De chemie van topvrouwen met duobanen
Halve bazen
11-02-2009
| Reacties: 7
|
 Mail dit artikel
Topfunctionarissen met duobanen zijn uniek in het bedrijfsleven. Meestal zijn het vrouwen. Samenwerken op een hoge positie vereist chemie. Maar áls die er is, dan heeft de werkgever twee stel hersenen voor de prijs van één. 'Niemand speelt ons uit elkaar.'
'Een fulltime directeur?', klinkt het wat smalend op het ministerie van Verkeer & Waterstaat. 'Die houdt onze duobaan geen week vol.' Irene van Munster en Ninke Lansink-Rotgerink daarentegen al een jaar. De drie dagen per week die zij ieder wijden aan hun duobaan als concerndirecteur HRM bij V&W zitten weliswaar 'prop- en propvol'. Toch zeggen ze in balans te zijn - dankzij de twee vrije dagen bij de kinderen thuis. Wat ze dan doen? 'Uh, veel schakelen naar de Blackberry en terug. Dat is wel een puntje ter verbetering.'
Die korte overlegjes met de duopartner aan het front gaan niet over overdracht of andere vermeende inefficiënties tussen de twee kapiteins op één schip. Dat is maar een vooroordeel van de buitenwacht over duobanen, vindt het duo. 'Wij voelen elkaar zo goed aan dat we met onze 1.2 fte een synergie leveren van 2 fte.'
Ideale combinatie
Argumenten te over voor een topduobaan zoals die van Irene en Ninke. Het biedt hoogopgeleide moeders de ideale combinatie van een functie op niveau en toch twee dagen zorg voor de kinderen. Komt bij een krachtige persoonlijke ontwikkeling door de voortdurende aanwezigheid van een counterpart. Mooi meegenomen is ook de hogere status en beloning dan een deeltijdbaan hen zou opleveren. Ondertussen behouden ze perspectief op verdere promotie tot de kinderen het huis uit zijn.
De duobaan draagt de remedie voor menig maatschappelijk tekort in zich. Al jaren - want de belofte wordt maar niet ingelost. Zelfs onder secretaresses of leerkrachten zijn weinig duobanen. Werkgevers vinden het maar gedoe, werknemers durven het niet te opperen. De drie topduo's die Intermediair met veel moeite vond, denken daar anders over. Geen productievere baan dan een duobaan. Mits er chemie is.
Waar hem die chemie in zit? Niet in aanvullende vaardigheden - of juist in overeenkomstige karakters. Het ene topduo dat we ontmoeten, is als dag en nacht, het andere is vier handen op één buik. Wel is sprake van een wonderlijke klik. 'Onze duobaan werkt omdat er geen grote ego's in de weg staan', zeggen Irene en Ninke. 'Naar buiten hebben we samen wel een groot ego, maar onderling niet. Daarom zie je ook geen mannen in duobanen', zeggen ze lachend.
De dames zijn graag bereid tot een kritische kosten-batenanalyse van de duobaan. Er zíjn namelijk geen extra kosten - op wat eenmalige extra werkvoorzieningen na. Okay, de werkgever betaalt 1.2 fte in plaats van 1. Maar van het fabeltje dat veel tijd in een duobaan opgaat aan overleg, wat in een 'monobaan' niet nodig zou zijn, willen ze niet horen. Ze werken maar drie dagen en willen daar zoveel mogelijk uithalen. Ze zijn blij dat hun werkgever dit allemaal mogelijk maakt, doen er alles aan om hun functie te laten slagen.
Wat als één onder de tram loopt? Dan werkt de achterblijver vrij makkelijk een nieuwe kracht in. Een duobaan is in geval van ziekte, vakantie of zwangerschap juist minder kwetsbaar dan een monobaan. De gedachte aan die ingebouwde flexibiliteit geeft de drie duo's veel rust. Elke dag weer, als ze in hun propvolle weken schakelen tussen kinderen en werk. Want die privé-werkbalans, ja dat is nog wel een puntje. Die moet verbeteren. Ze willen hun duobaan zó graag goed doen, draaien zóveel overuren, dat ze nu soms twee voltijdse monobanen runnen.
Tekst Jeroen Siebelink
'Ze stopt altijd van alles in mijn tasje'
Top-duobaan 1: Fortis Foundation
Daniëlle Schutgens & Margot van Sluis zijn samen één algemeen directeur (1.4 fte)
Daniëlle (44) is getrouwd met Frank (zelfstandig consultant) en heeft twee dochters (6 en 7). Margot (41) is getrouwd met Frank (voltijds bedrijfsjurist) en heeft twee zoontjes (5 en 10). Samen geven ze leiding aan de zestien medewerkers van Fortis Foundation, dat vrijwilligerswerk organiseert voor Fortis- en ASN-medewerkers. Ze ondersteunen zesduizend mensen (veertig procent van het personeelsbestand) bij maatschappelijke projecten.
Weekschema
| maandag
| dinsdag
| woensdag
| donderdag
| Vrijdag
| Margot (en om de week Daniëlle)
| Daniëlle en Margot
| Daniëlle
(en om de week Margot)
| Daniëlle en
Margot
| Beide vrij
|
'Die vrouwen altijd met hun probleempjes', reageerde een bestuurslid van Fortis Foundation lacherig toen Daniëlle en Margot voorstelden voortaan samen het directeurschap op zich te nemen. Maar de volgende ochtend was het wel geregeld. Tijdens de zwangerschappen van directeur Daniëlle had interimmanager Margot haar vervangen. Daarna zag Daniëlle deze baan van vijftig uur alleen toch niet meer zitten.
Het bestuur stelde geen enkele lastige vraag. De dames hadden zélf alles al uitgedacht. Ze zouden dezelfde bevoegdheden hebben, gezamenlijk voor het bestuur staan en beiden verantwoordelijkheid voor het geheel dragen. Taken verdelen ze wel, maar geheel organisch. Door het jaar heen lopen zo'n 350 projecten - het is hollen of stilstaan. Komt er iets binnen, moet je er meteen mee dealen en ben je tot het einde 'eigenaar'. Aan overdracht of takenruil doe ze niet. Inefficiënt. Dan kun je er beter twee banen van maken.
Wel is er een rólverdeling. Tenslotte verschillen Margot en Daniëlle als dag en nacht. Margot is de slavendrijver. Altijd moet de lat hoger. Ze is ambitieus, perfectionistisch en walst graag dóór. Ze steekt dingen meer zakelijk in, beheert de financiën, control, externe contacten. Daniëlle is juist van het harmoniemodel. Zij legt verbindingen, zoekt het compromis, is begaan met de sfeer in de teams. Ze houdt zich vooral bezig met de inhoud van de programma's, stuurt adviseurs bij.
Die profielen zijn ook bij de medewerkers bekend. Die maken er graag gebruik van. Ze weten bij wie ze met wat moeten zijn. Hoewel ze voor extra geld voor een project toch nooit om 'cfo' Margot heen kunnen, proberen ze het eerst bij Daniëlle. Blijkt het later veel meer te kosten dan afgesproken, klinkt het: 'Ja, maar van Daniëlle mocht het!' Andersom kloppen projectleiders die een beslissing willen, liever meteen bij Margot aan.
Eén lijn trekken naar anderen - dat vindt het duo wel lastig. Maar keer op keer onderschatten die hun band. Als verdeeldheid heerst tijdens een vergadering, is iedereen steeds weer verrast dat de tweekoppige baas met één mond spreekt. En met twee paar oren luistert - alles komt aan het licht. Gooit iemand weer eens een balletje op bij Daniëlle, waarschuwt zij meteen Margot. 'Pas op, die komt straks bij je voor steun maar ik heb al nee gezegd.' Soms lukt het tóch iemand de twee tegen elkaar uit te spelen. Daar haalt het duo maar de schouders over op.
Niet dat ze nooit van mening verschillen. Die momenten zien ze al van verre aankomen. 'Loyaliteit' is dan het uitgangspunt. Naar buiten toe dekken ze elkaars rug, binnenskamers schuift de een op naar de ander. Leuke is dat je zo ook van elkaar leert. De evenwichtige Margot van de emotionele Daniëlle, en andersom. Terwijl Daniëlle in een opwelling iemand een woedende mail tikt, praat Margot kalm op haar in. 'Wacht nog even Daan, tel tot tien.'
Margot kan op haar manier ook te hard gaan. Door de ander is ze gaan inzien dat het soms verstandiger is éérst even met betrokkenen te praten. Ze probeert het wel eens - en beseft dat ze nooit zal zijn als Daan. Laat ze een vervelende boodschap toch door haar brengen. Is zijzelf weer de boeman, en Daan de schouder om op te huilen.
Ach, er komt toch niemand tussen hen. Ze exploitéren hun verschillen juist. Als ze naar het bestuur moeten, spreken ze een tactiek af. Meestal presenteert Margot de budgetzaken, Daniëlle de inhoudelijke. Maar hebben ze een extra fte nodig? Dan kan het zijn dat Margot een grafiek toont waaruit blijkt dat het personeelsbestand niet meer in verhouding staat tot de prachtige omzetontwikkeling. Maar het kan ook gebeuren dat Daniëlle een inspirerend betoog houdt zonder cijfers. Het gaat zó geweldig met ons, geef ons nou maar die fte.
Mannen met ego's zouden dit niet kunnen, denken ze. Je moet het bij wijze van spreken leuk vinden te carpoolen. Niet altijd alleen in je asobak op de linkerbaan willen zitten. Dat soort managers neemt zo ook beslissingen - God zegene de greep. Een individuele, identificeerbare prestatie is voor hen tenslotte een ticket voor promotie. Dit duo overlegt liever. Heerlijk dat sparren. Ze léven met hun blackberry's. Ze wonen trouwens vlak bij elkaar. Op vrijdag en in het weekend treffen ze elkaar in hun vaste grandcafé. Stippelen ze de strategie verder uit.
Eindeloos trekken ze met elkaar op. 'We zijn een beter stel dan onze huwelijken', lachen ze. Daniëlle heeft dezelfde eigenschappen als Margots man. Die stopt ook altijd van alles in haar tasje: telefoon, sleutels, portemonnee. Jut en Jul. Gaan ze op weg naar een afspraak, zegt Margot: 'Als je nog moet plassen Daan, moet je het nú doen'.
'Ze houden ons niet uit elkaar'
Top-duobaan 2: Ministerie van Verkeer & Waterstaat
Irene van Munster & Ninke Lansink-Rotgerink zijn samen één concerndirecteur HRM (1.2 fte)
Irene (40) is getrouwd met Rob (voltijds marineofficier) en heeft een dochter van 8 en een zoon van 6. Ninke (41) is getrouwd met Clemens (voltijds IT-manager) en heeft twee dochters (11 en 8). Ze geven samen leiding aan de dertig P&O-medewerkers van het departement Verkeer & Waterstaat. Daarnaast ondersteunen ze de secretaris-generaal bij vernieuwingsprojecten van het departement.
Weekschema
| maandag
| dinsdag
| woensdag
| donderdag
| vrijdag
| Irene & Ninke
| Ninke
| Irene
| Irene
| Ninke
|
Irene wilde niet kiezen. Toen ze zwanger was van haar tweede kind, voelde ze aan dat ze drie dagen moest gaan werken - maar kon het niet over haar hárt verkrijgen haar functie van hoofd advies bij het ministerie van Sociale Zaken & Werkgelegenheid op te geven. Die was zelfs niet in vier dagen te doen. 'Dan doen we het toch samen', grapte Ninke - projectleider reorganisatie bij SZW, tevens moeder. Irene's mannelijke baas vond het wel spannend. 'Met jullie durf ik het aan.' Een paar jaar later las het koppel een advertentie van Verkeer & Waterstaat. Ze zochten een directeur voor een shared service center HRM met 130 man. Ze stuurden één brief en twee cv's. Bij V&W zaten toekomstige collega's vol vragen over het duoschap, maar ook daar durfden ze het aan. In januari 2008 promoveerden ze gezamenlijk tot concerndirecteur HR.
Werkgevers denken dat leidinggeven met zijn tweeën niet gaat. In zo'n functie moeten teveel losse eindjes worden samengeknoopt. De onontkoombare verdeling van taken leidt maar tot 'verkokering', versplintering van beleid. Onzin, vinden Irene en Ninke. Okay, ze hebben ieder hun aandachtsgebieden. Maar als het nodig is doen beiden het helemaal alleen.
Ander misverstand is dat de twee karakters elkaar moeten aanvullen. 'Pas op', waarschuwde de coach, 'dit is net een huwelijk. Gooi niet alles in de emmer tot ie overloopt. Bespreek regelmatig wat goed gaat en wat niet.' Maar Irene en Ninke hebben helemaal nooit ruzie. Ze lijken veel teveel op elkaar. Resultaatgericht, daadkrachtig, recht door zee. Dat is tachtig procent van hun profiel. De rest is nuanceverschil. Irene is meer creatief in oplossingen, vindt Ninke. 'Welke medewerker zullen we op die klus zetten?' Irene komt dan net met die dark horse op wie Ninke niet was gekomen. Keerzijde van Irene is dat er soms een actiepuntje van tafel valt. Op de uitvoering is Ninke strakker.
Een duobaan werkt alleen als het in de praktijk neerkomt op een monobaan, denken Irene en Ninke. De wederhelften zijn alleswetend, lijken sterk op elkaar én zijn gelijkwaardig. Anders krijg je problemen bij het beoordelingsgesprek. Ieder heeft wel ontwikkelpunten, maar beiden worden op álle resultaten afgerekend. Sterker. Ze doen dit samen, of niet. Als de een ooit een andere baan wil, gaat de ander vier dagen werken of stopt de ander ook. Dat staat zwart op wit.
Op maandagochtend kijken ze elkaar aan, in hun kamer met uitzicht op Madurodam. Ze zien elkaar eigenlijk zelden - zelfs op deze 'overlapdag' spreken ze elkaar weinig. Te druk met overleg en vergaderingen. In het weekend lopen ze elkaars deur ook niet plat. Soms gaan ze samen uit eten. Maar elkaars verjaardagen bezoeken ze niet. 'Zijn wij eigenlijk vriendinnen?' vragen ze zich af.
Twee bureaus staan tegenover elkaar. Op die van Irene staan de torens papier op omvallen, die van Ninke is leeg. Toch wordt Ninke nooit gek van Irene. Die trekt voor haar zo het juiste mapje uit de stapel. Maar op dinsdag, als Irene er niet is, kijkt de secretaresse Carla Ninke soms wanhopig aan. Zonder háár zou het duo absoluut minder goed functioneren. Haarfijn voelt zij aan van welke van de vele mails per dag een cc naar de ander moet. Carla is de enige die weet welke taken Irene en Ninke onderling verdeelden. De ring daarbuiten ziet geen enkel verschil, zo wijst een eigen onderzoekje uit. Hun namen worden nog altijd door elkaar gehaald. Ze zijn ook allebei blond. Dat maakt het er niet makkelijker op.
O ja, bij SZW ontdekten medewerkers ooit een verschil. Ninke was strenger met reisdeclaraties. Irene tekende vaker ongezien. Om slimmigheden te voorkomen, draaiden ze drie weken lang dit gedrag om. Maar Irene blijft toch Irene. Haar tref je vaker bij het koffieapparaat voor een snelle babbel. De meer introverte Ninke spreken ze minder, maar áls ze die spreken volgen de betere gesprekken.
Onderling verschil van oordeel is er eigenlijk nooit. Daar kleeft een gevaar aan, beseffen ze. Als er iets niet goed gaat met een medewerker, zitten ze tegen elkáár over die persoon te mopperen - in plaats van dat ze er iets aan doen. De eendracht leidt er ook toe dat ze soms veel te ver voor de troepen uitlopen. Terwijl een 'monomanager' tijd nodig heeft om een idee te toetsen, krijgen zij van elkaar snel de bevestiging dat ze op het goede spoor zitten met een omzetting of interventie. Díe gaan hard, denkt de organisatie dan.
Niet dat ze op maandag alles al afkaarten, maar veel zaken worden er wel afgevangen. Als ze al samen bij vergaderingen zitten, is beurtelings één de voorzitter en zit de ander 'in het proces'. Zo proberen ze niet teveel als vier handen op een buik te opereren. Maar op een heidag laatst moest iedereen onafhankelijk van elkaar een stelling formuleren over de mate van 'interne klantgerichtheid' van de afdeling. Tot grote hilariteit waren die van Irene en Ninke identiek.
Soms probeert men ze toch tegen elkaar uit te spelen. 'Ninke is het wel eens met mijn voorstel', bluft een medewerker dan tegen Irene. Irene bluft terug: 'Ik weet van Ninke dat dit niet zo is.' Eén keer vond iemand toch licht tussen hen. Iemand leverde een vijfje op, onder tijdsdruk maakte Ninke er een zes van. 'Ga maar door.' Wekenlater liep het alsnog spaak bij Irene. 'Dit kan zo niet!' Ninke was het volslagen met haar eens.
'We keken elkaar aan het klikte'
Top-duobaan 3: KPN
Heleen Lamers & Marloes Velders-van 't Kruijs zijn samen één senior bedrijfsjurist (1.2 fte)
Heleen (38) is getrouwd met Alexander (voltijds advocaat) en heeft drie zoons (9, 9 en 5). Marloes (34) is getrouwd met Mark (voltijds customrelations manager) en heeft twee dochters (3 en 1). Gezamenlijk voorzien ze internetdochters van KPN als KPN Internet, XS4all en Telfort Internet van juridisch advies.
Weekschema
| maandag
| dinsdag
| woensdag
| donderdag
| Vrijdag
| Heleen
| Heleen & Marloes
| Heleen
| Marloes
| Marloes
|
De personeelsfunctionaris van Tiscali stelde nog wat obligate vragen aan sollicitant Marloes. Naast de functionaris zat Heleen, vier dagen werkzaam en op zoek naar een extra parttimer. 'Wat zijn je sterktes en zwaktes', meende ze naast haar te horen. Gepasseerd station, glimlachte ze. Bij binnenkomst had ze met Marloes al een klik gevoeld. Ze keken elkaar aan, wisten het. Het gesprek was één groot feest der herkenning. 'Wat leuk! Zo doe ik de dingen ook altijd!'
Als snel vloeiden de twee banen van vier dagen over in een soort 1.6 fte. Blindelings namen ze dossiers van elkaar over - claims, geschillen, procedures, advies. Voor interne klanten vormden ze één loket met fulltime bezetting. Bij de overname van Tiscali door KPN werd deze praktijk geformaliseerd in twee contracten voor drie dagen met exact dezelfde werkinhoud. Heleen en Marloes onderhandelden er meteen flexibele werkplekken en VPN-verbindingen voor thuis bij, en een blackberry voor onderweg. Voor andere juristen van KPN niet weggelegd, maar onmisbare items in een duobaan.
Omdat ze over dezelfde expertise beschikken, maakt het niet uit wie welke klus aanpakt. Het is maar net wie er die dag achter het loket zit. Beiden moeten alles kunnen oppakken, anders is het geen duobaan. Toch zijn ze op dinsdag-overlapdag niet bezig elkaar bij te praten over alle dossiers. Dat zou alle tijdwinst van deze synergie teniet doen. Ze bespreken alleen claims waar Heleen als eerste indook, maar waarvan de zitting op een dag van Marloes valt. Verder beheert een ieder haar eigen dossiers van a tot z - en 'voelt' men mee met die van de ander.
Bizar, zoals dat 'meevoelen' gaat. Als Heleen op maandag een juridisch doorwrochte brief begint te tikken, sluit Marloes hem donderdag af zonder stijlbreuk. Of het nu een onvriendelijke boodschap is die vriendelijk moet worden verpakt of iets van een andere subtiliteit - zelfs de toon sluit steeds weer naadloos aan. Later weten ze niet meer wie wat heeft geschreven. Inhoudelijk-juridisch zitten ze sowieso op één lijn. Wel hebben ze verschillende 'aanvliegroutes'.
Zo is Marloes meer van de helicopter view. Als er al veel werk ligt en er komt een spoedje binnen, ziet Heleen soms even door de bomen het bos niet meer. Inhoudelijk gedreven als zij is, probeert ze andere klussen die ook afmoeten nog snel terug te brengen tot behapbare brokken, dendert synchroon door op alle fronten. Dreigt dat niet te werken, trapt Marloes op de rem. Dominant als ze is, houdt ze zeurende klanten dan kort. Eérst die haastklus, de rest komt vanmiddag wel.
Onderling komen ze er altijd uit. Strijd is er nooit. 'Nu even niet', houdt Heleen het kort als ze net even de kinderen van school haalt maar Marloes behoefte heeft aan overleg. Als thuis de kinderen hun gang weer gaan, heeft ze al weer snel de blackberry in handen. Daarentegen laten ze dat ding tijdens vakanties met een gerust hart thuis. Want altijd weet ze die ander achter zich. Bij ziekte gaat het loket nooit dicht. En als onverhoopt één van hen onder de tram zou belanden, is een eventuele vervangster zo ingewerkt.
'Gewoon gaaf' dat dit kan, vindt Heleen. Welke hoogopgeleide vrouw kan haar nazeggen dat ze een volwaardige functie heeft op niveau - en er toch twee dagen per week voor haar kinderen is? Ze heeft er een zielsverwant bij. Ze bezoeken elkaars privéfeestjes, dineren met de mannen. Weten eigenlijk alles van elkaars kinderen. Ze zouden deze baan nooit met een ander willen. Marloes denkt dat je iets als dit niet kunt creëren. De klik tussen twee duobaners is essentieel, maar toevallig. Een lobby in Den Haag 'voor meer duobanen' is dan ook zinloos, zegt ze. De ideale werkpartner zoek je niet, die vind je.
Wellicht ook interessant:
Meer artikelen in de rubriek
'Vrouwen aan de top'
Reageer, print of deel dit artikel
Reacties op dit artikel:
Selina Kossen | 12 februari 2009 (10:51)
Leuk artikel en alle lof aan deze vrouwen die werk en de zorg voor de kinderen op deze prachtige manier oplossen. Ik zie echter wel dat de mannen van deze vrouwen allemaal full-time banen hebben en dus geen stapje terug hoeven doen. Ik blijf erbij dat het voor onze maatschappij veel beter zou zijn als meer mannen een dag minder kunnen werken, vrouwen dan ook gewoon 4 dagen kunnen werken en de boel dan veel beter verdeeld is. Die omslag moeten mannen en werkgevers maar eens een keer maken in de huidge maatschappij.
tulipa | 12 februari 2009 (12:33)
Er kan er volgens mij maar 1 de leiding hebben, dit zijn allemaal verhalen over hoe geweldig ze het doen en dat beiden hetzelfde doen en denken, de praktijk is weerbarstiger
Alexander Docters | 12 februari 2009 (13:01)
Een goed en inspirerend stuk. Valt op dat de mannen full time werken, een betere verdeling is natuurlijk persoonlijk maar tezamen 4 dagen p/w werken is [bijna] ideaal, althans voor onze zoon, mijn vrouw en mijzelf. En ja, carrierekansen schieten er wat bij in...
suzy govaert | 13 februari 2009 (9:21)
Het is ideaal, omdat je een positie vrijwel altijd bezet hebt: als de een ziek is, dan is de ander er wel. Het is inderdaad echter wel zo dat je hiervoor geen ego's moet hebben of dubbele agenda's. Zo bleek mijn duo-partner zich ten koste van mij op te willen werken. Een domper op de samenwerking, want van vertrouwen was weinig sprake meer en dat moet er wel zijn wil het werken.
wanda de kanter | 15 februari 2009 (11:50)
Pauline Dekker en ik hebben al jaren een duobaan als longarts. Poliklinisch hebben we onze eigen patienten, als iemand met spoed tussendoor gezien wordt door de ander gaat dat door goede overdrachten en informatie in de status goed. Wij kunnen elkaar altijd tussendoor bellen voor overleg. Onze " vrije dagen " gebruiken we als de kinderen naar school zijn om logistieke zaken rond het ziekenhuiswerk aan te pakken: het schrijven van protocollen en zorgpaden. Het ontwikkelen van nieuwe projecten. Nu hebben we een groter project gevonden in Nederland stopt! met roken. Ook daarin is het duobaan schap een groot voordeel. Terwijl de een op het ziekenhuis werkt en gevoed wordt door de patienten zorg, kan de ander vanuit de thuis situatie organisatorisch en creatief werk doen, lezingen en voordrachten maken. Daardoor ben je op beide fronten complementair met een zeker 2 FTE output. En dat we hele goede vriendinnen zijn maakt het wel degelijk een stuk eenvoudiger én leuker. We zijn samen heel erg sterk, hoewel verschillend. We delen dezelfde passie.
Lenneke Babaj-Smit | 7 maart 2009 (22:11)
Gelukkig durven vrouwen steeds meer ambitieus te zijn en te leven met hun passies! En die leuke baan, fijne relatie en ja, ook die kinderen! Ook ik heb een duobaan als Executive Secretary voor 24 uur per week en geef, samen met mijn duo-collega twee keer per jaar een 2-daagse training ´Werken in een duobaan op hoog niveau´. De groepen zijn nog steeds goed gevuld en zeer divers qua samenstelling. Op naar nog meer duo´s in het werkende leven!
wilhelmina | 12 november 2011 (13:59)
Wij zijn zo een super duo en succesvol.
We lopen wel aan tegen waar we nu weer een werkgever vinden die ons samen ziet zitten, hebben jullie tips?
|
