Virtueel moorden, gewoon voor de gein
Auteur: Job van der Wagt
|
24-08-2011
| Reacties: 4
|
 Mail dit artikel
Na de schietpartijen in Alphen aan den Rijn en Noorwegen laaide de discussie over gewelddadige computergames weer op: moeten die niet verboden worden? Dan ook boeken in de ban doen, meent Job.
Beide daders speelden namelijk wel eens gewelddadige computergames. Maar als die zouden leiden tot geweld, dan had ik nu een stevig strafblad gehad. Tot een jaar of vijf geleden speelde ik namelijk fanatiek Diablo 2, waarbij je in een fantasiewereld monsters en spelers moet verslaan om een zo sterk - lees: agressief en onverslaanbaar - mogelijke avatar te bouwen. En Red Alert 2, waar je het communistische of geallieerd commando voert tijdens een veldslag van de nooit uitgebroken Derde Wereldoorlog.
Tijdens zo'n game pleegde ik enkele virtuele moorden per minuut, maar terug in de echte wereld kreeg ik nooit de aandrang om het zojuist geleerde in de praktijk te brengen. Ik zou mijn gamevrienden en ik zelfs uitzonderlijk geweldsmijdend willen noemen. In zes jaar studie met veel uitgaan kan ik me maar één situatie herinneren waarin één van ons geweld gebruikte. Dat was toen ik het baseballpetje van één van mijn gamevrienden had afgepakt.
Kortom, ik geloof niet in een verband tussen games en geweld. Maar volgens Peter Nikken, psycholoog en deskundige Jeugd en Media van het Nederlands Jeugdinstituut, is dat er wel. Nikken schreef hier een boek over, op basis waarvan oud-CDA-minister Ernst Hirsch Ballin in 2010 probeerde gewelddadige games te verbieden.
Volgens Nikken kunnen gewelddadige games bij een enkeling namelijk tot geweld leiden. Tot relatief onschuldig gewelddadig gedrag, zoals pesten en vernieling, nooit tot overvallen of moord. Volgens Nikken zijn de buurt, de opvoeding en de school echter veel belangrijkere factoren dan games. Een game leidt namelijk pas tot agressiviteit als de omgeving niet corrigeert. En, zegt hij, het verband tussen games en geweld is net zo sterk als het verband tussen films en geweld. Of tussen boeken en geweld. Ofwel: als je gewelddadige games verbiedt, zoals het CDA wil, dan moet je ook gewelddadige boeken verbieden.
En dan heb ik wel een suggestie. Een boek waarin het onderscheid tussen fictie en oprecht gemeende aansporing tot geweld bovendien een stuk minder duidelijk is dan bij games. Het Oude Testament vertelt in Deuteronomium 13:10-11 bijvoorbeeld wat je moet doen als iemand je probeert over te halen in een andere god te geloven: ‘U moet hem (de ongelovige) ter dood brengen; samen met uw volksgenoten moet u hem stenigen tot de dood er op volgt, en zelf moet u de eerste steen werpen.'
En Leviticus 20:13 legt uit hoe je moet omgaan met homoseksuelen: 'Wie met een man het bed deelt als met een vrouw, begaat een gruweldaad. Beiden moeten ter dood gebracht worden en hebben hun dood aan zichzelf te wijten.'
Als we per se zaken willen verbieden die een enkele gek, die fictie niet van werkelijkheid kan onderscheiden, kan aanzetten tot geweld, laten we dan tenminste consequent zijn.
Meer artikelen in de rubriek
'Job van der Wagt'
Reageer, print of deel dit artikel
Reacties op dit artikel:
Robert | 25 augustus 2011 (19:53)
Ik kan alleen zeggen: 100% mee eens... op een standaard forum zou deze column tot heftige geloofsdiscussies leiden (lees: moddergooien), ik ben benieuwd wat er hier gebeurt! :-)
Borre | 26 augustus 2011 (9:40)
Het probleem ligt niet bij de games, maar bij de mensen die ze spelen. Dit heeft allemaal te maken met een cultuur verschuiving.
Weet je nog dat je vroeger op straat werd gezet en dat je met je buren ging spelen? Balletje-trap of met z'n allen een hut bouwen. Tegenwoordig zie ik veel minder kinderen op straat, want iedereen in groep 5 en hoger heeft een blackberry en een PS3.
Ook de manier van communiceren is enorm veranderd. Vroeger belde je je vriendje/vriendinnetje op om te vragen wanneer je een keer kon afspreken. Ook door het grote sociale contact leerder je veel lessen: Je leerde mensen aan te spreken, je moest zelf tegen iemand zeggen dat de relatie uit was, je belde je vrienden op om te vragen wanneer te gaan spelen... ga zo maar door. Tegenwoordig "ping/whatsapp" je je vrienden.
Deze hele verschuiving van communicatie manieren en cultuur creeert gewoon hele andere verwachtingen en realiteitsaspecten dan vroeger. En daar komt dus de angst voor games. Door het spelen van games verliest de betreffende persoon raakvlak met de realiteit.
Maar het probleem ligt niet bij de games, of blackberry's of facebook gebruikers, het ligt bij de persoon en diegene in zijn directe omgeving. Stuur je kind naar een scout, voetbal, zeil of hockey club, ipv hem/haar achter een ps3 te laten zitten. Daar leren ze van, en weten ze heel goed het onderscheid te leggen tussen de virtuele wereld en de realiteit.
rob | 26 augustus 2011 (14:16)
Ik game om me te ontspannen.
Een potje knallen in BF2 en ik ben heel die stress vergadering van vanmiddag volledig vergeten.
Voor mij is gamen juist een middel om alles in perpectief te zien en het blijven malen over de dagelijkse problemen volledig te vergeten. En vergis je niet moderne games speel je juist tegen echte mensen.
Ik zit bij een clan en spreken direct met elkaar via teamspeak en ik moet zeggen, ik heb altijd veel lol in mekaar overhoop te knallen en dan de ander er keihard om uit te lachen en vice versa. Dat laatse komt helaas vaker voor omdat ik niet kan mikken, maar dat mag de pret niet drukken.
Je merkt ook vaak in discussies die ik dan volg in de media dat het vrijwel altijd de deskundigen zijn die er een uitgesproken mening over hebben die zelf nog nooit gespeeld hebben. En als er al een ervarings deskundige getoond wordt op tv is het een 17- jarige die wat vage opmerkingen plaatst waar de goegemeente zijn vooroordelen weer over bevestigd ziet.
chantal | 28 augustus 2011 (21:43)
'Weet je nog dat je vroeger op straat werd gezet en dat je met je buren ging spelen? '
Dat klinkt heel erg als 'vroeger was alles beter' en dat was het beslist niet. Samen hebben we buiten dieren gemarteld, kinderen gepest en de schuimbekkende herdershond losgelaten als er kinderen langskwamen die we niet mochten.
Het ligt niet aan de games en niet aan de herdershond. In elke generatie zitten een aantal jongeren die ontsporen. Ze hebben een bepaalde kwetsbaarheid die maakt dat ze vluchten in bepaald gedrag, zoals gamen, drank of drugsgebruik. Dat betekent niet dat gamen voor de overige 99% slecht is.
Overigens slaat het nergens op om Tristan van der V. en Anders Breivik met elkaar te vergelijken. Tristan van der V. leed aan een ernstige psychiatrische ziekte. Het is tragisch dat niemand de ernst daarvan ingezien heeft en niemand deze jongen tegen zichzelf in bescherming heeft genomen. Bij Anders Breivik is geen psychische stoornis vastgesteld. Hij zal waarschijnlijk wel grootheidsideeën hebben en narcistische persoonlijkheidstrekken, maar hij is niet ontoerekeningsvatbaar.
Zelf ben ik te oud om te gamen (50+), maar mijn zoon is er erg goed in. Het is ook geen solitaire bezigheid van een zonderling op een zolderkamer. Hij speelt samen met anderen, gaat naar toernooien en wordt uitgenodigd om op kosten van de organisatie aan toernooien in het buitenland deel te nemen. En daar ben ik trots op.
Er zullen heus wel eens mensen doodgeslagen zijn met honkbalknuppels. Dat is toch ook geen reden om die sport te verbieden.
|
