Huilbui

Doordat vrouwen emotioneler zijn, is het kenbaar maken van een emotie een opluchting. Door te huilen (gaat er meestal bij mij veel door me heen) laat je dingen gaan en laat je het (tijdelijk) los. Je maakt het kenbaar, voor sommige vrouwen is het moeilijk om personen, dingen, herinneringen los te laten. Door te huilen laat je merken dat je een rouwproces aan het doorlopen bent, huilen hoort daarbij. Je geeft jezelf de tijd en emoties die je op dat moment voelt. En zo kun je er weer even tegenaan, totdat je opnieuw een huilbui krijgt.
Kortom: je laat alles gaan, alles van je schouders vallen dan kan in een huilbui veel zijn van een verbroken relatie tot iets onzinnigs als 'ik-heb-wat-naars-gezegd-tegen-iemand-maar-meende-dat-niet'. Is het zo een beetje duidelijk?

misschien ben ik dan het verkeerde voorbeeld maar als man knap ik ook op van een flinke huilbui. niet sexe gebonden dus.
of ben ik nu een Sissie??

Volgens mij is zowel voor mannen en vrouwen hetzelfde. Het werkt net zo als lachen daar worden mannen en vrouwen beter van. Uiteraard is er in onze cultuur een zin die we onze kinderen vertellen: "jongens huilen niet".

Het wordt soms 'zweverig' genoemd, maar veel gevoelens worden in je lichaam 'opgeslagen' en kunnen daar heel lang blijven zitten. Je merkt het soms aan gespannen spieren of stijfheid van je lichaam, of door pijn, maar het valt vaak niet op. Soms kun je het ook aan mensen zien. Beweging, sport en oefening, of aanraking (massage, een arm om je heen) kan de opgeslagen energie losmaken, je lichaam ontspant waardoor er 'iets van je afvalt'. Soms is het zeer hardnekkig of ben je zelf niet ontspannen genoeg om het 'vrij te maken'. Veel mensen gaan dan huilen, vooral als het een tijdlang niet is gebeurd. De druppel die de emmer doet overlopen. Het heeft dus een belangrijke functie, dat huilen, om de druk van de ketel te halen. Mensen die moeite hebben om zich in huilen te laten gaan, vinden de ontlading vaak onbewust meer in minder zweverige oplossingen met hetzelfde effect, sporten bijvoorbeeld. Jammergenoeg zijn veel mannen die moeite hebben met huilen of praten over gevoelens, waardoor het mij in ieder geval niet verbaast dat de vraagsteller de vraag vooral van betrekking lijkt te vinden op vrouwen.

Het wordt soms 'zweverig' genoemd, maar veel gevoelens worden in je lichaam 'opgeslagen' en kunnen daar heel lang blijven zitten. Je merkt het soms aan gespannen spieren of stijfheid van je lichaam, of door pijn, maar het valt vaak niet op. Soms kun je het ook aan mensen zien. Beweging, sport en oefening, of aanraking (massage, een arm om je heen) kan de opgeslagen energie losmaken, je lichaam ontspant waardoor er 'iets van je afvalt'. Soms is het zeer hardnekkig of ben je zelf niet ontspannen genoeg om het 'vrij te maken'. Veel mensen gaan dan huilen, vooral als het een tijdlang niet is gebeurd. De druppel die de emmer doet overlopen. Het heeft dus een belangrijke functie, dat huilen, om de druk van de ketel te halen. Mensen die moeite hebben om zich in huilen te laten gaan, vinden de ontlading vaak onbewust meer in minder zweverige oplossingen met hetzelfde effect, sporten bijvoorbeeld. Jammergenoeg zijn veel mannen die moeite hebben met huilen of praten over gevoelens, waardoor het mij in ieder geval niet verbaast dat de vraagsteller de vraag vooral van betrekking lijkt te vinden op vrouwen.

Deze vraag is al behandeld in Intermediair van 23 december 2011, het themanummer over troost.
Daarin staat de reactie van psycholoog en "huildeskundige" Ad Vingerhoets die onder meer het volgende zei: "Het zou mogelijk het parasympathisch systeem kunnen activeren, wat tot gevoelens van ontspanning, opluchting leidt. Mogelijk bevordert huilen de afgifte van het hormoon oxytocine. Dit zorgt voor stress- en angstreducerende effecten. En misschien komen er zelfs opioïden vrij. Dit zijn lichaamseigen endorfineachtige stoffen. Maar dit is allemaal vooralsnog speculatie. Het is niet onderzocht."

Er is echter ruimschoots onderzoek gedaan naar de chemische samenstelling van tranen. Welke conclusies daaruit moeten worden getrokken, is echter wel wat speculatief.
William Frey (biochemicus bij het St. Paul-Ramsey Medical Center in Minnesota) heeft jarenlang onderzoek gedaan naar biologische en psychologische factoren die met huilen te maken hebben. Uit onderzoek bij een groot aantal mensen is gebleken dat de chemische samenstelling van emotionele tranen verschilt van tranen die ontstaan door irriterende stoffen (b.v. bij het snijden van uien). Bij emotionele tranen is er een groter gehalte aan mangaan en de hormonen prolactine en corticotropine. Deze stoffen spelen een rol bij stemming en emoties. Ook is in emotionele tranen leucine enkephaline aangetroffen; dit is een natuurlijke pijnstiller (een opioïde) die het lichaam produceert bij stress. De theorie is dat huilen zo bijdraagt aan de vermindering van stresshormonen en toxinen die door stress ontstaan. Het parasympathisch zenuwstelsel stimuleert door middel van de neurotransmitter acetylcholine de traanklieren en dit veroorzaakt huilen. Huilen gaat samen met een vertraagde ademhaling en ook dat kan stress reduceren.
Door te huilen in het bijzijn van anderen krijgen mensen vaak aandacht, troost en steun. Anderzijds is er een rem om in het openbaar te huilen. Huilen kan worden gezien als een teken van zwakte en mensen tonen niet graag hun kwetsbaarheid. Dit geldt vooral voor mannen, al zijn er ethnische en culturele verschillen. Kleine jongens huilen even veel als kleine meisjes, maar als jongens groter worden, worden ze geacht niet meer te huilen.
Voor baby's die nog niet kunnen praten is huilen de enige manier om pijn, angst of frustratie te uiten. Hieruit is af te leiden dat huilen een natuurlijke manier is om pijn of verdriet te verlichten.
Mensen met traumatische ervaringen huilen meer, vooral als ze deze niet goed hebben verwerken. Uit onderzoek bij een groot aantal vrouwen is gebleken dat zij zich beter voelen na huilen. Dit geldt echter niet of minder voor mensen die lijden aan depressie of angst.
Over het algemeen bevelen "huildeskundigen" (psychologen of psychiaters) aan om de behoefte om te huilen niet te onderdrukken. Door niet te huilen worden mogelijk ook positieve emoties onderdrukt. Dit vergroot de kans op angst, depressie en fysieke klachten.