Een kreng als baas en niemand die er iets van zegt

Vleesgeworden voorbeeld van het "Peter principle".

Overigens getuigt, mijns inziens, de laatste opmerking van Johan van veel wijsheid

Misschien wisselt het management vaak in dat bedrijf? Bij ons heb je zelden langer dan een half jaar dezelfde manager. Dan wacht je dus gewoon op de volgende als je zo'n kreng treft. Eventueel kun je proberen om de poten onder iemands stoel door te zagen, dat ze sneller vertrekt dan ze zelf gepland heeft. Dat kan verklaren waarom het personeel het gelaten "uitzit".

Mijn eigen ervaring is dat als je iemand met een grote bek, een keer een grote bek teruggeeft als je toevallig eens in je recht staat, dat wel kan helpen. En het lucht in ieder geval op.
Maar goed, dat hangt ervan af hoe makkelijk iemand je kan ontslaan natuurlijk. Want inderdaad moet de hypotheek wel betaald. Iemand als Jeroen, met niet zoveel te verliezen, zou het vuile werk op kunnen knappen voor de anderen. Maar dat soort mensen gaat liever gewoon zelf weg, en geef ze eens ongelijk.

Die vrouw zal wel een drankprobleem hebben, en als je een tijdje wacht zie je haar vanzelf ongelukkiger worden. Het lijkt mij overigens ook erg leuk om expres verkeerde tabjes en flapjes aan te brengen, maar dat terzijde.
In een eventuele ontslagprocedure geeft dat wel een leuk verhaal.

Ik zou er dan denk ik voor kiezen om, misschien buiten werkuren om, eens met alle direct betrokken collega's bij elkaar te komen, en te overleggen hoe we er voor kunnen zorgen dat deze despoot door het MT ontslagen/beteugeld wordt. Schuw daarbij vuil spel niet. Roddels, misinformatie in die mapjes/flapjes, directe lijntjes naar het MT, zwart maken etc. etc. Als team sta je sterker.

Gelukkig is bij ons op de afdeling het kreng verdwenen. We hebben nu een super aardige nieuwe manager, maar ik vind het reuzelastig het oud zeer nog naar boven te brengen. Door haar zit ik bij lange na niet in de goede salarisschaal, heb ik geen partimecontract zoals gewenst en heb ik 2 hele slechte beoordelingen op mijn naam. Die heb ik wel kunnen afzwakken omdat ze met voeten de Arbowet overtrad dus ik heb geeist dat er bepaalde passages geschrapt werden. Toen werden ze toch bang voor een formele klacht. Het jammere is alleen dat het werkplezier door haar totaal vergald is.

Ik zou niet het conflict met haar aangaan, maar simpelweg aangeven dat ik me verantwoordelijk voel voor de inhoud van wat ik aanlever. Zolang zij geen heldere en niet multi interpretabele richtlijnen geeft over hoe ze het aangeleverde ingedeeld wil zien, moet ze dat zelf maar oplossen. En dan gewoon weglopen. Beleefd een grens trekken en daarover niet in discussie treden.

Meestal gaat het er niet zo duidelijk vervelend aan toe met mapjes of dergelijke zodat je het ook zwart op wit kunt aantonen. Dan gebeurt het veel subtieler. Het gaat dan met onduidelijke opdrachten die dagelijks wijzigen, manisch aardig de ene keer en de volgende dag word je weer onderuit gehaald, dat er bij beleidsvoorstellen nooit een besluit wordt genomen omdat ze richting MT niet de consequenties durft te verdedigen. Mensen tegen elkaar uitspelen en poeslief in het MT... Bij een conflict op de afdeling zeggen, daar heb ik geen last van... Met alle MT leden meepraten... En ga zo maar door... En dat is een HR manager.....

Jeroen,

Intimidatie, mobbing en psychische terreur komen inderdaad voor in het bedrijfsleven, maar worden bij overheidsinstanties ook veelvuldig als management-instrument ingezet om goede ambtenaren weg te pesten. P&O-afdelingen, vertrouwenspersonen en klachtencommissiesen zelfs vakbonden doen daar in het algemeen weinig of niets tegen. Als gepeste ambtenaar sta je meestal alleen.

Daarom: zeg er iets van als je op je departement ook maar iets van intimidatie e.d. ten opzichte van jezelf of een van je collega's bespeurt. Het kenmerkende van psychische terreur is namelijk dat het vaak de schijn van legitimiteit heeft en pas goed gedijt als omstanders die het wel zien, niets durven zeggen (een stilzwijgende samenzwering om te zwijgen).

Ook op jouw departement worden mensen geïntimideerd. Dat is in elke (grotere) organisatie het geval. Je moet het wel (willen) zien en er iets van durven zeggen wil je integer zijn.

Mijn advies is gewoon de rit uitzingen, je weet, tegen vrouwen valt weinig te beginnen.
De standaard vrouwelijke MT-lid tactiek is namelijk altijd zich poeslief en als het wat zwakkere vrouwtje profieleren in het MT en daar sympathie mee winnen en als een goed getrainde manipulator je baantje verdedigen tegenover het personeel. Ik heb dit al een paar keer live gezien en weet intussen precies hoe dat werkt, ik zal ook nooit een vrouw in een leidinggevende positie plaatsen, zij kunnen vaak niet met "macht" omgaan.
Vrouwen zijn mijns inziens totaal ongeschikt om leiding te geven, zie onze ministers, volkomen incompetent maar wel arogant en van een dictatoriaal niveau daar kan de gemiddelde afrikaanse alleenheerser nog wat van leren.

Woehaha Rob, onder welke steen ben jij vandaan gekropen? Wat zul jij thuis onder de plak zitten zeg.

Maar wel een mooi wereldbeeld, dat de mannelijke ministers nooit falen. Ik wou dat ik daar ook zo zeker van kon zijn.

Rob jij discrimineert en bent in mijn ogen nog minder dan het 'kreng' Nienke. Slechte managers heb je overal. Vrouwen EN mannen. Nu gaan we tog niet zeggen dat we ook alle mannen niet in leidinggevende posities gaan plaatsen... Tenlotte....hoe denken jouw medewerkers over jou?

De rit uitzitten is makkelijker gezegd dan gedaan. Mooie woordjes naar haar collega MT leden en directie, maar intussen geen eigen verantwoordelijkheid nemen, deze afschuiven op de mensen onder haar, deze personen vervolgens zwart maken en vingertje wijzen en als het dreigt uit te komen d.m.v. een Plan Van Aanpak de persoon eruit werken gebeurd bij ons met regelmaat van de klok (600 personeelswijzigingen in 3 jaar). Ondanks dat het duidelijk is dat het bedrijf en personeel niet beter wordt van deze persoon, wordt ze toch tot in het belachelijke beschermd. Als haar leidinggevenden de ogen hiervoor sluiten ben je nergens meer. Maar kinders, hypotheek e.d. maken het niet makkelijker in deze economisch rumoerige tijden. Ik werk er omdat ik het heel leuk werk vind en de collega's onderling, niet voor de verdienste en de werkomstandigheden. Toch zou een vertrek van deze persoon een positief effect hebben op het bedrijf. Maart helaas is dat niet aan mij.

Marinus,

Je hebt gelijk. Tegen intimidatie-praktijken van leidinggevenden is geen kruit gewassen. In zo'n situatie is het 't beste om maar zo snel mogelijk te vertrekken, net als die 600 mensen die je al voor zijn gegaan. Ook als je volgende baan minder interessant is en je minder verdient.

Jammer genoeg is dat niet voor iedereen weggelegd, want soms is die nieuwe baan er niet en soms kun je je ook niet veroorloven om (eventueel tijdelijk) minder te verdienen. Dan is het van belang om geen enkele energie meer te steken in je werk (hoe interessant ook) en zelf virtueel te vertrekken.

Als de huidige leidinggevende vertrekt, komt er een met hetzelfde karakter terug. Zo werkt dat nu eenmaal in organisaties met de door jouw beschreven bedrijfscultuur.

Zo'n 'kreng' moet je gewoon terugpakken met haar/zijn eigen streken. Ja, je moet je eigen niveau tijdelijk verlagen naar een dieptepunt, maar het is beter dan opkomen voor je eigen collega's die zelfs geen ruggegraat tonen als jij gek genoeg bent je mond open te trekken.

Hoe je ervoor zorgt dat zo'n 'kreng' ontslagen wordt? Door expres fouten te maken bij dingen die ze aan je delegeert. Als zij zich ergert, heb jij een punt gescoord. Als hij/zij verantwoordelijk wordt gehouden voor de fouten die jij maakt, scoort hij/zij een minpunt. In de tussentijd houd je je van de domme 'goh, ik wist niet dat het zo moest', 'bedankt voor je feedback, ik ga er zeker iets mee doen', 'ik merk dat ik mijn kennis moet uitbreiden en wil graag bijleren'.
En de beste tip: geef foute adviezen over onderwerpen waarvan je weet dat hij/zij er niets over weet. Geloof in karma, en de hoogste baas zal de fouten gaan zien.

Bovenstaande geldt natuurlijk alleen als 'het kreng' niet zelf de hoogste baas is. In dat geval zou ik toch snel op zoek gaan naar een nieuw bedrijf.

Boeiend al die reacties vanuit alleen het eigen perspectief. Heeft er nou niemand meer de ballen of het natuurlijk leiderschap om de club te organiseren en dat te doen wat als enige indruk maakt of is er toch wat anders aan de hand. Druk dat verdeel en heers toch eens de kop in! Als je het er als groep voor over hebt om als groep in de directie kamer te gaan staan en beter management te eisen dan kan het bedrijf niet anders dan erop te reageren. Het siert dan de betrokkenheid van de medewerkers dat ze die stap maken, die inzet tonen en dat risico daarvoor nemen. Of is het eigenlijk zo dat de manager toch wel in veel zaken 'gelijk' heeft en dat de middelmatigheid hoogtij viert, we liever een hekel aan elkaar hebben en salaris een aanwezigheidspremie geworden is? Gewoon objectief en eerlijk zijn, willen werken en samenwerken en dan doen wat gedaan moet worden.

Dit zie je vaak bij leidinggevende 'self made' types die niet over de juiste competenties op dit vlak beschikken. Man of vrouw maakt niet uit.
Deze dominante doeners die zich niet willen verdiepen in hun medewerkers en er altijd vanuit gaan dat wat zij willen meteen door iedereen begrepen en uitgevoerd wordt, liefst zonder te communiceren, kennen alleen agressief en directief taalgebruik als machtsmiddel.

Assertief reageren op dit soort types is niet voor iedereen weggelegd, je verweer wordt meestal weggewuifd als 'niet terzake doende' of 'als het je niet bevalt dan ga je toch'

Door vanaf het begin af aan zakelijk te blijven en jezelf als gelijkwaardig gesprekspartner op te stellen kun je altijd aangeven dat je er niet van gediend bent om voor stomme koe uitgemaakt te worden. Meestal wordt dit moeilijker als je al hebt toegelaten dat er naast verschil in functie ook verschil is in intermenselijke verhoudingen.

Ik zou me zo kunnen voorstellen dat niet iedereen met plezier naar dit bedrijf gaat om te werken en ben dan ook reuze benieuwd naar de verzuimcijfers en de productiviteit binnen haar afdeling.

Dit zie je vaak bij leidinggevende 'self made' types die niet over de juiste competenties op dit vlak beschikken. Man of vrouw maakt niet uit.
Deze dominante doeners die zich niet willen verdiepen in hun medewerkers en er altijd vanuit gaan dat wat zij willen meteen door iedereen begrepen en uitgevoerd wordt, liefst zonder te communiceren, kennen alleen agressief en directief taalgebruik als machtsmiddel.

Assertief reageren op dit soort types is niet voor iedereen weggelegd, je verweer wordt meestal weggewuifd als 'niet terzake doende' of 'als het je niet bevalt dan ga je toch'

Door vanaf het begin af aan zakelijk te blijven en jezelf als gelijkwaardig gesprekspartner op te stellen kun je altijd aangeven dat je er niet van gediend bent om voor stomme koe uitgemaakt te worden. Meestal wordt dit moeilijker als je al hebt toegelaten dat er naast verschil in functie ook verschil is in intermenselijke verhoudingen.

Ik zou me zo kunnen voorstellen dat niet iedereen met plezier naar dit bedrijf gaat om te werken en ben dan ook reuze benieuwd naar de verzuimcijfers en de productiviteit binnen haar afdeling.

Dit soort manager heb ik ook gehad, een mannelijke dan wel te verstaan. Afdelingen en personen tegen elkaar opzetten, poeslief doen tegen leidinggevenden, MT en als je hem persoonlijk spreekt, maar achter je rug om onderuit gehaald worden.Tegenspreken had alleen een explosieve schreeuwende manager als gevolg. Aangezien ik een tijdelijk contract heb, laat je het dan wel uit je hoofd om dit weer te doen. Zeker als er gedreigd wordt met ontslag. Het voordeel is dat dit soort managers veelal niet langer dan een aantal jaren bij één bedrijf blijft. De mijne is gelukkig vertrokken.

Mijn lieftallige wederhelft had jaren geleden als receptioniste in een zorginstelling een dergelijk kreng van een directrice. Toen deze directrice kort na haar aantreden onredelijke arbeidsvoorwaarden ging eisen van alle medewerksters, en bovendien het begrip arbeids-'attitude' ter discussie wilde stellen, heeft diezelfde lieftallige wederhelft in het zoveelste gesprek onvoorwaardelijk ge-eist dat de directrice eens naar haar eigen attitude ging kijken. Het leek even rustig te worden. De receptioniste werd vervolgens tot haar eigen grote hilariteit genoemd: "Aanvoerster met haar volgelingen". De directrice vloog de laan uit, mede dank zij haar frauduleuze handelingen. De zorginstelling is inmiddels letterlijk uitgestorven.

Mijn lieftallige wederhelft had jaren geleden als receptioniste in een zorginstelling een dergelijk kreng van een directrice. Toen deze directrice kort na haar aantreden onredelijke arbeidsvoorwaarden ging eisen van alle medewerksters, en bovendien het begrip arbeids-'attitude' ter discussie wilde stellen, heeft diezelfde lieftallige wederhelft in het zoveelste gesprek onvoorwaardelijk ge-eist dat de directrice eens naar haar eigen attitude ging kijken. Het leek even rustig te worden. De receptioniste werd vervolgens tot haar eigen grote hilariteit genoemd: "Aanvoerster met haar volgelingen". De directrice vloog de laan uit, mede dank zij haar frauduleuze handelingen. De zorginstelling is inmiddels letterlijk uitgestorven.