Ik heb geen baan en ook geen uitkering

Hallo allemaal,
Ik ben in september 2010 afgestudeerd en heb tot nog toe geen baan in mijn vakgebied of op mijn niveau gevonden. Mijn oplossing is een stage van een halfjaar in een voor mij relevante functie. Voor bedrijven en organisaties zijn goedkope, jonge talenten zeer aantrekkelijk. En ik doe nu meer werkervaring op (wat vaak een struikelpunt is bij sollicitaties) en groei i.p.v. thuis stil te zitten.

Hoi ik zit ook in dezelfde situatie, twee studies en twee stages waarvan een in het buitenland, maar werk een lullige verkoper baan bij een electronica winkel. Ik heb ook geen oplossing ervoor, alleen wachten totdat de crisis over is.

Geduld wordt inderdaad beloond..
Ook ik heb meer dan een jaar moeten zoeken in een vakgebied wat altijd al lastig was en wat door de crisis er niet op beter is geworden.
Ik had goede punten en twee afstudeerrichtingen, maar dat mocht niet veel baten.
Als starter heb je niet veel werkervaring. Iets waar organisaties over vallen, EN zeker in crisistijd..
Uiteindelijk heb ik toch een baantje aangenomen wat wel een beetje in de richting was en ook onder mijn niveau, maarja iets is beter dan thuiszitten. Op deze manier kon ik doorsolliciteren en aantonen dat ik toch aan de weg aan het werken was.
Dit geduld (drie baantjes en 20 uur per week solliciteren) is uiteindelijk wel beloond met een mooie baan!

p.s. Els: toch knap dat je in sept 2010 bent afgestudeerd en nog geen baan hebt...aangezien sept 2010 nog moet komen.

Ik zit precies met hetzelfde dillemma. bijna 1 jaar geleden afgestudeerd in twee richtingen, prima CV, kreeg een half jaar werk. Contract is niet verlengd. Nu dub ik. Een onbetaalde (!) stage van drie maanden in het buitenland bij een Nederlandse ambassade of bij de Burger King hamburgers verkopen???

Dilemma's inderdaad, ik word er niet goed van. Tijdens het laatste jaar van mijn opleiding (Communicatie, met als richting 'tekstschrijven') heb ik elke dag getwijfeld over het antwoord op de vraag: wat hierna te doen? Òf een vervolgstudie (master) òf simpelweg een fulltime baan zoeken (en pogen daar gestaag door te groeien).

Na alle voors en tegens tegen elkaar te hebben afgewogen, heb ik uiteindelijk de driedubbele knoop doorgehakt: geen studie meer voor mij, maar een baan. Waarom? Omdat ik verwacht in een masteropleiding veel tijd te moeten steken, waardoor ik niet voldoende tijd over houd voor een bijbaan. Bijgevolg zullen mijn inkomsten (ook nu ik geen recht meer heb op studiefinanciering) bijzonder laag zijn, waardoor ik de komende jaren nog bij m'n ouders zal moeten blijven wonen.

En dat is iets wat ik absoluut niet wil: prioriteit is nu "Het Huis Uit" en daarvoor is maar één ding nodig: een vaste baan/vaste inkomsten. Na m'n opleiding ben ik nog wel drie maanden naar Noorwegen geweest om aldaar op een boerderij te werken. Had dus niets van doen met mijn interesse en studierichting, doch ik ben er zowel mentaal als fysiek sterker van geworden en dat was precies mijn bedoeling.

Nu zit ik echter alweer vijf maanden thuis en godzegendank heb ik nog een (bij)baan waar ik gemiddeld vier dagen per week werk, maar ik begin steeds wanhopiger te worden w.b. het vinden van een vaste baan. (Dat bijbaantje is overigens kwekerijwerk en heeft dus niets met mijn toekomstwensen te maken. Ik ben absoluut niet kritisch op de eerste de beste functie die ik tegenkom, maar het moet natuurlijk wel enigszins in de lijn van mijn opleiding liggen. Dat het eventueel 'onder mijn niveau' is, is echter geen probleem. Maar (met alle respect): begonia's op tafel zetten wil ik niet de rest van mijn leven blijven doen. Dat zou ook erg zonde zijn.)

Gemiddeld stuur ik zo'n tien sollicitatiebrieven per week, maar keer op keer krijg ik nul op het rekest. Alle bedrijven blijken een universeel excuus te hanteren: gebrek aan ervaring. "Je cv en sollicitatiebrief zijn tot in de puntjes verzorgd en daar hebben wij niets op aan te merken, maar uiteindelijk moesten we - vanwege de vele aanmeldingen - een strenge selectie uitvoeren en hebben we een keuze moeten maken uit de mensen met minstens vijf jaar werkervaring op dit gebied." Zo klinkt het omgeveer, hier vallen tot nu toe àlle bedrijven op terug.

Oftewel: ik zit behoorlijk vast. Met 'gemakkelijk', 'saai', 'simpel' werk (o.i.d.) heb ik absoluut geen problemen, ik wil alles aangrijpen wat op mijn pad komt, zo lang ik maar vast werk hèb, dan kan ik daarna wel verder kijken. De enige eis die ik heb is dat het 'iets' met m'n vooropleiding van doen heeft. Ook al is het administratief werk: geen probleem. Maar tot op heden heb ik dus nìets gevonden en dat had ik, toen ik begon met solliciteren, geenszins verwacht.

Dus wat nu? Had ik dan tòch voor die master moeten gaan? Dan maar drie jaartjes langer thuis wonen, om daarná te beginnen met solliciteren, als de crisis enigszins getemperd is? Nu heb ik het gevoel dat ik over drie jaar nog steeds zonder vaste baan zit èn dus lager ben opgeleid dan mogelijk was.

Het zou mooi zijn als iemand mij van adviezen kan voorzien. Gewoon doorgaan met het versturen van brieven? Niet opgeven, het komt vanzelf, maar duurt nu vanwege de recessie gewoon langer? Ik blijf hoop houden, maar de motivatie is nu wel geleidelijk aan het oplossen...

Bij voorbaat dank voor eventuele reacties!

Dag allemaal,

Ook ik ben al bijna een jaar aan het zoeken en vind regelmatig leuke banen waar ik vervolgens vanwege 'geen werkervaring' voor wordt afgewezen. Ik ben direct in de thuiszorg aan de slag gegaan (3 dagen) en verder op zoek naar werk. Na een half jaar naast het werk 2 dagen stage gaan lopen bij een middelbare school (heb een master en research master onderwijskunde) om toch iets met m'n studie te doen.

Nu het 'schooljaar' voorbij is, baal ik ervan dat ik niet gestudeerd heb.. ben dus voor komend jaar aan het kijken naar hbo opleidingen om mezelf wat meer praktisch te focussen.. maar wat? Het liefst zou ik duaal gaan studeren - werken en leren, maar ook daarvoor moet je eerst een contract zien te regelen van 20 uur..

Ook mij wordt gezegd: "Het komt wel goed", maar af en toe is mijn hoop erg klein, en voelt het versturen van brieven zelfs nutteloos omdat ik al weet wat het antwoord zal zijn.

Gelukkig weet je met dit soort forums dat je niet alleen bent :D. Succes en sterkte allemaal!!

Beste mensen,

Ook ik zit helaas al bijna een jaar met hetzelfde dilemma. De verhalen deden al de ronde en ik dacht laat ik de ellende voor zijn.

In eerste instantie had ik mij gelijk dus aangemeld op een uni om een verwante maste te volgen maar daar werd ik niet toegelaten wegens teveel aanmelding ...dus dit is ook niet altijd een oplossing al wil je wel doorleren de recessie maakt ook dit haast onmogelijk. Je inschrijven is lang geen garantie dat je aan je master mag beginnen...en nu had ik me weer ingeschreven om vanaf september te kunnen beginnen en kreeg hetzelfde slappe excuus van de uni .

Gelukkig had ik afgelopen jaar nog stufie maar dat houdt nu per september op dan heb ik helemaal geen inkomsten meer...en aangezien ik nog geen 27ben kan ik bijstand ook wel vergeten...dit is vervangen door een soort uitkering genaamd de Wet inkomen en Jongeren (WIJ) daarbij krijg je een leer-werk traject aangeboden maar dan moet je wel lager dan MBO geschoold zijn...als iemand met een afgeronde HBO heb je hier dus niets aan...ja ze kunnen je en partime baantje aanbieden op lek niveau (lees bij de MC Donnalds)...heb je daar jaren voor lopen studeren >.<

Dus nu zit ik weer te solliciteren te zoeken en te mokken hoe ik aan een job moet komen, alle tips heel erg welkom!

Beste Gerben,

Je bent gewoon stom geweest; laten we eerlijk zijn.....ontslag nemen zonder vooruitzicht op een nieuwe baan, omdat het je niet bevalt. Als HR-manager zou je per definitie niet door de selectie komen: 2 banen in 2 jaar en dan op naar het buitenland,niet echt de ideale kandidaat
!

Beste Karen,

In mijn optiek geef je hier een te kortzichtige reactie waar de inzender van de vraag weinig mee kan. Hij zal zichzelf waarschijnlijk ook meermaals hebben afgevraagd of dit de juiste keuze is geweest. Feit is wel dat een baan waar je totaal niet happy bij bent je ook niet gelukkig maakt. Bovendien is het op jonge leeftijd nog mogelijk om er een half jaar tussenuit te gaan om te reizen. Ik heb ook mijn baan opgezegd om 6 maanden te reizen en ben daarna ergens anders aan het werk gegaan. Natuurlijk moet je ook een beetje geluk hebben om op korte termijn weer iets anders op je niveau te vinden, maar dat kan het risico zijn dat je neemt als je mooie uitdagingen aan gaat/wilt gaan.

Echter zit Gerben nu in de situatie zoals geschetst en vraagt hij ook vanuit deze situatie advies. Ik vraag me af of een periode van 3 maanden zonder werk een reden is om 'rare sprongen' te maken. Wellicht een baan aanpakken op een lager niveau en keihard doorblijven solliciteren op banen die je ambieert.
(Wat betreft je Master opleiding; vraag jezelf af of je nog een extra opleiding nodig hebt voor hetgeen je ambieert)

Iets andere situatie maar herkenbaar. Ik werk sinds halverwege de jaren 90 in de ICT, en heb nu drie werkgevers gehad. Sinds december zoek ik werk en ik solliciteer me suf. Ondanks talloze gesprekken is er nog helemaal niks. Het is afwijzing na afwijzing, ook op jobs waar ik direct declarabel zou zijn. Intussen begint het lange thuiszitten zelf een discussiepunt te worden. Leuk dat in het antwoord wordt gesuggereerd dat je wel eventjes postbezorger kunt worden o.i.d., maar ik raad de schrijfster aan eens voor de lol uitzendbureau's langs te gaan. Het is een fabeltje dat je als hoger opgeleide op die manier wel eventjes ergens aan de bak komt. Twee organisaties met werk in de produktie en licht administratief werk weigerden me zelfs in te schrijven. Solliciteren op wat lagere posities zoals eenvoudig helpdeskwerk is tot nu toe ook zinloos gebleken. En zo kun je van een goedbetaalde baan langzaam de schuldsanering inrollen.

Ook ik zit in dezelfde situatie. Goede cijfers, meerdere studies, nevenactiviteiten, maar helaas geen werk op niveau. Echter, ik deel niet de mening van PJ dat er geen "bijbanen" te krijgen zijn. Vergeet desnoods even de uitzendbureaus en ga zelf langs bij bedrijven die waarschijnlijk nog wel iemand kunnen gebruiken (winkels, horeca, groothandels, callcenters etc). Wel verzwijg je daarbij natuurlijk dat je ook zoekt naar een baan op niveau en mijn ervaring is dat daar slechts zelden naar gevraagd wordt.
Er is één maar: eisen op het gebied van salaris werken heel erg tegen, dus ik heb zelf maar besloten daar niet te moeilijk over te doen.
Succes!

Ik zit in een soortgelijke situatie... heb twee masters gedaan (drs/mr) en heb 1,5 jaar ervaring bij de overheid op juridisch vlak. Ik had het prima naar mijn zin en was goed in mijn werk, maar het tijdelijke contract werd niet verlengd en zit nu (even tellen...) bijna 10 maanden thuis (!). Eerst 3 maanden ww zonder resultaat, daarna maar 3 maanden ertussenuit (ik was immers al anderhalf jaar niet weggeweest) en het vacatureaanbod droogde op. Nu al ruim 3 maanden actief brieven aan het schrijven. Voor functies op niveau ben ik niet zwaar genoeg en word ik afgewezen vanwege gebrek aan ervaring op specifieke kennis (hoewel ik heb aangetoond snel te leren in mijn vorige baan), voor lichtere functies ben ik te hoog opgeleid, detacheringsbureau's (ik heb ongeveer 8 verschillende aangeschreven in de vorm van open sollicitaties) hebben niks "op dit moment", maar houden me "in portefeuille". Vervolgens hoor je niks meer. Uitzendbureau's willen mij zelfs niks tijdelijks geven op welk niveau dan ook, omdat ze denken dat ik snel weg zal gaan of verveeld ga raken (adecco, tempo, randstad, content, noem ze maar op, ik ken ze allemaal). Ik krijg niet eens tijdelijke uitzendbaantjes. Ben terug naar mijn ouders en heb geen recht op uitkering. Een loopbaancoach vond mijn cv netjes, mijn brieven prima en wenste me veel succes. Ik weet niet meer wat ik moet doen.

Update: Laatst een gesprek gehad voor een functie die me leuk leek, waarin ik ervaring heb en wat me -eerlijk gezegd- op het lijf was geschreven. Het gesprek ging prima, ik had de commissie overtuigd, dacht ik. Twee dagen later een telefoontje met de afwijzing... er waren kandidaten met meer ervaring. Frustrerend! Bij uitzendbureau's word je praktisch uitgelachen en willen ze niet eens de moeite nemen om je in te schrijven omdat ze je naar een "echt" detacheringsbureau doorverwijzen. En die bureau's hebben niks, tenzij je expliciet aan de werkervaringseisen van de opdrachtgever voldoet.

Ik (50) ben er na 13 jaar lesgeven in het middelbaar onderwijs enkele jaren tussenuit geweest voor het schrijven van een proefschrift. Nu de promotie achter de rug is en ik terug wil keren in het klaslokaal blijkt dat onmogeijk te zijn. Geen baan, maar ook geen inkomen. Lerarentekort bestaat dan ook niet. Scholen kiezen voor de meest creatieve oplossing om dat tegen te gaan.

Aan drie Nederlandse universiteiten gestudeerd, actief lid geweest van het studentencorps, legio commisies gedaan, gevolleybald op hoog niveau, en wat krijg ik er voor terug? Haha, wat een flop! En de stukadoor op de hoek rijdt zijn derde BMW

Ook ik herken me in de situatie van Gerben en de overige reacties. Een jaar geleden ben ik afgestudeerd, maar het lukt me nog steeds niet om een baan op niveau te vinden. Veel uitzendbureaus willen mij niet eens inschrijven, maar als het wel lukt, wordt erbij gezegd dat de kans op een baan heel klein is en dat ik beter ook bij andere uitzendbureaus moet langsgaan. Ik heb een paar tijdelijke baantjes gehad die buiten mijn studierichting lagen. Nu zit ik weer zonder werk en vind het behoorlijk frustrerend. Ik solliciteer ook naar functies beneden mijn niveau, maar word meestal afgewezen, omdat ik overgekwalificeerd zou zijn. En bij sollicitaties naar banen op mijn niveau, heb ik weer te weinig werkervaring. Stagebaantjes zouden een optie kunnen zijn, maar dat is voor mij niet genoeg om van rond te komen.

Tip van iemand die in de crisisjaren begin jaren negentig in hetzelfde schuitje zat. Ik was HBO-afgestudeerd, cum laude + daarvoor VWO met mooie cijferlijst. Leeftijd 21 jaar. Met uitstekende stages en afstudeeropdracht en dito cijfers en daarnaast altijd vakantie en weekendbaantjes gehad. Ik werd steeds uitgenodigd voor gesprekken, zelfs hele assesments gehad, maar ik moest het toch steeds afleggen tegen kandidaten met werkervaring.... Ik heb nog twee ordners vol staan met sollicitatiebrieven van destijds... Mijn advies: als het kan, ga doorstuderen! Ik ben uiteindelijk via via, omdat ik geld nodig had om te leven en ik niet langer bij pa en ma de hand wilde ophouden, bij een bedrijf in een simpel administratief baantje terechtgekomen. En ik werk nu inmiddels bijna 20 jaar, niet meer bij hetzelfde bedrijf overigens, ben redelijk gegroeid, maar ik zie dat klasgenoten die wel hebben doorgestudeerd na hun studie (en dus na de crisisjaren hebben overbrugd) wel meteen in goede banen zijn gerold. En dat verschil haal je nooit meer in! En een master is toch nodig, zeker bij overheidsinstanties, daar dring je niet meer door tot managementnivo met alleen HBO.

Ik ben in 1981 afgestudeerd (HBO).
Toen ware er 1 miljoen werkelozen. Kon geen baan vinden en als ik al op sollicitatiegesprek mocht komen dat legde ik het af tegen "hen-met-meer-ervaring".
Na 1 jaar ksolliciteren kreeg ik te horen dat ik al "zo lang werkeloos was dat mijn kennis en kunde wel eens minder zou zijn dan een vers afgestudeerde".
Toen maar besloten om door te leren.
en dat werkte, toen ik eenmaal weer op school (universiteit avonduren) zal kreeg ik zo een baan in mijn vak.
Voor die tijd heb ik van alles en nog wat gedaan (cementzakken dichtbinden, plaatjes ijzer in een hoek zetten en meeer van dat ontspannen werk).

Hier ook hetzelfde probleem. Ik heb een huurhuisje, geen uitkering en ook geen baan. Hoge opleiding maar geen werk-ervaring. Het klinkt misschien raar maar ik heb spijt dat ik mijn opleiding heb gedaan. Was ik maar full time tramchauffeur geworden of zoiets had ik tenminste een vaste baan.
De overheid wil straks ook nog eens gaan bezuinigen op alles en nog wat met name op onderwijs. Ik zie de toekomst heel somber in voor de jongeren van nu en laat staan voor diegene die nog willen gaan studeren. Dat een goede diploma niet voldoende genoeg is voor een baan is toch volkomen bizar. We moeten toch wel een keer aan de slag kunnen.

Ik vind persoonlijk de reactie dat wergevers misschien niet op iemand zitten te wachten die twee vrijwilligerswerk heeft gedaan nergens op slaan.
Ik zou doodongelukkig worden als postbezorger en waarschijnlijk net zo weinig verdienen, dus waarom niet mensen helpen en een goed gevoel over jezelf krijgen, unieke ervaringen opdoen en mischien je kijk op de wereld wat verbreden?

Ik zit trouwens in hetzelfde schuitje, geen werk, twee jaar werkervaring in de media, maar zo uiteenlopende functies dat ik nergens echt goed in ben geworden.

volhouden, is de enige optie, hoewel het soms wat deprimeert.

Dit is zeer herkenbaar. Ik ben ruim 3 jaar geleden afgestudeerd aan hbo opleiding CMV. Ik was toen twintig, had geen idee wat wik wilde, in carriereopzicht, en ben een half jaar naar azie gegaan. Totaal verliefd geworden op het reizen, en hoeveel je daar bij leert. Denk aan buiten je veilige sociale omgeving opereren, omgaan met culturele en sociale verschillen, andere talen leren, leren vanuit andere perspectieve punten te denken en/of handelen en noem maar op. na 6 maanden ging ik, met tegenzin, terug naar Nederland, omdat mijn geld opraakte. Ik kwam terug in juni 2009, midden in de kick off van de financiele crisis. Daar begon de despressie. Ik heb naast mijn studie altijd in de horeca gewerkt, maar wilde dit niet als carrierepad. 3 weken later was ik weer actief in de horeca. Dit cafe, ik zal geen naam noemen, maar het zat in de pijp in amsterdam, hield er een personeelsbeleid op na waarvan ik erg geschrokken ben, en ben na 6 maanden opgestapt. Had inmiddels een leuke, tijdelijke functie bij een hogeschool als medewerker internationalisering, en heb daar ookop gesolliciteerd. Na mijn brief uitgenodigd voor een gesprek. de hogeschool kreeg het voor elkaar om de 12 kandidaten voor het eerste gesprek uit te smeren over anderhalve maand, waarvan ik dus de eerste was. Na anderhalve maand werd mij doodleuk gemeld dat ik niet door was, dat ze iemand anders hadden aangenomen en dat die mij volgende week zou gaan vervangen. Doordat ik via een uitzendbureau werkte hebben ze me afgekocht met 2 weken extra salaris, en zat ik zonder baan. Al mijn spaargeld ging op aan levensonderhoud. De enige baan die ik op zeer korte termijn kon vinden was in de thuiszorg. Hier hada ik geen problemen mee want ik had direct geld nodig. Het werk was alles behalve uitdagend, de organisatie was een rommeltje en mijn collega's durfden zich niet eens ziek te melden omdat ze bang waren hun baan kwijt te raken(en velen waren laagopgeleid).

Toen besloot ik dat het genoeg was. Ik verhuisde terug naar mijn ouders, nam mijn oude horecabaan weer op, en kreeg een parttime baan als adminstratief medewerker. Functie was best okay, team vreselijk en disfunctioneel. nul communicatie op wat voor niveau dan ook. Ik had mezelf echter het doel gesteld om binnen een jaar weer te doen wat me gelukkig maakt: reizen. Ik zit nu sinds januari 2011 in midden amerika, en werk momenteel in een hostel in Guatemala. De vraag die ik me elke dag stel hier is, waarom zou ik terug gaan naar Nederland als de kwaliteit van leven en mijn geluk hier zoveel hoger zijn? Geld is de enige motivatie die ik kan bedenken (en vrienden en familie natuurlijk. Ik stel mijn terugkomst dan ook steeds uit, omdat de economische situatie alleen maar slechter wordt, er in de sociale en culturele sector geen droog brood te verdienen valt, en het ook nog eens erg moeilijk is om een betaalbare woning te vinden.

Hoe langer ik echter wegblijf, hoe meer mijn vakkennis vervaagt en hoe groter de afstand naar de arbeidsmarkt wordt. Ik ben bang dat uitzendbureau's en werkgevers vaak onvoldoende waarde zien in de dingen die je leert door langere tijd in een (onderontwikkeld) land te verblijven.

Ik zal over een tijd toch terugmoeten want het geld raakt langzaam maar zeker op. Omscholing, bijscholing, sparen en weer op reis, naar een land emigreren met betere carriereopties? Ik heb na 6 maanden denken nog steeds geen flauw idee.

Joeri,

Heb met interesse jou verhaal gelezen, vind het zo goed van je dat je gewoon iets doet wat je leuk vind en wat jou gelukkig maakt je moet daarmee gewoon doorgaan. Waarom terug komen als je hier alleen maar depressief van wordt? Heb zelf bedrijfseconomie gestudeerd en je wordt letterlijk overal afgewezen op dit moment denk ik misschien moet ik maar totaal wat anders gaan doen wat mij wel gelukkig kan maken. Jou verhaal heeft me in ieder geval wel tot nadenken gebracht. Succes in het buitenland

Gr

Hoi,

Ben in 2009 afgestudeerd aan HBO Communicatie na een half jaar geen baan kunnen vinden en uiteindelijk een vervolgstudie gedaan in het buitenland. Ben inmiddels al een jaar terug en ben weer bij mijn ouders gaan wonen omdat ik geen spaargeld meer over had en geen baan kon vinden. Tijdens mijn studie heb ik goeie werk ervaringen in stages op kunnen doen. Maar een baan heb ik nu , twee jaar later nog steeds niet. In de eerste instantie heb ik 3 maanden thuisgezeten voordat ik een uitzendbaan kon krijgen. Er wordt onderschat hoe moeilijk zelfs dat is, de meeste uitzendbureau; weigeren je in te schrijven omdat je te hoog opgeleid bent. Particulier willen bedrijven je niet aannemen omdat zij (terecht) ervan uitgaan dat je zodra je een baan hebt weer weg bent. Ik verstuur elke week zo een 20 sollicitaties, naar tijdelijke banen maar ook banen met mijn studie. De hele situatie is ontzettende deprimerend en er zijn simpelweg GEEN instanties die ons hierbij helpen. Na mijn laatste uitzendbaan kwam ik 2 weken te kort voor een een WW uitkering en ik ben te jong voor een bijstandsuitkering. Nu pas ben ik (na door vele instanties te zijn weg gestuur en afgewezen) erachter dat ik wel een Jongeren uitkering kan aanvragen wat dus een werk leer traject is. Dit is echter maar 700 euro... maar gericht op lager opgeleide jongeren die een baan of een studie worden aangeboden. Voor een studie kom ik niet in aanmerking omdat zij alleen mbo opleidingen willen betalen. En de enige banen die zij aanbieden in de richting van fastfood restaurant medewerker. Wanneer je deze baan weigert krijg je ook geen uitkering.
Bovendien, vindt ik het heel moeilijk om met een uitzendbaan van 40 uur per week, actief te solliciteren. Het is bijna niet te doen. Maar je kunt moeilijk kiezen tussen rekeningen betalen of solliciteren.
Nu zit ik er maar weer aan te denken een Master te doen, maar uiteindelijk kost dat ook alleen maar geld, ik heb geen recht meer op stufi dus zal ik alleen een schuld opbouwen. Ook heb ik naast deze studie weinig tijd voor een bijbaan die ook niet veel zal opleveren.
Het is ronduit belachelijk dat er geen instanties of oplossingen zijn afgestudeerden die werkloos zijn. Ik zit nu al 2 jaar in deze situatie waardoor ik ook thuis moet blijven wonen.
Is er iemand met een idee?
@Joeri: ik zoek zelf ook veel in het buitenland, maar de opties zijn niet zoveel beter. Je moet of al een baan gevonden hebben voor je verhuisd of vooraf genoeg spaargeld hebben om te emigreren. In andere landen zijn bijstandsuitkeringen wel beter beschikbaar voor afgestudeerden dan in NL, maar daarvoor kom je met de NL nationaliteit natuurlijk niet in aanmerking.

Spreek je je talen goed? Nederland en Frans? En ook nog andere talen? Kom naar Brussel. Veel meertalige banen. Belgie is al Frans/nederlands, dus wie deze twee talen beheerst heeft al een stapje voor, daarnaast nog veel EU- en aanverwant werk. Doe nu ook wel werk onder mijn niveau, totaal niet waarvoor ik gestudeerd heb, maar mijn talenknobbel redde me op de arbeidsmarkt.

Bijbaantjes als postbezorger met 1 wijk kun je niet van rondkomen 300 euro verdien je ermee per maand en ze willen graag dat je er ook niet meer mee verdient dus voor je inkomen zul je toch echt iets anders moeten zoeken.

Ik ben echt blij dat ik hoger opgeleide autochtonen aantref die het ook moeilijk hebben op de arbeidsmarkt. Ik dacht voorheen dat ik puur gediscrimineerd werd door alle afwijzingen. Maar nu zie ik dat dit een universeel probleem is.

Ik ben sinds september 2007 afgestudeerd. Heb de opleiding bachelor Commerciele Economie/marketing succesvol afgerond. Het is nu alweer augustus 2011 en heb helaas nog steeds geen vaste baan kunnen bemachtigen. Sinds ik afgestudeerd ben heb ik 5 verschillende werkgevers gehad. Meestal was het uizendwerk maar bij mijn laatste baan kreeg ik tijdens mijn contractverlenging doodleuk te horen dat ik te hoog opgeleid was voor de functie en daarom geen verlenging kreeg.

Ik zie op het internet enorm veel leuke vacatures maar ik word keer op keer afgewezen. Te weinig ervaring, teveel ervaring, functie is net vergeven. Echt ik alle smoesjes al gehoord. Het is jammer dat je niet eens op gesprek mag komen. Nu weet ik niet meer wat ik moet doen. Want ik wil toch echt een vaste baan. Moet ik nu maar gewoon genoegen nemen met een MBO functie of heeft iemand nog tips voor mij? ZIjn er bedrijven waar ze aan omscholing doen. Ik ben overal voor in.

Beste Gerben, Ik zit in een vergelijkbare situatie. Ook nugger. Ik ben gewoon te oud 1959 om te solliciteren. Dus media 2004 bij KvK ingeschreven. Het gaat net niet helemaal goed. Business plan werkt. Ik zou nu behoefte hebben aan hulp. Situatie is veel ingewikkelder, maar daar ga ik nu niet op in. Kon ik je maar inhuren voor een paar tientjes per ..... Ik ben nu zzp-er. Het is echter heel erg moeilijk om als kleine onderneming betaalbaar uit te breiden. Dat zou alleen kunnen als degene die mij helpt ook bij kvk is ingeschreven. Dan kan ie zelf bepalen waar ie voor werkt. Alle andere krachten zijn voor mij te duur. Dat komt door doorgeslagen solidariteit. Dat is ook waarom de hele bv Nederland of zelfs BV Europa te duur is voor opdrachtgevers van buitenaf. Dat is ook waarom we alle geld opbrengende assets verliezen. Niet te spreken over alle knowhow die al is vertrokken en skills die we zijn kwijtgeraakt. Ik geloof in luxe door kleinschaligheid.

Ik zit in precies dit schuitje. Ik heb zowaar grote offers gemaakt om een master te volgen, maar kan op geen enkele manier aan de bak komen. Het extra zure hiervan is nog wel dat het een onderzoeksmaster in een betarichting was: je weet wel, zo'n opleiding die te weinig mensen doen en waar het bedrijfsleven om schreeuwt.

De enige optie die ik nu nog zie is zelfs iets beginnen. Helaas heb ik weinig zelfvertrouwen en energie overgehouden aan een jaar in armoede leven en me rot solliciteren, wat natuurlijk niet de beste basis is om iets op te bouwen. Maar het is het enige wat in een tijd als deze kan.

Hoi iedereen,

Ben op 24 juni 2011 afgestuurd als projectontwikkelaar (BTB-opleiding). Na het zomervakantie ben ik actief bezig met het zoeken van mijn eerste uitdaging. Maar helaas wordt ik vaker afgewezen vanwege ervaring. Ik heb mijn gegevens op allerlei zoekbronnen opgeslagen en ook reactie op passende vacatures opgedaan. Ben vaker uitgenodigd door uitzendbureau en/of andere organisatie, maar helaas heb ik geen baan kunnen vinden.

Toch, hoop ik dat wij allemaal een baan gaan krijgen. God is goed en wie zijn best doet, krijgt zijn beloning.

Als afgestudeerde persoon heb je 30 a 40% om de deze periode te slagen, daarom dacht ik om een master-opleiding te volgen. In oktober was ik langs de TU en kreeg te horen dat ik beter in de schooljaar van 2012 kan beginnen. Omdat als ik februari begin dan krijg ik te weining vakken (3 in totaal) en het is zonder van mijn studiegeld.

Daarom ben ik nogsteeds druk bezig aan het solliciteren en/ of zoeken voor een vaste of bijbaan. Ik weet dat dit een uitdaging is maar we moeten niet vergeten dat het erger kan worden. Dus ik ben een doorzetter mijn hele leven en dat zal ik blijven, nooit opgeven nieteens als het niet meer gaat.

Ik probeer mijn uiterste best te doen om toch wat cursussen te volgen op de HU. Maar opgeven doe ik nooit.

Maar God geeft ons allemaal de kracht om door de vervelende periode tegen te gaan.

Met vriendelijke groet,

Louis

Ik heb via de gemeente een studie mogen volgen toen ik lang thuis zat na het failliet gaan van het bedrijf waar ik werkte. Er waren voldoende banen. Nu ik mijn studie afgerond heb gaan er overal alleen maar mensen uit. Nu heb ik een baantje in een supermarkt aangenomen, wat erg zwaar was voor mij om te doen en waar ik uiteindelijk erg genept ben. Ik meldde me ziek, zij ontsloegen mij, en nu ben ik alle recht op een uitkering kwijt. In mijn proeftijd notabene. Ik heb geen rechten, geen poot om op te staan, en geen inkomen meer. Ik heb een eigen huis en geen andere plek om heen te gaan.. wat moet ik nu?

Beetje late reactie zo te zien, maar OOK ik herken dit alles :) Heb rechten gestudeerd, met maar liefst twee minoren (crisis/risicomanagement & informatica) en daarnaast 9 jaar ft werkervaring (altijd blijven werken ernaast). Heb o.a. meerdere jaren overheidservaring als beleidsmedewerker en informatie analist, met zeer gevoelige info gewerkt & zeer goede referenties. Zoek ook nog steeds in die richting een baan (politie, rechtspraak e.d. maar word letterlijk overal afgewezen vanwege het feit dat 'mijn profiel niet voldoende aansluit'. Ben daarnaast ook nog als regiocoördinator vrijwillig bezig bij een kinderrechtenorganisatie.. Vraag je je toch af wat je in vredesnaam nog meer moet doen..??? Heb nu voor de zoveelste keer geen baan, ook geen ww want kwam 1 week (!!) te kort, maar je kunt nergens terecht.. Sta ingeschreven bij 12 uitzendbureaus en heb aangegeven elk werk aan te pakken, dus ook fysiek. Maar niemand reageert want je bent of te goed, of niet goed genoeg...

Vind het een penibele kwestie, dacht heel lang dat het 'aan mij lag' en ik de enige was maar als ik dit zo teruglees, blijkt maar weer dat er van die 'kenniseconomie' hier niks terechtkomt.

Momenteel hoop ik dat ik door de werkloosheid mijn huis niet kwijtraak & met exorbitante bedragen aan schulden achter blijf, maar wens niettemin iedereen erg veel succes toe en, ook niet onbelangrijk; geef de moed vooral NIET op! Doe ik na 10 jaar & zeker 1500 afwijzingen (geen fictief getal!) ook niet :-)

Gr. natasja