Dit mag een werkgever niet vragen tijdens het sollicitatiegesprek

Verboden vragen ?!

In mijn optiek heeft iedereen recht op gelijke behandeling en het is goed dat de overheid er op toe ziet dat die gelijke behandeling ook in acht gehouden wordt. Echter om gelijke behandeling af te dwingen door gesprekscensuur op te leggen lijkt mij niet wenselijk en contra productief. Gelijke behandeling is wat anders als gelijk schalen. Mensen verschillen en om alle verschillen weg te bannen door ze niet bespreekbaar te maken geeft helemaal niet de gewenste gelijke behandeling. Werkgevers en werknemers moeten niet bang zijn voor de waarheid en de enige manier om taboes en dogma's te doorbreken is ze bespreekbaar maken. Een vrouw mag er best openlijk voor uit komen dat ze een kinderwens heeft en een chronisch zieke hoeft zich niet te schamen. Beiden zijn nog steeds even waardevol voor het arbeidsproces en alleen hen die klein van geest zijn lopen daar voor weg en willen niet nadenken over de wijze waarop deze waardevolle krachten optimaal ingezet kunnen worden.

Verboden Vragen

Het betoog van Arie van Ingen over deze kwestie kan ik volgen. Wat er alleen nog rest in het betoog is een statistiek over hoe klein van geest werkgevers zijn.....

@Arie: Mooie gedachte inderdaad; eerlijk kunnen zijn en toch de baan krijgen. Zo werkt het in de praktijk helaas niet. Er zijn tal van vooroordelen die het keuzeproces beinvloeden: vrouwen willen niet fulltime werken, vrouwen willen kinderen, ouderen leren niet snel, mensen met een chronische aandoening zijn altijd ziek, etc.

Mij is ooit ook gevraagd of ik kinderen wilde. Bij mijn allereerste sollicitatie voor een vaste baan. Ik stond perplex, maar was gevat genoeg om te zeggen 'je weet dat je dat niet mag vragen'. Het antwoord was: 'dat weten we, maar we doen het toch'. Mijn antwoord: 'dan weet je ook dat ik mag liegen, dus antwoorden heeft geen nut'. Ik kreeg uiteindelijk toch de baan, maar een collega werd ontslagen toen ze zwanger bleek. Uiteraard heeft zij een zaak aangespannen, gewonnen en er een geldbedrag aan over gehouden. Maar het is natuurlijk belachelijk dat zulke werkgevers nog bestaan.

Mocht het me overigens nog een keer gebeuren dat ik die vraag krijg bij een sollicitatiegesprek, dan sta ik direct op en loop ik weg. Het is een voorbode voor de slangenkuil waarin je komt te werken.

Stuur alle mannen verplicht een paar maanden op ouderschapsverlof, dat lost een hoop op.

Wel, het zou ook mijn eerste vraag zijn als ik ondernemer zou zijn: ben je van plan ooit zwanger te worden. Zo ja, dan is daar het gat van de deur.

Klinkt misschien hard maar ik neem geen werknemers aan die vervolgens een tijd afwezig zijn.

Ik vind dat de werkgever zeker de vraag mag stellen of een vrouw van plan is kinderen te krijgen of dat de sollicitant een chronische ziekte heeft. Een werkgever neemt mensen aan met de gedachte dat de werknemer voor een bepaalde periode 40 uur per week aan het werk is. Als een vrouw na 5 maanden op zwangerschapsverlof moet gaan, of een werknemer geregeld ziek is, dan is het toch niet raar dat een werkgever deze vragen stelt?

Ik snap ook het verbod niet. Het is toch niet per definitie verkeerd om je priveleven voor je carriere te laten gaan en hiervoor uit te komen?

Het is daarnaast toch duidelijk dat een werknemer die enige maanden uit het proces is, gemiddeld minder waard is voor een onderneming? Wanneer dit open zou zijn, geeft dit een hoop meer transparantie voor werkgevers en werknemers. Dit heeft vervolgens tot positief gevolg dat iedereen naar zijn of haar kunnen zal worden beoordeeld. Je mag als werkgever toch ook vragen of iemand veel tijd aan zijn of haar hobby spendeert en iemand daar op afrekenen? Of vragen hoe iemand er tegenover staat om vaker over te werken?

Op deze manier worden vrouwen zonder kinderwens enorm benadeeld omdat ze hetzelfde behandeld worden door werkgevers als vrouwen met een kinderwens.

Wat mij irriteert is dat men allerlei aannames doet ten aanzien van de antwoorden die je geeft op hun vragen naar kinderwens en chronische ziekten. Wie zegt dat je, na het krijgen van kinderen in deeltijd wilt gaan werken en wie zegt dat de chronische ziekte problemen levert zoals afwezigheid van werk. Mijn partner (man) wordt nooit iets gevraagd ten aanzien van kinderwens terwijl hij toch degene is die tweemaal een sabbatical heeft genomen. En zo rampzalig is dat zwangerschapsverlof nu toch ook niet. Wakker worden mensen, het is 2011.

Ach, 'ze mogen er niet naar vragen....'....Natuurlijk mogen ze dat maar je bent zelf altijd degene die het antwoord geeft, nietwaar. Leeftijdsdiscriminatie mag ook niet maar hoe check je dat? Onmogelijk dus. Je moet eens weten hoe vaak ik, zonder ook maar een aannemelijke reden daarbij te noemen, word afgewezen.
Werkgevers zijn en blijven nu eenmaal aasgieren. Liefst zo jong mogelijk met jaaaaaaren ervaring........Lekker goedkoop en op kortlopende contracten.

Het ligt natuurlijk ook aan vrouwen zelf, denk ik. Althans in Nederland. Veel vrouwen werken in deeltijd en stoppen een tijd met werken als ze kinderen krijgen, iets wat in andere landen veel minder gebruikelijk is. Hier in de USA werken zwangere vrouwen vrijwel tot aan de geboorte en zijn binnen een paar weken weer terug. Chronische ziekte is trouwens ook een rekbaar begrip, zo is hoge bloeddruk een chronische ziekte en daar zullen mensen toch zelden voor thuis blijven.

Verbod op leeftijdsdiscriminatie?

Laat me niet lachen.

Een greep uit de advertenties:

- gezocht een vrouw (!)
- iemand tussen de 25 en 35
- maximaal 3 jaar werkervaring
- wij zoeken een schoolverlator
- ... voor een tweede stap in de carriere

Allemaal verhulde en onverhulde discriminatie.

Wat voor stappen kan iemand nemen als de vraag toch gesteld is? En mag een toekomstige werkgever bij de opgegeven referenties naar een ziekteverleden vragen?

Ik ben geschokt door deze reacties. Als een vrouw met zwangerschapsverlof gaat, kost dat het bedrijf toch geen geld? En als een vrouw een kinderwens heeft, wil dat toch niet zeggen dat het lukt zwanger te worden? En als ze een kind heeft, wil dat toch ook niet zeggen dat ze automatisch minder wil werken? En als ik 36 ben, ben ik te oud voor kinderen maar ook te oud om te starten met een carriere. Ik weet het wel, in mijn volgend leven kom ik terug als man!

Even een totaal andere reactie: met ruim 30 jaar werkervaring en door toedoen van een nieuwe manager ben ik na 10 jaar bij dat bedrijf gewerkt te hebben werkloos geworden en zo'n 200 sollicitaties verder heb ik wel ervaring in het solliciteren gekregen.
De werkgever kan uit je cv wel opmaken hoe oud je bent: je wordt uitgenodigd op gesprek en krijg dan de vraag "hoe staat het met uw gezondheid gesteld?" bent u vaak ziek?
Mijn antwoord was hierop: NU ZWANGER ZAL IK NIET MEER WORDEN!!

zelfs positieve discriminatie is belachelijk, zoals bijv. bij de politie een tijd het geval was (of nu nog...?): gezocht, vrouwen, gekleurd cq. allochtoon en gehandicapt.
Ik ben bij elke sollicitatie in mijn leven gevraagd naar zwanger zijn of kinderwens, dus dat is al zo ongeveer 25 keer gebeurd dat die vraag werd gesteld. Ook bij een bedrijf waar ze het vroegen wilde de directeur van de logistiek het zelfs weten! Die is 3 maanden later ontslagen omdat hij had gefraudeerd....slangenkuil dus zoals iemand het al zei. De manier, de openheid van vragen mag, maar die onderwater steken....dat zegt toch ook al een hoop. Wil je in een mensenbedrijf werken, prima, ze mogen van mij alles vragen, maar je hoeft niet overal antwoord op te geven, dat bepaal je altijd nog zelf.
Verder denk ik dat het voor een kleine organisatie ietwat moeilijker lijkt als iemand wegvalt, maar ook dat kan opgevangen worden met bijv. een tijdelijke kracht. In een grotere organisatie is het al sneller opgevangen, maar het maakt niet uit eigenlijk....kinderen zijn onze toekomst, dus op lange termijn is het belangrijk dat men toch nog wel kinderen krijgt en niet als een robot haar hele leven werkt en dan afgedaan is...
eenieder is ooit zelf kind geweest, ik vraag me af wat voor een jeugd ze hebben gehad als ze zo tegen kinderen krijgen zijn (als ze t zich al herinneren ;) haha, t kan er misschien ook mee te maken hebben, toch?)
Chronisch zieken, tja, dat lijkt me lastig, maar hoe bepaal je dat, in welke gradatie...? als ze goed functioneren lijkt me dat geen probleem. Dan maar niet melden, want begrip is er toch weinig. Een gebroken been met mooi gekleurd gips zie je, maar iets anders onder de leden niet altijd, dus het is dan moeilijk. Plus, de werkgevers of leiding in een organisatie denken vaak dat ze zelf arts zijn en moeten gaan diagnosticeren, belachelijk! Ook slangenkuil! Al ben je eerlijk, ze gaan het tegen je gebruiken en hebben geen geheimhouding (lees: geen fatsoen en integerheid dit voor zich te houden in de meeste gevallen). Dus spiegelen en met gelijke tred antwoorden. Dan maar jokken, leugentje om bestwil, dat doen zij ook dus wat ik begrijp. Maar dit zou zo niet hoeven te moeten eigenlijk, dat is jammer.
Dus voor degene: niet verklappen en bereid je voor op deze dergelijke vragen dan maar.

Topvacature van Intermediair ... maar ouder personeel niet gewenst:

Technisch Product Consultant
Bedrijf: TOPdesk
Geplaatst op: maandag 06 juni 2011
Standplaats: Delft

Functie specificaties:
Beschikbaarheid: 32-40 uur per week
Werkervaring: 0-3 jaar
Opleiding: WO of relevante HBO opleiding

Job Cohen zei ooit:

"De vragen zijn u, de antwoorden van mij"

En zo is dat!

Ron... ga eens kijken op de LinkedIn groep 'Blijf bezig'. ALLE vacatures hebben tegenwoordig dit soort teksten. Vanochtend nog is mijn man (58) afgewezen nadat hij de betreffende persoon een kwartier lang had uitgevraagd naar de eisen voor de baan waarop hij had gesolliciteerd. Hij had nl. een afwijzging gekregen met 'niet genoeg kennis'. Onzin natuurlijk! Alles wat de 'manager' aangaf kan mijn man. Het hoge woord kwam er dan uit: 'wij denken dat u niet zo bij ons past'... en dat zonder iemand gezien te hebben!

@Oudere werknemer

Dat is dus precies de reden dat ik dit geplaatst heb.
Het kan en mag toch niet zo zijn dat mensen met kwalificaties, motivatie en werklust aan de kant gezet worden & blijven om nitwits carriere te laten maken en onze banen te laten inpikken door buitenlanders?
Dat is wat er nu aan de hand is en ik vind het werkelijk onethisch, een misdaad tegen de (iets oudere) mensheid. De politiek? Die stond er bij en die keek er naar om binnen 5 jaar de ouderen financieel compleet kapot te maken. Hier moet iets aan gebeuren, dit is voor niemand goed!

Waarom zou je subtiel vragen stellen om ergens achter te komen??
Eigenlijk zou je alles moeten kunnen bespreken, echter het probleem is dat mensen meteen consequenties verbinden aan de antwoorden die men verkrijgt !!

Ben je roker: Zal z'n 67e wel niet halen!
Ben je vrouw en 25 jr: Zal wel moedertje worden!
Ben je te dik: zal wel een lui typetje zijn!
Sport je veel: Heeft geen energie meer over voor het werk!
Ben mooi, blond: Is te afleidend voor de mannen
op de zaak!
etc. etc. ect.

Zo kun je op alle slakken zout leggen, echter de vraag is willen we dit ???
Doe wat je mag doen, ben transparant naar je sollicitant wat je van hem/ haar verwacht en neem uiteindelijk de beste kandidaat aan, zelfs als dit een rokende ietwat dikkere, sportieve, 25 jarige en/ of prachtige blonde vrouw is.

Ik snap het dat je als ondernemer niet na een soms lange zoektocht een werknemer wilt aannemen die al snel 1 of meer keer een paar maanden met verlof gaat wegens zwangerschap en bevalling.
Mijn ervaring: Ik had een kinderwens, was al even 'bezig' en ben toch gaan solliciteren. Ik heb daar de subtiele vragen naar kinderwens beantwoord door mezelf neer te zetten als iemand die wel geniet van de vrijheid. En dat klopt ook. Dat heb ik flink gedaan, voordat ik zwanger werd :)
Toen bleek ik bij indiensttreding zwanger te zijn van mijn eerste kind. Ik heb er toen voor gekozen om me in een paar weken te bewijzen, maar binnen de proeftijd te vertellen dat ik zwanger was. Ik wilde 4 dagen blijven werken en dat was bespreekbaar. Minder wil ik zelf ook niet werken. Door de opvoeding doe ik nu veel leidinggevende ervaring op, je wordt duidelijk en redelijk efficiënt van kinderen, is mijn ervaring. En ik heb mij laten vervangen en die vervanging werd gesubsidieerd door de overheid.
Natuurlijk is het niet ideaal en had ik het liefst mijn werkzaamheden niet onderbroken. Maar in overleg met de juiste werkgever is het wel mogelijk. Als werknemer ben je ook verantwoordelijk voor wat jij je werkgever te bieden hebt. Het is niet alleen een kwestie van rechten.

@Wiep. Ga je ook vragen of iemand een levensloopregeling heeft? Daar kan je namelijk hele leuke dingen van doen, zoals 16 weken (of meer) "vrij" nemen.

Terechte vraag. Het moet eens afgelopen zijn met het eeuwige beschermen van vrouwen met kinderen. Wat mij betreft is het een keuze: Carriére of gezin. Zwanger = recht op ontbinding van arbeidsovereenkomst. Nederland is overvol, dat mensen wat minder kinderen krijgen kan helemaal geen kwaad en is dus een mooie bijkomstigheid.

Niets is zo ongelijk als ongelijken gelijk behandelen!

Zelf ik ook al diverse dingen meegemaakt wat betreft ongelijke behandeling. Zo werd me bij mijn eerste sollicitatie voor een bijbaantje gezegd dat ik wel erg goed Nederlands praatte voor een buitenlandse (heb een buitenlandse achternaam, maar 3e generatie allochtoon en dus net zo Nederlands als iemand die Jansen heet)!
Vraag me ook steeds meer af, hoe vaak ik bij een sollicitatie word afgewezen vanwege mijn buitenlandse achternaam.

Ook heb ik gemerkt dat er door mijn oude leidinggevende bij een referte negatieve dingen over mij verteld zijn, die absoluut niet waar zijn. Weet niet hoeveel banen ik hierdoor mis ben gelopen.

Ben opnieuw aan het solliciteren, misschien probeer ik het eens zonder achternaam te vermelden. Dan valt misschien mijn Nederlandse geboorteplaats meer op?

Pff oudere werknemer, vrouw en zeker de combinatie daarvan .... breek me de bek niet open
Maakt allemaal niet uit wat ze voor wetten bedenken er is altijd een stok te vinden om de hond te slaan en eerlijk gezegd heb ik liever dat ze (gemotiveerd) eerlijk zeggen dat ze een jongere kandidaat zoeken dan dat je helemaal niets meer hoort want dat is helemaal schering en inslag of dat je naar de andere kant van het land mag rijden voor een gesprek en dat men zich dan bedenkt dat je toch wel ver weg woont
Wat dat betreft is het jammer dat werkgevers de reiskosten niet meer moeten vergoeden bij een sollicitatiegesprek want dan dachten ze misschien eerst na, hoewel .... nadenken ???

Waarom mag een werkgever niet zelf bepalen wat hij/zij wenselijk vind? De wetgeving lijkt alleen maar van grote bedrijven uit te gaan, als kleine werkgever kan een zwangerschaps/ziekte verlof een ramp zijn. Moet er ineens tijdelijk iemand worden ingehuurd, vaak voor veel meer. Iedereen doet tegenwoordig alsof je moreel verwerpelijk bent als je als je als werkgever goed voor jezelf zorgt.

Leeftijdsdiscriminatie is wettelijk niet toegstaan maar gebeurt ook gewoon ongestraft. Niemand die er iets mee doet, zelfs UWV niet-terwijl zij er toch belang bij hebben.
Met alle werk ervaring en kwalificaties, kom je als vrouw boven de 50 jaar niet meer aan de bak in (zogenaamd tolerant) Nederland.
Wij moeten in Nederland doorwerken tot ons 67ste levensjaar, maar men zou eerst eens goed naar de problematiek rondom leeftijdsdiscriminatie moeten kijken.
In Nederland kunnen wij nog een voorbeeld nemen aan Amerika waar leeftijdsdicriminatie verboden is en de wet daarvoor ook gehandhaaft wordt. Kijk daar maar eens in een willekeurige winkel waar je nog genoeg 65+ werknemers ziet.

Te vaak meegemaakt. Aan de telefoon lyrisch, maar je loopt binnen en ze zien dat je wat overgewicht hebt (terwijl ze zelf allemaal strak afgetrained zijn) en het gesprek is effectief voorbij.
Ditto als je een paar grijze haren hebt. In beide gevallen pas je niet in het "jong en dynamisch team" (zonder reden te noemen natuurlijk. Want dat mag niet).

Dat mag wel, maar vragen over kinderwens niet?

In het gesprek voor mijn huidige baan als communicatieadviseur werd letterlijk gezegd: "Ik mag het niet vragen, maar ik kan wel aangeven dat we het zeer ongewenst vinden als je binnen een jaar zwanger zou raken vanwegen de inwerktijd die nodig is voor een functie als deze."
Dat zien we dan wel weer, dacht ik, maar je zou er nog een schuldgevoel kan krijgen ook nog.

Ik vind het nogal wat zo'n vraag... Ook ik heb die vraag ooit gehad en heb deze met eerlijkheid beantwoord. Mijn antwoord was JA !, echter is de kans heel minimaal dat ik ooit kinderen zal krijgen... maar doordat ik de vraag met een ja had beantwoord werden er meteen aannames gedaan. Hoe zit het dan met de geemancipeerde man? krijgen de mannen ooit de vraag of zij van plan zijn minder te gaan werken omdat de vrouw carriere wil maken of omdat ze meer bij hun gezin willen zijn? krijgen mannen uberhaupt ooit de vraag of ze wellicht weduwe zijn waaruit een aanname gedaan kan worden dat HIJ diegene is die voor de kinderen moet zorgen en dus niet "zoals alle andere mannen is"

Ik blijf het de reinste discriminatie vinden.. mocht het mij ooit nog eens overkomen zal ik eerst vragen wat dat met dee uitvoering van de functie verband houdt, geeft men daar geen bevredigend antwoord op, stap ik op en zal ik het melden bij de CGB

Deze vraag roept bij mij ook een andere vraag op, namelijk: wat mag een sollicitant allemaal verzwijgen? Ik meen dat een sollicitant die van zichzelf weet dat hij op korte termijn langdurig uit de running is dit kenbaar moet maken, zéker wanneer het om een sollicitatie vanuit een bestaande werkkring gaat. Want waarom zou een nieuwe werkgever de complicaties uit een oude situatie voor haar rekening moeten nemen?

tsja, het hele sollicitatiecircus staat natuurlijk bol van discriminatie....
(alle richtlijnen, codes & aanbevelingen ten spijt).

zoals de directeur die liever een lekker, slank jong ding als secretaresse wilt dan een wat gezette oudere & meer ervaren dame....
(en dan vervolgens de deksel op z'n neus krijgt als dat jonge ding na een week werken meldt dat ze zwanger is, haha!!).

en zo zijn er natuurlijk tal van voorbeelden te geven (zie hierboven)

mensen moeten niet alleen een baan zoeken, maar vooral ook een baas die bij hun past.