Topvrouwen-quotum: net als de Noren

Slechts 20% van de vrouwen in Nederland werkt fulltime, tegenover 86% van de mannen in ons land. In principe vragen deze mensen dus relatief 2x zoveel vrouwen als mannen op topfuncties, vrij absurd om het maar netjes te verwoorden.

Klaarblijk is het zo dat de meeste nederlandse vrouwen andere zaken in het leven, zoals familie en vrienden, belangrijker vinden dan 60 tot 70 uur per week werken om zo ver mogelijk op zakelijk gebied te komen. Daar is niets mis mee, maar het zorgt er wel voor dat er relatief minder vrouwen beschikbaar zijn voor een topfunctie in een commercieel bedrijf.

Het is dus overduidelijk dat er altijd meer mannen beschikbaar zijn voor een meer dan full-time topfunctie dan vrouwen. Natuurlijk kun je bedrijven dwingen om vrouwen aan te nemen op basis van geslacht, dit zal er echter voor zorgen dat een bedrijf niet de beste persoon kan aannemen, omdat ze uit een veel beperktere pool met mensen kunnen putten.

Naast dat het oneerlijk is voor de andere kandidaten die geschikter zijn voor de functie, maar die niet aangenomen mogen worden omdat het bedrijf anders een boete krijgt heeft een bedrijf als doel om winst te maken, niet om politiek correct gedrag te vertonen. Laat bedrijven zelf iemand uitzoeken die capabel is en echt 100% wil geven voor zijn of haar baan, dan komt de juiste man/vrouw op die plek terecht.

Waarom willen deze dames zo graag dat alle andere vrouwen ook fulltime werken en een topfunctie gaan bekleden? Dat zij de keuze maken om zich daarop te storten in plaats van op vrienden en bekenden is opzich prima, maar richt je dan op je medevrouwen om die te overtuigen dat ze fulltime moeten werken en hogerop moeten komen in plaats van de politiek om zulke onrealistische zaken te vragen.

Nadeel van een dergelijke wet is dat een beursgang veel minder aantrekkelijk wordt voor bedrijven die weinig vrouwen in hun bestuur hebben, maar wel een financiele injectie nodig hebben. Praktisch gevolg is waarschijnlijk dat bedrijven die anders een beursnotering zouden aanvragen, nu eerder hun heil zoeken bij venture capital en private equity. Ook de-noteringen worden waarschijnlijker. Want wat doe je als je bedrijf draait als een tierelier, een uitstekend en kundig bestuur heeft, maar om historische redenen niet aan een 40%-norm voldoet? Geen toegang tot de beurs, behalve als je een contingent vrouwen benoemt binnen je bestuur, ongeacht of er behoefte is aan uitbreiding van je RvC en RvB?

Dames, ik blijf wachten op de dag dat belangenorganisaties voor vrouwen werkelijk streven naar gelijke kansen. En niet, zoals nu gebeurt, naar gelijke kansen met als kanttekening dat een voorkeursbehandeling voor vrouwen wordt opgedrongen als de dames het niet op eigen kracht redden in een "gelijkekansensysteem".

Vrouwen willen alleen hoog betaalde banen? Zo kieskeurig.

Er is nog steeds een groot tekort aan vrouwen in de bodem van de arbeidsmarkt: alle gevaarlijke en vieze banen zoals bouwvakker, loodgieter, soldaat etc. Zulke gevaarlijke banen worden bijna alleen maar door mannen gedaan.

Mensen voorrang geven gebaseerd op hun geslacht is heel vals en oneerlijk. Dit is geinstitutionaliseerd discriminatie waarbij er voorrang wordt gegeven voor, in dit geval vrouwen, gebaseerd op hun geslacht en niet hun prestaties. Dus een “quotum” is belachelijk!

De radicaal feministen hebben al teveel schade aan de economie en samenleving gericht.

Mensen die het beste zijn verdienen op eerlijke wijze top functies gebaseerd op hun vaardigheden!

Het moet helemaal niet uitmaken wat het geslacht van mensen met een top-functie is, zolang ze hun werk maar goed doen.

Een quotum vind ik inmiddels prima. Al het theoretische gepraat over "degene met de beste kwaliteiten" kan en wordt zowiezo niet toegepast. Vaak genoeg blijkt na de keuze: "as good as any".

Een mens is in de praktijk niet rekenkundig met een ander te vergelijken. De persoon met de beste kwaliteiten kan uiteindelijk ook ongeschikt blijken. Wat gebeurt er in zo´n geval? Dan wordt er ook een kunstmatige oplossing toegepast die ook werkt. De persoon wordt menselijk weggepromoveerd naar een andere plek.

Ik heb de uitwerking van een mogelijk quotum inmiddels gezien. De chemische industriële bedrijven waar ik voor diende, en waar in mijn kring een iets groter evenwicht tussen mannen en vrouwen was, daar waren we als geheel innovatiever en succesvoller in het aanpakken van problemen.

Wat iedereen hier voor het gemak even vergeet, is dat vrouwen op de arbeidsmarkt op zich wel een steuntje in de rug kunnen gebruiken. Iemand zei iets over historie: in de jaren vijftig werd je ontslagen als je ging trouwen als vrouw zijnde. Het overgrote deel van de vrouwen is pas in de laatste tien à twintig jaar gaan werken. Dus de mentaliteit in het bedrijfsleven is er ook nog niet naar om het een logisch idee te vinden om vrouwen voor topfuncties te vragen.
Daarbij krijgt een man nooit commentaar als ie fulltime werkt met kinderen, maar vrouwen vrijwel altijd. En hoe rationeel je dan zelf ook bent, leuk is dat niet.

Ik ben erg voor het quotum, maar dan wel graag tijdelijk (zeg zo'n tien jaar). Dan worden de verhoudingen weer een beetje rechtgetrokken tussen mannen en vrouwen. Daarna is het dan 'the best (wo)man for the job'. Want dat lijkt mij wel het beste uitgangspunt - als het beginpunt hetzelfde is, en dat is nu niet zo.

Waarom zoveel vrouwen zich zo druk maken over een quotum topvrouwen vind ik raadselachtig. Immers, 99% van alle vrouwelijke werknemers zal nooit een toppositie bekleden. Het gaat dus om een regeling waar de ook de meer-dan-gemiddelde vrouw niets aan heeft, al was het maar omdat posities in het lagere en middelmanagement kennelijk wel degelijk door vrouwen worden bezet: Vrouwen in hogere voorbeeldfunkties zijn daarvoor kennelijk niet nodig. Blijft over dat een groep invloedrijke vrouwen in politiek en bedrijfsleven dit thema wellicht instrumentaliseert om er persoonlijk munt uit te slaan. Niet sympathiek.