Startersspecial: De jeugd van tegenwoordig

Zijn starters echt geen knip voor de neus waard?

 Deel dit artikel

De nieuwe generatie werknemers is lui, egocentrisch, ambitieloos, oppervlakkig en verwend ­ vinden werkgevers. Klopt dat beeld? Intermediair sprak met tientallen twintigers, coaches, onderzoekers, loopbaanbegeleiders, recruiters en reclamebureaus over een generatie die misschien meer potentie heeft dan hun aanstaande bazen denken.

• 'What's in it for me?'
• Onverdraaglijk arrogant?
• Hondervijftig vrienden
• Kiezen voor jezelf
• Hoe zullen de starters van nu het over vijf jaar doen?
• Lui, verwend en oppervlakkig
• Het nieuwe netwerken: samen iets maken
• Praktisch idealisme
• Faisal Mirza (22): Studie, baan én prijswinnend blog
• ‘Het gaat ver om jezelf nu al te bestempelen als een bijzondere generatie’
• Trainee Karlien Steringa: 'De passie hier is aanstekelijk'

Hij heeft een spanningsboog van zes minuten, vindt dat alles wat hij doet echt leuk moet zijn en werkt bewust parttime: 'Vier dagen voor het Universitair Medisch Centrum Groningen, twee voor mezelf en één voor de wereld.' Met dat laatste doelt hij op Nieuwe Garde, het netwerk van creatieven waar hij onbetaald 'zijn ding doet'. Ict'er Herman Kopinga (27) ­ suède sneakers, blauw T-shirt waarop een zakenman met bijenvleugeltjes en de tekst 'Worker Bee' ­ overhandigt zelfbewust zijn kaartje. Wit, met enkel de woorden 'Ik ben Herman'. Geen bedrijfsnaam, geen logo.
Aangenaam: de nieuwe generatie werknemers die de wereld vooral vanuit zichzelf bekijkt.

'What's in it for me?'

Met bijna dertigduizend per jaar kloppen ze aan bij het bedrijfsleven. Waar ze tijdens sollicitatiegesprekken verbijsterende vragen stellen als: 'What's in it for me?' Waar ze, eenmaal aangenomen, collega's met opgetrokken wenkbrauwen achterlaten wanneer ze om vijf uur het kantoor verlaten omdat ze 'werken om te leven en niet andersom'. Waar ze zichzelf desondanks ongegeneerd 'hipo' noemen en over de achterblijvers denken: get a life!
Twintigers zijn misschien niet te begrijpen voor iedereen die ouder dan dertig is, maar zelf vinden ze hun schijnbaar tegengestelde eisen prima met elkaar te rijmen. Bijna-afgestudeerden willen bijvoorbeeld meer dan voorheen carrière maken, zo bleek onlangs uit onderzoek door Intermediair en werving- en selectiebureau Ebbinge, maar tegelijkertijd willen ze er niet te veel voor doen. Het aantal jongeren dat over vijf jaar 'een noemenswaardige prestatie' wil hebben neergezet, is vergeleken met twee jaar geleden met tien procentpunt gedaald, net als het percentage dat een leidinggevende functie ambieert. Ze wensen een afwisselende baan met veel verantwoordelijkheid, maar willen niet te hard werken omdat vrije tijd, vrienden, familie en iets zinvols doen 'vet belangrijk' zijn.
Werkgevers noemen hen daarom 'verwend', 'lui', 'ambitieloos' en 'oppervlakkig'. Daarentegen hebben de twintigers in dit artikel het over 'krijgen wat je wilt', 'een goede balans tussen werk en vrije tijd', 'je breed ontwikkelen' en 'vier dingen tegelijk kunnen doen'. En wat is daar eigenlijk mis mee?

Onverdraaglijk arrogant?

Nooit eerder had een generatie zoveel macht en moesten bedrijven zo tegen hun eigen belangen ingaan om een groep nieuwe werknemers binnen te halen. Tijdens de economische bloei van eind jaren negentig konden ze jongeren nog lokken met leaseauto's, dure gsm's en laptops. Nu zijn ze gedwongen om starters tegemoet te komen met korte werkweken en extra vakantiedagen ­- want een Nokia N95 en MacBook hebben de meesten al. Terwijl diezelfde bedrijven opdrachten moeten laten schieten wegens personeelsgebrek.
De houding van twintigers dat ze zulke eisen kunnen stellen omdat de wereld op hen zit te wachten, is voor niet-twintigers misschien onverdraaglijk arrogant, maar voor henzelf volkomen legitiem. Het bedrijfsleven zit immers op hen te wachten ­- met smart. Door de economische groei en de pensionering van steeds meer babyboomers groeit het aantal banen harder dan de beroepsbevolking. Het gevolg: krapte op de arbeidsmarkt. Volgens het Centrum voor Werk en Inkomen stijgt het aantal banen voor hoogopgeleiden daardoor met ongeveer zestigduizend per jaar. Hoe ongaarne ook, bedrijven moeten wel aan de grillen van de starters toegeven.
Twintigers tevreden stellen is een hele kluif. Werkgevers krijgen lastig vat op hen. Zo op het eerste gezicht zijn starters goed herkenbaar. Hij aan zijn fun T-shirt onder een colbert, sneakers, en een dj-headphone om zijn nek; zij aan haar hooggehakte sandaaltjes, sluike haarlok, iPod en grote shoppingbag. Maar dat zijn min of meer ook de uniformen van de gemiddelde dertiger en hippe veertiger.
Tom ter Bogt, cultuurpsycholoog aan de Universiteit Utrecht, staat bekend als 'de popprofessor' die zich verdiept in subculturen, muziek, kleding en jeugdcultuur. Tien jaar geleden waren subculturen voor buitenstaanders duidelijk herkenbaar ­ de skaters, de gabbers, de alto's, de corpsballen ­ nu zijn de verschillen vervaagd. 'In de jeugdcultuur is niet zo veel meer aan de hand', zegt Ter Bogt. 'De dance-scene van een jaar of vijf geleden was de laatste die zich nog als beweging opdrong. De overgrote meerderheid van de jongeren nu, zo'n 85 tot 90 procent, bekent zich niet tot een jeugdcultuur. Alleen de gothic-beweging is herkenbaar, maar hooguit twee procent heeft daar affiniteit mee.' Dat betekent niet dat jongeren zo geïndividualiseerd zijn dat ze zich niet meer groeperen. 'Er bestaan veel kleine groepjes die elkaar via internet vinden, maar in kleding, muziek en opvattingen over de wereld zijn er geen grote verschillen. Ook niet ten opzichte van andere generaties.'

Hondervijftig vrienden

Dat ze niet goed als groep te definiëren zijn, komt volgens trendwatcher Reinier Evers doordat het steeds minder belangrijk is wat je hebt, dan wat je kunt. Daarnaast gaat het erom welke relaties je hebt. In zijn simpelste vorm betekent dat: wie op het social network Hyves honderdvijftig 'vrienden' heeft, ís iemand. Er zijn ook meer inhoudelijke netwerken; de leden daarvan zetten gezamenlijk allerhande projecten op, waarbij ze vaak op een professionele manier een hobby uitoefenen.
Zoals Nieuwe Garde, een van de netwerken waaraan Chiel Vaessen (21), student Human Technology, meedoet (zie kader 'Het nieuwe netwerken'). 'Mensen willen veel te bieden hebben', zegt hij. 'Ze willen geen specialist op één gebied zijn, maar een allround persoon.' Netwerkgenoot Josine Siderius (23), mediakunstenaar, zegt: 'We zijn niet voor niets de zap-generatie. Wij willen van alles wat.' Kortom, twintigers vinden zichzelf wel ambitieus, maar die ambitie richten ze niet per definitie op hun carrière.

Spel
Dat begint al tijdens de studie. Saskia Verbunt (24) is niet alleen student economie en student-recruiter voor werving- en selectiebureau Yer. Ze werkt tevens onbetaald bij SIFE Nederland, een internationale organisatie die bedrijven, studenten en wetenschappers samenbrengt om na te denken over oplossingen voor minderbedeelden waar ook ter wereld. 'Ik zou best bij een SIFE-achtige werkgever willen zitten: ik vind het belangrijk iets maatschappelijk relevants te doen. Maar ik vind de harde wereld van finance ook ontzettend leuk, gewoon als spel. Misschien dat ik vier dagen voor een financiële instelling wil werken en dan daarnaast nog vrijwillig voor een maatschappelijke organisatie.' (zie kader 'Praktisch idealisme')

Inventief
Starters zijn dus niet zozeer lui als wel bezig met meer dan alleen hun betaalde werk. Dat maakt ze streetwise, vindt Willemijn Broerse, manager Ebbinge Campus Recruitment. 'De nieuwe bachelor-masterstructuur op de universiteiten leidt ertoe dat studenten steeds minder nevenactiviteiten hebben omdat de studiedruk is toegenomen. Desondanks hebben ze relatief grote bijbanen en eigen bedrijfjes waar ze veel ervaring opdoen. Ze zijn inventief.' Zo iemand is Faisal Mirza (22), webontwikkelaar en initiatiefnemer van de website wijblijvenhier.nl, een succesvol forum voor jonge Nederlandse moslims. Hij zette tijdens zijn studie informatica een studentenvereniging voor allochtonen op, hielp bij de oprichting van het Landelijk Moslim Jongeren Orgaan en organiseerde al op zijn vijftiende debatten (zie kader 'Studie, baan én prijswinnend blog').
'Soms stralen ze een zelfbewustheid uit', zegt Willemijn Broerse, 'waarvan ik denk: hé, je komt net kijken. Maar dan realiseer ik me dat ze al heel jong aan de slag zijn gegaan.' Dat geldt bijvoorbeeld voor Rutger Zuidam (24), een van de oprichters van internetbedrijf Accepté. Hij heeft veertig man in dienst, maar ziet die verantwoordelijkheid niet als een last. 'Ik weet wat mijn valkuilen zijn.' Eerder zat hij immers al in besturen, had hij een eigen webdesignbedrijfje en zette hij een studentengolfvereniging op.
Dankzij de overtuiging dat ze geen dwingende keus hoeven te maken, staan twintigers meer relaxed in het leven dan de dertigers, de 'go, go, go-Monsterboardgeneratie', zegt Lidewey van der Sluis. Ze is universitair hoofddocent Talentmanagement aan Nyenrode en doet langetermijnonderzoek naar de loopbanen van deze twee leeftijdsgroepen. Anders dan dertigers krijgen twintigers volgens haar geen keuzestress van alle mogelijkheden. 'Ze denken gewoon: als het ene niet lukt, probeer ik het andere. En: als ik hieraan begin, wil dat niet zeggen dat het daar altijd bij moet blijven of dat ik er niet iets naast kan doen. Terwijl de dertigers bij iedere keuze denken dat ze daarmee alle andere deuren dichtgooien.'
Twintigers zijn opportunistischer, vindt Van der Sluis. 'Ze weten dat hun loopbaan een eindbestemming heeft, maar ze hebben er geen benul van waar die zou kunnen liggen. Daar zijn ze ook niet keihard naar op zoek. Ze komen er gaandeweg wel achter. Het is opvallend hoe vaak ze over een bepaalde keuze zeggen: het zal wel ergens goed voor zijn ­ zolang ik het maar leuk vind.'
De twintigers met wie Intermediair sprak, zijn het daar bijna allemaal mee eens. Jasper Dijkerman (24), student technische bedrijfskunde in Enschede en student-recruiter bij YER: 'Bij alles wat ik doe, speelt steeds één vraag door mijn hoofd: ben ik wel gelukkig?'

Kiezen voor jezelf

Waar het zelfvertrouwen, de laconieke houding en het vanzelfsprekend egocentrisme van deze generatie vandaan komen, is wel duidelijk, zegt Frits Spangenberg, socioloog en directeur van onderzoeksbureau Motivaction. 'Een generatie is het product van ontwikkelingen in de samenleving en de opvoeding. Na je 25e liggen je waarden min of meer vast. Voor de twintigers van nu was hun jeugd een uitermate optimistische tijd. De Koude Oorlog was ten einde, het terrorisme nog geen dreigend gevaar. De economische vooruitzichten waren meer dan rooskleurig.
'Als kind gingen de twintigers mee op verre reizen, stedentripjes, skiweekenden. Ze hoefden nergens voor te sparen: spelletjes, computers, kleding ­ ze kregen wat ze vroegen. Terwijl je van sparen leert je behoefte uit te stellen en door te zetten om je doel te bereiken. Ze hebben eigenlijk nergens voor hoeven vechten en kunnen dat dus slecht. De dertigers hebben nog ouders gehad die moesten sappelen en die hun kinderen voorhielden: bedenk dat het economisch altijd slechter kan gaan. De ouders van de twintigers hamerden erop: doe wat je leuk vindt.' In de woorden van Thomas Vaassen (24) (zie kader 'Het gaat ver om jezelf...'), volgens zijn visitekaartje 'ondernemer, bedrijfskundige en adviseur': 'Je ouders hebben je altijd gevraagd: op welke sport wil je, naar welke feestjes, wat wil je eten? Je bent gewend het verwende nest te spelen. Gewend te kiezen voor jezelf.'
Internet heeft het generatieverschil nog groter gemaakt. Twintigers gebruiken het om hun sociale contacten te leggen en te onderhouden, om te studeren én om te ondernemen. Nooit eerder waren vraag en aanbod zo makkelijk bij elkaar te brengen. Zelfs vijftienjarigen kunnen een bedrijf beginnen, zonder een groot startkapitaal.
Voor twintigers is internet een onlosmakelijk deel van hun leven geworden. Ze delen bijvoorbeeld hun kennis via het net. Op een van de drie beeldschermen van Jochem Siegel (23), quality assurance manager bij internetbedrijf eBuddy, staat altijd msn open. Problemen bij het ontwikkelen en testen van nieuwe producten kan hij zo direct voorleggen aan andere experts. Een werkwijze die wel lijkt op het wikipedia-idee: je laat zien waar je mee bezig bent, anderen corrigeren en voegen toe. Dat gaat niet altijd goed, ontdekte creative director Jeroen Boschma van Keesie, reclamebureau voor jongeren. Zijn stagiair probeerde via msn een probleem op te lossen met hulp van een stagiair van de concurrent.

Hoe zullen de starters van nu het over vijf jaar doen?

Uit eerdergenoemd Intermediair-Ebbinge Onderzoek blijkt dat ze hun persoonlijke ontwikkeling uitermate belangrijk vinden (zie kader 'De passie is hier aanstekelijk'). Daarnaast willen ze graag dat hun werk 'leuk' is. 'Die twee zaken gaan niet altijd samen', waarschuwt Nyenrode-docent Lidewey van der Sluis. 'Soms is leren helemaal niet leuk, maar juist onaangenaam omdat je ergens doorheen moet, tot het gaatje moet gaan. Ik betwijfel of deze generatie daartoe in staat is. Het ontbreekt haar aan vechtersmentaliteit.' Bovendien wordt de arbeidsmarkt voor hen minder comfortabel als gevolg van de globalisering. 'Werknemers die uit Aziatische of Oost- en Midden-Europese landen hierheen komen, hebben een heel ander arbeidsethos dan de Nederlandse twintigers.'
Dat kan ook positieve ontwikkelingen in gang zetten. Op de conservatoria bijvoorbeeld is de internationale concurrentie al jaren voelbaar. 'Iedere student weet dat de Nederlandse orkesten meer buitenlandse musici tellen dan Nederlandse', zegt Anthony Zielhorst, hoofd Jong Koninklijk Conservatorium in Den Haag. 'Het is vanaf het begin duidelijk dat je keihard moet werken om in het vak staande te blijven.'
Ook Zielhorst ervaart dat de studenten minder monomaan met muziek bezig zijn dan vroeger. Desondanks zijn ze de afgelopen twintig jaar beter geworden. 'Het niveau waarop je vroeger afstudeerde, is nu het niveau dat je op het toelatingsexamen moet hebben.' De verklaring: studenten beginnen als kind van tien al met de vooropleiding aan het conservatorium.
Dat nadrukkelijke begeleiding loont, heeft het bedrijfsleven ook ontdekt. Bij Boer & Croon Young Executives krijgen starters sinds enkele jaren standaard een coach. 'Ze hebben een ontzettend sterke behoefte aan begeleiding', zegt coach Cees Hagenbeek (65) van Boer & Croon. 'Maar het is dé manier om hen op de toppen van hun kunnen te laten werken. Ik ben er soms jaloers op dat zij leren hoe ze moeten leidinggeven terwijl wij steeds het wiel moesten uitvinden. Dit is een stuk efficiënter.'
Van der Sluis van Nyenrode denkt dat de starters van nu wel degelijk kunnen slagen dankzij hun hang naar afwisseling ­'afwisselend werk' staat in het Intermediair Ebbinge Onderzoek op nummer twee van het lijstje met aantrekkelijke kanten van een werkgever. Uit Van der Sluis' langetermijnonderzoek naar de loopbanen van 120 mba-studenten blijkt dat degenen die écht succesvol zijn, een onvoorspelbare carrière achter de rug hebben; en dat traineeships niet de succesvolste werknemers opleveren. Succes is daarbij gedefinieerd aan de hand van objectieve factoren zoals salaris, gemaakte stappen en laatste prestatiebeoordeling, en subjectieve factoren als tevredenheid, welzijn en gezondheid.
De twintigers hebben volgens Van der Sluis de potentie heel goed te worden. 'Omdat ze meer de houding hebben van: we zoeken het zelf wel uit, we willen niet één lineair carrièrepad volgen, maar onvoorspelbare keuzes doen als we daar zin in hebben.'
Vincent Hoogsteder (25), productmanager mobiel bij eBuddy, herkent die houding. En toch laten veel studenten zich volgens hem verleiden tot het volgen van een voorspelbaar, dus veilig, carrièrepad. Zoals hijzelf. 'Ik liet me meezuigen in het idee: Shell is cool. Maar toen las ik in Intermediair een stuk over het avontuur van een start-up en dacht: dat ondernemende past veel meer bij mij. Als je studenten vraagt wat ze willen, zeggen ze allemaal: veel leren en verantwoordelijkheid. Maar juist bij een start-up heb je heel veel verantwoordelijkheid en daardoor een steile leercurve. In de VS liggen studenten van Stanford voor de deur van start-ups om er te mogen werken, in de hoop dat dat de nieuwe Google of eBay is.' Nederlandse starters moeten nog ontdekken dat risico nemen eigenlijk meer bij hun lifestyle past.

Op www.intermediair.nl/starters: meer interviews en feiten in dossier 'De jeugd van tegenwoordig'.

Tekst Stephanie Bakker, Maaike Bos, Lorain O'Mahoney & Daphne van Paassen

Fotografie Astrid Zuidema

Lui, verwend en oppervlakkig

Wat werkgevers vinden van de starters van nu ­- en wat die daar zelf van zeggen.

Ze zijn lui
'Ja, we willen minder hard werken, maar we hebben zoveel andere leuke dingen te doen: bijzondere projecten, eigen bedrijfjes, interessante vrijwilligersklussen. En wees blij: wij hebben geleerd van de werkstress van onze ouders en zullen niet zo snel een
burnout krijgen.'
Ze zijn ambitieloos
'We willen niet naar de top, maar carrière maken in het leven; ons breed ontwikkelen, afwisseling.'
Ze zijn egocentrisch
'Misschien zelfgericht. Maar het is toch meer: ikke, ikke, ikke en de rest hoeft niet te stikken. We hebben best wat over voor anderen, maar we moeten daar zelf ook plezier aan beleven.'
Ze zijn verwend
'Ja, duh. Door wie? Het is het bedrijfsleven dat businesscourses organiseert in Zuid-Afrika en New York. Natuurlijk gaan we daar naar toe. Maar voor de echte info bellen we met een vriendje van een vriendje die bij het betreffende bedrijf werkte: krijgen we daar echt wel zoveel verantwoordelijkheid als ze ons voorspiegelen?'
Ze zijn oppervlakkig
'Waarom blokken op protonen en neutronen als je die kennis ook op internet kunt opzoeken? Wij kunnen handig en innovatief met opgezochte kennis omgaan en het leuk presenteren. En we zijn snel omdat we vier dingen tegelijk kunnen.'
Ze zijn het product van een zesjescultuur
'Oké, vergeleken met onze Duitse medestudenten zijn wij minder gericht op het halen van hoge cijfers. Maar op de Duitse arbeidsmarkt vragen ze eerst naar je cijfers. Bij ons naar je nevenactiviteiten: daar doen die Duitsers weer niet aan.'
Ze zijn materialistisch
'Geld en gadgets zijn niet belangrijk. Maar we hebben ze wel nodig natuurlijk.'

Het nieuwe netwerken: samen iets maken

Men neme een commercieel bedrijf, een case, 25 creatieve jonge mensen en een snelkookpan. Na een dagdeel krijgt het bedrijf vijf verrukkelijk nieuwe ideeën. Zo beschrijft het netwerk van 'jonge creatieven' Nieuwe Garde zijn project 'Pressure Cooker'. Binnen het tijdsbestek van één avond denkt een groep opgetrommelde 'creatieven' ideeën uit voor een opdrachtgever.
De twintigers doen dat niet voor geld. 'Nieuwe Garde wil geen betaalde opdrachten wegsnoepen van de mensen in haar eigen netwerk', zegt ict'er Herman Kopinga (27), voorzitter van de Groningse afdeling van Nieuwe Garde. De klus kan wel hun prille portfolio in en ze komen in contact met bedrijven en creatieve mensen in andere disciplines. Human Technology-student Chiel Vaessen (21): 'Een illustrator werkt samen met een ict'er, tekstschrijver of architect en zo ontstaat kruisbestuiving.'
Samen snel iets maken is het idee achter alle projecten van Nieuwe Garde sinds de oprichting in 2004. Aan het 60 Minute Magazine werkt iedereen een uur, in het Restruimte-project worden leegstaande ruimtes als tijdelijke werkplekken ingericht, bij '8 uur overwerken voor het goede doel' werken vijf man acht uur gratis onder begeleiding van een ervaren coach. Dankzij Nieuwe Garde kreeg ontwikkelingsorganisatie OneMen organisatieadvies en een hulpinstelling een huisstijl. 'En het levert waardevolle ontmoetingen op met gelijkgestemden', zegt Vaessen. 'Bij ons is netwerken niet borrelen, maar iets dóen.' De 'leden' komen samen en waaieren weer uit. Nieuwe Garde zit in Groningen, Rotterdam en Den Haag en er zijn al drieduizend mensen met elkaar verbonden.
www.nieuwegarde.nl

Praktisch idealisme

De idealisten van vroeger wáren idealist; de idealisten van nu dóen iets idealistisch. Idealisme is geen levensstijl uit overtuiging meer. Je kunt best naar Live Earth gaan en toch met het vliegtuig op vakantie, vinden twintigers. Voor hen is idealisme een tijdelijke keuze. 'Vrijwilligerswerk doe je niet omdat het moet, maar omdat je het leuk vindt', zegt Marije Mulder (30), directeur van de Stichting La Luz die professionele ondersteuning geeft aan ideële organisaties.

(33 procent van de studenten doet vrijwilligerswerk, de enige nevenactiviteit die stijgt in populariteit; Intermediair Ebbinge Imago Onderzoek 2007)

Faisal Mirza (22): Studie, baan én prijswinnend blog

'Ik zat in een parkje, de zon scheen mooi en ik dacht: hier wil ik blijven. Dat moet ik de wereld vertellen.' De Pakistaans-Nederlandse Faisal Mirza (22), bruin ribfluwelen colbertje en volle, zwarte baard, weet het nog precies: op 9 september 2005 begon hij het weblog wijblijvenhier.nl, met verhalen van in Nederland geboren allochtonen voor wie het land van herkomst alleen vakantieland is. Anderhalf jaar later won het bij de Dutch Bloggies 2007 de publieksprijs en de prijs voor het beste collectieve weblog.
'We hebben tien redacteuren en twaalf "gastarbeiders"', zegt Mirza lachend. Onder de gastschrijvers zijn Mohammed Benzakour en Esmaa Alariachi, van De Meiden van Halal. 'De medewerkers zijn jonge moslims die vanuit hun eigen perspectief over de samenleving schrijven. De een is ict'er, de ander apotheker, een derde is werkloos. Zo worden het verschillende verhalen. We willen laten zien dat niet alle moslims hetzelfde zijn.'
De eindredactie kost hem twintig uur per week, aan zijn hbo-studie informatica besteedt hij minder tijd. Die vindt hij, net als andere twintigers, dan ook niet het belangrijkste. Maar gebrek aan ambitie kun je Faisal Mirza niet verwijten. Op zijn vijftiende dook hij het multiculturele debatwereldje in en twee jaar later richtte hij de islamitische studentenvereniging MashriQ op. Tegenwoordig werkt hij ook nog de helft van de week als webontwikkelaar bij een zorginstelling. Maar vrije tijd is belangrijk, zegt Mirza, en hij veert helemaal op: 'Ik speel voetbalwedstrijden, doe aan zweefvliegen, parachutespringen, fotografie, heb etentjes, ga naar de bioscoop. Het is belangrijk om aan jezelf toe te komen.'

‘Het gaat ver om jezelf nu al te bestempelen als een bijzondere generatie’

Frank van Zuidinga (47) van Van Ede & Partners en Thomas Vaassen (24) zetten samen Blikopener op, een loopbaanprogramma voor starters. Zelf moeten de generatiekloof nogal eens overbruggen.
Frank: 'Starters vragen zich na twee jaar werken al af of ze de goede keuze hebben gemaakt. Dat moment van bezinning kwam voorheen pas op je veertigste.'
Thomas: 'Wij zijn opgegroeid in een wereld waarin we alles hebben, dus we komen eerder tot zelfrealisatie.'
Frank: 'Het is voor mij nog wel toetsen of het echt zo'n andere generatie is.' (Tegen Thomas:) 'Elke generatie is bijzonder, maar ik vind het ver gaan om jezelf nu al te bestempelen als een bijzondere generatie.'
Thomas: 'Het ís anders. We zijn veel meer zelfgericht. De twintiger van nu vraagt tijdens een sollicitatiegesprek gerust: 'En, what's in it for me, meneer de directeur?' We kijken dwars door materialisme en status heen. Je bent pas cool als je kunt laten zien hoe groot jouw wereld is. Als je in vijf werelddelen bent geweest.'
Frank: 'Maar je bent wel heel blij met de nieuwste Nokia. Je speelt er de hele dag mee.'
Thomas: 'Ja, die telefoon.'
(Stilte)
Thomas: 'Ik zit bij een clubje waar we veel mediteren. We kijken naar wat je van binnenuit wilt. Maar het kan allebei: de nieuwste telefoon en mediteren. Het spreekt elkaar niet tegen.'
Frank: 'Jij behoort tot de happy few.'
Thomas: 'Misschien wel, maar die happy few is steeds een grotere groep aan het worden.'
Frank: 'Waar droom je eigenlijk van, Thomas?'
Thomas: 'Ik voel me soms overprikkeld en daardoor heb ik het idee dat ik afgestompt raak.'
(De verbazing is van Franks gezicht te lezen: Thomas afgestompt?)
Thomas: Ik ben niet snel geraakt. Ik wil wakker worden: minder routine, geen automatische piloot meer.'
Frank: 'Even concreet. In beroepen?'
Thomas: 'Ik wil ondernemer, coach, professor, ontwerper, trainer en adviseur worden.'
Frank: 'Meer niet?'
Blikopener begint half september. Voor meer informatie: www.blik-opener.info

Trainee Karlien Steringa: 'De passie hier is aanstekelijk'

Karlien Steringa (25) is sinds zes maanden managementtrainee bij Ahold. 'Ik kon kiezen tussen een baan bij een consultant en dit traineeship. Allebei functies met veel afwisseling en verantwoordelijkheid: precies wat ik in mijn eerste baan zocht. Tijdens het assessment voor het traineeship werd ik met het uur enthousiaster. Het gaat supergoed met Ahold en dat merk je aan de mensen die hier werken. Die passie voor het bedrijf, dat "blauwe bloed" zoals we dat hier noemen, is aanstekelijk. Bovendien kreeg ik écht het gevoel dat ze mij erbij wilden hebben: ze wisten alles van me en ik zat zelfs tijdens het assessment met eigen directieleden aan tafel. Dat voelt een stuk persoonlijker dan een assessment door een extern bureau. Hoeveel ik zou verdienen vond ik niet zo belangrijk; ik heb ja gezegd voordat ik het exacte salaris wist.
Ik ben ambitieus, vind werk belangrijk, maar mijn sociale leven is dat ook. Ik wil ook tijd overhouden om te sporten. Mijn tijd is kostbaar. De komende vijf jaar verwacht ik zeker bij Ahold te blijven. Als ik niet genoeg prikkels krijg, of mijn creativiteit niet kwijt kan, is de uitdaging eraf. Op de lange termijn zou ik wel een eigen bedrijf willen beginnen. Continu je eigen grenzen opzoeken is voor mij het summum.'