Zo regel je een gouden handdruk
Auteur: Linda van Putten
|
22-02-2012
| Reacties: 6
|
 Mail dit artikel
Wie weg wil en dat een beetje slim aanpakt, kan een gouden handdruk krijgen en zijn recht op ww behouden. Zeker tijdens reorganisaties. Chantage kan eigenlijk niet, een beetje zuigen wel.
‘Het spel kan netjes of vals worden gespeeld', zegt Leonard Verburg, hoogleraar ontslagrecht aan de Radboud Universiteit Nijmegen. Verburg kan het weten. Als arbeidsrechtadvocaat en partner bij het advocatenkantoor Allen & Overy vertegenwoordigde hij zowel werknemers als werkgevers in ontslagzaken. Opportunistische medewerkers gaan zuigen, ze worden ‘geraffineerd vervelend', zegt Verburg. ‘De werknemer gaat iets minder goed presteren, stelt zich halsstarrig op en zoekt ruzie met collega's. Hij is kortom een onprettige collega, maar de werkgever kan hem niet eenvoudig lozen op grond van harde feiten.' Totdat diens leidinggevende hem zat is en vraagt of hij zijn heil buiten het bedrijf wil zoeken: de onderhandelingen over een gouden handdruk kunnen beginnen. Bij een ontslag met wederzijds goedvinden is een vergoeding gebruikelijk en de ex-werknemer heeft recht op ww als de werkgever het initiatief nam voor ontslag.
Concretere voorbeelden van obstructietactieken wil Verburg niet geven, want hij verfoeit ze. Tegelijkertijd wil hij nuanceren. Ontslagzaken zijn lang niet altijd niet zo zwart-wit. Sommige werkgevers verzuimen jarenlang om te investeren in een hardwerkende medewerker of zijn Oost-Indisch doof voor diens wensen. Werknemers kunnen dan zo gefrustreerd raken dat ze recht menen te hebben op financiële genoegdoening.
Psychologische oorlogsvoering
Caroline de Groot (niet haar echte naam) is zo iemand. Ze werkte altijd hard als projectmanager in een groot ziekenhuis. Na de afronding van een interessant ict-project kreeg ze, zo zegt ze zelf, ‘een enorm saaie klus'. Ze wees de opdracht af en dat leverde een conflict op met haar baas. Als alternatief bood hij een functie aan als assistent, een baan met minder verantwoordelijkheden en een lager salaris. Ze weigerde en schakelde een advocaat in. Opeens kreeg ze een baan op niveau aangeboden, maar haar aanvankelijke enthousiasme voor de marketingfunctie verdampte snel toen collega's niet meewerkten. De Groot meldde zich, mede op advies van haar advocaat, ziek. Omdat ze erg gespannen was, maar ook om een afkoopsom af te dwingen. Ze droomde er al langer van om voor zichzelf te beginnen als trainer en dit moest maar het moment zijn om het ziekenhuis te verlaten.
Haar werkgever bood een outplacementtraject aan, maar dat vond De Groot niet genoeg en ze bleef thuis. ‘Ik heb mijn poot stijf gehouden om mijn zin te krijgen.' Na maandenlang juridisch gesteggel bereikte ze een akkoord: een gouden handdruk van tien maandsalarissen, een outplacementtraject én het ziekenhuis nam de schuld op zich zodat ze recht had op ww. Overigens zou De Groot haar koppige opstelling niet iedereen aanraden. ‘Het levert ook veel stress op.'
Ziekmelden is geen advies dat Yvonne Sørensen, arbeidsrechtadvocaat van SørensenWeijers&Ko, snel geeft. Een arbo-arts trapt er niet zo snel in als een cliënt gezond is. Bovendien kan het bij een slechte relatie juist verstanding zijn om te blijven werken. Sørensen noemt dat de nuisance value: de baas kan het zó vervelend vinden dat die lastige Pietersen nog rondloopt, dat hij dieper in de buidel tast om de stoorzender kwijt te raken. Ze pleit niet altijd voor een koppige opstelling. ‘Als mijn cliënt erg gespannen of overspannen is, raad ik geen psychologische oorlogsvoering aan.'
Belastende informatie inzetten
Sørensen vertegenwoordigt vaak managers en directieleden. ‘Ruim een derde overweegt belastende informatie in te zetten in de onderhandelingen. Dikwijls gaat het om financiële bedrijfsinformatie en pikante onderwerpen als kennis van geheime relaties en dubieuze zaken die zich tijdens een bedrijfsuitje voordoen.' Een enkeling heeft zelfs gevoelige foto's en e-mails. Sørensen raadt regelrechte chantagetactiek altijd af. ‘De werknemer verwacht een schrikreactie, maar de kans is groot dat de werkgever woest wordt en juist helemaal geen vergoeding geeft. In het staartje van onderhandelingen laat ik hooguit vallen welke info mij ter ore is gekomen en dat het fijn zou zijn als de zaak met een schikking en geheimhoudingsbeding tot een einde komt. Dat is geen chantage, maar je maakt wel bekend dat je op de hoogte bent van bepaalde feiten.' De werkgevers onder haar cliënten adviseert ze om zich nooit te laten chanteren. ‘Dreigen medewerkers met de pers? "Laat ze maar hun gang gaan", zeg ik dan.'
Marius Winter, directeur van het adviesbureau Gouden Handdruk Specialist, merkt op dat medewerkers met een managementfunctie of hoger het onderhandelingsspel beter spelen dan ‘gewone' werknemers. ‘Ze zijn mondiger en laten zich minder snel intimideren door de werkgever omdat ze meestal zelfverzekerder zijn. Ze durven terug te blaffen.'
Wie open en eerlijk een deal wil sluiten met zijn werkgever kan de verstandhouding beter goed houden. ‘Eerlijkheid loont. Zeker als je de sfeer prettig en zakelijk houdt, zonder veel emoties', zegt Winter. Maar waarom zou een werkgever een gouden handdruk geven als iemand zonder heisa weg wil? Soms, is Verburgs ervaring, gunt een werkgever de vertrekkende werknemer iets extra's. ‘Het bedrijf wil liever de vrede afkopen dan een belangrijke werknemer die altijd goed heeft gepresteerd zuur te laten vertrekken. Zo iemand heeft misschien strategische informatie en wie weet doet het bedrijf later nog een keer zaken met deze ex-werknemer.' Beide partijen spreken dan doorgaans af geen kwaad over elkaar te spreken.
Ontslagronde aangrijpen om te vertrekken
De vooravond van een reorganisatie kan ook een goed moment zijn om een eventueel ontslag aan te kaarten, ook al zou je buiten schot blijven. Of misschien wel juist dan - het is toch een zorg minder voor de werkgever. Ook dan is een geraffineerde aanpak noodzakelijk. Winter: ‘Stap naar je leidinggevende en zeg dat je niet helemaal tot je recht komt in je werk. Leg uit dat je eventueel openstaat voor vertrek, maar dat er wel iets tegenover moet staan.' Bij een grootschalige ontslagronde kan het verstandig zijn om eerst het sociaal plan af te wachten. Dat bevat dikwijls een zogenoemde plaatsmakersregeling; werknemers die niet in aanmerking komen voor ontslag kunnen zich vrijwillig aanmelden. Voor hen ligt er dezelfde vergoeding klaar als degenen die gedwongen ontslagen worden, plus het recht op ww.
Als een werkgever de knoop doorhakt, wil het bedrijf meestal zo snel mogelijk af van de werknemer die voor onrust kan zorgen. Winter adviseert niet te snel akkoord te gaan met de beëindigingovereenkomst. Ook als die best gunstig is. ‘Zeg dat je advocaat er nog naar moet kijken en smeer de beslissingen over de verschillende onderdelen van de vertrekregeling in een aantal fases uit. Met een beetje geluk loopt het gewone maandsalaris nog twee maanden door en kun je langer in de leaseauto rijden.'
Het enige wat De Groot achteraf betreurt is dat ze er geen héél jaarsalaris uit heeft gesleept. Maar dankzij haar ww-uitkering kan ze nu in alle rust haar eigen bedrijfje opstarten als adviseur en trainer in twitteren. ‘Gelukkig iets heel anders.'
Illustratie: Carolyn Ridsdale
Wellicht ook interessant:
Meer artikelen in de rubriek
'Het ontslag'
Reageer, print of deel dit artikel
Reacties op dit artikel:
Paul | 23 februari 2012 (19:37)
Dit is een wel een erg eenzijdige benadering. Het komt ook regelmatig voor dat een werkgever een goed functionerend medewerker er met intimidatie en psychische terreur uitwerkt.
Als ambtenaar bij een kleine gemeente in de buurt van Arnhem heb ik dat zelf aan den lijve mogen ondervinden. Omdat ik niet vrijwillig wilde vertrekken, werd ik helemaal kapot gemaakt en kreeg ik uiteindelijk strafontslag.
Dat is heel iets anders dan een gouden handdruk.
Jos | 24 februari 2012 (12:16)
Wat een echtestemming makerij. Puur en gewoon om de kop in de kranten te halen.
Alsof dit typisch wat er gebeurt voordat een gouden handdruk wordt gegeven.
Kennelijk weet de schrijven van dit artikel nog niet van het gros van goed hardwerkende medewerker die zich tot de rechter moeten wenden om een fatsoenlijke vergoeding te eisen nadat die zonder pardon en met veel geweld en vergaande gezondheid en financiële gevolgen het veld moesten ruimen omdat hen werkgever dat vond en zonder geen aanleiding van de kan van werknemer.
annoniem | 27 februari 2012 (21:18)
Als de werkgever zoals de meeste werknemers nu wel gewend zijn met tijdelijke contracten of 0 uren contracten werkt heeft hij geen 'last' van 'gezeur' over gouden handdrukken: goedkoop & makkelijk mensen er uit werken.
Christian | 28 februari 2012 (9:23)
In het algemeen kan gesteld worden dat in onderling overleg beëindigen van de arbeidsovereenkomst (mevr. De Groot) tijdens ziekte een niet aan te raden rechtshandeling is. Stel dat mevrouw i.d.d. ziek is en ook na na beëindiging ziek blijft. Immers in hoeverre is dit in de dan geldende situatie in te schatten; wellicht is mevrouw daadwerkelijk overspannen en de stress bij vertrek zal deze situatie geen goed doen. In dat geval (voortdurende ziekte) heeft mevrouw geen recht op WW, ze is immers niet beschikbaar voor arbeid, en ook het vangnet van de ZW gaan dan wegens een zgn. benadelingshandeling, werkgever dient immers door te betalen, niet op.
Laila | 28 februari 2012 (9:49)
Ik ben ook zo iemand die, met vast contract, met een reorganisatie aangaf vrijwillig te willen vertrekken met een mobiliteitsarrangement. Reden voor mijzelf: ik had de hele dag niets te doen. Maar de mensen die wel gingen waren de mensen met een jaarcontract en ik mocht niet weg. Nu, nog steeds niets te doen, willen ze me niets meer aanbieden omdat ze denken dat ik toch wel snel weg ben. Niks gouden handdruk...
Jos | 2 maart 2012 (9:41)
@Laila, Goudenhandruk krijg je niet zomaar. Moet je hard voor werken. Bewaar je gedoelt en zorg dat er niets over je op te merken valt. Er komt een moment dat je ook aan de beurt bent. Waarschijnlijk denkt men ooit goedkoop van je af te komen en zoekt naar een rede maar niet met een goudenhandruk.
|
