Privépost reden voor ontslag?

Auteur: Diana Simons | 17-11-2009 | Reacties: 2 | Share/Bookmark Mail dit artikel

K Kan het versturen van privépost op kosten van de baas reden zijn voor ontslag op staande voet? Na drie jaar procederen doet het Gerechtshof uitspraak.

Het begint allemaal op 4 augustus 2006. Dan ontdekt een werkgever dat een van zijn werkneemsters regelmatig persoonlijke post, zoals kerstkaarten en post voor het taxibedrijf van haar man, op het werk frankeert en verstuurt in bedrijfsenveloppen. De werkgever is not amused en zet de vrouw, die vijf jaar in dienst is, per direct op straat.

De werkneemster is het niet eens met het ontslag en spant een kort geding aan. Zij eist doorbetaling van haar loon en wil weer aan het werk. Het bedrijf dient op zijn beurt een voorwaardelijk verzoek tot ontbinding van de arbeidsovereenkomst in, voor het geval het ontslag op staande voet niet geldig is.

De vrouw wint het kort geding en de werkgever moet haar loon doorbetalen. In de andere procedure besluit de kantonrechter de arbeidsovereenkomst te ontbinden per 16 oktober 2006 wegens verstoring van de arbeidsrelatie. Het bedrijf dient een ontslagvergoeding van 12.500 euro bruto over te maken naar de vrouw.

Maar de werkgever wil helemaal geen ontslagvergoeding betalen en hij stapt opnieuw naar de rechter. In deze procedure vraagt hij een verklaring voor recht dat het gegeven ontslag op staande voet rechtsgeldig is. In dat geval is hij haar niets meer verschuldigd.
Het gerechtshof oordeelt in hoger beroep dat het bedrijf voldoende kon aantonen dat de werkneemster privépost verstuurde vanaf haar werk. Uit getuigenverklaringen van collega's blijkt bovendien dat ze dit jarenlang deed. Het gerechthof vindt dan ook dat het bedrijf een dringende reden heeft voor ontslag op staande voet.

De werkneemster moet het loon dat zij heeft ontvangen vanaf de dag dat zij is ontslagen tot de datum waarop de arbeidsovereenkomst is ontbonden, terugbetalen aan het bedrijf. Ook moet de ze de ontslagvergoeding terugstorten en de loonheffing die het bedrijf voor haar heeft afgedragen, in totaal bijna 20.000 euro.
(Gerechtshof Amsterdam november 2009)

 

 

 

Wellicht ook interessant:
Meer artikelen in de rubriek
'Ontslag'

Reageer, print of deel dit artikel

  • Reageer (2)
  • Print
  • Share/Bookmark Mail dit artikel
Reacties op dit artikel:
mr H.J.M. van Puffelen | 18 november 2009 (9:49)

Betreft hier een simpel geval diefstal. Te grijs voor woorden dat betrokkene zich niet met het schaamrood op de kaken heeft neergelegd bij besluit van de werkgever. Helaas zijn er meer mensen/werknemers die wel hun "rechten" menen te kennen maar nog nooit van plichten of fatsoen hebben vernomen.
Werkgever stelt materiaal en/of middelen ter beschikking om het werk te doen waarvoor deze de werknemer betaald tenzij contractueel anders is overeengekomen. Dan heeft betrokkene zowel werkgever als de gemeenschap nog meer schade toegevoegd door aard en inhoud van het verweer en de vervolg acties. Deze werkgever blijkt slachtoffer van onbetrouwbaar personeel.

Marina | 19 november 2009 (16:57)

Dit is een geval waar het voor veel mensen heel duidelijk is dat je dit niet hoort te doen -het met regelmaat versturen van persoonlijke post op kosten van de baas. Maar waar trek je de grens? Veel mensen vinden het namelijk wel normaal om dit wel eens te doen en vinden het zelfs raar als je dit niet doet. Toen ik zelf op een werkdag een kaart wilde versturen, maar dat die dag niet kon doen omdat ik mijn postzegels vergeten was vond mijn toenmalig leidinggevende dat ik die kaart dan wel met de bedrijfspost mee had kunnen doen. Toen ik aangaf dat ik dat niet deed voor mijn eigen post, maakte zij de opmerking "Ben jij er zo een" . Dat is mij altijd bijgebleven. Het was toen net alsof het juist raar was dat ik dit niet het op kosten van de zaak wilde doen. Ga echter maar eens rondvragen. De meeste mensen vinden dat het wel kan als je het maar niet te vaak doet. Zo krijg je dat mensen soms de grens opzoeken of die niet meer zien. En in het geval dat beschreven is door Intermediair, hier wisten collega's te melden dat ze dit al jaren deed. Toch wel bijzonder dat ze daar op dat moment dan nooit iets van gezegd hebben.

Het kan enige tijd duren voordat je reactie geplaatst wordt.

Het is de redactie van Intermediair toegestaan om de inhoud van de reactie met naam en toenaam te hergebruiken in de print uitgave van Intermediair.

Reacties worden niet direct op de site geplaatst. De redactie controleert vooraf of de reactie aan een aantal voorwaarden voldoet. Deze voorwaarden zijn:

  • Reacties dienen betrekking te hebben op de inhoud van het betreffende artikel of onderwerp.
  • Reacties mogen geen beledigingen, bedreigingen, al dan niet fictief, aan het adres van de andere sitebezoekers of aan prominente personen bevatten.
  • Uitingen van geweld, racisme, anti-semitisme, het zwartmaken van individuen, groepen of organisaties worden niet getolereerd.
  • De reactie moet kort en bondig zijn (maximaal 1.000 karakters), te lange reacties worden niet geplaatst.
  • Het plaatsen van persoonsgegevens zoals telefoonnummers en adressen in de tekst van de reacties is niet toegestaan.
  • Links naar websites en reclame voor producten en/of diensten worden niet geplaatst.
  • Reacties die volledig in hoofdletters zijn getypt en/of vol staan met uitroeptekens en vraagtekens worden niet geplaatst.
  • Reacties die vol staan met taalfouten worden niet geplaatst.

De redactie behoudt zich het recht voor om reacties aan te passen, in te korten of te verwijderen. De redactie gaat niet in discussie over geplaatste of verwijderde reacties.


Ik ga akkoord met de voorwaarden

Mr. Diana Simons

Diana Simons is advocaat in Amsterdam. Zij behandelt vooral arbeidszaken, sociale-verzekeringszaken en zaken op het gebied van verbintenissenrecht. Daarnaast schrijft zij over deze thema's, bijvoorbeeld voor het vakblad Reïntegratie. Voor Intermediair beantwoordt zij vragen over alle juridische zaken waar werknemers mee te maken (kunnen) krijgen. diana

Zoek in vacatures voor hoogopgeleiden: