Ik ben de negativiteit van mijn cliënten zat

Hoi Sylvia

Ik werk zelf in de verslavingszorg met langdurig dakloze drugsverslaafde met een psychiatrische achtergrond. best wel heftig dus. Ik wordt dagelijks geconfronteerd met een negatieve, passieve houding van clienten, die of niet willen of niet kunnen (dat denken ze dan). Wij zijn binnen mijn organisatie een grote methodiekomschakeling aan het maken naar krachtgericht werken ( strength based approach). Het komt er op neer dat je niet te lang stiltaat bij het verleden van een client of wat ie allemaal niet kan. maar wat wel mogelijk is. stapgewijs met kleine stapjes per keer. Erg intressant, leert je op een totaal andere manier naar iemands ontwikkelingsmogelijkheden kijken. de radbout universiteit is daar op dit moment een grootschailig onderzoek aan het doen naar deze methodiek.

Voor de rest heb ik gemerkt hoe belangrijk intervisie in dit beroepenveld is. Reflectie en het delen van ervaringen met collega's. Het is niet erg om het hier over te hebben, of om toe te geven dat je met sommige dingen niet goed om kan gaan. Je kunt leren van hoe je collega's hiermee omgaan, en zij weer van jou. Voor de rest is humor erg belangrijk In mijn team wordt er ontzettend veel gelachen. We lachen clienten niet uit, maar wel om de bizarre situaties die je af en toe meemaakt. Dit relativeert het. probeer er ook eens wat lichter tegenaan te kijken. Ga je er altijd voor 150% serieus induiken, dan trek je het al snel niet meer.

om te voorkomen dat je je werk mee naar huis neemt een paar tips: zoek een activiteit (ik gebruik fitness en met name een boksbal) waarin je al je emoties, frustraties, en dergelijke kwijt kunt. Ik neem als ik thuis kom ook altijd een lange hete douche om het werk van me af te spoelen (letterlijk).

Werken in de hulpverlening vereist tenslotte een bepaald type mens en werkwijze: Sterk in je schoenen staaf, communicatie, geduld, humor, relativeringsvermogen zijn allemaal ontzettend belangrijk. Ik hoop dat je wat hebt aan bovenstaande. Als je het ECHT niks vindt, blijf er dan niet te lang mee zitten. trek je conclusies en ga op zoek naar iets anders!

Succes en fijne jaarwisseling

Kijk eens naar hoe Jeffrey Wijnberg dit oploste: provocative coaching, oftewel je cli"enten prikkelen om zelf eens iets aan hun problemen te doen ipv alleen maar tegen de therapeut aan te gaan zitten klagen.
Ik denk dat dit een hele bevredigende manier is om als therapeut wat tegenwicht te hebben tegen alle geklaag dat je aan moet horen, en veel mensen zullen er erg van opknappen als iemand ze eens flink de waarheid zegt in plaats van maar empatisch mee te gaan zitten luisteren...
jij geholpen, zij geholpen. Mooi toch? En het is nog onderbouwd ook, want het komt van een Amerikaan (Frank Farelly). Zie ook: http://www.performanceconsultancy.nl/artikelen/InterviewJeffreyWijnberg.pdf

Je vertegenwoordigd de landelijke instituut dus je moet in staat zijn oplossingen te vinden voor je cliënten is mijn mening. Jouw salaris wordt gefinancierd door Ministerie. Waarom ben je overspannen geraakt dat moet je ja afvragen? Ik denk niet door je werk maar omdat je niet bewust bent wat je werk inhoudt. Je bent niet geschikt voor dit werk of de oplossingen die door Ministerie aandragen worden voldoen niet aan je eisen

Als zorgboer, werkende met drugsverslaafden psychiatrie clienten is er niets anders dan passievisme negatievisme. Zoals eerder aangegeven bij Joeri, is onze of mijn werkwijze ook hetgeen ze wel kunnen, en willen. Wat gister was gebeurd vandaag niet meer, het verleden het verleden laten. Dit vergt veel energie. En alle negatieve energie komt zelfs mij na bijna 6 jaar ook zwaar te staan. Echter het zijn en blijven mensen, en al doen de 15 man geen kloot, die ene doet iets wonderlijks door wel die ene dag iets te doen, dat is al een kadootje. Ook ik krijg er grijze haren van. Gelukkig zie ik wel verbetering, al is het klein. Ik deel erg de mening van Sylvia, ik ben boer, stop een zaadje in de grond en er komt iets uit, bij de mensen is het net zo, maar het zaadje, de klus, of verandering in dese, moet door een dikke laag eelt op de hersenschors groeien, dat kost veel tijd en energie.

Sepp

Beste Els,

Ik werk deels als therapeut en deels in het onderwijs. Mijn oorspronkelijk gedienstige en (ver)zorgende houding heb ik inmiddels om kunnen zetten (mede door het provocatieve coachen als instrument) in: ieder heeft recht op zijn eigen portie ellende om daar mee om te leren gaan. Mijn rol is dan de persoon hierin te begeleiden, zijn/haar eigen kracht te (laten) zien (alleen al door het feit dat ze nog steeds niet kopje onder zijn gegaan ondanks alles) en verder uit te dagen tot ontwikkeling. En net als in het onderwijs hebben sommigen daar eerst wat meer ondersteuning bij nodig, en anderen een uitdaging.
Ik krijg steeds meer respect voor de mensen en hoe ze met hun situatie omgaan, voor hun worsteling en zie hun gedrag als reactie om te overleven. Dat men in de huidige sociale hulpverleningsomgeving eerst weer mag leren om op eigen benen te staan, zelf verantwoordelijk te worden, is dan een van de eerste dingen waar ik mee bezig ga (afgezien uiteraard van eventueel noodzakelijke noodhulp). Daarmee ontstaat dan ook de positieve motivatie om door te gaan. En als men dan niet wil, tja, daar heeft Martin Appelo in 'socratisch motiveren' wel wat zinnigs over gezegd.

Als jouw omgeving vind dat je er goed in bent, zou ik dat zeker in je overwegingen mee laten tellen. Misschien ligt jouw leerpunt er wel in om anders naar de mensen te gaan kijken, en uit de verbazing en verwondering weer de energie te krijgen die nu kennelijk aan alle kanten weglekt.

Op bovenstaande wijze hebben hulpverlening en onderwijs, op de juiste manier ge(her)kaderd, veel met elkaar gemeen. En wat dacht je van een combi? Enerzijds met de voeten in de klei en anderzijds je ervaring delen?

Heel veel succes,
Hans