Ik ben al twee jaar werkloos

Ik heb ook een gat van 2 jaar. Cursussen gedaan Ms office geugrade.
Niets help om eruit te komen, je heb de kracht niet meer.

Brieven anders schrijven via uitzendburo's, kranten internet.
Ik ervaar erg vervelend, ik ben 48 jr oud met heb 20 jr gewerkt niet bij 1 baas.
Heb ook gewisseld omdat het vaak niet anders kon, baantjes aangenomen om maar in je levenonderhoud te kunnen voorzien. Wisselen van baan wordt nu gezien als niet standvastig, erg jammer willen en kunnen moet hieraan vastgekoppeld zitten.
Liegen in mijn CV doe ik niet dus het is elke keer een strijd met een werkgever over mijn opgedane ervaring. Waarom, uitleggen doe ik met alle eerlijkheid en toch je past niet in het bedrijf. Alsof een ieder die ze aannemen ook blijft tot pensioen leeftijd NOT.

Ik ga verder met mijn hobby als ik een baan heb zal het niet meer laten liggen tot ik meer tijd heb. Naast werken kan je je alleen bezighouden met je werk daar verdien je je inkomen dus bij blijven.
Als dat wegvalt komt je hobby om de hoek kijken, om maar niet gefrustreerd te raken over je leeftijd kan ik het nog, pas ik er nog tussen de arbeidsmarkt dan~!@@#
Dus een hobby wordt bijna mijn werk, daar ben ik nu mee bezig.

Willen en kunnen werken, niet passen volgens!@# leeftijd en gat door de kredietcrisis, dat overkomt me nu!

Zo ongeveer dezelfde ervaring. Enkel: in de minimale tijd - naast full time baan en gezin, EN geen economie / boekhouden op de middelbare school, Bedrijfskunde gehaald op de UvA.
U bent veel te zwaar; U heeft nog geen relevante praktijkervaring; u heeft veel te veel doorzettingsvermogen, een ramp met al die grijze muizen bij ons enz. tot " hij durft te weinig salaris te vragen, dus .. zal wel niet toereikend zijn..."
Dus bij vele een mooi-weer-zeiler recruiters niets opgeschoten, want.. die zoeken de persoon, die net van die functie ontslag heft genomen..
Uiteindelijk als General Manager in Azie terecht gekomen, in een heel andere branch, waar ... de NL +B aandeelhouders zo'n beetje alles deden, wat met het woord fraude te combineren was. Gelukkig er op tijd uit gekomen, gedurende 8 ( acht ) jaar rechtszaken moeten voeren tot uiteindelijk 100% gelijk gekregen in hoger beroep...en .. ten einde raad voor mijzelf begonnen.
Van labelontwerp tot food tech moeten leren, alles waar ik geen ERVARING in had, dus door recruiters afgewezen was..
Sorry, ik ben nu ongeschikt voor iedere loondienst functie. Heb het nu te goed.

Els,

De mensen waar ik mee praat zijn veelal lager geschoold dan ik. En toch krijg je een grote bek. Het gaat om de grote bek. Niet om niet willen/kunnnen. Kansen worden onthouden. "normaal zou zijn" dat de werkgever gebruik maakt van iemand voor een lager loon.

Beste Werner,

toen ik in 2003 afstudeerde hadden de meeste bedrijven waarop ik mijn pijlen richtte net een vacaturestop afgekondigd. Ook begon ik net in juni te solliciteren, terwijl de meeste recruitment afdelingen toch aan het afronden waren voor de zomer en geen nieuwe sollicitatietrajecten meer wilden opstarten voor september. Al met al een rustige periode om te solliciteren. Toen ik na een paar weken in de gaten had dat het wel wat langer kon gaan duren dan ik in gedachten had, heb ik me bij een aantal uitzendbureau's aangemeld en ben al vrij snel via een van die bureau's voor een eenvoudig administratief project ingehuurd. Werk onder mijn niveau dus. Maar dat had wel drie voordelen.
1) Ik zou kunnen stoppen wanneer ik maar wilde zodra ik wel 'dé baan' had gevonden.
2) Uitzendwerk in deeltijd bood mij de flexibiliteit die ik nodig had voor mijn sollicitaties. Ik had de afspraak om wekelijks 32 uur te werken, waarbij ik af en toe kon schuiven tussen de weken om meerdere gesprekken in een week te voeren als dat zo uitkwam.
3) Omdat de leidinggevende van de afdeling waar ik gedetacheerd was mijn kwaliteiten inzag heb ik via die eerste klus een aantal vervolgopdrachten bij dezelfde werkgever gekregen die steeds uitdagender werden. Het bleef onder mijn niveau maar was een leuke manier om bezig te blijven. Ik vergrootte mijn netwerk, kon met leidinggevenden van het bedrijf waar ik was gedetacheerd sparren over voor- en nadelen van mijn CV, gesprekstechnieken en zelfs welke baan goed zou passen. Ik heb ook enkelen van hen als referentie opgegeven en heb zelfs zeven jaar later zo nu en dan nog wat aan de zaken die ik in die periode heb geleerd. Al met al heb ik ongeveer acht maanden met veel plezier die uitzendprojecten uitgevoerd en ben ik daarna begonnen bij een van de werkgevers die net de vacaturestop had opgeheven en mij als eerste na die periode heeft aangenomen. Ik heb in al mijn solliitaties in die tijd altijd veel begrip gekregen voor de manier waarop ik die rustige periode heb ingevuld. Ook later (zelfs na zeven jaar nog) komt het nog wel eens aan de orde in sollicitatiegesprekken en mensen hebben er altijd respect voor. Ik merk simpelweg dat het gewaardeerd wordt dat je je actief opstelt en aan het werk blijft. Ik zou dan ook niet weten waarom of op welke wijze je er in je latere carriere last van kan hebben dat je een periode onder je niveau gewerkt hebt.

Ik zou zeggen, kies een leuk (vrijwilligers)project en ga aan de slag. Opzeggen kan altijd nog en je bent in ieder geval lekker bezig. Veel succes!

Het advies van Els Ackerman aan Werner vind ik niet erg meelevend. Hij moet er nog maar harder tegenaan en vooral niet stilzitten, alles aannemen, zelfs beneden zijn niveau, anders wordt zijn gat nog 'groter'. Het is toch niet zo dat je 'vermogen tot denken en problemen oplossen' aan een houdbaarheidstermijn is gebonden? Er is ook niets mis met Werner. Wel met de arbeidsmarkt en met recruitend Nederland dat in de positie zit om de arbeidsmarkt te vullen. Ik vermoed dat veel recruiters vroeger niet goed waren in natuurkunde en dat heeft iets gedaan met hun beeldvorming. In hun ogen is Werner (met zijn opleiding) waarschijnlijk een 'nerd' en niet passend in het sociaal snelle bedrijfsleven. Ik vermoed sterk en eigen ervaringen bevestigen me hierin dat beeldvorming een belangrijke factor is in selectieprocessen. Dat zou anders moeten zijn. Mijn advies aan Werner zou zijn: omzeil recruiters en human resource managers; zoek zelf uit bij welk bedrijf of adviesbureau je graag wil werken, maak een afspraak met één van de managers en vertel daar met CV onder de arm dat je staat te popelen om te beginnen.

Werner,
Je hebt een natuurkundegraad en je zegt "Onder mijn niveau werken is geen optie voor mij, want daar blijf ik mijn hele verdere carrière last van houden".
Dat laatste kun je ook positief formuleren: als je onder je niveau werkt kun je tenminste nog opklimmen. En dat je daar last van blijft houden lijkt me vooralsnog een ongegronde angst.
Wat kun je verder met een natuurkundegraad? Ga een jaartje het onderwijs in, natuurkunde of wiskunde geven. De onderwijsvacatures komen er weer aan dus... Oh, en voor je gaat zeggen dat je geen lerarengraad hebt...als de nood hoog is, zijn ze blij met je. Inderdaad, het is misschien niet wat je wil, want je wil het bedrijfsleven in, maar je bent wel bezig, vergroot je netwerk etc. Enjoy!

Beste Werner,

Kijk eens bij Laluz, een stichting die goede doelen koppelt aan jonge professionals. Zo kun je relevante ervaring opdoen en dit ook op de CV laten zien. Ga naar bijeenkomsten van thema's waar je in wilt werken. Praat met andere deelnemers en laat terloops vallen dat je op zoek bent naar werk. Via via wordt 70% van alle vacatures ingevuld!

ook een optie: kies een bedrijf dat je er leuk vindt, ga er werken en werk jezelf van binnenuit omhoog. Interne kandidaten hebben vaak voorrang, bovendien weet jij sneller dat er ergens plek is, als je netwerkt en praat met mensen.

Ik denk dat daar je eerste stap lit: netwerken. Vind je dit eng, volg een cursus, leer dit toepassen.
Denk niet alleen vanuit jezelf, maar ook vanuit de werkgever waar je voor wilt werken. Hoe kun jij toegevoegde waarde leveren? Wat heb je nodig om dat te kunnen?
Enne, ga ervoor, van dingen doen, krijg je meer energie! Tijd om de cyclus waar je in zit te verbreken!

Veel heel succes en vooral plezier!

Ik ben nog steeds lang werkzoekende.Tussentijd ben ik ziek geworden,(zware ziekte).Mijn
klantmanager weigert me naar arbeidcomisie (kouring) sturen.Ik heb nu bijstand van geemente en ik ben werkongeschikt.Wat moet ik doen dat ik en normaal uitkering mogen krijgen.

Uit diverse onderzoeken is komen vast te staan dat werken onder je niveau een slecht begin is en je de schade niet inhaalt. Maar aan de andere kant geen werk is ook geen goed "visitekaartje". Dus vrijwilligerswerk doen om werkervaring op te doen, netwerkvergroten en aantonen dat je wat wilt doen zullen zeker meehelpen om aan de slag te komen. Vooral blijf geloven in jezelf en je talenten.

@Ariane,

Ik moet eerlijk zeggen dat ik jou reactie ook niet erg meelevend vind. Het lijkt wel of mensen maar vinden recht te hebben op een baan. Vergeet 1 belangrijk ding niet: solliciteren is ook concurreren. Zowel voor bedrijven in een krappe markt als voor sollicitanten in een ruime markt. Werner heeft concurrenten die actiever zijn geweest na hun afstuderen dan hij. En hoe langer hij wacht, hoe groter zijn achterstand en dus hoe beter zijn concurrenten. Het advies van Els is dus heel passend. Als Werner als beste sollicitant uit de race wil komen, zal hij onderscheidend moeten zijn. Zijn gat van 2 jaar zal dus moeten worden overstijgt worden met iets beters! Tijd dus voor meer actie dan hij tot nu toe heeft laten zien en zijn eisen bijstellen.. Opmerkingen als " omzeil die recruiter of HR manager" vind ik nogal naief en neerbuigend.

Beste Werner. Ik leef met je mee. Ik heb 30 jaar werkervaring en was werkloos geworden omdat een andere manager liever zijn kennis op mijn plek zag zitten. Daarna had ik meteen een andere baan maar onder mijn niveau. Ik kan je zeggen daar wordt je ongelukkig van... Dat bleek ook wel want het jaarcontract werd niet verlengd gevolg in de ww. Ik heb zoveel gesolliciteerd dat ik er letterlijk en figuurlijk ziek van werd. Heb een vrijwilligersbestuursfunctie aanvaard - maar er werd gevraagd of ik dit nog wil blijven doen als ik een baan zou vinden.... De afwijzigingen op de sollicitaties waren in de trant van te veel werkervaring, en te kort lopende contracten (8 jaar, 5 jaar, 4 jaar, 10 jaar en 1 jaar) waarschijnlijk te oud en zo kan ik wel doorgaan...En na op gesprek geweest te zijn krijg je geen duidelijkheid waarom ze je toch niet genomen hebben.Ik heb nu eenbaan gevonden voor een aantal uren per week dus geef niet op maar neem de rust voor je zelf; maar probeer toch iets anders te vinden waar je voldoening in hebt.

Werner laat zich veel teveel afschrikken door zijn omgeving en laat zich daardoor ontmoedigen. Bedenk goed, je bent niet de enige die in dit schuitje zit en je bent nog jong, 28 jaar. Over een jaar of wat zou je op deze leeftijd op 1/3 van je carriere zitten......."Onder je niveau werken....." Welk niveau, kerel? Je bedoelt toch zeker niet je masterdiploma natuurkunde toch? Niet rot bedoeld hoor maar volgens mij heb je nog ontzettend veel praktijkervaring voor de boeg. En inderdaad, zoals anderen ook al zeggen, die krijg je niet door halstarrig te doen en alleen maar naar 'banen op niveau' te solliciteren. Integendeel, pak aan wat je aan kunt pakken en laat desnoods mensen om je heen erom lachen :)! Wees creatief en doe wat, dat is altijd beter dan met een gezond lichaam op een stoel zitten afwachten tot je een uitnodiging ontvangt voor een sollicitatiegesprek. Ik ben, net als Denise, 48 jaar en heb m'n gezondheid de laatste jaren tegen. Ondanks dat blijf ik positief en ben toch wel wekelijks met een vrijwilligersjob bezig. Daar moet in feite zelfs geld bij maar het kan allemaal net. En wat ik ook al net las, er staat op die manier wel wat op je CV. Alleen een hoog aangeschreven diploma zonder andere ervaring, dat biedt zeker minder kans op welke kans dan ook!
Werner, aan de slag man en maak er wat van. Aan het UWV hebben we in dit land toch geen ene moer (daarom wordt het ook afgebouwd) en je moet het toch allemaal zelf doen. Niemand, maar dan ook niemand, heeft tijd voor jou. Maak JIJ dan maar tijd voor anderen, of je er nu beter van wordt of niet :).
Vr. groet, Dirk.

Beste Werner,

Ik heb hetzelfde meegemaakt in 2003-2005. Snelste klaar met de studie, even reizen en dacht: nu ligt de wereld voor me open. NOT! Dat komt hard aan. Voor uitzendbaantjes ben je als academicus bijna altijd overgekwalificeerd. Ze zoeken veelal mensen die er langer blijven en die niet slimmer zijn dan hun baas... Ik heb dan ook weinig klusjes kunnen doen in die tijd. Na 2 jr voelde ik de achterstand en heb nog een master afgerond. Dit keer heb deze perfect afgestemd op waar er veelal vraag naar was in in de vacatures en had al ene baan voor ik mijn bul kreeg! Het is dus ook een beetje handig kijken wat de markt wil, en dan kunnen bieden wat de werkgever wil. Eigenlijk dus de approach die Janine noemt: denk vanuit de werkgever, wat willen zij en probeer daar handig op in te spelen. Jammerlijke is wel dat een 2e master er nu ook niet zomaar inzit met de nieuwe collegelden. Tot slot geloof ik zelf niet in het alles maar aanpakken. Blijf zeker kritisch tav de bijdrage die iets heeft voor jouw toekomstplannen. Uiteindelijk kijkt een werkgever vooral of ze iets hebben aan wat je hebt gedaan en niet alleen naar of je iets hebt gedaan. Dat is mijn ervaring i.t.t. wat de expert beweerd.

Misschien is bijles geven een leuke activiteit en/of tijdelijk in het onderwijs een kijkje nemen. In elk geval veel succes. Uiteindelijk kom je er wel.

Toen ik afstudeerde in 2001 zat ook echt niemand op mij te wachten, vacaturestops al om en als er al een vacature was dan natuurlijk ´t liefst het schaap met de 5 poten. In tegenstelling tot Werner was ik wel bereid om onder mijn niveau te starten. Het kostte moeite om een werkgever te vinden die mij de kans wilde geven om werkervaring op te doen en te laten zien wat ik in mijn mars had, maar ´t is gelukt en sindsdien altijd aan het werk gebleven! En sinds een paar jaar werkzaam op het niveau dat ik wil. Ik heb nog altijd profijt van de ervaring die ik in die eerste functie heb opgedaan. Weten wat er bij de uitvoer van besluiten komt kijken en wat mogelijk of onmogelijk is, is heel waardevol gebleken. En mijn indruk is dat juist het laten zien dat je bereid bent om veel aan te pakken en een lange adem hebt zich uiteindelijk uitbetaalt.

Je eerste baan is m.i. zelden je droombaan en dat is ook helemaal niet erg. Je moet nog pak en beet 40 jaar, alle tijd om die droombaan te vinden! Zorg er ondertussen voor dat jij ook de droomkandidaat voor die functie wordt. Tuurlijk lopen er vreemde recruiters op deze aardbol rond, maar ´t is te makkelijk om hen de schuld te geven van jouw werkloosheid.

Werner heeft nog geluk, dat hij in Nederland woont. Hoe zou een Belgische of Franse manager denken ? Eens zien... middelbare school gedaan, daarna een diploma natuurkunde en daarna... niets meer. 18 jaar + 4 = 22 jaar. Mijnheer is echter 28. Hij heeft een gat van 6 jaar te verdedigen. Het is sowieso een zeer pijnlijk gat, want 6 jaar geleden was het het jaar 2005 en toen vielen de banen als rijpe appels uit de bomen.

Al eens overwogen te emigreren? Wie weet zitten ze bijvoorbeeld in één of ander Angel-saxisch land (wie weet India) net op een keiharde bèta te wachten. Nederland is niet zaligmakend, er heerst een behoorlijke hokjesgeest die zeer buitensluitend kan werken. In een ander land, waar de cultuur anders is, willen ze misschien net jou hebben.

Hoe meer je jezelf zorgen maakt over het gat in je CV, hoe meer het een probleem gaat worden. Je verkoopt in je sollicitatie wie je nu bent en wie je zou kunnen worden in de nabije toekomst. Natuurlijk speelt het verleden mee als "bewijs" hiervoor, maar er zijn andere manieren om het te bewijzen. Je kunt een duidelijke visie neerleggen over jouw rol en jouw toegevoegde waarde voor het bedrijf. Laat zien dat je daar tot in detail over hebt nagedacht. Daar spreekt al passie uit.

Ook moet je je verhaal eerst aan jezelf verkopen, voordat je het aan een ander kunt verkopen. Als je zelf al cynisch wordt gaat het 'm niet worden. Verder moet je bij jezelf nagaan waartoe je bereid bent om verder te komen. Je wil vrijwilligerswerk doen. (Overigens: vrijwilligerswerk met als motivatie het vullen van een CV gat vind ik niet bijzonder sterk. Ik zou als potentieel werkgever zeker de vraag stellen of je ermee door gaat. Zo niet, dan zou dat wel een signaal zijn.) Ben je bereid om je een dag, een week of ... te bewijzen bij een potentiële werkgever tegen een stage vergoeding, of no cure no pay of zelfs noppes? Of dat bij andere bedrijven te doen, puur om ervaring en referenties op te bouwen?

Ik heb een CV gat van bijna 3 jaar, wat ICT betreft. Ik ben echter sinds kort echt gaan geloven waarom die periode voor mij geweldig is geweest en wat het mij heeft opgeleverd. Dat vermeld ik in mijn CV en motivatiebrief en tijdens gesprekken wordt er goed op gereageerd. Ik zit nu bij twee sollicitaties in de laatste ronde en het ziet er goed uit. Maar belangrijker nog, ik heb meer zelfvertrouwen en voel me dus beter.

Focus op "waarom wel" i.p.v. "waarom niet" en zoek de schuld niet recruiters, maar kijk hoe je zelf je verhaal sterker kunt maken.

Beste Werner,

Zelf ben ik ook bijna 2 jaar werkloos geweest, in een leeftijdcategorie(50+) waar volgens velen geen enkel perspectief meer is. Sinds kort ben ik in dienst van een overheid. Tegen mij is, met 35 jaar werkervaring waarvan 10 als projectmanager, inderdaad diverse malen gezegd dat ik overgekwalificeerd was voor een job.

Echter heb ik in die periode werkloosheid niet stil gezeten. In het onderwijs is namelijk groot gebrek aan docenten, met name Natuurkunde en Wiskunde, jouw vakgebied. Ik heb dan ook via uitzendbureaus in deze vakken les gegeven, welliswaar niet full-time, maar ik was van straat en het leverde meer op dan WW. Even in 1 jaar je bevoegdheid halen.

Op dit moment ben ik betrokken bij de invulling van een vacature, waarbij senioriteit en natuurlijk overwicht, levenservaring heel belangrijk zijn, toch willen we een jonger iemand met een universitaire opleiding.(Helaas niet je vakgebied). Invulling is erg lastig. Dit komt met name omdat vele sollicitanten inderdaad, net zoals jij, niet pro-actief bezig geweest zijn. Geen intiatief getoond hebben.

Ga daar eerst maar eens wat aan doen.

Succes met proberen zelf het initiatief naar je toe te trekken, je hebt tenslotte een universitaire opleiding afgerond!!

observer

Even daargelaten dat ik de details niet ken, maar dit is voor mij wel weer een bevestiging dat er niet dit aan een persoon mag mankeren of je bent al afgedankt. Mensen zijn feilbare wezens, maar werkgevers zoeken perfecte mensen!

De reactie van Paul kan ik alleen maar onderstrepen. Er is geen enkele werkgever die warm wordt van een sollicitant die zich uitput in excuses waarom dingen niet gelukt zijn. Wat Els naar mijn idee wilde duidelijk maken is dat je meer zal moeten doen om zelf de regie te nemen. Het is niet de schuld van anderen dat het niet lukt. Het heeft ook geen zin om over schuld te praten. Het gaat om de vraag "wat kan JIJ doen om hier uit te komen?". Paul heeft dat heel goed begrepen. Toen ik afstudeerde was het ook een periode van laagconjunctuur en riep iedereen dat je aan mijn diploma niet veel had. Ik heb dat nooit willen geloven, het gaat namelijk niet om mijn diploma of mijn hoge cijfers. Daar vraagt ná het sollicitatiegesprek nooit meer iemand naar. Het gaat om wie ik zelf ben en wat ik zelf meebreng. En dat geldt voor Werner ook: met overtuiging brengen waar je voor staat. Proactief zijn, met je kont van de bank afkomen. Ga naar een bedrijf en biedt je diensten tijdelijk gratis(bijvoorbeeld voor een afgebakende periode van 3 maanden aan voor het een of andere project. Verkoop het als een vraag om "traineeship" "stage lopen vóór je je vast wil leggen op een bepaalde functie". Start eventueel een eigen ZZPbedrijf in advisering en projectwerk. Een eigen bedrijf, goed of slechtlopend, kan een gat in de CV aardig opvullen en het levert je hoe dan ook weel veel kennis op als je je gaat verdiepen in "hoe je een markt benaderd".
Er zit een winnaar in iedereen, kus hem wakker.

Verbloem dat gat op je CV, recruiters kijken er verder toch nooit meer naar. Bovendien kan onder je niveau werken kan alleen maar negatief uitpakken, waarom zouden ze iemand aannemen die zijn vaardigheden in iets anders heeft ontwikkelt?

De oude garde van recruiters en managers hebben zelf vaak geen diploma voor wat zij doen en zijn er via via ingerold of kloten maar wat aan. Ik snap niet waarom zij wel eisen van jou om een Master te hebben en de magische 5 jaar werkervaring als schoon afgestudeerde. Als jij weet dat je iets kan pak het dan met beide handen aan, mensen zullen je als groentje toch nooit voordeel van de twijfel geven. Alles is een sociaal spelletje, speel lekker mee.

En 'fatsoenlijk, hardwerkend' Nederland zal hier haar nek over breken maar onthoud, iedereen doet alsof, dat is onderdeel van het spelletje. Het is toch van de zotte dat mensen je niet aan nemen omdat je last hebt gehad van de crisis? Dikke vinger naar recruiters, jij bent iemand die moeite heeft gestoken om een echt vak te leren.

Wat Iena Pals aan het eind zegt: blijf geloven in jezelf en je talenten: zo waar, maar ook moeilijk! Na 3 jaar al die afwijzingen en inspanningen en niet eens op een gesprek uitgenodigd worden, ligt de moedeloosheid om de hoek. Zelf ben ik ruim 55, in mijn sector als socio-econome (Afrika) is de vijver waarin gevist wordt heel klein. "Kom op, je moet nog 11 jaar mee :-)" Ook waar: pak alles aan, vrijwilligerswerk, uitzendbanen, onderhouden van contacten. En blijf hopen, zelfs al ben je duurder dan de 30&40-ers.

Dus ik koos voor opnieuw studeren, lijkt me heerlijk om voor een jaartje weer meer kennis op te doen. Op houtjes bijten deed ik toch ook al als student in de 70-er jaren. En Anneke, je bent niet de enige die het veld moest ruimen. Die knauw, in feite een trauma, doet geen goed aan een positieve uitstraling naar een nieuwe potentiële werkgever. De tijd heelt veel, maar niet álle wonden. Toch blijf ik me telkens weer verdiepen in de nieuwe organisatie, in de sfeer en probeer een pracht sollicitatie brief te schrijven. "We zijn overweldigd door het aantal reacties" blabla.

Afijn, was leuk en leerzaam om jullie te lezen - overigens, die gratis workshops, zoals bijv bij Diversity Works of Carriere Beurzen: naar toe gaan, hoor. Altijd weer vertier en goed voor ideeën opdoen en andere mensen ontmoeten. Heb de pepermuntjes nog steeds naast me liggen. Sterkte allemaal!!!

Heel herkenbaar en gelukkig ook weer niet helemaal. Ik ben in 2008 met mooie cijfers afgestudeerd, heb veel naast mijn studie gedaan, maar toen kregen we kredietcrisis. Ik heb 4 maanden mij alleen gericht op mijn eigen vakgebied (het notariaat) en toen heb ik van een goede vriendin een goed advies gekregen. Wat ik ter harte heb genomen. Ga aan het werk, beter ander werk dan helemaal geen werk.

Naast dit werk (als jurist op detacheringsbasis bij de overheid) heb ik me ook laten bijscholen om te laten zien dat ik niet stil ben blijven zitten. Ik heb dus de afgelopen 2,5 jaar dus wel op academisch niveau gewerkt maar niet in het notariaat. Nu de markt weer aantrekt ga ik weer aan het solliciteren omdat mijn passie wel hier ligt.

Zorg gewoon dat je aantrekkelijk blijft voor een werkgever. Laat zien dat je niet te beroerd bent om je handen uit je mouwen te steken, dat je jezelf bent blijven ontwikkelen en dan komt er zeker weten op den duur ook een leuke baan op jouw pad! Hier moet je echter zelf voor in actie komen. Zorg dat je een goed netwerk opbouwt!

Veel succes!

Ik heb dit probleem ook, alleen, Werner, jij bent 28, ik ben 57.
Ik werd werkloos van twee banen eind 2006 en daarna in 2008.
ik kwam niet aan de bak; creditcrunch, ja de wereld is veranderd. ik schreef een thesis Sociologie over vrouwen door het Glazen Plafond. OC&W wil geen bachelors maar Masters.
gewerkt voor een woningcorporatie, geweldig! Sociaal beheer wijk. Personeelskrimp.
Werk nu in de huishouding. Ik vroeg om moeilijke klanten, uitdaging! Ik zorg nu voor drugs- en drankverslaafden en een borderline case.
en wat ik liever heb, daar zoek ik naar. Blijven gaan en netwerken! ik studeer ook weer.

Dit is volgens mij een typisch Generation Y trekje: het gevoel hebben overal 'recht' op te hebben. Het hebben van een diploma is slechts een van de criteria waar je bij een sollicitatie op wordt beoordeeld; het is geen automatisch toegangskaartje tot een goeie baan.

Wat zou er trouwens mis zijn met 'onder je niveau' werken? Ik vind die term eigenlijk best wel iets neerbuigends hebben. In mijn ogen verdient een stratenmaker evenveel respect als een arts, manager of natuurkundige. Hoe bepaal je overigens wat 'onder je niveau' ligt? In elke baan valt wel wat te leren en dus draagt al het werk wat je doet bij aan je persoonlijke ontwikkeling.

Zelf ben ik na het behalen van mijn universitair diploma een jaar op 'working holiday' in Australie geweest. Ik heb daar meerdere afgestudeerde TU ingenieurs ontmoet die hun geld verdienden met fruit plukken en tegelijkertijd de tijd van hun leven hadden. Mijn eigen jaar in Australie was zeker geen verspild jaar; het werd later als zeer positief beschouwd tijdens de sollicitatie bij mijn toekomstige werkgever. Misschien is dit ook een idee voor Werner? Het kan tot en met je 30ste levensjaar (je kan eventueel ook een jaar op working holiday in Nieuw Zeeland).

Ook ik heb vorig jaar in dezelfde situatie gezeten. Geen werk te vinden, laat staan op niveau. Toch heb ik elk bijbaantje aangepakt dat ik kon krijgen. Op deze manier ben ik uiteindelijk via één van de bedrijven waar ik solliciteerde op een tijdelijk project terecht gekomen. Verder hoefde ik er overigens niet op te rekenen dat ik daarna bij dat bedrijf aan de slag zou kunnen, maar... de economie trok enigszins aan en omdat mijn projectleider heel tevreden was, werd ik daarna uit een grote poel van sollicitanten als eerste aangenomen.

Moraal: de meeste banen worden ingevuld via een netwerk, dus zorg ervoor dat dat van jou zou groot mogelijk is. Daarnaast zorgen tijdelijke baantjes ervoor dat je geen echt gat op je CV hebt. Ik heb tenminste nooit problemen ondervonden bij de uitleg van deze periode. Succes.

Ik zit in dezelfde situatie, werkloos en bètastudie. Ik heb een "werkstage”gedaan (werken voor de CV, geen salaris). Ik heb ook een website gemaakt ter ondersteuning van mijn sollicitaties. Ik ben inmiddels weer een jaar verder want het interesseert werkgevers niets, ze willen dat aan de allergekste eisen voldaan wordt, dus geen net afgestudeerde is goed genoeg.
Ik heb ook geprobeerd over te stappen naar een andere branche via werkstages maar daar zitten ze ook niet op te wachten.

Wat kan je doen?
-Maak een website.
-Probeer een werkproject te krijgen.
-Zorg dat je iets op je CV hebt, al bezorg je maar 2 keer per week de post.
-Oriënteer je breed, kijk wat terugkomt van wat je leuk vind in andere branches.
-Laat je niets wijsmaken. Als je geen baan kan vinden wordt dat vaak als 100% de eigen schuld gezien, dat lees ik ook hier. Dat is niet zo en laat dat de mensen ook weten, bijvoorbeeld Els die beweerd dat onzin is dat je bent afgewezen voor uitzend en vrijwilligerswerk. Was ze er soms bij?

Heel herkenbaar.
Ik heb ook een tijdje zonder werk gezeten. Aangezien ik wist dat de banen die voor mij het meest voor de hand lagen weinig voorhanden waren (dankjewel crisis..) heb ik mij ook bij diverse uitzendbureau's ingeschreven.
Ook diverse gesprekken gehad voor administratieve functies, maar mijn cv schrikt de werkgevers af. Ondanks dat ik aangeef om mij voor een bepaalde tijd vast te willen leggen voor de organisatie, wordt je vaak met een kluitje het riet in gestuurd. Feit is dat ze bang zijn dat je toch zo weer weg bent vanwege je 'goede cv'.
Ik heb nu wel een werkgever gevonden (via uitzendbureau) die door dat soort dingen heenprikt. Ik ben er nu ook weer een tijdje aan de slag, wat een verademing is ten opzichte van het werkloze leven. Ik deed overigens veel vrijwilligerswerk (ook al voor ik werkloos werd), maar het stempel 'geen werk' vond ik erg verstikkend.

De oplossing 'schrijf je in bij een uitzendbureau' en 'ga vrijwilligerswerk doen' is niet de 1-2-3- klaar oplossing die vaak als waarheid wordt gezien.
Ook als academicus die bereid is onder zijn niveau te werken en van alles aan te pakken, is het ook nog een klus om zo iets binnen te slepen.

Wat ik erg grappig vind om te lezen is dat velen 'recruiters' als het kwaad zien, die vooral een beetje een grote bek hebben en zelf niks weten/kunnen. Uiteindelijk heeft elke recruiter een klant: een corporate recruiter heeft een interne lijnmanager als klant, en een bureau-recruiter heeft een corporate recruiter, HR of lijnmanager als klant. De lijnmanagers beslissen wat voor persoon zij graag bij hun afdeling willen, niet de recruiter. Die wordt slechts met harde eisen en zachte wensen op pad gestuurd om de juiste kandidaat te vinden. Met name bureau-recruiters zijn commercieel en in feite gaat het om geld verdienen. Dus als jij de geschikte kandidaat bent, dan zullen ze daar werk van maken. Als je niet de geschikte kandidaat bent, dan is dat gewoon pech! Zij kunnen de eisen en wensen van een klant niet veranderen...
Dus Werner (en alle anderen), kom op, ga wat doen, pak alles aan (ook onder je niveau) om maar te laten zien dat je daadwerkelijk je steentje wil bijdragen aan de arbeidsmarkt. Iedereen zal het alleen maar kunnen waarderen.
'Ask not what your country can do for you - ask what you can do for your country'.

Beste Werner,

Ik heb geen Universiteit gedaan. Ik heb van orgine een mbo opleiding. Inmiddels 46 jaar. 2 Jaar geleden werd mij verteld, dat mijn baan ophield, wanneer was nog niet bekend, maar het hield op. Ik heb door werkervaring en kansen die ik binnen de werkkring heb gekregen mijzelf van mbo naar hbo, hbo+ weten op te werken (waarbij in bepaalde functies ik geen officieel diploma heb. Inzet en ervaring gaan dan meespelen).
Recruiterbureaus e.d. begrijpen het niet altijd, maar op mijn 46ste heb ik wel een switch kunnen maken naar een totaal andere baan. Waarvan ik ook nooit gedacht had, gezien mijn leeftijd en achtergrond, deze te vinden. Het is mij toch gelukt.
Ik begrijp heel goed, dat je zegt, onder mijn niveau werken. Dit hoef je nl. niet zelf bedacht te hebben, dit wordt je aangepraat. Elke keer, dat je solliciteert, krijg je dit te horen, we hebben, maar is onder jouw niveau. Enz. enz. Werner, maak je eigen plaatje, geloof in wat je waard bent. Maak je eigen keuzes en net als een huis verkopen, het kan heel lang te koop staan, maar op een dag wordt het verkocht. Dit zelfde geld voor een baan, het kan lang duren, maak gebruik van je netwerk, maak gebruik van vrijwilligerswerk, maak gebruik van, geef de moed niet op. Als het mij kan lukken moet het jou ook lukken. Heel veel succes en misschien zie ik ooit nog eens, dat het je gelukt is.
Groet,
Nicky

Wat hier niet wordt genoemd, maar wat ook zeker geldt als je aan een baan wil komen is je persoonlijkheid of beter gezegd je waarneembaar gedrag tijdens een sollicitatie. Mensen die extravert en assertief overkomen, worden denk ik eerder aangenomen dan mensen met een introverte uitstraling. Mensen willen graag een beeld van je hebben en als je jezelf niet goed kunt presenteren tijdens sollicitatiegesprekken kiezen ze voor de andere kandidaat.

Dus ik weet niet hoe jij, Werner, overkomt, maar anders zijn de tips van Ariane handig. Kijk ook naar wat voor soort bedrijf of branche bij je past. Ben je eerder iemand die bij een publieke instelling werkt, of ben je iemand die bij een private instelling past? Misschien is ondernemen wat voor je?
Voor de rest zijn er al heel goede tips gegeven.

Herkenbaar. Twee jaar geleden baan verloren op basis van economische gronden. Op wat kleine opdrachten na nog steeds niks. Zelfde verhaal als bij de vorige crisis (bedrijf failliet) en je jarenlang suf solliciteren. Smoezen te over: te zwaar, te veel ervaring, te weinig ervaring, etcetera. Om moedeloos van te worden. Zelfs geen sollicitatiegesprekken gehad. Van recruiters telefonisch complimenten over opleiding, ervaring en cv maar daar kan de schoorsteen niet van branden. Er is iets grondig mis in Nederland, er staan te veel goede mensen aan de kant.

Beste Werner,
Ik ga je een ongelooflijke schop onder je kont geven. Tenminste, als je het toelaat.
Het is goed dat je het initiatief hebt genomen er over te schrijven en dat je erkent dat er wat aan de hand is. Dat is de eerste stap. Waar je aan gaat werken is aan je eigen ik. Je zijn. En dat kan heel confronterend zijn of worden. Want je kijkt nu in een spiegel en datgeen wat je zien bevalt je niet. Vergeet die Els hier, daar wordt je niet wijzer van. Misschien een leuk mens, helpen doet ze je niet. En terecht! Dat ga je zelf doen.
Je gaat dus werken aan wie ben ik, wat kan ik, waar ben ik goed in, waar ben ik niet goed in, wat zijn mijn goede en slechte karakter eigenschappen. Wellicht heb je hier al de eerste stappen toe gezet. Maar heb je dit ook daadwerkelijk op papier gezet. Nee, niks met de computer, gewoon met de hand.
Je zal zien dat als je werkelijk goed in je vel zit en nergens echt meer om maalt, je heel veel toe in staat bent. En je bent veel in staat, want je hebt je masters. Dat heeft niet iedereen! Ook ik niet. En je kent dat overwinnerlijke gevoel! Dat gevoel wat je diep van binnen had toen je, je bul in ontvangst nam of een paar dagen erna, toen het ‘kwartje’ viel. Zo van: ik kan de wereld aan. En zo is het! En je laat je nu kleineren door zo’n tiepmiep of zo’n huftertje die (let wel) denkt dat die het weet. Nou, als je weer wordt afgewezen, denk dan dit of zeg dit tegen jezelf: tss, wat een eikel, die zag geeneens de waarde die ik had kunnen betekenen voor.. en vul maar in. En leeftijd maakt geen fluit uit. Ik ben dan nu 55 en maak het nog steeds mee. En ik denk het bovenstaande ook en soms denk ik ook: NEXT! Ja en soms lukt het met die positieve gedachten ook niet, dan gebruik het ultieme middel: ik schrijf mijn woede van me af. Gewoon met de hand. Soms met de computer. En juist dit helpt je na te denken, de zinnen te formuleren en op te schrijven. Het vloeit als het ware door je vingers op papier weg. Ook lekker oh-en met vrienden en familie helpt, minder soms. Of gewoon beiden.
Als je de eerst volgende keer je goed in je vel zit, zal je zien dat het een heel ander gesprek wordt. Niet forceren van ik moet goed in m’n vel zitten. Dat werkt averechts. Blijf doorgaan met solliciteren, want het gaat lukken. Alle negatieve gedachten heb je niks. Het kost energie en je bent het kwijt. Positieve energie komt terug naar je.
Het zal niet meevallen, ik weet het. Het gaat lukken man!

Dat recruiters geen begrip hebben; tuurlijk niet, ze snappen nl zelf niet hoe het is om EN hoog opgeleid te zijn EN werkzoekende te zijn. Oh en ban het woord: werkloos. Dat ben je niet. Je bent werkzoekende, punt!
Gaten in cv smeer je later gewoon dicht door de data hier en daar weg te laten. Want je cv wordt uiteindelijk toch te lang voor twee velletjes A4. Ok, nu is het wat lastig.
Je bent te eerlijk. Je weet het inderdaad niet hoe lang je ergens kan blijven. Maar zij zijn ook niet eerlijk omdat ze iemand zoeken die heel lang blijft en dan ook nog voor niks werkt! En zoals gewoonlijk moet het van 1 kant komen. Juist, die van jouw.
Wees niet bang (hele slechte raadgever). Voor wie wil je cariere maken? Je hebt nu al aangetoont dat je met veel minder ook leven kan. Wat is genoeg? Ja ook jij bent gek gemaakt door onze consumptie maatschappy.
Tweede studie? Verbreeding van kennis en kunde is altijd goed. Probeer het eens in de avonduren. Je blijft beschikbaar voor werk. Pasop voor stapelen van diploma’s, studeren is en blijft leuk.
Zo en nu stop ik.
Arie

Ben ook een van de ouderen en ook twee jaar zonder werk geweest (2003/2004). Ik was het zo zat op een gegeven moment. Stond bij 26 uitzendbureau's ingeschreven, maar die baan kwam maar niet. Ik was nooit DIE kandidaat die ze zochten. Uiteindelijk heb ik een bord op mijn balkon gehangen met het werk wat ik zocht en mijn 06-nummer. Zo kwam ik aan het werk. Echter slechts voor anderhalf jaar, want toen werd mijn contract niet verlengd (centenkwestie). Opnieuw mijn bord opgehangen en opnieuw werk gevonden. Inmiddels werk ik weer ergens anders, want we zijn een beetje wegwerpartikelen geworden met de huidige flexwet. Een baan zoeken is heel, heel hard werken, maar laat je creatieviteit zijn werk doen en bedenk iets waardoor jij opvalt. Dat kan een brief zijn, maar dus ook een bord op je balkon (ik woon wel heel gunstig hoor, met een stoplicht voor de deur en op drie hoog). Blijf echter volhouden!!! En onder je niveau werken is zeker niet altijd het antwoord. Werkgevers zijn inderdaad bang dat je weer snel verdwijnt. Je kunt echter wel zoeken naar projecten die tijdelijk zijn. En zo proberen iedere keer weer een betere tijdelijke job te scoren. Succes en hou vol!!!

Beste Els, ik ben het niet eens met je reactie hier. Ik heb met 48 jaar een zelfde ervaring, waar ik jaren lang in "hbo werk en denkniveau functies" heb gewerkt wordt ik er al 2 jaar afgewezen door het ontbreken van een hbo diploma. Dat er dat diploma in mijn vakgebied niet is wordt met een "visstick houding" gebagatelliseerd! De afgelopen 2 jaar heb ik ingevuld met vrijwillige ondersteuning van mensen in de schuldsanering en diverse andere vrijwillige projecten/tjes. Mijn ervaring is dat deze laatste in het bedrijfsleven helemaal niet serieus worden genomen! Ook heb ik "onder mijn niveau" gesolliciteerd, maar wordt dan steevast afgewezen dat mijn CV te zwaar is en men met mij het risico loopt dat ik vertrek zodra de economie aantrekt. Dat eind dit jaar de sociale dienst niet dergelijke maatstaven hanteert wordt niet bij stilgestaan. Al met al , ik ben het dus niet helemaal met u eens hier. Dit zou eigenlijk vanuit een "Richard Pimentel" visie moeten worden benaderd door het wegnemen van onoverkomelijke bezwaren bij de opdrachtgevers en leidinggevende. Klaarblijkelijk zitten zij vol van vooroordelen die wel eens heel anders uit zouden kunnen vallen en niet voor iedereen van toepassing zouden kunnen zijn.

Voor zover mijn reactie.