10 jaar na het corps: hebben zij het waargemaakt?
Auteur: Lorain O’Mahoney
|
21-01-2010
| Reacties: 20
|
 Mail dit artikel
V.l.n.r. Lorain O'Mahoney, Marli Knottenbelt, Birgit de Croon, Pien Ooms en Ruth Gorissen in de sociëteit
Intermediair-redacteur Lorain O'Mahoney was lid van de Leidse Studenten Vereniging Minerva. Hebben zij en haar jaarclubgenoten het inderdaad gemaakt, zoals toen als een paal boven water stond?
Bijten en brullen in de sociëteit
Pas op!' Achter ons tafeltje wordt iets in de fik gestoken. Meteen wordt het met bier geblust. Gadver, wat een stank. Onze cowboylaarzen staan in een grauwe drab van water, glas, bier, en resten van verscheurde zooi-jasjes. Tijd voor actie. We steken de koppen bij elkaar. ‘Oké, jullie gaan via de zijkant, wij trekken die mutsen aan de voorkant er wel af.' ‘Nu?' ‘Nee wacht.' ‘Ja, nu!' We stormen erop af. Grommend, brullend bijna. De andere meisjesclub hangt nonchalant en nietsvermoedend op de eerstejaarsbank. We trekken, duwen, klemmen hun armen af en grijpen naar paardenstaarten. De kerels achter ons aan het buffet gooien bier. En tomatensap en chocomel.
Bovenop de met leer beklede houten bank zetten onze langste clubgenoten zich schrap en houden ze de kleintjes onder ons rond hun middel vast. De bank wankelt. Het duurt hooguit tien minuten tot de laatste rivaliserende jaargenoot eraf is geworpen: ‘Joehoe!' Nu ‘hebben' wij de bank. En dat is mooi... Als club. En belangrijk. En de uitgerekte mouwen en een bijtafdruk in de arm van mijn clubgenoot meer dan waard. We blèren met karakteristiek schorre stemmen voor de vorm nog wat flarden clublied - ‘Wij staan altijd klaar voor elkaar: Barbaar, Barbaar' - tappen weer een bier, steken nat geworden Marlboro lights op en strompelen triomfantelijk richting wc om uitgelopen mascara bij te werken. Wat een mooie avond.
Links Pien, rechts Marli en Lorain
Vrienden voor het leven...
Een jaar geleden kenden we elkaar niet, nu zijn we vrienden voor het leven. Herkenbaar aan onze clubblouses met witte sterren, staan we ten minste vier avonden per week in de stampvolle sociëteitszaal aan de Leidse Breestraat. Een ratjetoe van achtergronden en studies.
Neem Pien Ooms, uit Waalre: ze staat nu nog ingeschreven bij rechten, maar begint binnenkort aan de heao. Of Marli Knottenbelt, die als dochter van expats onder meer in Guatemala, Italië en Mexico woonde en nu business administration studeert aan de Engelstalige Webster University. Ruth Gorissen - rasechte Amsterdamse en veel meer streetwise dan de rest van ons - studeert rechten, net als Birgit de Croon, uit het Brabantse Udenhout, die liever in haar eentje naar Leiden ging dan klakkeloos haar schoolvrienden naar Tilburg te volgen. Zelf groeide ik op in Noordwijk en studeer ik geschiedenis. We zijn achttien, negentien, hooguit twintig, hebben veel te grote bekken en vinden onszelf een cadeautje. Althans, zo doen we het graag voorkomen.
...en voorbestemd tot iets groots
Natuurlijk leden onze studies onder al dat gefeest: dat hoorde erbij. Het zou uiteindelijk heus allemaal goed komen. En het mocht wat kosten. We dronken met gemak voor vijfhonderd gulden per maand per persoon - een biertje was slechts een gulden veertig.
Maar ach, als de nood echt hoog was, namen we koekjes mee naar meneer De Haas, de bankdirecteur van de ABN Amro op het Rapenburg, die nooit moeilijk deed over een voorschot: ‘Dag dames, er komt zeker weer een gala aan?' Geld gaven we uit als water. Maar wat maakte het uit? Later kregen we toch een goedbetaalde baan en zouden we alles in no time terugbetalen. We waren tenslotte ook niet normaal: wij waren lid van het corps: voorbestemd tot iets groots. Wij waren bijzonder.
Minerva in het kort
Deur van de Bestuursgang
Minerva is de oudste studentenvereniging van Nederland en telt vijftienhonderd leden. Een groot deel daarvan woont in een van de 110 ledenhuizen. Sociëteit Minerva werd in 1814 opgericht en het Leidse Studenten Corps volgde in 1839. De Leidse Studenten Vereniging Minerva (LSVM) ontstond in 1972 na een fusie van het Leids Studenten Corps met de Vereniging voor Vrouwelijke Studenten te Leiden (VVSL).
De Bestuursgang is het dagelijkse bestuur van de Vereniging en Sociëteit. Zij bestaat uit elf leden, die een jaar lang hun studie opzij zetten om zich volledig te wijden aan het reilen en zeilen van Minerva. De Bestuursgang bestaat uit twee onderdelen: het Collegium, dat zich ontfermt over alle Verenigingszaken, en de Commissie, die zich met alle Sociëteitszaken bezighoudt.
Universiteit en maatschappij stellen tegenwoordig stengere eisen aan studenten. Ook LSV Minerva is met haar tijd meegegaan: de vereniging biedt leden repetitoren aan, er is een mentoraatsysteem waarbij ouderejaars eerstejaars begeleiden en vorig jaar is het Minerva Scholarship Fund opgezet om beurzen te verschaffen aan talentvolle studenten.
Liever kinderen dan een carrière
Marli (35) is nu stewardess bij KLM. Al sinds ons afstuderen. Ze had het profiel waar recruiters van kwijlen: een internationale achtergrond, goede studieresultaten en maakte een jaar deel uit van de commissie van de sociëteit Minerva: het dagelijks bestuur.
Maar ze wilde geen topfunctie bij een topbedrijf. ‘Ik wist precies wat ik wilde: een groot gezin met drie kinderen - de eerste voor mijn dertigste', zegt Marli, terwijl we een kop koffie bestellen vlakbij haar huis in het Haagse Zeeheldenkwartier. Toen haar vriend (nu man) daar net zo over bleek te denken, besloot ze bewust geen grote carrière na te streven. ‘Ik ben nu eenmaal iemand die alles naar zich toetrekt en wist dat ik de zorg voor de kinderen grotendeels op me zou nemen.'
Denigrerende reacties
Haar uiteindelijke beroepskeuze leverde vooral in het begin denigrerende reacties van Leidenaren op. ‘Ik heb me rot geërgerd aan dat gelul: "Wanneer ga je nu een echte baan zoeken?" Alsof ik alleen maar koffie inschenk. Er komt echt veel meer bij kijken: op het gebied van mensenkennis, en vooral veiligheid.' Vliegen is voor Marli de ideale baan. Ze reist de hele wereld rond, maar is soms ook drie weken achter elkaar thuis, bij de kinderen: ze heeft er inderdaad drie gekregen, van wie de eerste voor haar dertigste.
Ze heeft zich ook moeten verdedigen tegenover haar KLM-collega's: ‘Altijd dat gezeur over hoe belachelijk het corps is. Ik heb een hele leuke studietijd gehad en tachtig procent van mijn vriendenkring stamt uit die tijd - we zijn met elkaar volwassen geworden, in een beschermde wereld: dat zou ik ook aan mijn kinderen mee willen geven.'
‘Hé, die ouders ken ik, en die ook. Goh, heeft zij ook al een kind?' De klassenlijst van Marli's zesjarige zoontje die op haar prikbord hangt, leest als een almanak. Iedere achternaam die erop staat, ken ik. Het zijn niet allemaal ‘Leidse' namen - sommigen ken ik van het Rotterdamse corps, of uit Amsterdam. Ooit ben ik ze tegengekomen. Op gala's, als vriendjes van huisgenoten of familie van clubgenoten. Is het corps dan toch dat incrowd-wereldje waarvoor het wordt aangezien?
Muur met jaarclubs
De waarde van een goed netwerk
‘Als ik iets aan Leiden heb overgehouden, is dat - naast vrienden - de basis van een stevig netwerk', zegt Ruth (36), tegenwoordig persvoorlichter bij het Amsterdamse arrondissement van het Openbaar Ministerie. Alleen haar functie bij een internationale organisatie in Kaapstad, waar ze direct na afstuderen zes maanden werkte, en het recenseren voor een hiphopblad, heeft ze ‘koud' geregeld, aan de rest van haar banen is ze via haar netwerk gekomen.
‘Sommige mensen laten zich door een bepaalde trots weerhouden om gebruik te maken van hun connecties. Wat een onzin. In Leiden leer je dat je gek bent als je dat niet doet. En dat werkt naar twee kanten: ik vind het zelf ook leuk om anderen weer met elkaar in contact te brengen.' Haar carrièrepad was er niet minder onstuimig door. ‘Ik kon mijn roeping niet zo snel vinden.' Ruth werkte onder andere voor een internationaal instituut, een veilinghuis, was redacteur voor diverse tijdschriften en websites, en bij een radio nieuwsredactie, en communicatiemedewerker bij de Amsterdamse Rechtbank. Daar werd ze weggekaapt door haar huidige werkgever.
Nu zit ze precies op haar plek. ‘Deze organisatie staat middenin de maatschappij, ik werk voor mijn stad en bovendien heb ik collega's van wie ik ontzettend veel leer.'
Contact leren leggen
Pien (37) vult aan dat het niet zozeer om het corpsnetwerk zelf gaat, maar om de kunst van het netwerken: om het sociale gedrag dat je er krijgt ingepeperd. ‘Bij sommige banen heb ik niet eens gezegd dat ik lid ben geweest. Laat staan dat ik het op mijn cv heb gezet.'
Pien studeerde als eerste van de club af. Voorbeelden van werkende oud-huisgenoten of andere Leidenaren met haar studie had ze niet - lidmaatschap van het corps was voor heao-studenten pas sinds kort opengesteld. ‘Ik had echt geen idee van mijn mogelijkheden. Daar kregen we geen les in.' Via een medestudent kwam ze bij een conferentieorganisatiebureau terecht. Van daaruit stapte ze een jaar later over naar de mediawereld en had sales- en marketingfuncties bij onder meer Cartoon Network, Fox Kids en Warner Bros.
Inmiddels is ze senior product manager bij gameproducent Electronic Arts - bekend van De Sims - en moeder van drie kinderen. ‘Tegenwoordig is dat denk ik anders, maar toen wij met werken begonnen, werd een corporale achtergrond in de mediawereld absoluut niet gewaardeerd'. Toch heeft ze wel degelijk geprofiteerd van haar Leidse tijd: ‘In de meeste functies bestaat driekwart van het werk uit contacten leggen en kunnen functioneren in teamverband. Nou, dat hebben we in Leiden wel geleerd, denk ik zo.'
Als corpslid ken je je plek...
Iedere ochtend om half elf huiskoffie; 's avonds op commando drop of sigaretten halen voor ouderejaars; hen 's nachts met een tequiladelirium naar huis dragen; altijd de huistelefoon opnemen (in het pre-mobiele tijdperk); cadeaus aanbieden op huwelijken van oud-huisgenoten die we niet kenden; op hun kinderen passen; klussen voor feesten op de sociëteit; daar glazen halen voor de tappers; eten opscheppen en de kassa's bedienen tijdens de lunch en diner (het zogenoemde ‘kassakippen'); muntjes verkopen in de sociëteitdiscotheek; bijhouden welke huisgenoot tentamenstress, liefdesverdriet of andere persoonlijke crisismomenten had en daar aandachtig naar luisteren; verkleed als marsmannetje - of hoer - uitnodigingen voor huisfeesten rondbrengen; bedienen bij kerstdiners in huizen van clubgenoten en natuurlijk 's zondags McDonald's halen voor tweeëntwintig man en niet de frietsaus vergeten... Anders moest je terug.
Dat alles volgens een strikte rangorde. Het aantal jaar dat je lid was, bepaalde je plaats in de rangorde. Dit anciënniteitprincipe ging, zeker in onze tijd nog, altijd en overal op. In mijn studentenhuis met tweeëntwintig meisjes gingen wij bij belangrijke voetbalwedstrijden zelfs op jaar van aankomst de fusie (huiskamer) in om een plek voor de tv te bemachtigen.
(fotografie Duco de Vries)
... en daar heb je later profijt van
Voor buitenstaanders vreemd, maar als je eenmaal weet hoe je in zo'n groep je plek moet veroveren, heb je daar zeker profijt van in je werkende leven. Althans, dat is mijn ervaring.
Toen ik na mijn studie (uiteindelijk kunstgeschiedenis) via mijn Leidse netwerk als accountmanager in de reclamewereld belandde, kostte het me weinig moeite binnen mijn bureau een plek te bemachtigen. Door me in het begin voornamelijk koest te houden en vooral niet op strepen te gaan staan die ik nog niet had verdiend. En toen ik na vijf jaar besloot over te stappen naar de journalistiek, en daarvoor bij Intermediair weer onderaan als stagiair moest beginnen, kon ik me vrij gemakkelijk weer in die ‘sjaarzen-rol' verplaatsen. Koffie halen, klusjes voor anderen doen, het hoorde er voor mij gewoon bij, ook al had ik daarvoor een leidinggevende functie gehad en was ik al dertig.
Clubgenoten, huisgenoten, jaargenoten, teamgenoten
Leiden was een sociale snelkookpan - vooral omdat we deel uitmaakten van allerlei groepen. Wij woonden in (ongemengde) corpshuizen - soms met wel veertig meisjes bij elkaar - hadden de jaarclub, die weer deel uitmaakte van een verticaal verband met andere clubs uit andere jaren. Tel daar je sportteam, galacommissie of het bestuur van een subvereniging bij op en je zou er een pre-arbeidsmarkt burn-out van krijgen.
Zeker omdat er ook allerlei dwarsverbanden bestonden en tegengestelde belangen speelden: soms waren clubgenoten huisgenoten en jaargenoten ook teamgenoten. Iedere groep had eigen tradities, inauguraties, regels, verwachtingen en verplichtingen. Naarmate je ouder werd, kreeg je weliswaar minder rotklussen, maar ook meer verantwoordelijkheden, bijvoorbeeld voor de huisfinanciën. Binnen al die aparte groepen een plekje veroveren en aan de verwachtingen voldoen, vergde een flink inlevings- en aanpassingsvermogen. En uiteraard moest je overal bij zijn. Anders was je iemand die zijn verantwoordelijkheden ontliep: een drukker. En dat was heel erg.
Vechtende meisjes in Delft
Dus deed je ook mee aan het profileren in ‘het buitenland', wanneer we ons als stad invochten bij andere sociëteiten. Zoals die keer in Delft. Voor de touringbussen ons komen ophalen, is de zaal al goed opgefokt door de commissie - met anti-Dufterikken-liedjes die al jaren worden gezongen - zooitips (sloop ze!) en ouderejaars die onze overalls dichtplakken met ducktape - die blijven mooi aan. In de bussen stroomt de adrenaline. En de drank. Op naar Delft, waar honderden eveneens opgefokte Delftenaren ons briesend opwachten. Eerste- en tweedejaars vormen de frontlinie. We verzamelen bij de vrouweningang. Zingend sluiten we de rijen. Tot... ‘Ja, we gaan!' We duwen elkaar door de smalle trap naar boven. Van bovenaf worden we bekogeld met resten spaghetti, currysaus en rot fruit. ‘Help elkaar, help elkaar!' roepen ouderejaars. ‘Shit, ze spuiten met Dreft. Jézus, wat laf.' We glijden uit op de trap, vallen over elkaar. Maar laten ons niet kisten. Wij zijn immers Leidenaren - van de eerste sociëteit der Nederlanden. Wat denk je zelf? Dus duwen we door tot we stinkend, zwetend en half verblind op de tast de bar bereiken. ‘Zo, doe ons maar een bier.' Zeg nu eerlijk: waar anders leer je als meisje dat het goed is soms - letterlijk - voor iets te vechten? Dat je niet aan de zijlijn hoeft toe te kijken en op geen enkel vlak voor kerels hoeft onder te doen?
Corps-jargon
- Zooien: duw en trekwerk zonder slaan, waarbij twee leden elkaar bij de revers van hun ‘zooijasje' pakken en elkaar tegen de grond werken
- Jaarclub: groep van 15-18 leden die in hetzelfde jaar lid zijn geworden - in Leiden zijn jaarclubs ongemengd
- Fusie: gemeenschappelijke ruimte in studentenhuis; huiskamer of keuken
- Sjaars: eerstejaars lid
- Knor: niet-corpslid. Soms ook: niet-actief corpslid
Bibliotheek van Minerva
Solliciteren voor een plek in huis
Haar naam staat sinds kort in paarse letters op de gevel: ‘Croon advocaten'. Tien maanden geleden besloot Birgit (35) met twee collega's van Pels Rijcken & Droogleever Fortuijn Advocaten, waar zij tien jaar werkte, een eigen praktijk op te zetten. ‘Ik wilde volledig zeggenschap hebben over dossiers, dus moest ik op zoek naar een omgeving om dat voor elkaar te krijgen. Bij Pels Rijcken was binnen de sectie bouwrecht geen partnerplek, dus werd het een eigen praktijk, gespecialiseerd in bouw- en aanbestedingsrecht.
Birgit had als een van de weinigen van de club een vrij duidelijk beeld van haar carrière. Of eerder: ze wist wat ze niet wilde: ‘Geen rechterlijke macht en geen commercieel traineeship.' De advocatuur bleef over. Ze solliciteerde bij drie grote kantoren in Den Haag met een cassatiepraktijk: ‘Procederen bij de Hoge Raad, leek mij toen het summum en ik wilde me onderscheiden van de gemiddelde advocaat.' Ze werd overal aangenomen. Birgit: ‘Er zijn zeker kantoren waar lid zijn van het corps een pre is, een voorwaarde bijna, maar bij Pels Rijcken stond men er neutraal tegenover. De helft van dat kantoor zag het als iets positiefs, de andere helft had iets huiverigs: "Oh, oké. Maar gelukkig ben jij wel aardig."'
De maatschappij in miniatuur, noemt Birgit het corps. ‘Neem nou het hospiteren - een soort solliciteren voor een plek in een huis - waar word je op je achttiende al geconfronteerd met een proces van wel of niet uitgekozen worden, van jezelf presenteren?' Volgens Birgit geen gekke voorbereiding op het werkend bestaan: ‘Maar anders dan mensen die geen lid zijn geweest denken. Het corps levert geen gespreid bedje op, maar de ervaringen die je daar opdoet, helpen je door vallen en opstaan steviger in je schoenen te staan.'
Mentale heropvoeding
Leiden ligt inmiddels ruim tien jaar achter ons. Maar we hebben er nog steeds voordeel van. Niet dat ons banen zijn toegeschoven - ook in de journalistiek maak je als corpsbal weinig indruk - maar door de mentale heropvoeding die we er hebben gekregen. Omdat gedurende de vijf tot zeven jaar dat we er leefden, korte metten werd gemaakt met de typisch Hollandse ‘doe maar gewoon-mentaliteit', gingen we geloven dat in principe alles voor ons mogelijk was.
Onze toekomst was maakbaar, niets was niet voor ons weggelegd - mits we ervoor knokten en een beetje hulp van vrienden kregen. Dat ‘alles' is voor de een het fulltime moederschap gebleken, voor de ander een carrière. En sommigen van ons zijn er nog steeds naar op zoek. Hebben we de belofte dan ingelost? Hebben wij het gemaakt? Ach, voor de buitenwereld misschien niet. Maar voor onszelf zeker wel.
Corpora en beroemde leden
Minerva in 1830
De traditionele corpora bevinden zich in Groningen, Leiden, Utrecht, Delft, Amsterdam, Wageningen en Rotterdam. Ook andere steden zoals Tilburg, Eindhoven, Enschede en Zwolle hebben verenigingen die zich corps noemen, maar deze worden niet als zodanig erkend door de koepelorganisatie, de Algemene Senaten Vergadering.
Bekende Leidse leden
Jaap de Hoop Scheffer - Jan Kalff - Michiel Meurs - Michiel Mol - Victor Muller - Nelleke Noordervliet - Ivo Opstelten - Carel Struycken - Alexander Pechtold - Alexander Rinnooy Kan - Max van der Stoel - Morris Tabaksblat - Erica Terpstra - Herman Tjeenk Willink - Maxime Verhagen - Paul van Vliet - Nout Wellink - Eckart Wintzen - Koningin Beatrix - Prins Willem-Alexander - Prins Constantijn - Prins Floris - Prinses Margriet - Pieter van Vollenhoven - Sultan Hamengkoe Boewono IX van Djokjakarta - Hans van Baalen - Nina Brink - Laurens-Jan Brinkhorst - Charlene de Carvalho-Heineken - Oscar Hammerstein - Jan Michiel Hessels.
Wellicht ook interessant:
Meer artikelen in de rubriek
'Netwerken'
Reageer, print of deel dit artikel
Reacties op dit artikel:
Michel | 21 januari 2010 (14:41)
Tis net waar je in geloofd. Met hard werken kom je er ook. Maar dat moeten corpsleden nu net nog leren, als ik de draad er even uit pik. De lijst met 'geslaagden' die niet bij het corps zaten zal minimaal even lang zijn.
Co Stuifbergen | 21 januari 2010 (20:17)
Als ik het goed begrijp hadden deze dames er graag drankrekening van € 500 per maand voor over om elkaar wijs te maken dat in principe alles voor hen mogelijk was.
Ik denk dat je ook zonder ontgroening, zooien en hanig gedrag erachter kunt komen dat een stewardess met 3 kinderen ook een goede invulling aan haar leven geeft.
PS:
Michel,
hard werken is voor knorren !
Jan | 22 januari 2010 (9:56)
Tsja, denken dat je beter bent dan een ander is in het corps nog steeds aan de orde. Maar rijk tuig is ook tuig. Niet voor niets zijn de Oranjes ook fervente cops-ballen en -gleuven.
Gelukkig zit ik nu op een positie dat ik sollicitanten met een Corporaal verleden kan weigeren. Maar ik discrimineer niet: ook oud-leden van andere verenigingen komen er bij mij niet in.
Ik heb liever iemand die zijn of haar tijd aan studeren besteed heeft, in plaats van aan zuipen.
Het corps is geen leerschool voor het leven, maar een training voor de lever.
Kris | 22 januari 2010 (13:35)
Jan: je hebt er echt geen zak van begrepen. Ik heb medelijden met je.
Marike | 22 januari 2010 (14:05)
Ik ook. Arme Jan
San | 22 januari 2010 (14:54)
Wat een enge man ben jij Jan. Je discrimineert wel en lijkt daarbij ook erg gefrustreerd.
Je hebt een eenzijdig en beperkt beeld van studentenverenigingen.
ab Actis der LKvV | 22 januari 2010 (15:10)
Laats verscheen er op Elsevier.nl een zeer interessant artikel: http://www.elsevier.nl/web/Nieuws/Carriere/255164/Lid-worden-van-een-vereniging-is-goed-voor-loopbaan.htm?rss=true.
De Landelijke Kamer van Verenigingen is het overkoepelend orgaan van 46 studentengezelligheidsverenigingen in Nederland en vertegenwoordigt hiermee 40.000 verenigingsstudenten.
BASinnic | 25 januari 2010 (18:42)
"The ugly reality is that peer pressure reaches its greatest intensity at just the age when kids tend to be most insensitive and cruel".
Psychodad | 26 januari 2010 (16:10)
Bij mij komen ze er ook niet in. Krijg je van die enge Old-boys netwerken van zoals de Zalm affaire die Schiphol gewoon erg graag wilde verpatsen.
En van dat lijstje "bekende namen" gaan bij mij de handen ook niet op elkaar.
Michael | 8 februari 2010 (13:37)
Het is inderdaad wel erg jammer dat er geselecteerd wordt op wel/niet corporaal verleden. Ik heb het idee dat de lui die hier roepen dat ze geen oud-verenigingsleden aan nemen zelf niet van een studententijd hebben mogen genieten, of zelfs helemaal niet hebben mogen studeren. Angst voor een old-boys netwerk en vervelende voorbeelden daarop gooien getuigt vooral van een irreële belevingswereld. Het nut van netwerksites als LinkedIn en persoonlijke contacten staat ook buiten kijf lijkt me.
Verder lijkt het me voor zich spreken dat velen ook niet eens willen werken voor een kortzichtige 'baas' die zijn werknemers als werkbijen ziet.
Zo, en dat van een niet corporaal verenigingslid ;)
Tim T | 8 februari 2010 (16:02)
Zozo. De angst als er opeens 2 mensen anoniem melden geen corpsleden aan te nemen is redelijk groot of niet? Doet wel af aan het "Leren netwerken ipv netwerken krijgen" idee van het artikel..
Ik zie niet eens hoe het op een solicitatiegesprek op komt dat je in het corps zat; Hou het eerder vaag als je geen onverdiende hulp of tegenwerking wilt.
piet | 10 februari 2010 (16:35)
jan en psychadad, ik hoop dat jullie tijdens jullie studenten tijd heel hard hebben lopen knorren en totaal geen mooie tijd hebben gehad. Want daar doe je idd ook contacten mee op... not
Aleida van Swinderen | 1 maart 2010 (18:21)
Wat een kinderachtig pre-kleuterschool
geouwehoer, dit artikel.
En volgens mijn deskundigenervaring
is dit ook niet echt een populaire
jaarclub, die hoeft zich niet zo te
manifesteren.
Laten we eens volwassen worden.
Mensen zijn mensen, zelfs als ze
corpslid waren.
En als ze ooit corpslid waren, dan
zijn ze ook helemaal niets meer of
minder dan andere mensen.
Er is echt geen verschil met
scientology en dergelijke
enge dingen.
De slachtoffers blijven wel mensen.
Nemesis | 1 april 2010 (23:53)
Jan is een held. Lees De Prooi en zie hoe die (6) corporaaltjes de levens van tienduizenden mensen verstoren. Zo ook bij Heineken, Shell, ING, Unilever etc. Corpsleden zijn produkten voor grote, hierarchische organisaties. Guess what: die zij er over een tijdje niet meer. Er zijn maar 2 handen die je kunnen helpen en die zitten aan het eind van je mouw. Jan Willem als ZZP'er? Ik dacht het niet; dat doet het niet zo goed bij de vriendjes. Wat moeten onze corporale vrienden dan? Emigreren lijkt me prima. Nederland heeft ze in de 21e eeuw niet meer nodig. Bovendien is het laten strippen van heroine prostituees voor eur 150 tijdens de reunistendagen van Minerva voldoende bewijs van de ware aard van deze 'verenigingen'. Politesse. My ass.
Bastiaan | 19 oktober 2010 (10:50)
Het artikel bevat zoals gewoonlijk wanneer het over Leiden gaat - leugens, Leidse leugens:
"Minerva is de oudste studentenvereniging van Nederland .... Sociëteit Minerva werd in 1814 opgericht.."
Niets is minder waar. Sociëteit Minerva is opgericht in 1819 en haar leden liegen hier al sinds 1936 stelselmatig over. Leiden heeft slechts de oudste universiteit van Nederland. De oudste studentensociëteit én de oudste studentenvereniging van Nederland bevinden zich in Groningen.
Overigens, en dit ter zijde is het gewicht dat de meisjes uit het artikel toekennen aan hun studententijd en de effecten ervan op het latere leven lichtelijk dichtgetikt. Net als de reacties van de niet-leden onder dit artikel overigens.
@ Nemesis: Uw voorspelling dat corpsleden over een tijdje niet meer bestaan is al even nieuw (en betekenisloos) als die van uw talloze voorgangers die sinds 1815 de ondergang van de corpora bepleitten of hebben aangekondigd.
Het corps leert je wel wat | 28 april 2011 (11:21)
Erg flauwe reacties onder dit stuk, de mensen die zo fel hebben gereageerd onder het mom, wie interesseert die 'corpsballen', waarom hebben jullie überhaupt de tijd en moeite genomen dit stuk te lezen om er vervolgens op te reageren?!
Daarbij ben ik van mening, dat zo'n vereniging wel degelijk wat doet qua leren netwerken. Natuurlijk dit heb je allemaal zelf in de hand, het ligt er maar net aan hoe actief je bent, maar de vereniging kun je min of meer beschouwen als het maatschappelijk verkeer waar je na je studie in terechtkomt, denk aan een jaar lang bestuursgang worden, er veel voor laten, maar ontzettend veel ervaring op doen in het bedrijfsleven. Vergis je niet, je hebt 1500 man onder je, doe dat maar eens als 22-jarige.
Je wordt er dus wel degelijk voorbereid op de 'echte' wereld (en de mensen die in de veronderstelling zijn, dat ze geen voorbereiding nodig hadden, kijk eens in de spiegel -wees eerlijk tegen jezelf- en kijk achter je, wat voor pad heb jij moeten belopen, om deze 'topbaan' te krijgen) Had jij ook al de ervaring om een grote groep mensen aan te sturen, of heb je dit tijdens het werk pas geleerd. Als je deze ervaringen van te voren al hebt maak je niet tweemaal dezelfde fout en zal het in je carriere, vlekkelozer lopen dan als je het in je carriere pas leert.
De bestuursgang is een van de banen, die je kunt bemachtigen er zijn er natuurlijk nog veel meer.
Het komt er gewoon op neer, de een beloopt het leerpad tijdens zijn/haar studie, de ander erna. De een speelt daarbij graag met bier en de ander niet, whatever. Je studeert allemaal af, daar gaat het uiteindelijk toch om?!
En op de vraag hoe kom je tijdens een gesprek als je solliciteert nou op het idee het corps in te brengen... Tsjah, wat er geleerd wordt op de sociëteit (oh, zo slecht wat je daar allemaal leert) is interesse in elkaar tonen en dan wordt er nog weleens gevraagd wat je allemaal zoal gedaan heb tijdens je studie in Leiden (dat toch wel bekend staat om de vele verenigingen die zij rijk is)
Dus alle mensen die geen lid zijn geweest en hier problematisch aan het doen zijn probeer je hoofdje nou maar niet over het vraagstuk 'vereniging' te breken, als je het zelf niet meegemaakt heb, kun je er gewoon niet over oordelen.
Lof aan dit stuk, erg leuk geschreven. Een aantal dingen zijn absoluut herkenbaar!
gegroet (van inderdaad een huidige 'corpsbal'),
ps. diegene die zeggen ik discrimineer niet, ik weiger gewoon oud-leden van elke vereniging. Denk je er ook nog zo over als je oud-leden veranderd in: gekleurde mensen, vrouwen, etc. Volgens mij hebben we het hier gewoon over een ordinaire racist, beetje jammer verhaal dit.
Ook erg jammer dat je niet eens zelfkennis hebt kunnen opbouwen in al die jaren van jouw glorierijke carrière, die jij pretendeert te hebben.
Aleida van Swinderen | 9 juli 2011 (14:59)
Een wereldje waar ik helemaal nooit meer iets mee te maken wilde hebben na een huwelijk met een corpsbal die vond dat hij zo veel meer waard was dan ik omdat hij zelf wel was afgestudeerd en ik in al mijn vijf studies de kont tegen de krib gooide. Voor wijsheid hoef je echt niet naar een hogeschool of universiteit te gaan maar mijn ex-corpsbal was zo dom dat hij dat nooit begrepen heeft.
Nu, ruim 30 jaar nadat ik per ongeluk van zo'n enge vereniging lid werd, heb ik er geen spijt van want met mijn liefste persoon heb ik sinds 8 augustus contact en wij leerden elkaar ruim dertig jaar geleden kennen. Bij zo'n corps, jawel.
Maar zonder linked-in en facebook zouden we elkaar ook nooit hebben teruggevonden, na elkaar ruim twintig jaar niet te hebben gezien. Facebook en Linked-in maken die corpora volstrekt overbodig. Dure manier om Korsakov te krijgen, dat is lidmaatschap van een corps. Duur, want een biertje kost in de winkel echt geen één gulden veertig, zoals bij Minerva indertijd. En wat kost het nu dan wel, bij Minerva, vraag ik me af...
Elmer | 17 juli 2011 (10:26)
Ja, leuk artikel. En ik snap best dat mensen die bij het corps hebben gezeten, nu allerlei mooie herinneringen hebben. En natuurlijk kun je ook wel wat redenen bedenken waarom je bij het corps dingen hebt geleerd die je later in je carrière goed kunt gebruiken. Maar, en nu komt het, dit hele artikel faalt in de logica. Want het feit dat je in het corps leert om je plek te leren kennen en om jezelf te presenteren, betekent nog niet automatisch dat je dat buiten het corps niet leert.
Ik heb deze week een arbeidscontract getekend bij een vooraanstaand advocatenkantoor dat er prat op gaat geen corpstypes binnen te willen halen. 1-0 voor de knorren dus. Maar alle gekheid op een stokje, het corps is leuk en leerzaam, zoals dat voor wel meer dingen geldt. Schrijf de knorren dus niet zo snel af.
henk | 26 oktober 2011 (14:58)
Geinig dat de leidse leugen hier ook weer verkondigd wordt. Groningen is het oudste corps van Nederland. Opgericht op 4-2-1815.
Abonnee | 20 maart 2012 (17:30)
@Aleida van Swinderen
Classic, bier kost een euro.
|
