De wippende interviewer

In zo'n situatie zou ik ook helemaal van slag zijn. Als iemand tegenover mij zenuwachtig heen en weer zit te wippen, te frunniken en een hand voor de mond houdt, dan vraag ik mij werkelijk af of de gesprekspartner werkelijk geïnteresseerd is. Afgezien van het feit dat dit een doortrapte test zou kunnen zijn bij een sollicitatie, lijkt zo'n non-verbaal gedrag nu niet bepaald van 'volwassenheid' en overwicht getuigen. Enfin, het feit dat je aangenomen bent voor de job en daarna drie jaar met plezier gewerkt hebt, maakt weer veel goed.

Heerlijk toch om direct te denken dat er bijbedoelingen zijn. Het kan toch bijna niet dat de interviewer wellicht relaxed of ook nerveus is? ;-) LOL Het zegt veel over de maatschappij die we gemaakt hebben, een maatschappij die ons zo gek maakt overal iets achter te zoeken ook als dat niet het geval is. Knap hoor.

Heerlijk toch om direct te denken dat er bijbedoelingen zijn. Het kan toch bijna niet dat de interviewer wellicht relaxed of ook nerveus is? ;-) LOL Het zegt veel over de maatschappij die we gemaakt hebben, een maatschappij die ons zo gek maakt overal iets achter te zoeken ook als dat niet het geval is. Knap hoor.

Ik vond dit wel een interessant verhaal met name omdat ik als interimmer regelmatig aan beide kanten van de tafel zit.
Ik denk dat sollicitanten zich moeten realiseren dat voor de non pz manager het net zo'n ongemakkelijke situatie is als voor de sollicitant.
Voor de manager is het ook niet zijn dagelijkse werk om een nieuw teamlid te selecteren en voor de meesten (mij in ieder geval de keren dat ik heb moeten selecteren) is het een echte crime waar ik het liefst zo snel mogelijk vanaf ben, zodat ik mij weer kan bezighouden met mijn echte werk.
Dus beste sollicitanten, heb wat geduld en begrip voor uw gesprekspartner en ga er van uit dat ze ook gewoon mensen zijn met hun (on)hebbelijkheidjes.

onlangs zat ik (recruiter) ook als kandidaat bij een recruiter aan tafel, een zeer beweeglijke dame, vol handgebaren en gedraai op haar stoel probeerde ze mij enthousiast te krijgen voor haar klant, wat haar ook lukte. ik heb haar wel een beetje gespiegeld, dat gaat vaak vanzelf, was een stuk bewegelijker dan ik normaal aan tafel zat. Ik denk ook niet dat zij dit bewust deed, ze was gewoon erg gedreven en enthousiast in haar werk.

aansluitend op rob zijn reactie: ik merk het ook wanneer ik met kandidaten bij mijn klant aan tafel zit. zij vinden het vaak net zo spannend als de kandidaten in kwestie. de een weet niet hoe hij het gesprek moet beginnen of wat hij moet zeggen en vragen en vraagt om instructies, de ander laat trots zien wat voor voorbereidingen hij heeft getroffen en komt met een lijst aan weloverwoge vragen op de proppen.

Het lijkt er op dat mensen perfect moeten zijn in de ogen van sollicitant,. maar er bestaan ook nog niet perfecte mensen. het woord ;'tic' komt bij me op...prima toch.