Hoe realistisch is een loopbaanadvies?

In mijn ogen moet een loopbaanadviseur reëel de opties benoemen. Voor sommige beroepen betekent dat er meer inspanning geleverd moet worden om het doel te bereiken. Dan is het zinvol om beroepsbeoefenaars te raadplegen en een netwerk op te bouwen. Heb je geen contacten in een specifiek beroepsveld dan kan het netwerken maanden tijd kosten. Ik zou niet direct de arbeidsmarkt leidend laten zijn om wel of niet voor een beroep te kiezen. In het verleden heb ik een carrièreswitch gemaakt van het personeelswerk naar het vakgebied beroepskeuzewerk in een tijd dat veel adviseurs juist werden wegbezuinigd. 1 jaar na het behalen van mijn diploma werd ik toch beroepskeuzeadviseur.
Overigens is het starten van een opleiding voor je wensberoep altijd zinvol. Daarmee toon je naar potentiële werkgevers aan dat je gemotiveerd bent en werkt aan je toekomstplannen.
Voor de loopbaanplanning op de korte en lange termijn kan het zijn dat je niet in één keer op je doel kan afgaan. Dan benoem ik de mogelijkheid van het 2-sporen beleid. Start met een opleiding of zoek een baan die net onder of tegen je wensberoep aan zit. Daarmee zorg je ervoor dat je in ieder geval koerst naar je doel.
Het grootste probleem is de houding van veel werkgevers. Die vinden mensen die een carrièreswitch willen maken al gauw twijfelaars, zoekers of draaikonten. In een land als Amerika is het heel gewoon als je 1 of 2 keer een totaal ander vakgebied in wil. Het is heel vreemd dat in Nederland in veel vacatures wordt gevraagd om exact dezelfde werkervaring als dat de vacature omschrijft. Werkgevers zijn dan op zoek naar mensen die wel een andere baan zoeken, maar precies het zelfde werk willen doen. Dat komt op mij keer op keer nog altijd weinig dynamisch over. In die zin zijn er weinig werkgevers die het avontuur aandurven om eens een nieuwkomer in het vakgebied te halen. Ze zijn er wel, maar soms wat weinig. Soms lijkt de ruimte voor een carrièreswitch klein. Uiteindelijk bepaal je het zelf. Geen kansen zien, is geen kansen nemen. Gewoon aan de slag gaan. En een beetje eigenwijs zijn kan geen kwaad. Het zijn eigenlijk twee woorden, die aangeven dat jij het doe op je “eigen wijze”.

Het lijkt er op dat 50plussers in een bijzondere email bak belanden,
met een onderverdeling in 9 laden, die er als volgt uitzien:

1) standaard afscheepmails in de trant van:
helaas is bij de eerste selectie de keus niet op u gevallen,
wij wensen u veel succes met uw volgende sollicitatie.
2) helemaal geen reactie (ongeveer 20% van de sollicitaties).
3) de functie is inmiddels door een interne kandidaat ingevuld.
4) uw opleiding en ervaring sluiten niet aan bij de functie eisen.
5) u bent over gekwalificeerd (onze manager weet minder).
6) u voldoet niet aan de eisen binnen het team (u bent te oud).
7) wij kunnen u geen uitdaging of perspectief bieden (u bent te duur).
8) wij houden uw cv in portefeuille (en u hoort nooit meer iets).
9) graag nodigen wij u uit voor een kennismakingsgesprek.
(let wel op, dit doen wij slechts om aan te tonen dat we beslist
niet op leeftijd discrimineren, maar u wordt het toch niet).

Opvallend is dat de eerste 8 laden in 99% van de sollicitaties naar voren komt.
Per saldo kom je dus ook na de 9e optie niet of nauwelijks meer aan het werk.
Hoe zo het regeringsbeleid is er op gericht om ouderen aan het werk te krijgen en als het even meezit, ook nog langer te laten doorwerken? Ja, liefst totdat ze er na hun 67e jaar bij neervallen, want dat scheelt weer AOW en pensioenuitkering.
Laten ze eerst maar eens een duidelijke verplichting opleggen aan werkgevers om voor iedere jongere ook een oudere aan het werk te helpen.

Ik zit al anderhalf jaar in een reïntegratietraject, waarbij mijn eerste vraag toen ik daar binnenkwam was: wat is een reëel beroepsperspectief, rekening houdend met mijn opleiding (wo), de arbeidsmarkt en mijn beperkingen (ik heb een arbeidshandicap).

Ik heb nog steeds geen antwoord op die vraag. Er is tot nu toe vooral gefocust op wat ik wil, wat mijn diepste wensen en dromen zijn. Ook belangrijk, maar nu heb ik dat helder en kan ik daar geen werk in vinden, wat me nog eens extra frustreert.

Ik wil zo graag gewoon praktische en concrete hulp: samen op een rijtje zetten wat de mogelijkheden zijn binnen de voorwaarden en hoe ik dat kan bereiken. Nu is de conclusie: ga maar vrijwilligerswerk doen of in een winkel werken. Maar ik wil vooruit, niet achteruit.

Van het geld dat dit reïntegratietraject de overheid kost had ik een hele hbo-studie kunnen doen én een rijbewijs kunnen halen, waardoor ik écht een goede baan kan vinden. Nu is er alleen maar frustatie. Ik ben hierdoor bij vlagen in een zware depressie geraakt.

Ik heb tot nu toe meer gehad aan gesprekken met vrienden en mijn partner en aan loopbaanboeken met concrete opdrachten, dan aan al die oeverloze zweverige gesprekken.
Wat mij betreft mag de overheid flink bezuinigen op de reïntegratiemarkt. Het levert alleen maar frustratie op. Je moet het toch zelf doen.

Bij (online) loopbaanbegeleiding en ook bij re-integratie gaat het mijns inziens om de beantwoording van drie (3) vragen: Wie ben ik? Wat kan ik? En wat wil ik? Deze drie moeten een consistent verhaal vormen. Ondersteuning van een loopbaanbegeleider kan daarbij een steun in de rug zijn en ook een kritische luisteraar om deze vragen in balans te beantwoorden.

Solliciteren is vervolgens jou verhaal vertellen en werkgevers overtuigen, niet dat jij zo'n geweldige peer bent, maar overtuigen dat je het antwoord bent op hun probleem. Werkgevers zijn door de bank genomen alleen geinteresseerd in het oplossen van hun probleem, namelijk de vacature. Werkgevers worden maar al te vaak allerlei eigenschappen en gedachten toegedicht die ze volgens mij helemaal niet hebben. Werkgevers zijn net mensen, ze vergeten dingen, rijden wel eens te hard en discrimeneren als het ze uit komt.

Discriminatie op leeftijd, huidskleur, handicap, carriereswitch of anderszins is vaak gebaseerd op vooroordelen en vooronderstellingen dat de persoon wellicht het probleem kan oplossen maar dat er andere problemen bij komen. Dat laatste is helaas zeer moeilijk uit te roeien.

Om terug te komen op de stelling, een loopbaanbegeleider dient als kritische luisteraar, of bij online loopbaanadvies schriftelijk, rekening te houden met de arbeidsmarkt. Maar dat zit al ingebakken in de aanpak, soliciteren is een verhaal vertellen en daarmee de werkgever overtuigen, zonder aansluiting op de arbeidsmarkt kan dat natuurlijk niet.

Solliciteren is verleiden, een verhaal vertellen en een loopbaanadviseur kan je daarbij helpen en volgens mij van grote steun zijn maar uiteindelijk moet je, net als het werk ook overigens, het verleiden zelf doen.