een depressie of burn out. Hetgeen dan ook al een paar keer gebeurt is. Door schade en schande wijs geworden weet ik dat dingen meestal achteraf nooit zo uitkomen als ze vooraf lijken te zijn. Het gepieker daarover blijkt dan ook vaak verspilde energie geweest te zijn. Oplossing; een van de sleutels is verandering. Zoek naar werk wat een beejte op je nadelen "past"
Ook weet ik dat je bepaalde zaken wel eens dood kunt beredeneren en je perceptie van dingen de uiteindelijke analyse ook wel eens verkeerd inkleurt. Wel spijtig dat je daar op je 57e pas achter komt. Tips voor piekeren: ik hoor ze graag !

mijn reactie is dat ik van mezelf duidelijk weet dat ik een groot denker en filosoof ben en ontzettende diepgangen in alles creeer. Er zijn zeker sterke voordelen verbonden aan deze karaktereigenschappen en iedereen kan dit bij zich zelf gaan ontdekken die denkt dat hij dit kan en ook echt wil. Door piekeren gaat dit syndroom een eigen leven leiden maar het is zeker om te zetten in hetgeen ik in bovenstaande heb uitgedrukt en hoop dat anderen zich er ook in gaan verdiepen.

Hoi Matthijs,

Ik lees dit artiekel en schrijf mijn reactie midden in de nacht, dit omdat ik weer eens niet kon slapen. Waarom? Ik was aan het piekeren. En piekerde; hoe kan ik stoppen met piekeren. Dus ging ik even googlen en kwam ik terecht op deze site.

Nu las ik net dat jij jezelf een "groot denker en filosoof" vindt, die "ontzettende diepgangen in alles creeert". Nou Matthijs dat vind ik nou ook vaak van mezelf, maar je kunt jezelf de vraag stellen ofdat dat ook daadwerkelijk zo is. Onderschat je niet een beetje de niet-piekeraars, en overschat je niet jezelf?

's morgens wanneer ik wakker word zijn al die negatieve gedachten er, ik lig als het ware "vast" aan mijn bed. Eenmaal op gaat het weer goed, maar mijn spieren doen erg pijn van alle stress ik hoop dat ik het ooit kan stoppen.

Ik pieker ook altijd, heb er geen zin meer in wil ervanaf. Ik merk dat het bijna al mijn energie opeist. Ik blijf maar doorgaan kan er niet mee stoppen en waarover? Over van alles dat toch niet gebeuren gaat.
35 jaar ben ik nu en ben begonnen met piekeren toen ik een jaar of 6 ,7 was, zolang als ik mij kan herinneren denk ik dieper en dieper na.
En waarover dan??? Ik weet het niet meer.
Ik ga eens naar een psycholoog , heb dat nooit gedurfd.

Ik pieker ook constant. Het is ook steeds wat anders waar ik over zit te malen. Ik probeer controle te krijgen over mijn gedachten, maar dat valt niet mee. Als ik een dag vrij ben, ben ik feitelijk niet vrij, want van 's morgens vroeg tot 's avonds laat, zijn die gedachten er.
Net of ik vast in mijn hoofd zit,een gevangenis. Ook maak ik me veel zorgen over geld, of ik mijn baan houd en ben best obsessief daar mee bezig. Vorig jaar had ik een onzekere tijd op mijn werk en sindsdien heeft me dat 'gegrepen'. Heb weinig zelfvertrouwen in het leven mee gekregen en moet mezelf steeds moed inspreken.

Hoi,

Ik ben een jongeman van 26 en pieker sinds m'n 16de. Reeds tien jaar van m'n leven die ik aanvoel als verloren. Al zolang wordt m'n leven beheerst door piekeren. Ik heb al van alles geprobeerd: psychologen,cognitieve gedragstherapie, homeopathie, osteopathie, healing, meditatie,
Ik ben ten einde raad. Ik sta er mee op, ga er mee slapen en kom er mee wakker. Bij de geestelijke gezondheidszorg stelde men vast dat ik een obsessief-compulsieve dwangstoornis heb om te piekeren. Als ik probeer niet te piekeren probeert m'n binnenste alle argumenten boven te halen om toch maar te piekeren. Het is een strijd die ik soms tijdelijk win maar uiteindelijk moet ik weer het onderspit delven. Ook op het werk heeft dit al regelmatig problemen opgeleverd omdat ik niet aan het werken was maar aan het dwangpiekeren. Waardoor ik nog meer piekerde en nog meer stress kreeg. Nu heb ik het min of meer onder controle maar m'n geest probeert allerlei tricks uit te halen om me toch maar aan het piekeren te krijgen , vooral tijdens het werk en zelfs sporten want dan moet ik ook zogezegd 'presteren' wat dan weer met faalangst te maken heeft. Ook in sociale situaties kan ik plotseling angstig worden en de dwang krijgen om te piekeren tijdens conversaties vooral dan met meisjes waardoor ik nog nooit een serieuze relatie gehad heb ( hoogstens een paar weken) want welk meisje wil nu een jongen die onzeker is. Ze moesten eens weten wat er allemaal in me omgaat. Aan de andere kant om er toch een positieve noot in te steken vind ik het wel sterk van mezelf dat ik er toch in slaag een min of meer normaal leven te leiden met een job, leuke vrienden maar een relatie wat toch iets intiems is blijft zeer moeilijk voor mij.

Ook bij mij ligt de oorzaak voor het grootste deel in m'n jeugd waarin ik werd opgevoed door een strenge , autoritaire vader die me vaak kleineerde en affronteerde tot herhalens toe. Dat is al lang bijgelegd maar ik zit wel met de gebakken peren. Ook is gebleken dat erfelijkheid bij mij een rol speelt, met name een oorlogstrauma van m'n grootvader die ik met de genen zou meegekregen hebben. Hij is namelijk als 19 jarige gaan vechten aan het oostfront ( aan de Russische grens)

Ik heb altijd gezegd dat ik nooit aan medicijnen zou beginnen maar ik zie stilletjesaan geen andere uitweg meer. Hopelijk heeft iemand een andere oplossing.
In ieder geval, het doet me deugd te lezen dat ik toch niet de enige ben met dit probleem hoewel ik het geeneen van jullie gun natuurlijk.

Beste allemaal,

Erg herkenbaar wat ik hier allemaal lees. Een tip is wellicht om eens te kijken of je jezelf kan vinden in de term "hoog sensitief persoon" (hsp). Ik had hier nooit eerder van gehoord maar hier veel herkenningspunten en kwam tevens de oorzaak tegen van mijn gepieker. Hoog gevoelig= zenuwstelsel slaat sneller= druk maken.

Er zijn verschillende boeken over geschreven die voor mij best nuttig waren. Toch pieker ik nog steeds te vaak en ben ik te veel met de buitenwereld bezig. Wel heb ik een aantal vrienden die juist niet zo zijn. Dit geeft veel realiteitszin.

zomaar wat losse gedachten....

Dag Alex,

Ik heb ook reeds een cursus omgaan met hooggevoeligheid gedaan bij HSP Vlaanderen. Dit heeft me wel wat inzichten gegeven maar uiteindelijk kom ik telkens tot de vaststelling dat je het zelf moet oplossen. Ik ben nu juist op reis geweest en heb me geweldig geamuseerd en heb weinig gepiekerd omdat ik constant in gezelschap was en ook omdat ik echt van deze vakantie wou genieten en niet wou verknallen door zinloos getob. Nu ben ik terug thuis, begin terug te werken en voel ik jammer genoeg dat de neiging tot en het piekeren zelf langzaam maar zeker terug komt. Zeker als je alleen woont is de verleiding groot om terug te piekeren.

Ik heb veel meer energie dan vóór de reis omdat ik zo weinig gepiekerd heb. Voorlopig toch nog. Conclusie: het piekeren neemt veel energie weg. Maar zoals je inderdaad zei, relativeren is de boodschap en kijken in je omgeving. Die realiteitszin kwam bij mij ook op vorige week toen ik dag in dag uit bij m'n vrienden was die gewoon zorgeloos zijn.

Hoi piekeraars van Nederland,
Ik heb een leuke tip voor jullie. Probeer eens het volgende; Bij ALLE gedachten die regelmatig terugkomen stel je jezelf deze 2 vragen: 1. "Kán ik er iets mee?" Zo ja: ONMIDDELIJK DOEN óf opschrijven. Bijvoorbeeld: "Ik moet de tandarts bellen." Wanneer je niet gelijk kunt bellen, schrijf dan op een briefje dat je de tandarts moet bellen. De 2e vraag luidt: "Héb ik er iets aan?" En vraag je dit DIEP af, dus niet snel maar écht DIEP. Word ik er vrolijk van, gelukkig of juist niet? Is het antwoord op één van deze 2 vragen NEE, dan maak je er een PROP van en die gooi je in jouw (denkbeeldige) PRULLENBAK. Wégwezen, Wieberen! Geloof me; ik heb een aantal zelfhulpboekjes geschreven en deze tip 'de prop-prullenbak' werkt bij (bijna) iedereen. Ik wens je veel succes en ben erg benieuwd naar jullie reacties. Met hartelijke groeten,

Dag allemaal,

Heb met verbazing jullie reacties gelezen. Had namelijk zitten te piekeren of ik de enige was.. Wat mij opvalt is dat veel mensen een dominante vader hebben gehad. De mijne heeft waarschijnlijk autisme, kon mij nooit knuffelen of liefde geven maar wel om de gekste dingen superdriftig worden en dat goed laten merken.

Denk dat het zo kan zitten:
Je gaat meer opletten, probeert het 'op te lossen' en je slaat op wat 'niet goed' is om het in de toekomst te vermijden. Je voelt je schuldig, want een kind doet dat uit loyaliteit, dmv de afhankelijkheid. "waarom kan ik het niet eens goed doen?'

Je mag weten dat je er mag zijn. Als je dat tegen jezelf verteld heb je een mooie tegenhanger voor de piekergedachte. En inderdaad gewoon een rem erop, net als met een verslaving- want volgens mij is het een soort vlucht om inderdaad niet met de echte emotie geconfronteerd te worden, terwijl die veel korter kan duren dan het lijkt.
Nu moet ik het nog doen ook ;)

Ik ben in ieder geval blij dat ik veel herkenning heb; want heb me vaak alleen gevoeld ermee. Voelde me op een of andere manier verantwoordelijk voor zo'n vreemde vader.
Heb best veel verwerkt hoor, en hou van hem maar het is nog moeilijk dat hij geen vader kan zijn.

Gelukkig heb ik in de tussentijd het geloof gevonden. Het voelt echt als een vaste veilige bodem onder mijn voeten. Dat heb ik in mijn jeugd niet gehad. Mijn ideale Vader.

Veel sterkte allemaal! Liefs

Ik herken het zo erg..!! Ik ben een gevoelig iemand en een rasechte piekeraar.
Elke keer heb ik wel wat anders wat me dwars zit en meestal blijft zo'n onderwerp paar maandjes hangen. Eerst de opleiding wat wil ik nou? En moet ik dit dan mijn hele leven doen dus ben al 3 keer gestopt.
En dan kreeg ik gedachtes als
straks kan ik nooit werken.
Door al die gedachtes ben ik heel angstig geworden met als gevolg dat ik een piekerstoornis heb.

Ondanks dat ik weet dat ik een piekerstoornis heb, heb ik niet zoiets van ik hoef helemaal niet te piekeren want alles gaat goed toch?

Nu weer iets waar ik gek van word. Ik heb al 4 jaar een super lieve vriend is mijn eerste serieuse relatie want ik was 15 toen we kregen, jong dus. Alles gaat goed tussen ons doen leuke dingen gaan op vakantie enz enz.

Eerste drie jaar nooit gepiekerd tot ik in een periode kwam dat ik niet lekker in mijn vel zat en dus die piekerstoornis kreeg. Nu ineens pieker ik super veel.
ik denk al gauw wil ik dit wel? Ben ik geen persoon die vrij wil zijn? Maar wil mijn vriend ook weer niet kwijt want hij is super lief voor me.

Ik denk dat ik ook veel aantrek van buiten af. Al mijn vriendinnen zijn vrijgezel. Ik ga dan wel gewoon met hun stappen en alles en hoor dan al die verhalen hoeveel jongens ze wel niet gehad hebben en denk dan:O moet ik dat dan ook niet om gelukkig te zijn?

pff superrrrr vermoeiend!!! En ik snap wel dat mensen denken ach zeur niet zo, je hebt een lieve vriend .. Maar ja zo makkelijk zie ik het niet:(
(dit was mijn chaotische verhaal:P hahah)

Hoi Saskia,

Je was benieuwd naar reacties, hier heb je er 1: ik heb overal papier!
Ik houd op m'n werk lijstjes bij wat ik daar moet doen, stop post-it's in m'n agenda voor de dingen die ik thuis nog moet doen en thuis liggen ook meerdere stapels papier (ik heb rubrieken: boodschappen, financien, dingen voor 't huis, sociale verplichtingen enz...)
Ik had opschrijven namelijk zelf al bedacht als een manier om rust te krijgen maar m'n nachtrust is er niet beter op geworden. Ik ben ook niet 't type wat alleen opschrijft; ik voer de acties ook uit en ervaar een kort moment van ontspanning voordat ik me realiseer wat er nog meer moet gebeuren. Ik kan overal over piekeren, wordt m'n contract wel verlengd, wil ik dat wel, is mijn relatie wel goed, is mijn huis een goede koop, zal ik zwanger worden, wil ik wel kinderen enz....
Ik weet ook precies wat mijn fouten zijn: te hoge eisen aan mezelf stellen en teveel aantrekken wat anderen van me vinden.
Alleen: hoe verander ik dit?
-ik weet dat anderen ook met zichzelf bezig zijn en helemaal niet zo met mij;
-ik weet dat ik mezelf tot de orde moet roepen;
-ik weet dat dit alles (te)veel energie kost;
Deze wetenschap helpt mij niet!

Hallo allemaal,

Wat herkenbaar allemaal. De "slechte" jeugd is het enige wat ik niet herken. Maar wel het feit dat ik de lat erg hoog leg. Het stukje waarin aangegeven wordt dat personen die piekeren altijd rennen en slecht voor zich zelf zorgen dat is helemaal herkenbaar. Ik kan nooit eens tijd nemen om te ontspannen. Ik mis spontane onbeheersbare lachbuien. S nachts lig ik de piekeren maar moet ook zeggen dat wanneer het licht wordt het allemaal minder zwaar wordt. Maar de volgende nacht ga ik gewoon weer verder Het zit nu op een punt dat ik er maar voor zorg dat ik echt zo moe ben en bezig blijf tot ik echt als een blok in slaap val. En als je inderdaad kijkt of dat de irreele gedachten ook waarheid worden.....nooit dus en toch kan ik het niet los laten en pieker ik er gewoon weer op los.

Hallo allemaal

Ik ben ook en persoon die veel piekerd. Het is de grootste bezigheid van de dag. Ook ik heb psychotherapie gehad, doe aan ademhalen, probeer de stilte te ervaren. Maar het lijkt of het allemaal maar even werkt. Zijn er mensen die medicijnen hebben gebruikt? En zo ja heeft dit het denken verminderd. Kunnen jullie nu wat beter van het leven genieten?
Ik hoor het graag.

Groetjes van Winny

Wat een herkenning allemaal. Ik heb zwaar piekergedrag met vlagen en de neiging zaken enorm op te blazen. Ik ga veel om met hele makkelijke mensen wat zorgt voor veel relativering en van daaruit denk ik: het valt allemaal wel mee en waar maak ik me eigenlijk druk om....wanneer ik daarna alleen ben krijgen mijn gedachten weer vat op mij en gaat het weer mis.

Ik heb ook een tijdje zen beoefend (japanse meditatie) en dit werkte; ook hardlopen werkte. Het rare is dat ik me hiertoe moeilijk kan zetten en dat piekeren makkelijker is.

Ook heb ik met vlagen kalmeringstabletten; oxazopam geeft veel verheldering en een normaler denkpatroon. wel opletten want dit middel is verslavend in de lange duur. wel een oplossing om je in de zwaarste dieptes er even overheen te tillen...

zomaar wat tips.

Ik herken mijzelf wel in sommige reacties. Piekeren doe ik volgens mij al jaren, maar nu merk ik dat het de afgelopen 13 of 14 maanden flink is toegenomen. Ik pieker niet over één ding, maar over meerdere dingen. Hier word ik gek van. Ik bereik er inderdaad niets mee. Mede hierom wil ik op z'n minst minder piekeren. Het liefst wil ik natuurlijk helemaal niet meer piekeren, maar dat is misschien iets te hoog gegrepen. Toch valt een klein voordeel mij op: Ik ben nog jong (16 jaar). Vandaar dat ik dit probleem wil aanpakken nu het nog vroeg is. Een volwassene heeft denk ik meer zorgen dan een kind wat betreft financiën bijvoorbeeld. Een andere reden om het zo snel mogelijk aan te pakken zijn mijn schoolresultaten. Mijn schoolresultaten lijden er namelijk onder.

Vanavond luisterde ik naar het programma Forum op radio FunX Amsterdam. Een vrouw, Elysa Kramer, was aan de telefoon en vertelde over piekeren. Ik luisterde toen meteen aandachtig naar dat telefoongesprek. Ze heeft het goed uitgelegd en verwees de geïnteresseerden door naar de website www.piekervrij.nl. Via die site ben ik op deze site terecht gekomen trouwens. Elysa en een andere vrouw, Laura staan achter dit initiatief. Ik heb alvast wat rondgeneusd op deze website. Ik vind dat er wel goede informatie op staat. Deze site ga ik zeker regelmatig bezoeken!

Ha iedereen,
Ik heb zelf het boekje 'Beren op de weg, spinsels in je hoofd' gelezen. Het is op zich een interessant boekje, hoewel het veel open deuren bevat. Ik heb er best iets aan gehad omdat het wat methodes geeft om je gedachten minder zwaar te maken, te analyseren en te rationaliseren. Je kunt er vast een recensie over vinden op internet om te kijken of het iets voor je is.
Groeten,

Hallo allemaal,
Ik heb tot nu toe erg veel angst in mijn leven gehad en gepiekerd (erg veel over wat andere mensen over mij denken). Ook ik heb een dominante vader gehad die telkens boos op mij werd en ik ben gepest. Waar ik achter gekomen ben is dat ik bij mijn gepieker telkens erg boos op mezelf werd, omdat ik er niet uitkwam. Ik heb gemerkt dat door niet meer boos op mezelf te worden de angst en het gepieker erg zijn afgenomen. Het angst en het gepieker is er nog wel, maar ik wordt niet meer enorm angstig. Dit werkte bij mij niet in een keer, het heeft een tijdje geduurd voordat de angst minder werd.
Wat bij mij ook geholpen heeft is om bij het gevoel van angst niet naar oplossingen te zoeken, maar het gevoel angst er gewoon te laten zijn zonder er iets aan te doen. Daardoor gaat als het goed is uiteindelijk de angst weg (bij mij in ieder geval).

Hallo allemaal

Weet een ding: je staat hier niet alleen in. Veel mensen piekeren. Het wordt pas een probleem als je dat zelf zo ervaart. Erover praten met een deskundige, psycholoog kan heel goed zijn. Hij/zij kan op hele heldere wijze vragen stellen je zo inzicht geven over je eigen gedrag. Piekeren kan zowel negatief als positief zijn. Positief is als je je voorbereidt op bepaalde zaken, negatief wordt het als je door blijft malen over zaken waar je geen invloed op hebt. Het klinkt heel rationeel en dat is het ook,maar het is het gevoel wat vaak overheerst. Een pasklare oplossing is er niet,maar door middel van hulp van buitenaf krijg je inzicht en manieren om met het piekergedrag om te gaan en het hanteerbaar te maken.
Mij helpen de gesprekken met een psycholoog in ieder geval wel.

Echte oplossingen zijn dr dus niet? ik zelf begin van af ik wakker ben tot ik ga slapen. ik blowde me helemaal stoned al jaren lang. Nu nog maar iets minder. ik merk eigelijk geen verschil. Ik zelf denk dat het adhd is ofzo maarja ik ben geen doc. ik heb nu een afspraak gemaakt met een psycholoog. Ik hoop dat die me goed kan helpen
ik pieker over dingen die voor mij niet van toepassing zijn altans dat denk ik hehe
Het kost me heel m'n energie en ik merk dat ik in me zelf gekeerd ben . Ook in gezelschap pieker ik. Das echt zo vervelend want het staat letterlijk alles in de weg ik probeer veel te lachen maarja als je niks hebt om over te lachen dan houd dat snel op ik weet niet mensen ik raak er depri door en geiriteerd ik merk wel dat als ik ergens mee bezig ben dat ik ineens goede zin krijg tevens helpt het om te gaan internetten of een spannende film te kijken. Zoals ik het ervaar klinkt het toch anders als bij anderen maar een ding is zeker ik pieker dr op los !

Ik vind mijn gepieker veel energie kosten, en ik word er depri van. Ik hoop er mee te leren omgaan ,want ik heb twee pubers en dan maak je je pas veel zorgen.
Ook financieel en toekomst gebeuren. Te veel af en toe voor mij, want ik word en bang en moe van.
liefs ela

ik pieker van mijn 15 de ik heb ook al 4 jaar een vriend en die helpt mij enorm hard omdat hij nooit piekert over dingen ik pieker over dingen dat ik wel weet dat het niet zo is of niet gaat gebeuren maar denk er toch over bv. lesbisch zijn ik ben totaal niet lesbisch ik ben nooit aangetrokken tot vrouwen nooit verliefd geweest op vrouwen altijd mannen heb 4 jaar een vriend waar ik heel gelukkig mee ben. toch denk ik erover na terwijl ik weet dat ik het niet ben pieker ik er toch over dat beheerst soms mijn leven. ook bv. wanneer ik met mijn ogen moet knipperen das iets dom. maar als je er blijft op letten dan word je er zot van. ik wil dat dit mijn leven niet meer beheerst want ik heb alles om gelukkig te zijn er staat een mooie toekomst voor mij klaar een hele lieve vriend die mij steunt voor dik en dun mijn familie mensen dat mij graag zien mijn school. maar toch soms pieker ik nog. ik ben nu19 jaar iemand nog meer tips dat echt helpt?

Ik heb vooral last van piekeren als ik een relatie heb.
ik ga dan over de kleinste dingen zo'n groot probleem maken en dan komen er hele zware en negatieve gedachten in mij op. Ik heb mijn vorige relatie al verpest doordat ik steeds maar bleef piekeren over onzin en daardoor dan heel negatief werd, ik dacht er toen nog niet bij na dat het misschien mijn probleem was. Nu merk ik echter dat ik bij mijn nieuwe relatie weer dezelfde gedachtes krijg. Ik zit dus weer in een depressieve bui als ik bij mijn partner ben en ben bang dat ik deze relatie ook weer ga verpesten... heeft iemand tips voor mij?

Ik kan hier maar een ding zeggen, als het piekeren je langer dan 1 jaar overkomt neem dan echt een advies aan van iemand die niet meer te helpen is omdat ik er nooit aan wou dat het een aandoening was en dacht dat hoe harder ik ging werken en/of presteren ik het piekeren wel ooit de baas kon zijn.
ZOEK HULP!!!
Ik heb 2 x een burnout en 2 x een zware zenuwinzinking gehad ik ben nu ook nog eens fobisch en krijg ook last van paniekstoornissen, mijn lichaam kan ook de stress factor van 5 slapeloze jaren niet meer aan en mijn hart geeft het ook op, ik heb in November met zware hartritme stoornissen te kampen gehad waar ze onder narcose middels een defibrilator mijn hart hebben hersteld.
Ik ervaar nu intense pijnen om en rond mijn hart.
Ik ben 42 jaar en zie er van buiten fantastisch uit, van binnen ben ik waarschijnlijk 93 en dood op, kapot van de slopende laatste 20 jaar, ik kan er niet eens meer zijn voor mijn zoontje, dat is nu al te zwaar, nogmaals: DENK niet dat het zomaar ooit weg zal gaan, onderneem stappen en praat er over , lees, en RUST!!!!
Het is moeilijk maar als je te lang en te diep gaat ga je er aan DOOD.

Sterkte aan iedereen die helaas ook al onze berichten moet lezen.

Dit artikel maakt opeens veel duidelijk. Ik loop al jaren met (over)vermoeidheids- en spierklachten (vooral nek, bovenrug) en loop zo'n beetje de deur plat bij de fysiotherapeut.
Het heeft me zelfs een burnout opgeleverd, waar ik nu al jaren mee worstel. Kortom; de bekende vicieuze cirkel.
Ik moet en zal dit doorbreken!

Heej lezers, Verschillende van jullie verhalen herken ik gedeeltelijk. Ik pieker het laatste half jaar ook regelmatig. Over inderdaad mijn studie... het gaat eigenlijk nergens over want ik piekerde heeeeel lang over of ik verder wilde studeren in Ede of in Rotterdam. Het werd steeds erger ik werd er dood ongelukkig van. Hoe ben ik hier vanaf gekomen? Ik ging wat vaker naar de kroeg ook doordeweeks waardoor ik geejen tijd meer had om te piekeren en op een gegeven moment maar besloot om gewoon door te gaan waar ik al studeerde. Op dit moment pieker ik over waar ik wil wonen... Ik kies dan om in utrecht te wonen wil gaan hospiteren maar op het laatste moment besluit ik toch om niet te gaan omdat ik een toets moet leren. Vervolgens krijg ik de kamer niet en baal ik enorm en blijf ik erover piekeren. Ik heb nog wel de volgende simpele tip: schrijf gewoon op wat je bezig houdt en zeg dan gewoon dat je er mee moet kappen omdat je er niets aan kan doen. Dat werkt bij mij wel.. daarnaast ga meer plezier maken en feesten dan vergeet je dat piekeren...... Ik heb hier verder nog geen hulp bij gevraagd maar bij mij helpen die dingen wel. Of als je ergens over twijfelt bespreek dat dan gelijk met iemand die je goed kent en die jou daar advies over geeft. Je kan het dan soms gelijk afsluiten. Ik weet als je heel lang ergens over piekert dat dat niet zomaar meer helpt. Je moet jezelf dan echt dwinger er mee te stoppen door andere leuke dingen te gaan doen....(een avondje doorzakken, het klinkt goedkoop maar bij mij werkt het)

meestal mensen met te veel vrije tijd tobben. gaan werken?

Ondanks dat de reactie van Magda Baeyens ietwat begriploos en bot over kan komen op sommigen denk ik wel dat er een kern van waarheid in zit: wat mij enorm helpt als ik last heb van overmatige negatieve gedachten is heel simpel: afleiding zoeken. Wat dan ook; werk, hobby, sport, vrijwilligerswerk, lezen, film kijken. Sommige afleidingen werken ook nog eens zeer ontspannend en de andere leveren concreet een hoop positieve dingen op. Veel van de piekeraars zullen van mening zijn alles, en dit dus ook, al geprobeerd te hebben maar wat heb je te verliezen? Tenzij je werkelijk door een professional als 'zwaar geval' gelabeld bent raad ik aan het toch nog eens goed te proberen met het zoeken naar echte, positieve en concrete afleidingen. Succes allen!

Roeltje,
Heel herkenbaar,een autoritaire vader die van mening was, dat vrouwen maar vrouwen waren en dus geen onafhankelijke individuen...(Hij vergat dat hij ook afhankelijk was van de goodwill in zijn omgeving, en die had hij ! In de vorm van een hardwerkende vrouw, zoon en dochters. Maar het was allemaal vanzelfsprekend voor hem. Het waren zijn knechtjes(ik ben opgegroeid in de binnenvaart)Hij is nu 91 jaar oud en vindt het nog steeds normaal dat er voor hem gerend wordt. Dat doen we niet meer en dat maakt hem boos, razend zelfs.
Wat dat doet bij mij?Als ik niet pieker, word ik onverschillig, waardoor ik verantwoordelijkheden laat liggen, waardoor ik weer een rotgevoel over mezelf krijg.
Het gevolg is dat ik dan weer boos word over wat er allemaal gebeurde vroeger. Dan komt de fase van me zelf bij elkaar te rapen(relativeren)in het hier en nu gaan zitten en genieten van de kleine dingen.En dat lukt goed. Maar ik ben een zomerhuisje gaan bouwen(want ik heb een verschrikkelijke bewijsdrang opgebouwd) en in dat bouwen kwam de klad omdat de gene die mij aanbood te helpen halverwege de bouw de plaar drukte. En nou pieker ik WEER, voel ik me dom. Hoe had ik ooit met iemand in zee kunnen stappen, waarvan ik intuitief aanvoelde dat dat hij me zou belazeren.
Omdat ik zo graag ook iets wil bereiken op zakelijk gebied en daar graag hulp bij wilde. Team work wil doen.Verder wil met Mijn leven. De klad zit in het huisje, en ik wil er niet over piekeren, word onverschillig, laat verantwoording liggen.Zit met een half af huisje en een financiele strop. Ik heb veel te veel me best gedaan.En wat zegt mijn vader?: Die schudt z"n hoofd over zoveel dommigheid, maar helpen ,Ho maar.

Beste allemaal, ook ik heb klachten over mijn ouders en begeleiders enz.
Echter, ik kies er voor om te leven en te genieten vandaag en hoe zit het met morgen?
Trauma, verlies, noem het maar op; als ik moet vertellen wat ik heb meegemaakt dan schrijf ik een thriller/drama bestseller.
LET IT BE, LET IT BE..........
Iemand zij dat ooit over mij en zo is het ook.
Ik was diegene die als vervelend werd ervaren maar ah, misschien ben ik wel diegene die mag piekeren.
Dus voor alle piekeraars : diegene waar je op projecteert, is vast de echte piekeraar.

Lieve piekeraars
vaders en moeders wil ik het liefst achter ons laten want waarom bepalen zij ons leven als volwassene?
Zijn wij niet volwassen genoeg om nu voor ons eigen geluk te kiezen?
LET IT BE, LET IT BE....
En wat nu?
Wij zijn allemaal piekeraars en allemaal slimme, goede, creatieve mensen die waardevol zijn.
We komen op voor onszelf en we gaan GOED LEVEN!
Geen gezeur meer maar actie dus LET IT BE!
Vader, moeder, buurman, buurvrouw;
Van nu af aan gaat het om mij!
Wacht maar hoe creatief ik je versteld laat staan.
Vanaf nu mag jij piekeren.
liefs, je piekeraar