Te veel vragen goed bij het sollicitatiegesprek

Dat klinkt bekend. Ik had een enorm leuk sollicitatiegesprek. Voor het eerst ging het vloeiend, wist overal antwoord op en kon mijn ambities goed verwoorden. Bovendien, er zat humor in het gesprek. Ik voelde me op m'n gemak en dacht een hele goede kans te maken. Hoewel de personeelsadviseur me niet letterlijk afwees op mijn goede verweer, kon ik dat wel degelijk 'voelen'. Ik had ook zo'n vermoeden: als ze me dan zouden afwijzen, dan op grond van 'de intelligente, maar oh zo bedreigende jonge vrouw'. Saillant detail is dat de afwijzing op mijn voicemail stond,
om te gieren als je weet dat je gesolliciteerd hebt bij een communicatiebureau.

En dat lees ik dan op Wereldvrouwen dag... ik bedoel Wereld Vrouwendag....

Ik heb dit nooit bij een sollicitatie meegemaakt, maar wel op het werk. Ik heb meer dan eens ondervonden dat het goed kennen van je pappenheimers en je standpunt goed kunnen onderbouwen niet welkom is bij statusgevoelige mensen, als die daarmee hun matig onderbouwde plannen getorpedeerd zien worden. In plaats van gebruik te maken van nuttige inzichten zien die je intelligentie als een persoonlijke bedreiging.

Kennelijk had iemand in het bedrijf uit het artikel daar genoeg last van om te goede kandidaten buiten de deur te houden. Zielig dat iemand het van dat soort destructief gedrag moet hebben.

Leuk om te zien dat mijn sollicitatieverhaal ook herkenning oproept. Het zou mooi zijn als standaard in management cursussen wordt geleerd om te denken vanuit de gedachte dat medewerkers complementair aan elkaar zijn en dus ook aan jou als leidinggevende.
Heel goed in je werk zijn en/of veel verstand van zaken hebben, betekent niet automatisch dat je op de stoel van je baas wilt zitten.

Dag Marlies,

Misschien is het wel goed dat die manager inzag dat dit een probleem kon worden: ik ben wèl aangenomen na een soortgelijk gesprek. In de praktijk valt het niet mee! Enkele collega's voelen mij inderdaad als bedreiging, iets wat met de beste wil van de wereld niet weg te nemen is. Het kost daardoor veel energie en moeite om mijn werk te kunnen doen, voldoende informatie te krijgen etc. etc.

Hallo Mies,
Dat hij dat inzag was ook prima; daar had ik geen moeite mee. Ik had moeite met (of eerlijker: moest lachen om) de formulering vd afwijzing: alle vragen goed & stralende jonge vrouw.
Het was destijds wel de 2de keer op rij dat ik werd afgewezen omdat ze dachten dat ik 'teveel' in huis had als loopbaanadviseur binnen een team. Dus bij een volgende sollicitatie richtte ik me wel op een managementfunctie en ... kreeg die ook.
Misschien is het voor jou ook interessant om eens te onderzoeken hoe jij je potentieel beter kunt benutten/ tot zijn recht kunt laten komen. Want het lijkt me frustrerend om zo door te moeten gaan: tegengewerkt te worden & je misschien bewust 'kleiner' houden om niet te bedreigend te zijn. Maak werk van je loopbaan!

Heb je er ooit wel eens bij stil gestaan dat het een smoesje zou kunnen zijn van de manager in kwestie om je een gebroken ego te besparen?

Hallo Marlies,

Ook voor mij is dit verhaal een punt van herkenning. Twee prima gesprekken gehad die heel vlotjes verliepen en in een goede sfeer. Een prima CV met enorme waardering voor het feit dat ik naast mijn banen altijd gestudeerd heb, inhoudelijk alles dik in orde. En vervolgens afgewezen worden omdat ik niet amicaal genoeg ben, niet het type ben dat 'leven in de brouwerij' brengt. Erg jammer, voor beide partijen!

Raarrrrrrr. Gaat het bedrijfsbelang niet voor dan?