Studiegenoten vormen het beste netwerk
Auteur: Daphne van Paassen
|
29-08-2005
| Reacties: 4
|
 Mail dit artikel
Dé manier om een baan te vinden, is netwerken. En daarvoor hoef je echt geen lid van de Rotary te worden. Begin gewoon bij de alumnivereniging.
Geen hopeloos geval
Een halfjaar geleden verscheen Lorain O'Mahoney op de redactie van Intermediair. Ze wilde journalist worden. En dat zonder journalistieke opleiding en zonder ervaring. Een hopeloos geval, zou je denken. Maar ze heeft inmiddels een halfjaarcontract (en dat terwijl in deze slechte tijden redacties vooral inkrimpen). Als Lorain gewoon had gesolliciteerd, zoals ongeveer tachtig procent van de mensen doet, was ze zo goed als zeker nog steeds accountmanager op een reclamebureau geweest. Maar ze netwerkte. En daarmee vergroot je je kans op een baan aanzienlijk. En niet doordat vriendjes elkaar baantjes toeschuiven. Lorain had bijvoorbeeld geen kruiwagen. Ze kende aanvankelijk zelfs geen enkele journalist. Maar netwerken verdubbelt (sommigen zeggen zelfs 'verdrievoudigt') je kansen wel, omdat naar schatting zeventig procent van de vacatures nooit de kranten of het internet haalt. Een deel daarvan wordt via via opgevuld. Een ander deel van die vacatures is 'slapende': er liggen plannen op de plank (er is dus werk) en er is geld, alleen de juiste persoon moet zich nog aandienen.
Steeds dichter bij het vuur
Omdat je door te netwerken steeds dichter bij het vuur komt -- in de buurt van mensen die over zulke vacatures beschikken -- wordt de kans groter dat je een keer de juiste persoon bent die op het juiste moment op de juiste plaats is. Daarbij komt dat slechts twintig procent van de baanzoekers netwerkt of open sollicitaties verstuurt. Tel uit je winst: twintig procent hengelt naar zeventig procent van de banen, terwijl tachtig procent zich een slag in de rondte schrijft voor die dertig procent van de vacatures waarvoor geadverteerd wordt. Bij netwerken denk je al gauw aan clubs van snelle, hijgerige jongens in strakke pakken die sigaren roken en opscheppen over hun werk. Of aan clubs als de Rotary of de Lions. Maar netwerken kan op veel verschillende manieren. Via de opleiding die je net achter de rug hebt, bijvoorbeeld. Als kersverse starter op de arbeidsmarkt is de alumnivereniging misschien wel het allerbeste netwerk dat je hebt. En het gekke is: het gros realiseert zich dat niet. Ook Lorain begon met een contact via de alumnivereniging: een jurist die als journalist had gewerkt. 'Aan hem durfde ik de domme vragen te stellen die je niemand anders stelt: wat doe je eigenlijk als journalist zo tussen negen en vijf? Werk je überhaupt van negen tot vijf? En hij had als jurist zonder journalistieke opleiding op een redactie gewerkt. Door hem wist ik: het kan dus, zo'n overstap maken.' Zo'n vereniging van oud-studenten heeft een hoop voordelen boven andere verenigingen, vindt Rob van Eeden, schrijver van het boek Netwerken werkt, op weg naar de baan die je wilt.
Oude contacten waardevol
Om te beginnen zijn oude contacten veel waardevoller dan nieuwe. 'Als je een beetje normaal communiceert met je omgeving, weten je nieuwe contacten wel dat je op zoek bent naar een baan. Juist die oude contacten weten dat nog niet. En als je iemand die een paar jaar boven jou zat, belt, dan is het: "Hé, wat leuk, hoe is het met jou?" Ze vinden het leuk weer eens iets van je te horen en dat helpt ook. Bovendien zit je vaak in dezelfde branche of je hebt in ieder geval een gedeelde passie of interessegebied en dat is een voorwaarde voor een goed netwerkgesprek.' De alumnivereniging kun je op twee manieren gebruiken om te netwerken. Allereerst organiseren ze lezingen en andere bijeenkomsten waar mensen komen die iets voor je kunnen betekenen. Je moet daar geen netwerkgesprekken gaan voeren, maar je wisselt er wel visitekaartjes uit en belt later eventueel met de vraag of je langs mag komen. Zo liep Jeroen Doensen, die bedrijfskunde studeerde in Maastricht, op zo'n bijeenkomst een andere alumnus tegen het lijf met wie hij in hetzelfde studentenhuis had gewoond. 'We raakten aan de praat over onze bedrijven. Ik was een eenmansadviesbureautje begonnen voor maatschappelijk bewust ondernemen, hij het online ticketbureau Etix. Mijn bedrijf had een flinke knauw gekregen door de dood van mijn belangrijkste klant; zijn bedrijf floreerde en hij zocht een tweede man. We zijn nu compagnons.' Alumnibijeenkomsten zijn volgens Doensen perfecte netwerkgelegenheden, omdat je een verleden deelt en op de een of andere manier gezamenlijke interesses hebt. 'Je hebt elkaar jaren niet gesproken, maar kunt het meteen weer goed met elkaar vinden.'
Handige adressen en studiegenoten
De tweede manier om te netwerken via alumniverenigingen is het benutten van hun informatie over oud-studenten. Meestal beschikken ze over lijsten met namen, studierichtingen, functies en telefoonnummers van oud-studenten. Zo weet je precies wie in de branche werkt waar jij terecht wilt komen. Ook al ken je ze niet persoonlijk, je weet wie ze zijn en wat ze doen. Zo iemand kun je makkelijk bellen. Eenzelfde studie volgen schept een band, vindt ook Jan de Graaf, voorzitter van de alumnivereniging van Nyenrode, VCV. 'Als Nyenrodiaan heb je een groot deel van je tijd op de campus doorgebracht. Je bent samen door de herrie gegaan. Dag en nacht op elkaars lip gezeten. Als ik nu gebeld word door een netafgestudeerde Nyenrodiaan, zeg ik "Hé, wat leuk, hoe kan ik je helpen," ook al ken ik hem niet persoonlijk. Je weet wat voor vlees je in de kuip hebt.' Hoewel vooral Nyenrode bekend staat als een echte netwerkorganisatie (met 'homecomings' waarbij jaargenoten praten, borrelen en sporten, en met alumnikringen in de hele wereld), zijn ook andere universiteiten steeds meer activiteiten gaan organiseren voor alumni (de meeste hbo-instellingen zijn nog niet zo ver). Netwerken is daarbij een belangrijk aspect geworden, zegt Lidy Bosker, alumnifunctionaris bij de Rijksuniversiteit Groningen. 'Waar het vroeger meer een reünistenkarakter had, groeit nu het aantal jonge alumni die contact met elkaar willen hebben met het oog op hun carrière.
Groeiende vraag naar netwerkactiviteiten
De vraag om activiteiten die zijn gericht op netwerken voor een baan, neemt toe.' Volgens haar heeft dat alles te maken met de situatie op de arbeidsmarkt. 'De banen liggen niet voor het oprapen. Dus proberen mensen via via aan werk te komen. We spelen daarop in met bijvoorbeeld het meester-gezelproject waarbij studenten gekoppeld worden aan een alumnus die in het vak werkzaam is waar de studenten interesse in hebben. Daarnaast zijn er ook vakkringen van alumni waar je lid van kunt worden en die voor een bepaald vakgebied lezingen en borrels organiseren.' De Universiteit Maastricht zet een digitaal alumninet op, 'waarbij je via je persoonlijke toegangscode mensen kunt opzoeken, zodat je je netwerk kunt bijwerken en uitbreiden', zegt alumnicoördinator Ine Kuppen. Daarnaast wil het in de toekomst ook een 'buddynetwerk' organiseren, 'zodat je als student bij ons kunt aankloppen met de vraag: ik wil dit soort werk, bij wie kan ik terecht voor informatie?' Let wel, dat is iets anders dan: bij wie kan ik terecht voor een baan? Want de allerbelangrijkste regel is wel dat een netwerkgesprek voeren geen sollicitatie is: je vraagt iemand niet om een baan. Je vraagt iemand informatie over het vakgebied of hoe realistisch jouw beeld van de functie eigenlijk is. En je vraagt iemand natuurlijk om een nieuw contact. Op die manier krijgen je plannen verder vorm en kom je steeds dichter bij het werk dat jij wilt doen en bij de mensen die wel vacatures hebben.
Lange adem vereist
Dat kan soms trouwens heel lang duren, weet Van Eeden uit zijn praktijk waarin hij werklozen leert te netwerken voor een baan. 'Het gebeurt geregeld dat mensen zeggen: er gebeurt gewoon niets, het lukt niet. Maar er komt vrijwel altijd die aanbieding om te solliciteren. En vaak uit heel onverwachte hoek. Dan levert juist dat gesprek dat voor je gevoel totaal niet liep een contact op met je nieuwe werkgever. Maar je moet doorzetten.' Bij Lorain ging er anderhalf jaar overheen. Maar toen ineens zat er tussen al die mensen met wie ze sprak, iemand die zei: ik ga je aanbevelen bij een aantal hoofdredacteuren. Bij een mocht ze wel even komen praten. En aan het eind van het gesprek kreeg ze een stage aangeboden. Ze werkte zich vier maanden het schompes. De stage werd verlengd met een maand. Collega's waren onder de indruk en wilden dat ze bleef. Er was werk genoeg, er waren zwangerschapsverloven en vakantievierende collega's. En er was Lorain, die zich bewezen had, ingewerkt was en die iedereen het zo gunde. En toen was er ineens ook een vacature.
Wellicht ook interessant:
Meer artikelen in de rubriek
'Netwerken'
Reageer, print of deel dit artikel
Reacties op dit artikel:
Marieke | 31 augustus 2005 (8:36)
Allemaal geweldig. Alleen krijg ik steeds vaker het idee dat de mensen die aardig tegen me zijn, dat niet doen omdat ze mij zelf zo leuk vinden, maar omdat ze aan het netwerken zijn.
Paul de Jonge | 4 september 2005 (7:28)
Goed te lezen dat alumniverenigingen weer wat aandacht krijgen. Wij hebben begin vorig jaar een alumnivereniging opgericht voor afgestudeerden aan de Fontys Hogeschool Werktuigbouwkunde te Eindhoven. Ons ledental bedraagd momenteel reeds 70 leden.
(Bijna) afgestuurd hts'er wtb en interesse? Surf naar www.wav-eindhoven.nl en kijk wie we zijn en wat we doen.
Begin november zal onze 4e contactavond plaatsvinden, ditmaal op locatie bij CFS (Convenience Food Systems) te Bakel.
Marieke Huisman | 22 januari 2006 (15:26)
Lid worden van een alumnivereniging is inderdaad een goede stap om je netwerk te verbreden. Ik merk dat ook aan de toenemende interesse voor BE'ER, de vereniging voor afgestudeerde bedrijfseconomen aan de HAN, waar ik actief in ben. Interesse: www.beer-han.nl!
Nynke van Weers | 18 januari 2008 (13:26)
Netwerken is nuttig, maar ook leuk! Je vraagt je over je studiegenoetn wel eens af: 'Hoe zou het met ze zijn?'
|
