Ondernemers? Die zijn maar arrogant

De voorbeelden als Richard Branson en Steve Jobs zijn natuurlijk uitschieters die je overal hebt. Veel risico genomen, veel gewonnen; daar tegenover staat een leger dat óók veel risico heeft genomen maar het niet heeft gemaakt. Wat dat betreft zijn ondernemers te vergelijken met gokkers: risico's nemend, altijd jagend op buitenkansjes. En vaak een beetje blind voor al het andere. Want als je te genuanceerd denkt, begin je er waarschijnlijk niet eens aan.

Leuk geschreven, maar je schrijft over ondernemen als een maagd over de Kama Sutra ;-)

Wat ondernemen anders maakt is dat verantwoordelijkheid en aansprakelijkheid niet alleen maar een paragraaf in je functieomschrijving is, als bediende of arbeider, maar dat het je hele leven beheerst. Nooit meer de zekerheid van een vast inkomen, geen WW-uitkering, ziektewet, zwangerschapsverlof, kolfplek, of een baas die het voor je opneemt als je foutjes maakt.

De meneer van de universiteit van Illinois heet trouwens Hao Zhao.

Ik ken trouwens meer arrogante carrièresloofjes - die op hun 30e een grachtenpand kopen en de rest van hun leven niet meer uit de schulden komen - die in het weekend vijf gangen uit de Allerhande koken voor vrienden maar door de week nog steeds studentenprutjes eten - dan dat ik arrogante ondernemers ken. Tip: vraag die jongens eens naar hun verzekeringen, dat breekt het ijs wel als je nog eens goed met ondernemers wilt praten ;-)

In principe is elke directeur ondernemer. Of je deze functie nou uitoefend omdat je zojuist voor jezelfd bent begonnen of dat je dat doet voor een groot bedrijf dat al jaren bestaat. Het risico dat het mis gaat is net zo groot aan beide kanten, alleen heeft een groot bedrijf vaak wat meer liqiude middelen om fouten te dekken. Het risico dat je zonder werk komt te staan is dus net zo groot, want ook directeuren vliegen de deur uit op moment dat ze een bedrijf de afgrond intrekken. Bovendien is iemand in loondienst dan wel "zekerder" van zijn/haar inkomen... maar schijn bedriegt. Als het fout gaat met een bedrijf, dan heeft iedereen daar last van. Kortom, klinkt als een arrogante toon, maar ze kampen met dezelfde problemen als elk ander bedrijf.

Nee Borre, de problemen voor de ondernemer zijn veel groter als het fout loopt. Niet alleen zijn inkomstenbron is weg, ook zijn hele vermogen.

Ter illustratie voer ik twee hypothetische, identieke werknemers op. Allebei 35 jaar oud, met een behoorlijke baan, en een bescheiden vermogensopbouw, met een pensioenregeling en zeg €75.000 aan spaargeld en vrij liquide beleggingen elk.

Werknemer A gaat verder in loondienst. Werknemer B start een bedrijf, en steekt daar zijn vrij beschikbare vermogen in. Drie jaar later gaat de werkgever van A failliet. Het bedrijf van B ook. Het verschil van falen wordt dan pijnlijk duidelijk: ondernemers hebben niet alleen een inkomensafhankelijkheid, maar ook hun vermogenspositie is vaak compleet afhankelijk van het succes van de onderneming. Gaat het fout, dan mag de gefaalde ondernemer zijn financien vanaf nul weer opbouwen, als hij het "geluk" heeft niet ook nog eens persoonlijk gefailleerd te zijn door garantstellingen en dergelijke. De werknemer heeft zijn appeltje voor de dorst nog steeds en kan maanden, zo niet jaren zijn levensstandaard handhaven, zelfs als hij niet direct een andere inkomstenbron aanboort.

Komt een bedrijf in de problemen, dan kan de werknemer gewoon een ontslagbrief schrijven en zijn heil elders zoeken. De ondernemer niet: die moet alle zeilen bijzetten om het vooruitzicht van persoonlijke financiele rampspoed af te wenden. Daar ligt het verschil.

Leuke column Job en een goed punt. Dezelfde reflex hebben veel mensen met kleine kinderen: gezaag over moeilijke oppas, vervelende school, kinderziektes, andere ouders, kinderopvang, hoe duur alles wel niet is en wat dies meer zij. maar o wee zodra je als niet-ouder een boon in de pot doet: "jij bent een vent zonder kinderen, wat weet jij er nu van !"

@ Bert: dat ben ik met je eens. Maar jij hebt het over loondienst en ondernemen. Ik heb het over zelfstandig ondernemen en ondernemen vanuit een directie niveau. Er zijn namelijk zat directie functies waarvoor je je moet inkopen om de functie uit mogen oefenen. Als gevolg dat je eigen vermogen samenhangt met het bedrijf. Je prestaties hangen dus wel degelijk samen en de gevolgen kunnen net zo slecht uitpakken.

In vergelijking met wat jij zegt heb je gelijk, het financiele risico is voor de persoon in loondienst stukken lager.

Volgens mij zijn ondernemers over het algemeen een stuk meer down-to-earth dan strategieconsultants :-).

Wat een vaagheid over definities trouwens:
- Ondernemer is iemand die voor eigen rekening en risico een onderneming voert
- Entrepreneur is iemand die zakelijk ondernemend is, dus als eigenaar, partner, (ingehuurde) ZZP-er of in loondienst. De laatste werkt echter niet voor eigen rekening en risico.
- In het onderzoek van Hao Zhao wordt geen onderscheid gemaakt tussen ondernemers en entrepreneurs, simpelweg omdat de Engelse taal deze nuance niet heeft.

Vergelijk het met de termen automobilist en coureur. Dat een automobilist 160 km/u rijdt in z'n leasebak maakt hem nog geen coureur. En als een coureur boodschappen doet, dan ziet dat er erg bijzonder uit - die speciale auto voor de buurtsuper - en dan kan je roepen dat die coureur arrogant praat over z'n werk, maar misschien is het eerlijker om toe te geven dat je niet alles begrijpt wat ie zegt. En daar is niks mis mee.

@ Axel | 1 juli 2011 (13:55)

Jouw onderscheid tussen enterepreneur en ondernemer was volkomen nieuw voor me. Dus heb ik even de Van Dale erop nageslagen, en die omschijft entrepreneur met één woord: ondernemer. Entrepreneur op de Nederlandse wikipedia schakelt door naar ondernemer. Kennelijk is jouw definitie helemaal niet zo gangbaar.

Het woord entrepreneur komt overigens in het hele artikel niet voor.

@HG Het woord entrepreneur komt voor in het onderzoek van Hao Zhao dat wordt aangehaald. Job verwart de term entrepreneur - zoals vele anderen - met het superficiele woord "ondernemer" terwijl er vervolgens alleen wordt geschreven over mensen die een eigen bedrijf hebben EN daarmee in het MKB of grootbedrijf actief zijn.

De term "ondernemer" kan je verder nuanceren met freelancer, eenpitter, DGA, ZZPer, zelfstandig ondernemer, partner, directeur, WUOer, contractor, zakenman, uitbater, aannemer, fabrikant, industrieel, handelsman, entrepreneur, enz, enz. Veel van deze termen lijken een synoniem; maar waar bijvoorbeeld een ZZP-er zeker een ondernemer is, hoeft een ondernemer niet per se een ZZPer te zijn. Ook hoeft een DGA niet perse een ondernemer te zijn, het is vaak wel zo, maar een DGA kan net zo goed een investeerder zijn die niet actief mee-onderneemt, enz. enz.

Google wat verder en je komt duizenden artikels tegen, bijvoorbeeld rond de meerdere belastingtechnische definities van "ondernemer", maar ook banken en bijvoorbeeld wetenschappelijk onderzoekers klassificeren de verschillende vormen van "ondernemer". Of lees dit boek, dat duidelijk het verschil tussen ondernemers en entrepreneurs uitzet: http://rabo.ondernemerstest.nl/organisatie/het-leuke-boek/

Het gaat om de nuance. Voor een niet-ondernemer is dit vast allemaal geneuzel... en arrogant natuurlijk, want zelfs de Van Dale wordt tegengesproken ;-)