De recruiter wilde een sollicitatiegesprek bij mij thuis

Had zoiets ook laatst, manager wilde thuis langskomen om iets mbt werk te bespreken. Rare vraag, heb er lunch in cafe van de buurt van gemaakt.Je moet niet alles maar willen en doen voor een baan.

Jeetje, ik heb echt heel wat afgesolliciteerd EN 'gerecruit' maar dit heb ik nog nooit meegemaakt. Ik hoor het voor het eerst. Ik ben wel een keer bij de HR adviseur zelf thuis op gesprek geweest door omstandigheden, maar andersom zou ik heel ongemakkelijk vinden.
Ik zou hier dus absoluut niet op in gaan maar inderdaad voorstellen om op een neutrale plek in je eigen woonplaats af te spreken, zoals een café, hotellobby, stationsfaciliteit of een flexruimte. Bovendien kun je inderdaad ook nog de techniek aanspreken en Skype of iets degelijks gebruiken.

Zelf heb ik ruim een jaar (door gebrek aan een professionele en geschikte coachruimte) bij mensen thuis gecoacht en ik vond dit helemaal niet ideaal. Niet voor mezelf maar ook niet voor de client, zo zit je precies in een omgedraaide situatie qua comfort zone.
Dan moet de cliënt of de sollicitant dus gaan zorgen voor de koffie en thee, dat is toch een beetje raar?
Ik kan me helemaal niet voorstellen waarom een recruiter van een gerenommeerd bedrijf dit uberhaupt zou doen. Ik vind het idd. wat onprofessioneel overkomen.

Doorvragen dus naar de reden en komen met een goed alternatief, maar zeker niet thuis afspreken, vind dat echt geen goed idee.

Er zijn tegenwoordig steeds meer werving en selectiebedrijven en uitzendorganisaties die zonder kantoor werken. Het lijkt mij echter zeer ongepast om te vragen aan een kandidaat om het gesprek bij hem/haar thuis te doen. Spreek dan af in een seats to meet, restaurant of andere openbare plek. Ik zou zelf ook niet bij iemand thuis op gesprek willen komen, dus andersom. Je kent elkaar niet en het maakt zeker geen professionele indruk. Ik denk dat je dit prima kunt aangeven. Het lijkt mij niet dat je dan de baan niet krijgt, een bureau verdient geld aan het plaatsen van kandidaten. Dat is dus wellicht ook gemiste omzet/winst.

mijn redelijk nieuwe baas kwam pardoes bij mij op bezoek! Belde 5 min tevoren dat ie er al bijna was! Zakelijk en prive werd een heel dunne lijn, waarover hij ook op het werk iedereen maar vertelde wie het wilde horen waar ik woonde en hoe. Ongemakkelijk! Prive is prive, daar hoort werk weg te blijven indien je daar niet mee instemt dat ze zich in dermate daar inmengen....

Anderzijds heb ik ook wel eens ergens gesolliciteerd (niet thuis) waar na ik werd aangenomen, maar daarna kwamen collegae en ik wel bij elkaar over de vloer, maar dan is het minder gedwongen, dat is compleet anders.

Ik zou inderdaad ook een 'neutrale' plek afspreken, desnoods dan in een cafe ofzo in de buurt. Dringen ze teveel erop aan, dan is dat raar, dan hoeft het voor mij denk ik niet meer op die manier.

Mijns inziens heeft een sollicitatiegesprek twee functies; ten eerste onderzoekt de werkgever of jij de meest geschikte kandidaat voor een functie bent. Maar ten tweede onderzoekt de sollicitant in hoeverre hij of zij wil werken bij de werkgever.

Als ik zelf een sollicitatiegesprek heb, probeer ik juist op te vangen hoe de werksfeer is, op welke manier mensen met elkaar omgaan en of de inrichting van de werkvloer nog iets zegt over de heersende cultuur. Kortom, de werkgever komt ook bij mij solliciteren of deze geschikt is.

Een recruiter die aangeeft wel even op de koffie te willen komen, geeft er blijk van dat hij alleen oog heeft voor zijn eigen perspectief. Hij gaat ervan uit dat sollicitanten sowieso wel bij zijn organisatie willen komen werken. Deze recruiter slaat hier echter de plank volkomen mis.

Met andere woorden: ik zou een recruiter niet thuis ontvangen.

Het jaarlijkse personeelsuitje werd georganiseerd. Er werd veel druk op me uitgeoefend om met koffie te beginnen bij mij thuis. Uiteindelijk heb ik toegegeven. De inrichting bij mij thuis was niet wat mijn chef bedacht had voor me. Het heeft me een promotieplek gekost.

Het zal wel mijn generatie zijn maar ik zou hier absoluut geen moeite mee hebben. Ik heb er juist wel begrip voor. Met een sollicitatie gesprek kan jij je voordoen als een heel ander mens. Maar door jouw gastvrijheid en ontvangst te zien kunnen recruiters oordelen hoe jij met mensen omgaat, belangrijk als jij straks met externe contacten van het bedrijf omgaat.

Ik weet natuurlijk niet hoe oud Nick is, maar ik beschouw mijzelf ook wel als een jonegere generatie en ik zou een sollicitatiegesprek thuis niet echt waarderen. Het is een eerste kennismaking en de recruiter komt op deze manier meteen heel veel over je te weten. Niet echt gelijkwaardig lijkt me dat. Ik bedoel: ik schaam mij er niet voor dat ik in mijn achtertuin een konijn heb rondlopen, of dat ik servies gebruik waar stukjes van af zijn gebroken, maar ik vind dat best persoonlijk allemaal en dat zijn dingen die ik deel of wil laten zien als ik iemand al iets beter ken. Dus ik zie het wel degelijk als een soort inbreuk op mijn privacy. En verder sluit ik me aan bij Jesse: ik wil zelf ook iets opsteken van het gesprek. En wat leer ik over een bedrijf als ze bij mij thuis komen?

Ik vind het geen slechte zaak dat er meegedacht wordt in de locatie van het gesprek. Dit kan voor beide partijen een voordeel zijn. Maar ik ben niet enthousiast over deze ontwikkeling, omdat het een ander vlak raakt dan veel mensen verwachten/denken.

Zelf had ik (bij mijn vorige job) mijn gesprekken op locatie bij een grand cafe. Dat is niet erg, en je hebt zelfs een lekker bakje koffie ipv de douwe egberts troep uit de automaat. Maar wat wel storend is dat je geen beeld krijgt van het bedrijf. De person(en) tegenover jou kunnen danwel professioneel overkomen, maar vormen nog geen totaal beeld van de organisatie. Door het fysieke bedrijfspand te bezoeken kan je je ook voorstellen of je hier energie uit gaat halen, of je een klik hebt met de omgeving, of het goed aan te rijden is (of per OV), of de cultuur bij je past, ga zo maar door. Allemaal essentiele zaken die niet aan bod komen tijdens een gesprek op een andere locatie. Daarbij kan je met deze gegevens een conclusie trekken op de vraag: is dit bedrijf wat voor mij?

Bovendien maak ik me ook erg zorgen over de maar steeds dunner wordende lijn tussen werk en prive. Ik denk ook dat bij thuisbezoeken teveel belangen naar boven komen die niets met het werk te maken mogen hebben. Dit kan overigens in je nadeel werken als het op (bijvoorbeeld) salaris onderhandelingen gaat. Bedenk zo: de recruiter ziet wat hij/zij nooit ziet in een normale situatie: namelijk de reden waarom jij een job nodig hebt.

Nog tot in de jaren '80 was het bij kleinere gemeenten heel gewoon dat een nieuwe ambtenaar voor zijn/haar eerste baan thuis bezocht werd (vaak door gemeentesecretaris en burgemeester) om te zien of het allemaal wel netjes was. Aan ambtenaren werden hoge eisen gesteld qua keurigheid en integriteit, maar het was ook wel een dagje uit voor de bezoekers :-).
Dat is nu echter helemaal uit de tijd, zo lijkt me. Een google-onderzoekje levert veel meer informatie op!

"Maar ik heb het gevoel dat ik niet zomaar kan weigeren. "

Hopelijk zoeken ze geen al te stevig persoon voor deze baan. Als jij dit niet ziet zitten, zeg dat dan dat gewoon. Ik zou het zelf overigens wel een geweldig goed idee vinden; dan heb ik geen reistijd en tenminste heerlijke koffie.

Beste Tim,

De suggestie die je doet over de stevigheid van Carlien vind ik niet passend in deze discussie. Het feit dat zij dit gevoel ervaart kan voortkomen uit onzekerheid, maar betekent nog niet dat zij ongeschikt is voor een stevige functie. Zij is zich in ieder geval bewust van de invloed van haar eigen omgeving op de indruk die de recruiter van haar krijgt. Ik ben het wel met je eens dat ze dit zo kan zeggen tegen de desbetreffende recruiter.

Ik vind het wel nogal makkelijk gezegd om het 'gewoon te zeggen', je zult er maar door overvallen worden... Bovendien, als iemand zich totaal niet druk maakt over de indruk die hij achterlaat bij een recruiter vraag ik me af of hij wel inzicht heeft in de gevolgen van zijn eigen houding/gedrag/achtergrond op anderen. Daar hoeft iemand zich niet voor te schamen, maar het kan wel het beeld van een recruiter vertroebelen en dat is niet nodig.

Als je de boodschap wel direct overbrengt en je niet druk maakt over de indruk die je achterlaat kun je overkomen als een stevige persoonlijkheid, maar dan zul je in contact met mensen mijns inziens minder resultaat boeken dan dat je je wel bewust bent en daar weloverwogen mee omgaat.

Mijn huis is mijn privacy en daar hecht ik veel belang aan. Ik leef hier op de manier zoals ik wil en ik wil me niet druk hoeven te maken over wat anderen daar van zouden kunnen vinden. Ik zou dus ook nooit meegaan in het voorstel een soll.gesprek in mijn huis te doen. Lijkt me ook normaal om dat tegen de recruiter te zeggen en het tegenvoorstel doen van een gesprek op een voor beide partijen geschikte plaats. Als dat mij een baan kost dan is dat jammer. Ik zou niet eens bij een bedrijf willen werken dat mijn privacy niet respecteert.

Goed gezegd Martin! Sluit me daar volledig bij aan.

Voor mij "klopt" het absoluut niet om zakelijke afspraken in mijn privé-omgeving te laten plaatsvinden. Zeker niet met iemand die je niet kent, en dan is een "neutrale" plek altijd nog een de beste optie.
Als loopbaancoach heb ik bewust gekozen voor ene werk/ontmoetingsplek buiten huis, en daar ben ik nog steeds heel blij mee. Voor de andere partij is het neutraal terrein, en dat werkt goed.
(en verder scheelt het dat ik mijn huis niet hoef op te ruimen voor een paar vreemde ogen...).

Als managing partner van een startend detacheringsbedrijf, werk ik voornamelijk vanuit thuis of klantlocatie. Veel van onze intakegesprekken met nieuwe medewerkers of ZZP'-ers vinden plaats in een nabijgelegen conferentieoord of restaurant. Ik heb nog niet eerder bij iemand thuis afgesproken, maar kan me goed voorstellen dat ook dat een optie is.

Ik zie het niet als schenden van privacy. Zeker in het geval van een recruiter zie ik geen bezwaar. Maar ik zou er weinig problemen mee hebben wanneer iemand dat weigert; dat recht moet iedereen wat mij betreft gewoon houden.

Ik heb zelf een kleine detacherings- en W&S-organisatie en werk vanuit huis. De reden dat ik zelf een organisatie heb opgestart is omdat ik vindt dat er in deze markt veel teveel met cv's wordt geschoven inplaats dat er goed wordt gekeken naar de mens achter het cv en de sfeer en cultuur van de organisatie waar mensen worden gevraagd.
Als ik een gesprek heb met mensen wil ik daarom graag zoveel mogelijk van de "echte" mens zien zodat ik mij van die samenwerking en de kans op slagen van een goede match zo goed mogelijk kan inschatten. Ik spreek, omdat ik vanuit huis werk, met sollicitanten dan ook altijd ergens extern af in een eetcaf'e, brasserie of ergens anders waar je een kop koffie kunt drinken.
Ik stel bijna altijd voor om in de buurt van waar de sollicitant woont af te spreken. En soms stelt een sollicitant zelf voor om bij hem of haar thuis koffie te drinken.
Ik moet zeggen dat dat voor mij veel toegevoegde waarde heeft omdat je dan een schat aan informatie krijgt over de persoon die je spreekt. Thuis speelt niemand toneel en is dus zichzelf. Aangezien je dat op je werk ook zoveel mogelijk wilt zijn kan ik dan een nog betere inschatting en match maken of je gelukkig gaat worden op de nieuwe werkplek.

Momenteel niet actief aan het solliciteren maar ben wel aan het rondkijken. Ik zou idd raar staan te kijken als ik dit voorstel zou krijgen. Ik zou het professioneler vinden als de recruiter voorstelt om in de buurt af te spreken indien hij/zij geen eigen kantoor heeft.

@Onno: Nav jouw reactie ben ik wel aan het denken gezet, maar in dit geval is het een aanbod van de sollicitant en dan wordt het iig niet opgedrongen.

Mijn huis niet alleen mijn huis, ook dat van mijn partner, kinderen en onze huisdieren. Als ik solliciteer dan krijg je mij als werknemer, niet mijn gezin. Mijn vaste collega's komen best weleens over de vloer bij ons, maar op mijn uitnodiging en ik nodig niet iedereen uit. Ik voer geen sollicitatiegesprekken in ons huis, ook omdat ik een goede indruk zou willen maken en zou willen 'opruimen' en 'schoonmaken' en de tuin van onkruid willen ontdoen. Ik heb een keer gehad dat een leidinggevende onaangekondigd ( nou ja, 5 minuten van te voren bij de kraamverzorgster...) op kraamvisite kwam. Ik heb nog jaren moeten horen hoe groot ik wel niet woonde, hoe oud onze boerderij was, hoe groot de tuin en het ergste 'waar we dat toch van konden betalen want hij kon zich dat niet veroorloven en ik verdiende minder dan hij....' Elke keer zat hij te vissen of de schoonouders hadden bijgesprongen. Ik heb er een hele nare smaak van in de mond overgehouden. Dus, alleen op mijn uitnodiging en dat doe ik alleen als ik iemand goed ken.

Het blijft een afweging voor iedereen. Ik ben consultant geweest en nu bemiddelaar voor mensen met beperking.
Er zijn voor en nadelen van thuis gesprekken voeren. Nadelen zijn al veelvuldig genoemd. Ik ben het ook eens met Onno
Thuis is iemand vaak meer relaxed/zichzelf. Je leert daarom iemand beter kennen. Tevens zegt de thuissituatie iets over de persoon. Tegenwoordig bluffen veel mensen tijdens sollicitatiegesprekken. Ik vind wel dat iemand het zonder reden kan weigeren.

Ik zou nooit direct ja zeggen als mij wordt gevraagd bij mij thuis af te spreken. Iedereen is welkom maar ik ben van te voren benieuwd naar de reden. Als mijn thuissituatie niets te maken heeft met de baan, hoeft de recruiter ook niet bij mij over de vloer te komen. Als het gaat om de reistijd dan zit er bij mij in de straat of buurt een prima cafe of brasserie. Mijn huis is ook het huis van mijn vriendin en hond en die hebben niets te maken met mijn functioneren bij een werkgever. Aan de andere kant. Bij steeds meer bedrijven mag men tegenwoordig vanuit huis werken (HNW). Als werkgever zou ik dan benieuwd zijn naar de faciliteiten. Ik vind het als werknemer dan niet raar om deze te tonen.

De reden bepaalt dus of ik dit wel of niet zou doen.

Wat leuke case! Met enige verbazing heb ik de vraag van Carlien gelezen. Gebeurt dit echt? Ik ben zelf recruiter. In de zeven jaar dat ik dit werk nu doe weet ik dat twee collega's van mij een gesprek hebben gevoerd bij de kandidaat thuis (beide keren op initiatief van de kandidaten zelf)

Ik zou echter niet weten waarom recruiters zichzelf uitnodigen bij de kandidaat / potentiële werknemer thuis. Zeker met kinderen en huisdieren kan het lawaaierig zijn. Bovendien ga je denk ik ook andere, misschien wel minder kritische vragen stellen aan de kandidaat. Je bent immers te gast in zijn of haar huis.

Omgekeerd zou ik het zelf een onprettig verzoek vinden en een alternatieve locatie voorstellen.

Mijn privéleven heeft niets met mijn werk te maken, dus komt niemand er bij mij (thuis) in. Al was ik bijvoorbeeld dakloos, dan kan het nog zo zijn dat ik prima werk kan leveren. Dus recruiter(-s): Als dit weer een nieuwe invulling van jullie selectieprocedures is, hou er dan snel mee op. Kijk liever naar de kwaliteit van de (uitvoering van) je procedures, want voornamelijk de communicatie gaat de laatste jaren zienderogen achteruit.

@Martine
Dat klopt helemaal. Ik zou nooit zelf voorstellen om een gesprek bij de kandidaat thuis te houden. Dat initiatief zou ik zelf ook verkeerd uitleggen.
Uiteindelijk is het voor mij het belangrijkste dat ik iemand zie zoals hij of zij is. Op neutraal terrein of in ieder geval in een omgeving waarin een kandidaat zich thuis voelt lukt dat vaak het beste. Vroeger had ik een kantoor in de huiskamersfeer waar dat ook heel goed lukte. Als mensen zich op hun gemak voelen kom je tot goede gesprekken met goede resultaten die weer naar iets anders goeds leiden.

Wat een vreemd voorstel, dat kan toch ook gewoon in een seats to meat of een hotel lobby? Een knus cafeetej is dan weer lastig. ik ben een keertje meegenomen naar een klein cafeetje, heel gezellig en toen begin de baas is kwestie luidruchtig mijn salaris uit te meten. Nou das ook niet fijn als iedereen mee kan luisteren. De baas werd dus ook niet mijn baas.

Een vriendinnetje vertelde dat zij een keertje in een hotellobby had afgesproken, en toen werd verwacht dat ze zelf voor haar koffie betaalde. Ik vind dat ook wat vreemd, maar mischien dat mensen daar anders over denken?

Pfft, Ik zie mezelf al solliciteren thuis, met twee verharende aanhalige katten die knuffels en likjes komen brengen (aan iedereen overigens dus de allergische recruiter leert daarmee zijn lesje wel)... een baan vind je er niet mee, maar de katten vinden bezoek geweldig!

Uhhhh, zijn er ook MANNEN waar de recruiter thuis wilde komen? ;-)

OT: Behoudens extreme gevallen - kandidaat is al een keer op gesprek geweest, het beviel, maar zit nu met gescheurde enkelbanden thuis - is het bizar dat de wonderlijke wereld van HR zich andermaal op deze wijze manifesteert. Weinig vertrouwenwekkend.

Als ik zou worden benaderd door een recruiter die ik niet ken die bij mij thuis wil afspreken, zou ik subiet weigeren. Alleen al vanuit veiligheidsoverwegingen: iedereen kan wel mijn gegevens op LinkedIn opzoeken en zich voordoen als recruiter van een gerenomeerd bedrijf. Mooie smoes voor een dief/oplichter om zich een huis binnen te praten.
Gewoon lekker in een restaurant/hotellobby of grand café afspreken, bij voorkeur op een goed bereikbare plaats zoals een station of langs de snelweg.

In deze case, en de reacties daarop, komen enkele ontwikkelingen van de laatste jaren naar voren: flexibel werken, reistijd vermijden, het ontbreken van vaste werkplekken (kantoren) voor recruiters, het gebruiken van andere plekken voor ontmoetingen en thuiswerken (of overlap werk/privé zo je wilt). Horecagelegenheden worden steeds vaker gebruikt voor zakelijke ontmoetingen.

Ieder heeft daar zo zijn mening over, en het verbaast me dat toch nog zoveel mensen werk en privé strikt gescheiden willen houden. Natuurlijk moet je je geen zorgen (hoeven) maken over onfrisse praktijken. En als je het niet vertrouwt, biedt dan een alternatief aan.

In Oss heb ik het initiatief genomen voor een WERKcaffee, een horecagelegenheid die specifiek bedoeld is voor werk-gerelateerde en/of zakelijke ontmoetingen. In de lunchroom, of op een aparte flexplek. Specifiek bedoeld voor mensen die geen vaste werkplek hebben of thuis werken maar hun zakelijke contacten niet thuis willen uitnodigen.

Mijn advies: doe wat het beste bij je past, wees eerlijk en doe een alternatief voorstel als je thuis geen kennismakingsgesprek wilt voeren met een recruiter.

Wat doen mensen toch moeilijk: als je niet wil dat zo'n recruiter bij je thuis komt spreek je daar gewoon niet af, punt!
Die lui denken dat ze heilig zijn en dat zonder hen nergens goed personeel zit.
irritant volk is het!

Ik kan mij voorstellen dat het wegens medische redenen vanuit de sollicitant, het nodig kan zijn dat er een bezoek bij diegene thuis moet worden afgelegd. Ik ben wel echter van mening dat iemand zijn/haar huis nooit een goede basis kan zijn voor een goed sollicitatiegesprek en dit ook niet een trend moet worden. Privacy is nou eenmaal een grondrecht (zie artikel 12 Grondwet). Er is een reden voor dat de wetgever dit nou eenmaal zo expliciet heeft beschermd. Jij, je buurman, je buurvrouw, je tante, je nicht, je ex etc. mogen allemaal zelf beslissen hoe zij wonen. Van mijn part woon je in een huis dat je van top tot teen blauw hebt geschilderd en je hebt er 100 aquariums staan om het gevoel te krijgen dat je dicht bij de zee bent. Als dat jouw ding is dan moet je dat doen! De recruiter hoeft niet tot in de puntjes te analyseren hoe jij het thuis hebt. Dan regelt de recruiter maar het gesprek bij hem/haar zelf thuis. Dat is overigens ook niet professioneel, maar als je uit de twee slechtsten moet kiezen he.
Voor hetzelfde geldt ben je gewoon dakloos, mag je dan opeens niet bluffen om toch nog een auto van de zaak te krijgen?

Ik zou iemand die ik nog niet eerder heb gesproken niet thuis ontvangen, maar bij mijn laatste werkgever stelde de HR manager wel voor om het door mij te tekenen contract thuis te brengen. Ik vond dat ook apart, maar ik dacht ze komen zeker thuis kijken om te zien of ik niet alles bij elkaar gebluft heb. Ik had nogal wat eisen op tafel gelegd bij de onderhandelingen. Gelukkig woon ik in een heel mooi huis in een hele mooie omgeving, hetgeen mijn hoge eisen kracht bij zette voor mijn gevoel.

[quote]EVi | 1 augustus 2011 (15:48)
Mijn privéleven heeft niets met mijn werk te maken, dus komt niemand er bij mij (thuis) in. Al was ik bijvoorbeeld dakloos, dan kan het nog zo zijn dat ik prima werk kan leveren.
[/quote]
Dat betwijfel ik.
Als (ex)dakloze kan ik je verzekeren dat je minder presteert op het werk vanwege je slechtere slaap (lawaaierige/koude/harde slaapomgeving) afgezien van een frisse douche alvorens aan op je werk te verschijnen.

Twee keer zijn er bij mij recruiters thuis geweest.

De eerste keer was toen ik bij de Politie solliciteerde. Zij wilde graag weten wat voor vlees ze in huis haaldde, zal ik maar zeggen. Ik kan het in geval van de Politie best begrijpen en heb er uberhaupt niet zo'n moeite mee.

De tweede keer kwam het wel goed uit, want die jongen van de uitzendorganisatie zat toch de hele dag op de weg.

Recruiters die thuis af willen spreken met als argument 'dan leer je de sollicitant goed kennen..'. Dat vind ik wat overdreven.

Anderzijds die recruiters die wervingssites afstruimen naar CV's en dat proberen te matchen met werkgevers van achter hun bureau, zonder dat ik ze ooit in persoon zie, daar erger ik me veel meer aan. Voor een paar uurtjes werk sturen ze doodleuk een rekening van een paar duizend euro naar mijn werkgever.
Dat soort lui probeer ik te mijden. Als ik mijn toekomstige werkgever weet te vinden zonder hun hulp; GRAAG! Dat scheelt vooral een hele hoop geld voor mijn werkgever. En dat zal ongetwijfeld in mijn eigen voordeel zijn.

Ik zou er totaal geen probleem mee hebben. als dit voorstel wordt gedaan door een recruiter mag je aannemen dat het motief is om te zien hoe je acteert in een voor jouw vertouwde omgeing, en niet om te zien of je wel de juiste boeken in je kast hebt staan. Natuurlijk kan ik me indenken dat het een inkijkje geeft in mijn leven (ben ik een ontzettende ranzige persoon of juist uiterst netjes) maar in general, laat maar komen.

Mijn huis is mijn thuis.......
En behalve inbrekers komt iedereen er op mijn uitnodiging !

Het was in 2006 toen ik tijdens een sollicitatie / kennismakingsgesprek voor een buitendienst functie bij ING/RVS te horen kreeg dat men het tweede gesprek bij mij thuis wilde hebben.

Als reden werd gegeven dat men wel wilde zien of ik een geschikte thuiswerkplek had, en men wilde polsen of mijn partner er geen bezwaren tegen had dat ik zowel overdag als 's avonds bezig zou zijn met het uitoefenen van de functie.

Ik heb het met enige verbazing aangehoord, de heren een hand gegeven en afgezien van de baan.

Heb thuis diverse malen een recruiter op bezoek gehad. Een beetje vreemd vind ik het wel. En inderdaad ze kijken in je boekenkast wat je leest en kijken naar je inrichting. Heb ook wel het idee bij een bezoek van vrouwelijke recruiters dat ze kijken of je wel gestoft hebt zo wordt er dan ook wel rond gekeken. De reden die men opgeeft voor een thuis bezoeken zijn divers.
Als reden voor een thuis bezoek wordt opgegeven dat men kan zien of je wel in het bedrijfsplaatje past, hoe je persoonlijkheid is, of je geschikt bent voor de functie, geen kantoor omdat men beginnend ZZp-er is.
Wat je te horen krijgt is terloopse opmerking over de inrichting en de boeken die je hebt staan.
Maar een meerwaarde van een thuis bezoek zie ik niet want een goede recruiter kan ook met de juiste vraagstelling er achter komen wat voor vlees hij/zij in de kuip heeft.
Bel wel altijd even na bellen of de gene echt een recuiter is en voor het bedrijf op zoek is naar mensen. Vind ik het wel zo makkelijk een thuis bezoek. Maar ik denk wel dat dit voor een man wat gemakkelijker ligt dan voor een vrouw. Kan mij de bedenkingen van Carlien dan ook levendig voorstellen.

Jos

Sarah schrijft: 'Voor hetzelfde geldt ben je gewoon dakloos, mag je dan opeens niet bluffen om toch nog een auto van de zaak te krijgen?'
Hahaha, ik zou zeggen genoeg bluffen om een stationwagon te krijgen dan kan hij als slaapplaats dienen!

Ik kan er kort over zijn ik vind het niet gepast. Ik vind het opdringerig en totaal niet professioneel!!
Ik heb het gelukkig nog nooit meegemaakt en als het gevraagd wordt dan krijg degene nee te horen dan maar ergens anders en als dat niet kan dan maar niet.

Apart hoor, al die reacties hier. Wat me wel opvalt is dat de nieuwe generatie er allerlei vernieuwende ideeën op na houdt als 'het geeft me veel nieuwe info over de sollicitant'. Het betreft dan natuurlijk wel de subjectieve vertaling van wat een huisinrichting over iemand wel of niet zegt. Helemaal bont is het bij de persoon het die zegt de inrichting van haar huis de baas niet beviel en dus kreeg ze geen promotie. Daarnaast valt me vooral de schrijf- en spelarmoede van de nieuwste generatie op: sollicitatie gesprek? relaxed?

Ik beschouw mezelf ook als de 'nieuwe generatie' met mijn 27 jaar en ik geloof niet dat ik me er heel erg prettig bij voel als ik een recruiter thuis zou moeten ontvangen.

Niet dat ik me schaam voor mijn huis, maar ik heb toch echt twee katten en een paard. Die laatste staat dan wel niet thuis, maar er ligt zat paardenspul in de hal. ;-) Het dressoir wil nog wel eens wat rommelig zijn en er staat geen boekenkast in de woonkamer. Niet lezen? Integendeel. Op de kamer boven staat een complete kastenwand vol met boeken.

Ik wil zakelijk en privé, vooral in zo'n beginstadium, toch echt gescheiden houden. Ik vind het niet erg als er (goede) collega's over de vloer komen, maar een recruiter zou ik toch een stukje inbreuk op mijn privacy vinden. Ik vind het juist het tegendeel van relaxed, ik zou me ontzettend op aan het fokken zijn of het huis wel schoon genoeg is, of de koffie smaakt, of ik koekjes moet serveren, etc. Ik maak me al druk of mijn reguliere visite niks tekort komt, laat staan een recruiter.

Ik heb de afgelopen jaren diverse afspraken gehad met recruiters en slechts één daarvan heeft voorgesteld om bij mij langs te komen. Dit heb ik ik niet gedaan; ik heb eigenlijk al mijn afspraken gewoon in wegrestaurants en dergelijke gehad. Dat heeft altijd prima gewerkt...

@Leon,
Jouw reactie is ook niet foutloos en "relaxed" is niet fout geschreven, mits het gebruikt wordt als onverbogen bijvoeglijk naamwoord natuurlijk.