Een 56-jarige man werkt als scheepsarts bij een bedrijf. Op een gegeven moment moet hij medisch gekeurd worden. De arts keurt de kok af omdat hij veel te zwaar is. Hij moet afvallen en mag zijn werk pas hervatten als hij weer op gewicht is. De werkgever geeft hem de tijd om tien tot twaalf kilo af te vallen en betaalt in die periode zijn salaris gewoon door. Na een half jaar kan de kok, inmiddels een stuk minder zwaar, weer aan het werk.
Zes maanden later verschijnt hij opnieuw bij de keuringsarts. Hij is flink aangekomen en moet om die reden weer stoppen met werken. De werkgever heeft er nu genoeg van. Hij stapt naar de rechter en verzoekt de arbeidsovereenkomst te ontbinden.
De werkgever vindt dat de kok door eigen toedoen niet in staat is om te werken omdat hij tot twee keer toe is afgekeurd vanwege overgewicht. Ook verwijt de werkgever hem dat hij niet de discipline kan opbrengen om af te vallen. Hij wil de kok dan ook zonder ontslagvergoeding op straat zetten.
De kok zegt dat hij alles in het werk heeft gesteld om op gewicht te komen, maar dat het hem niet is gelukt. Hij vindt ontslag te ver gaan omdat hij al geruime tijd in dienst is en altijd goed heeft gefunctioneerd. Mocht hij toch ontslagen worden, dan wil hij in ieder geval een vergoeding meekrijgen.
De kantonrechter is het daar niet mee eens. De kok heeft namelijk geen enkel argument aangevoerd waaruit blijkt dat hem niet verweten kan worden dat hij te dik is om te werken. De kantonrechter maakt daarom een einde aan de arbeidsovereenkomst, zonder vergoeding. (Kantonrechter Rotterdam 18 april 2007)
Diana Simons is advocaat in Amsterdam. Zij behandelt vooral arbeidszaken, sociale-verzekeringszaken en zaken op het gebied van verbintenissenrecht. Daarnaast schrijft zij over deze thema's, bijvoorbeeld voor het vakblad Reïntegratie. Voor Intermediair beantwoordt zij vragen over alle juridische zaken waar werknemers mee te maken (kunnen) krijgen.