Expats met lef

Hear hear.

Als "expat" (kweenie of ik mezelf nou eigenlijk wel zo zie) in NYC ben ik nu, na anderhalf jaar hier te zijn, vooral gewoon een werkende professional: ik sta 's ochtends op, stap in de metro, ik ga naar mijn werk, kom thuis, en doe mijn normale avond-dingetjes - hapje eten, beetje hobbyen/sporten, met vrienden afspreken... en natuurlijk moest ik in het begin wennen aan hoe die dingen in de praktijk hier net allemaal anders werken dan NL, maar na die eerste paar weken/maanden van verwondering, opgetogenheid en soms frustratie, trad gewoon de dagelijkse sleur in.

Iedereen vraagt "oh, je zal wel vaak in Central Park liggen", maar het antwoord is nee, want Central Park ligt een beetje onhandig uit mijn buurt; of "je zal wel vaak uitgaan in de Meatpacking District", maar nee, want ik was al niet zo'n enorme stapper meer als vroeger; of "je zal wel veel van Amerika zien", maar nee, want de USA is enorm groot en ik heb echt niet opeens twee keer zoveel geld of vrije tijd om vaker op vakantie te gaan dan vroeger. Als ik wil "genieten van het land", moet ik net zo hard een sabbatical nemen als wanneer ik nog in NL had gewoond.

En natuurlijk knijp ik me af en toe nog wel even in de arm als ik Park Avenue oploop - zo indrukwekkend is het hier ook wel weer - maar die momenten zijn kort, heel kort, en twee minuten later zit ik gewoon op kantoor me te vervelen in een vergadering, en ondertussen columns op Intermediair te lezen.

Heel herkenbaar! Ik heb een jaar in Londen gewoond (ook geen expat) en gewerkt. Leek me toen heel bijzonder, en dat is het ook. Je leert er absoluut veel van, en het is een mooie ervaring maar er is ook echt een keerzijde waarop ik me verkeken heb. Na een jaar was ik uitgeleerd in mijn baan en begon ik mijn vrienden en familie toch wel erg te missen. En zo ontzettend veel van Londen heb ik eerlijk gezegd ook niet gezien ;-).

Woon al 15 jaar in de USA maar eigenlijk geen expat want ik ben door niemand uitgezonden. Als je zelf een baan in het buitenland probeert te regelen - wel moeilijker dan uitgezonden worden via een werkgever die een baan voor je regelt - dan heb je in ieder geval meer kans om zelf iets te zoeken wat je echt wilt. Heb gelukkig wel veel van de USA gezien, mede doordat ik altijd min of meer bij academische instellingen heb gewerkt met ruimere aantallen vakantiedagen.

Je moet inderdaad goed nadenken voor je besluit naar het buitenland te verhuizen. Ik woon inmiddels ruim een jaar in Caïro. Ik heb geen baan, maar ben als partner mee gegaan. Ik heb na 20 jaar werken mijn baan opgezegd. Ik werkte in onderwijsontwikkeling en zat vol plannen hier in Caïro. Nu ben ik een jaar verder en van die plannen is nog weinig terecht gekomen en ik mis het soms nog wel, collega's, lastige vraagstukken, etc.
Het kost veel tijd om alle zaken hier goed georganiseerd te krijgen. Alles wat je in Nederland even tussendoor doet duurt hier lang.
En dan is het nog wennen aan de andere cultuur, altijd zorgen dat je genoeg kleding draagt etc.
Gelukkig hadden de kinderen het vanaf dag 1 naar hun zin, dat scheelt en heeft mijn partner het goed op zijn werk.
Maar goed, na een jaar heb je wel zo de nieuwe routines en hebben we een clubje leuke mensen om ons heen verzameld, dat maakt veel verschil.

Heb een jaar in India gewoond (Bombay) en gewerkt als trainee bij Indiase bedrijven. Woonde ook met andere trainees in appartementen aldaar. Was een geweldig en zeer memorabel jaar! Juist omdat we ook gezamenlijk heel veel dingen deden in onze vrije tijd. Reizen (India zien) was weliswaar lastig gezien de werktijd, maar uitgaan en gewoon de eigen stad zien was een goede optie in de avonden en het weekend.
Ik kan me echter goed voorstellen dat als je een serieuze baan hebt en een partner (!) dat je dan inderdaad veel meer gaat leven 'zoals je in NL doet'. Het verschil met mijn situatie toen was namelijk dat we met een grote, vaste en actieve groep trainees (= studenten) waren, we niets gingen opbouwen, geen gezin hadden en dus heel weinig (tijd en geld) besteden aan woning en spullen etc. We hadden alleen elkaar. Bovendien hadden we nog niet echt de stress van een reguliere baan. Het voelde nog meer als 'spelen en rondkijken' en voortzetting van studententijd.
Als ik nu kijk naar mijn collega's uit de diverse landen (China, USA, Venezuala, etc.), dan zie ik ook precies wat eerdere reacties beschrijven: "gewoon een burgerlijk leven", maar dan wel met een kleine twist.

Als je naar het buitenland gaat voor een langere periode moet je denk ik heel bewust juist tijd maken om ervan te gaan genieten en dingen te gaan zien. Maar dat is eigenlijk hetzelfde als in NL: Hoe vaak maak je hier tijd om naar de steden, de Keukenhof, Zaanse Schans, Madurosam, festivals, musea, concerten, het strand, bos, de Wadden, Friese meren, Limburgse heuvels of andere bijzondere plekken te gaan? Waarom wel/niet? Jouw keuze zal na verloop van tijd in het buitenland dus niet anders zijn... Als je veel wilt zien van het land waar je woont, moet je er bewust veel tijd en geld in stoppen. Dat gaat dus ook automatisch ten koste van de tijd en geld die je ergens anders in zou stoppen. Wat vind je het belangrijkst? Carrière, de wereld ontdekken, hobby, sport, leren, familie, gezin, geld, spullen?

"Je mist meer dan je meemaakt, helemaal niet erg" -> Martin Bril

De inhoud van de functie hangt sterk samen met het land van uitzending. Als ingenieur heb ik de ervaring dat een uitzending naar een ontwikkelingsland veel meer vakinhoudelijk van je vraagt. Je kan (vooral in het begin) veel minder terugvallen op de mensen om je heen en je bent veel meer bezig met troubleshooten, training en micromanagen. Daar moet je van houden en je op voorbereiden.

De reisgids is het laatste boek dat je leest als voorbereiding, daar staat namelijk niet in dat je anderhalf uur in de file staat naar je werk en dat je kinderen vanwege lokale wetgeving overheidspropaganda op de int. school krijgen.