Ik wil geen facility manager worden

Hoi Els en Frederike,

Ik heb ook de opleiding Facility Management gevolgd. De keuze was voor mij gevallen op deze opleiding na de uitslag van een intensieve beroepskeuzentest door een loopbaan bureau in Utrecht.

Al tijdens de opleiding kwam ik tijdens stages in aanraking met het echte werkveld. Hier merkte ik al gauw dat het facilitaire wereldje afwisselend en leuke uitdagingen met zich mee bracht, maar dat er ook een hele vervelende kant aan zit. Namelijk mijn toekomst na de opleiding. Tijdens mijn afstuderen en andere stages heb ik eens gepeild hoe mensen op strategisch niveau uit het facilitaire werkveld aankijken tegen mijn opleidingsachtergrond. In grote lijnen waren de opmerkingen wisselend, maar ik kwam gauw tot de conclusie dat ik hier niet verder in wilde.

Het grote probleem in de facilitaire wereld is de scheiding in het niveau. Al heb je een keurige bachelor of zelfs een master FM gedaan, dan zijn je kansen als starter gewoon erg klein. Mijn ervaring is dat bedrijven vinden dat je met je HBO maar even op een servicedesk de tefefoon en e-mails moet gaan bedienen tegen een basis-loontje. Dit heb ik meerdere malen zo meegemaakt tijdens mijn sollicitatie tijd.

De reden hiervoor is dat facilitaire organisaties vaak onder financiële druk staan en ook externe FM partijen mensen detacheren tegen een goedkopere prijs dan de concurrent. Want het gaat immers om kostenbesparing. En daarbij zijn facilitaire organisaties vaak een ondergewaardeerd kindje van een organisatie.

Terugkomend op het niveau verschil; de mogelijkheid om op een tactisch niveau in te stromen is gewoon erg lastig. Omdat deze functies in de praktijk bijna niet bestaan. Vaak is facilitair erg operationeel (coordineren, technische onderhoud, schoonmaak, catering, etc) of juist op strategisch niveau (management).

Door deze omstandigheden heb ik mijn interessescoop onder de loep genomen, en werk nu als junior consultant bij een projectmanagement en ICT club. Daar zijn kansen veel groter en is het net zo afwisselend als facilitair. Heb er ook geen spijt van dat ik in dit werkveld werk, maar vind het wel jammer dat de facilitaire wereld zich zo naar de knoppen helpt.

Je komt niet uit de sector, dus een salaris en/of werk op niveau is erg lastig. Sowieso is het in de culture sector lastig brood verdienen.

Ga gewoon lekker aan de slag in een baan die het minst 'erg' voelt en vandaaruit verder je route uitstippelen. Dit laatste moet je dan ook wel gaan doen. Veel mensen blijven in een baan hangen, twee kinderen en een hypotheek later komen ze tot de conclusie dat ze voor 'eeuwig' vast zitten in een situatie die ze nooit gewild hadden.

Volg gericht cursussen en/of opleidingen, ga vrijwilligerswerk doen in de sector, snuffelen. Misschien kom je er wel achter dat deze sector helemaal niks voor jou is!

Zit momenteel in hetzelfde schuitje (zal wel een erg groot schuitje zijn), alleen heb ik Pabo gedaan en wil ik iets anders. Binnenkort maar eens bij een adviesbureau aankloppen. Iemand ervaring hierin? Het is namelijk verschrikkelijk duur, natuurlijk niet erg als het betekent dat ik mijn eigen gouden richting vindt. Vraag me alleen af of er een keurmerk of iets dergelijks voor adviesbureaus bestaat?

@Maarten: de grote adviesbureaus zijn aangesloten bij de Nobol, en moeten aan allerlei kwaliteitseisen voldoen. De zzp'ers ofwel 'eenpitters' kunnen zich laten certificeren bij het CMI (Career Management Institute, www.cminl.nl ). Elke adviseur die daar gecertificeerd is voldoet aan zware kwaliteitseisen. De beroepsorganisatie Noloc (www.noloc.nl) registreert de leden, maar stelt iets minder eisen dan het CMI. Elk bureau bepaalt zelf zijn tarieven. Je kunt dus gerust naar de kosten vragen, als je zo'n bureau belt voor informatie.

Hoeveel loopbaanori"entatie je ook doet en hoeveel advies je ook inkoopt, het probleem zal altijd zijn dat je niet altijd met werk dat je leuk lijkt, je brood kan verdienen.
Er zijn mensen die wefg zijn van hun werk en nog goed betaald worden ook, maar dat zijn we helaas niet allemaal.

Dan moet je de keuze maken: werken voor het geld en daarnaast lekker hobbyen, of helemaal gaan voor wat je leuk vindt en op de koop toe nemen dat je waarschijnlijk geen cent te makken hebt (maar dat zou dan eigenlijk geen probleem moeten zijn, omdat je toch al de hele dag doet wat je leuk vindt ;-)).

Maar allebei kan niet, dus blijven zoeken helpt niet. Either do or no do, there is no try...

@ Els: bedankt voor je informatieve reactie, hier heb ik veel aan.
@ Ellen: ik snap dat het merendeel van de mensen niet van hun hobby hun werk (kunnen) maken, maar in mijn situatie (23 jaar, net afgestudeerd, erg weinig van de arbeidsmarkt gezien) zou ik het zonde vinden als ik er veel later achter zou komen dat een bepaalde branche mij heel erg trekt, maar ik dit niet wist aangezien ik hier totaal geen ervaring in had. Jezelf wat beter leren kennen, waar veel jongeren rond mijn leeftijd mee bezig zijn, kan nooit kwaad; al komt er misschien een hobby uit dan een richting waarin ik werk wil zoeken, het is altijd meegenomen. Daarnaast is er natuurlijk niks mis met werken voor het geld/vaste lasten, maar moet het werk je op den duur ook niet tegen gaan staan, want dan kan je wederom bij jezelf te rade.

@Maarten, misschien moet je eens gewoon beginnen met ergens werken, dan ervaar je zelf wat je wel/niet prettig vindt. Ga via een detacheringsbureau een paar jaar verschillende klussen bij verschillende bedrijven doen en dan ontdek je meer over jezelf dan dat je nu zou ontdekken met allerlei trajecten. Je geeft zelf aan weinig van de arbeidsmarkt gezien te hebben, dus duik erin en ervaar!!! Laat je verrassen door wat je tegenkomt en dan vind je vanzelf een plek waarvan je denkt: dit is leuk!

Enne, om je helemaal uit je droom te halen: het is heel normaal om te werken voor je vaste lasten, daar betaal je je dak boven je hoofd van en je eten op je bord. Redelijk basale levensbehoeftes. Tja, soms gaat het werk je tegenstaan en dan probeer je daar of bij je werkgever iets aan te doen of je zoekt dan iets anders. That's life! Je hoeft echt niet op je 23e al je baan te hebben waar je de rest van je leven wil blijven.

Ik heb ook facility management gestudeerd en ben 4,5 jaar facilitair coordinator geweest. Toen wist ik ook dat dat niet het vak was waar ik verder in wilde. Ik ben een traineeprogramma gaan doen bij de overheid als generalist. Wat ik geleerd heb daar is dat ik in mijn opleiding van veel facetten wat geleerd hebt en dat het vooral belangrijk is welke competenties je hebt (en niet zozeer je vakinhoud). Voor mij lag dat bijvoorbeeld in helicopterview, resultaten realiseren en lange termijndenken. Ik ben nu uiteindelijk projectmanager ruimtelijke en duurzame ontwikkeling. Iets heel anders!
TIP: Leg bij het zoeken naar ander werk dus niet de focus op je opleiding ;), maar kijk waar je goed in bent, wat in het werk maakt je blij (contacten met mensen, nieuwe dingen bedenken, etc) en ga vanuit die kracht verder!