Als loopbaanadviseur adviseer ik mensen bij het solliciteren, toch maakte ik me zenuwachtig voor mijn eigen sollicitatiegesprek.
Gelukkig voelde ik me snel op mijn gemak. Mijn 'toekomstige baas' liet me enthousiast praten over mijn ideeën en plannen. En wat ik zo leuk vond: hij vertelde ook het nodige over zichzelf. De sollicitatiecommissie stelde een aantal inhoudelijke vragen, maar lastig werd het nooit. Kennelijk sloot mijn ervaring goed aan.
Toen ik thuiskwam, dacht ik: ja, ik word het. Nooit eerder verliep een sollicitatie zo vlot en ontspannen. Ik verheugde me op een baas met wie ik op een lijn leek te zitten; ik was anders gewend.
Op de dag dat ik gebeld zou worden - alweer elf jaar geleden- zat ik bovenop de telefoon.
Precies op de afgesproken tijd ging hij over.
‘Ik zou nog bellen, hè?'
De vertrouwelijkheid van ons eerste gesprek was nergens te meer bekennen. Hij klonk alsof hij een to-do-lijstje moest afwerken; weinig belovend.
‘Ja, ik zat er al op te wachten.'
‘We hebben wel gelachen, hè?'
Hij is om de hete brei aan het draaien. Wat een afknapper. Daar doe ik niet aan mee. ‘Ik ben het zeker niet geworden?'
‘Nee, we vonden je een goede kandidaat, maar je had overal een antwoord op.'
‘En dat is niet de bedoeling?'
‘Jawel, maar een collega die alles weet, die is te bedreigend.'
‘Te bedreigend?'
‘Zeg nou zelf, zoals je binnenkomt: stralende jonge vrouw, zelfverzekerd, sprankelende o..'
Ik laat hem niet uitpraten. ‘Is dat ook bedreigend: zoals ik er uitzie? Heeft iemand van de sollicitatiecommissie dat hardop gezegd?'
‘Nou nee, maar dat gaat problemen geven. Ik bedoel... ‘ Hij valt stil.
‘Ik weet genoeg, bedankt.' Pfff, ik realiseer me opeens dat deze midlife-man mijn baas had kunnen worden.
‘O.' Hij klinkt teleurgesteld, zoekt naar woorden en zegt dan: ‘Mocht je later nog vragen hebben, dan kun je altijd bellen.'
‘Dat zal niet nodig zijn. Ik heb toch overal een antwoord op.'
Marlies van der Meer
Reacties op dit artikel:
ljm | 8 maart 2010 (17:18)
Dat klinkt bekend. Ik had een enorm leuk sollicitatiegesprek. Voor het eerst ging het vloeiend, wist overal antwoord op en kon mijn ambities goed verwoorden. Bovendien, er zat humor in het gesprek. Ik voelde me op m'n gemak en dacht een hele goede kans te maken. Hoewel de personeelsadviseur me niet letterlijk afwees op mijn goede verweer, kon ik dat wel degelijk 'voelen'. Ik had ook zo'n vermoeden: als ze me dan zouden afwijzen, dan op grond van 'de intelligente, maar oh zo bedreigende jonge vrouw'. Saillant detail is dat de afwijzing op mijn voicemail stond,
om te gieren als je weet dat je gesolliciteerd hebt bij een communicatiebureau.
Tessa Faber | 8 maart 2010 (21:10)
En dat lees ik dan op Wereldvrouwen dag... ik bedoel Wereld Vrouwendag....
Gerrit | 9 maart 2010 (3:14)
Ik heb dit nooit bij een sollicitatie meegemaakt, maar wel op het werk. Ik heb meer dan eens ondervonden dat het goed kennen van je pappenheimers en je standpunt goed kunnen onderbouwen niet welkom is bij statusgevoelige mensen, als die daarmee hun matig onderbouwde plannen getorpedeerd zien worden. In plaats van gebruik te maken van nuttige inzichten zien die je intelligentie als een persoonlijke bedreiging.
Kennelijk had iemand in het bedrijf uit het artikel daar genoeg last van om te goede kandidaten buiten de deur te houden. Zielig dat iemand het van dat soort destructief gedrag moet hebben.
Marlies van der Meer | 9 maart 2010 (14:39)
Leuk om te zien dat mijn sollicitatieverhaal ook herkenning oproept. Het zou mooi zijn als standaard in management cursussen wordt geleerd om te denken vanuit de gedachte dat medewerkers complementair aan elkaar zijn en dus ook aan jou als leidinggevende.
Heel goed in je werk zijn en/of veel verstand van zaken hebben, betekent niet automatisch dat je op de stoel van je baas wilt zitten.
Mies | 19 maart 2010 (17:06)
Dag Marlies,
Misschien is het wel goed dat die manager inzag dat dit een probleem kon worden: ik ben wèl aangenomen na een soortgelijk gesprek. In de praktijk valt het niet mee! Enkele collega's voelen mij inderdaad als bedreiging, iets wat met de beste wil van de wereld niet weg te nemen is. Het kost daardoor veel energie en moeite om mijn werk te kunnen doen, voldoende informatie te krijgen etc. etc.
Marlies van der Meer | 23 maart 2010 (12:36)
Hallo Mies,
Dat hij dat inzag was ook prima; daar had ik geen moeite mee. Ik had moeite met (of eerlijker: moest lachen om) de formulering vd afwijzing: alle vragen goed & stralende jonge vrouw.
Het was destijds wel de 2de keer op rij dat ik werd afgewezen omdat ze dachten dat ik 'teveel' in huis had als loopbaanadviseur binnen een team. Dus bij een volgende sollicitatie richtte ik me wel op een managementfunctie en ... kreeg die ook.
Misschien is het voor jou ook interessant om eens te onderzoeken hoe jij je potentieel beter kunt benutten/ tot zijn recht kunt laten komen. Want het lijkt me frustrerend om zo door te moeten gaan: tegengewerkt te worden & je misschien bewust 'kleiner' houden om niet te bedreigend te zijn. Maak werk van je loopbaan!
Derrick | 8 juli 2010 (17:31)
Heb je er ooit wel eens bij stil gestaan dat het een smoesje zou kunnen zijn van de manager in kwestie om je een gebroken ego te besparen?
Deel dit artikel
