Jeff Jarvis: 'Privacy, bah!'
Auteur: Willemijn Kruijssen
|
28-04-2009
| Reacties: 3
|
 Mail dit artikel
Alles moet online: privacy is ouderwets, betoogt de Amerikaanse webgoeroe Jeff Jarvis in zijn boek 'Wat Zou Google Doen?'
Jeff Jarvis (54) verontschuldigt zich dat hij met een half oog zijn iPhone die voor hem ligt, in de gaten houdt. Hij verwacht mail van zijn uitgever, over een nieuw, nog te schrijven boek.
Jarvis is een Amerikaanse schrijver, blogger en web celeb: Forbes zette hem de afgelopen drie jaar in de top 25 van bekendste internetpersoonlijkheden. Dat deze internetadept - hij blogt al jaren, twittert al tijden en voorspelt de ondergang van gedrukte media - nog ouderwets boeken schrijft, is opmerkelijk. In zijn boek Wat Zou Google Doen?, vorige week in Nederlandse vertaling verschenen, schrijft hij dat de manier waarop boeken nu nog worden uitgegeven, achterhaald is.
Dat zou het bedrijf Google anders doen. De webexpert schrijft: 'Je zou dit boek online lezen, gratis, nadat je het had ontdekt via links en zoekopdrachten. Je had me kunnen corrigeren en het boek kunnen bijwerken met de laatste verbazingwekkende statistieken over Google.'
Jarvis vindt het zelf ook hypocriet dat hij hiervoor niet heeft gekozen. Maar ouderwets een boek schrijven, levert een flinke smak geld op en zijn kinderen moeten ook naar de universiteit. Bovendien: 'Het uitgeversvak werkt nog steeds', zegt hij op een terras in Amsterdam, waar hij een lezing geeft op een internetcongres en de pers te woord staat. Als hij zo'n publiciteitstour zelf zou moeten organiseren, had hij nergens meer tijd voor.
Wat zou Google doen?
Jarvis sprak voor zijn boek bewust geen werknemers van Google. Want het is geen boek over Google, maar over de veranderingen die internet ons brengt en over de lessen die we kunnen leren van het bedrijf. Over hoe ondernemingen en consumenten elkaar kunnen vinden op internet.
De schrijver speculeert hoe media, nutsbedrijven, detailhandel en industrie zouden werken, als die dezelfde gedachtegang als Google zouden volgen. Hij sprak talloze andere web 2.0-voorlopers, mensen met nieuwe ideeën over het www. Mark Zuckerberg van Facebook, schrijver Paulo Coelho, Jimmy Wales van Wikipedia. Een man of vijftig en zeven vrouwen. 'Het is nog steeds een mannenwereld. Er zijn wel vrouwelijke rolmodellen, maar ze hebben nog weinig aanhang.'
Wat zou Google doen? verwijst naar bumperstickers die christenen in de VS op hun auto's plakken - What Would Jesus Do? Een grapje waarvan Jarvis zich bewust is dat alleen Amerikanen 'm meteen snappen. Niet dat hij Google als god ziet, helemaal niet. Google maakt ook fouten en is bijvoorbeeld niet transparant over zijn bedrijfsvoering. Maar Google boekte winst op winst, groeide en groeide. Daarom vraagt Jarvis zich altijd af: wat zou Google doen?
Bedrijven moeten hun fouten online toegeven
Bedrijven moeten veel van Jarvis: open zijn, daarover bloggen, fouten toegeven, luisteren naar klanten, daarop reageren, producten in proefversies - bèta's in internettaal - uitbrengen, zodat consumenten kunnen meekijken en suggesties kunnen geven.
Dat doet computerbedrijf Dell bijvoorbeeld sinds Jarvis op zijn blog buzzmachine.com over zijn slechte ervaringen met de computerleverancier schreef. Dell sucks. Dell lies. Het waren slechts twee korte zinnen, maar een stroom van slechte ervaringen van andere computergebruikers kwam op gang.
Nu doet Dell alles wat Jarvis suggereerde dat Dell moest doen, en is het er bovenop gekomen. 'Zo creëert een bedrijf samenwerking. "Wij doen het niet beter dan jullie", zegt de onderneming dan. Als bedrijven zich openstellen, zal het publiek hulpvaardig zijn, twee weten meer dan één - wisdom of the crowd. Wie daarin niet gelooft, gelooft niet in democratie en vrije markt. Waarom zou je mensen nog iets leren, als je toch denkt dat het idioten zijn', zegt Jarvis - met een blik op de tafel: nog geen mail van zijn uitgever, ziet hij.
Alles moet online: privacy is ouderwets
Ook consumenten moeten veel van Jarvis. Reageren op die bètaversies. Onderdeel zijn van communities: als je gaat vliegen, uit eten gaat, een huis zoekt - reageer online, zorg dat je openbaar bent. 'Ik denk niet dat iederéén dat moet doen, ik geloof in het éénprocentsprincipe van Wikipedia - één procent van de gebruikers werkt mee aan de inhoud, met twee procent wordt het chaos. Als een chef-kok haar recepten online zet, kunnen haar gasten daarop reageren, daarvan kan zij weer leren. Niet alles uitvoeren. Maar zeggen: "Bedankt voor de suggestie, misschien dat ik er beter van word".'
De openheid van informatie kan wat Jarvis betreft niet ver genoeg gaan. Het liefste zou hij álle informatie die er bestaat op internet vinden. Alle boeken. Alle besluitvorming van overheden - dan is er ook geen Wet openbaarheid van bestuur meer nodig. Kortom: alles moet aan elkaar worden gelinkt.
Jarvis heeft naast zijn politieke voorkeur, zijn aandelen (onder andere Google), religie en (voormalige) werkgevers ook zijn hartziekte op zijn weblog gezet. Als meer mensen dat doen, zullen er patiëntengemeenschappen ontstaan, die op het net over ziekten, artsen en behandelingen zullen schrijven. Uiteindelijk wordt iedereen daarvan beter. Artsen zouden op blogs moeten publiceren, zodat patiënten de beste artsen kunnen zoeken.
Maar een sollicitant die over zijn ziekte schrijft, weet Jarvis ook wel, schrikt een potentiële werkgever af. 'Dat zoiets gebeurt, ligt aan onze slechte moraal. We hebben wetgeving nodig die ons beschermt tegen werkgevers die ons niet willen aannemen omdat we een hartziekte hebben.'
Alles draait om publiekelijkheid, privacy is achterhaald. 'Mensen doen hier in Nederland 's avonds hun gordijnen niet dicht, hoorde ik. Je bepaalt zelf wat je online zet', zegt hij. 'Hoe relevant is het?' Hij wijst naar de serveerster op het terras. 'Hoe relevant is het te weten of zij in de gevangenis heeft gezeten?' Als ze de Spa Rood maar goed neerzet, bedoelt hij.
'Laatst sprak ik een man die binnen een half uur vertelde dat hij vijf jaar verslaafd was geweest aan cocaïne en zijn bedrijf was kwijtgeraakt. Doordat hij mij dat vertelde, liet hij merken dat hij van die ervaring had geleerd. Denk je nou dat ik hem daardoor anders zie? Nee. Ik zie het als bewijs van kracht.'
Dat niet iedereen zo denkt, dat er vooroordelen zijn, snapt Jarvis. 'Ik hoop dat internet een nieuw soort tolerantie creëert. Een goede benaming daarvoor: de wetenschap van wederzijdse vernedering. Jij hebt iets waarvoor je je schaamt, ik heb iets waarvoor ik me schaam. Die wetenschap zal de moraal veranderen.'
Mensen moeten zich er wel bewust van zijn wat ze online zetten. 'Zodra iemand iets online zet, creëert hij media. We moeten jonge mensen leren hoe ze dat moeten doen. Als een tiener iets stoms doet en dat op Facebook zet, weet hij niet welk effect dat twintig jaar later heeft.'
De meest relevante informatie vinden
'Toen Yahoo begon, dachten ze daar dat ze het internet konden catalogiseren, dat mensen site voor site zouden zoeken. Terwijl mensen achter Google dachten: hoe kunnen we de meest relevante informatie vinden? En zij zagen dat wíj - de gebruikers - het beste filteren, doordat wij op de meest relevante websites klikken.'
Maar we klikken toch vooral op de websites die op de eerste pagina na de zoekopdracht verschijnen? 'Goed, dat is een zichzelf versterkend mechanisme. Google is ook niet zo goed in actualiteit. Daarom hou ik zo van Twitter - omdat het zo over het nu gaat.' Hoewel, voegt hij eraan toe, 'mijn geheime wapen als het om de nieuwste toepassingen gaat, mijn geek-zoon, is alweer van Twitter af. Hij zei: "het enige waar mensen op Twitter over praten is Twitter".'
In zijn debuut beschrijft hij niet de ideale situatie. 'Het zal de realiteit zijn.' En inderdaad, zegt hij, over die toekomst is hij ontzettend optimistisch. Jarvis heeft alle vertrouwen in de mens. Die is volgens hem van nature goed. 'Met de mogelijkheid kwaad te doen, dat weet ik.'
fotografie Duco de Vries
Wellicht ook interessant:
Meer artikelen in de rubriek
'Internet'
Reageer, print of deel dit artikel
Reacties op dit artikel:
Arend de Wit | 30 april 2009 (14:41)
"Maar een sollicitant die over zijn ziekte schrijft, weet Jarvis ook wel, schrikt een potentiële werkgever af. 'Dat zoiets gebeurt, ligt aan onze slechte moraal. We hebben wetgeving nodig die ons beschermt tegen werkgevers die ons niet willen aannemen omdat we een hartziekte hebben.'"
>>> Ja, en gelooft Jarvis nou echt dat een werkgever zich door zo'n wet zal laten afschrikken om "niets" met die informatie te doen? Wie dwingt dat af, wat zijn de sancties? Dat soort wetgeving is schijnveiligheid alleen op papier. Come on, wake up. Dit is irrationeel wensdenken.
"Alles draait om publiekelijkheid, privacy is achterhaald."
>>> Zo van: ze mogen alles van me weten behalve m'n pincode? Mmmm, ik bepaal wel liever zelf wie "ze" zijn, dank u.
'Laatst sprak ik een man die binnen een half uur vertelde dat hij vijf jaar verslaafd was geweest aan cocaïne en zijn bedrijf was kwijtgeraakt. Doordat hij mij dat vertelde, liet hij merken dat hij van die ervaring had geleerd. Denk je nou dat ik hem daardoor anders zie? Nee. Ik zie het als bewijs van kracht.'
>>> Jarvis misschien wel, vele anderen niet. Ik zeg niet dat dat goed is, het is domweg de realiteit. En iemand met een verantwoordelijke functie zal zich -terecht- wel twee keer bedenken voor hij iemand met zo'n verleden opnieuw een kans geeft. Vertrouwen komt te voet en gaat te paard, zo is het in het zakenleven echt nog steeds.
Dat niet iedereen zo denkt, dat er vooroordelen zijn, snapt Jarvis. 'Ik hoop dat internet een nieuw soort tolerantie creëert. Een goede benaming daarvoor: de wetenschap van wederzijdse vernedering. Jij hebt iets waarvoor je je schaamt, ik heb iets waarvoor ik me schaam. Die wetenschap zal de moraal veranderen.'
>>> "Ik hoop", "ik verwacht", "de wetenschap zal ..." Prachtig allemaal, als we allemaal redelijke, aardige, vriendelijke mensen zouden zijn, was er de hemel op aarde, konden we de politie afschaffen en de gevangenissen sluiten. Als, als, als... De werkelijkheid is echt nog steeds een heel andere, daar verandert internet niets aan. Opvallend is juist hoe internet een afspiegeling is geworden van alles wat zich in de maatschappij manifesteert. Daar zitten en goede en minder goede kanten aan. Dat moet de gebruiker ervan zich van tevoren goed realiseren!
"Mensen moeten zich er wel bewust van zijn wat ze online zetten. 'Zodra iemand iets online zet, creëert hij media. We moeten jonge mensen leren hoe ze dat moeten doen. Als een tiener iets stoms doet en dat op Facebook zet, weet hij niet welk effect dat twintig jaar later heeft.'"
Ik vind de opvattingen van meneer Jarvis griezelig met zijn stelling dat privacy achterhaald is en "alles" online "moet". Er moet helemaal niets! Ik vind dit neigen naar een enge vorm van dwangmatige openheid en exhibitionisme, waar je als individu flink mee in de problemen kunt komen. Het naief vertrouwen in het goede van ieder mens, is gevaarlijk en misplaatst. Verder op zwakt hij het wel wat af met wat mitsen en maren dat geeft al aan dat hij er zelf ook niet helemaal in gelooft. Want helaas, je kunt een "geheim" maar één keer vertellen, daarna is het geen geheim meer. Zo is het ook op internet: je kunt je verhaal (wat het ook is) maar één keer online zetten, daarna moet je er vanuit gaan dat er voorgoed op zal blijven ofwel ergens circuleert waar jij het op een bepaald moment niet meer zou willen hebben. Natuurlijk is privacy onzin als je niets te verbergen hebt, alleen weet niemand nu wat je over 10 jaar maar beter wél voor je kiezen kunt houden. Nu is het misschien vooral een ziekte, morgen je banksaldo en overmorgen...? Wees dus verstandig en plemp niet alles online. Je weet nooit wie er allemaal meeleest en wat diens intenties zijn! Openheid kan alleen in een sfeer van wederzijds vertrouwen en die is op internet (zeker het zeer anonieme, open gedeelte) nog ver te zoeken. Pas dus op!
Richard van den Boogaard | 3 mei 2009 (13:24)
Leuk artikel. Onlangs had ik een video interview met Jarvis, na afloop van zijn presentatie tijdens The Next Web in Amsterdam:
http://www.brandedchannels.com/2009/04/17/interview-jeff-jarvis-what-would-google-do/
Richard van den Boogaard | 4 mei 2009 (9:58)
Bovenstaande reactie van Arend de Wit is de tegenpool van wat Jarvis beweert - beide denken in het extreme. Jarvis doet dat heel slim: door een extreme positie in te nemen, verkoop je meer boeken en het lokt reacties uit zoals van De Wit. Meer discussie is goed.
En daarmee komen we ook op het punt wat Jarvis aanroert - zorg dat je de tools die het nieuwe web je aanreikt in je eigen voordeel gebruikt. Zowel individuen als organisaties.
Overigens is het vooral opvallend hoe weinig 'open' intermediair zelf is. Geen mogelijkheden om dit artikel door te sturen of te plaatsen op Hyves, NuJij.nl etc., laat staan de mogelijkheid om in je reactie zoiets eenvoudigs als een hyperlink op te nemen. Zo wilde ik de geinteresseerde lezer wijzen op een video-interview dat ik had met Jarvis, maar de redactie acht dat kennelijk geen relevante informatie.
Door zo beperkend te werk te gaan, weet je een ding zeker - je content wordt slecht gevonden in Google. Ik ben het met De Wit eens dat je je goed moet bedenken wat je allemaal online zet (en vooral hoe je dat gaat doen), zowel om te zorgen dat niet je hele priveleven op straat ligt, maar ook om te zorgen dat je in Google en alle andere netwerken gevonden wordt zoals je dat het liefst zou willen.
|
