Waarom het goed is om altijd te blijven twijfelen
Auteur: Jeroen Postma
|
28-12-2011
|
 Mail dit artikel
Die eeuwige twijfel over de keuzes die hij maakt, komt starter Jeroen soms de keel uit. Maar, terugkijkend op 2011, realiseert hij zich: ‘Altijd nog beter dan je tien jaar later op de hoekbank in je vinexhut af te vragen waarom je leven mwah is.'
Aan het begin van 2011 stond ik op een brug, ietsjes lodderig van de wijn tijdens het diner en met een flauwe glimlach op mijn gezicht. Reflectief moment? Hardly. Gelukkig Nieuwjaar, drieklappers links en rechts, vriendjes diep in de ogen kijken en in bittere ernst bezweren dat dit óns jaar zou worden. Groot en belangrijk worden, of glorieus falen in een poging daartoe.
Vervolgens verdween ik een viertal maanden in de existentiële hel die quarterlife crisis heet: waar moest het in godsnaam heen met mijn leven? Geen chick, geen baan, geen doel. Inderdaad, Hardwerkende Nederlander van middelbare leeftijd, dat is welbeschouwd aanstellerig gezanik van een jongmens dat de kansen voor het oprapen heeft. Maar dat liet het niet minder matig voelen. Een torenhoog verwachtingsniveau, gekoppeld aan enorme twijfels over mijn eigen kunnen: uit angst het allemaal niet waar te maken, deed ik voorlopig niks meer om dat zelfopgeplakte etiket ‘grote belofte' maar zo lang mogelijk vast te kunnen houden. 's Nachts op de vlucht door in goed gezelschap of desnoods in mijn eentje dronken te worden, pas rond het middaguur gehoor geven aan de wekker die dan al twee uur stond te loeien, douchen, mijn bijbaantje nog enigszins naar behoren doen, rinse and repeat.
Een paar maanden later toch maar eens lang in de spiegel gekeken. Ik heb gehuild, gevloekt, mezelf afgestoft en ben met een gezonde dosis mazzel uiteindelijk via de achterdeur een organisatie binnengerommeld.
Aan het begin van 2012 sta ik ongetwijfeld op dezelfde brug, ietsjes lodderig van de wijn, dezelfde flauwe glimlach op mijn gezicht. In 2011 begonnen dingen eindelijk op hun plek te vallen. Mijn pa heeft de kankerkanker ten spijt het loodje niet gelegd, heuj. Ik heb zowel op mijn werk als privé mooie mensen om me heen. Baan? Check. Doel? Check. Chick? Soms.
Toch zijn veel van de twijfels van een jaar terug er nog steeds. Gaat het de goede kant op? Wat is in godsnaam de goede kant? Leidt dit traject tot waar ik wil zijn? Jezus, heb ik mijn leven eindelijk op de rit, zit ik nog steeds een beetje panisch te doen. Maar misschien is het wel erger om die vertwijfeling kwijt te raken. Dat je je ineens, tien of wat jaar verder, als rayonmanager op de hoekbank in je vinexhut zit af te vragen waarom je leven mwah is. Ik neem me voor dit gevoel van urgentie niet kwijt te raken. Nooit spijt te hoeven krijgen van dingen die ik heb nagelaten.
Volgens de Maya's vergaat komend jaar de wereld. Het zal wel niet, maar het zou een fijne stok achter de deur zijn. Stel dat de aarde over een paar maanden onder je openbreekt, zou het dan niet verdomd zonde zijn als je er niet alles uit had gehaald? Had je niet liever gegokt en verloren? Liever iets gezegd in plaats van je mond te houden en er het jouwe van te denken? Liever gemikt op wat je wilt, niet op wat je dacht te kunnen krijgen? Had je het Grote Gebaar niet liever wél gemaakt? Zou je niet liever wél gebeld hebben, wél met hem of haar mee zijn gegaan, wél gehandeld hebben, wél ‘ja' hebben gezegd?
Hou dat vast. Tot in 2012.
Wellicht ook interessant:
Meer artikelen in de rubriek
'Jeroen Postma'
Reageer, print of deel dit artikel
|
Heb jij ook je cv door ons laten checken tijdens de Nederlandse Carrièredagen op 25 en 26 november? Bekijk hier wat Intermediair voor jou op de arbeidsmarkt kan betekenen.
