‘Jongeren vinden werken gek'

Herkenbaar voor een groot deel van de jeugd, de Y-ers. Ze zijn helemaal op van zichzelf en overschatten zichzelf ook. Maar ze worden ook vaak op zichzelf aangewezen. Ik denk dat dit komt omdat er een ontwikkeling heeft plaatsgevonden dat van de gezinnen wel beide ouders moesten werken, anders waren bepaalde zaken niet te betalen. Ineens konden velen grote leningen krijgen en alles kon ineens wel! Vroeger werd ons ingestampt dat lenen absoluut niet goed was voor bepaalde dingen. Tegenwoordig maakt niemand zich er druk om! Alles kan en alles mag, kijk maar rond! Wat zich achter de schermen afspeelt dat zien we niet allemaal. Ik denk dat er desondanks wel goede jeugd is die de generatie Y wordt genoemd, enne...kritisch is niet erg, een goede begeleiding hadden wij ook vaak wenselijk gevonden, ze zijn wat rechter door zee...dus misschien is het een spiegel voorhouden, verdien je respect en gezag, of zet je druk middels macht? Misschien is het juist wel heel goed dat ze alleen luisteren naar iemand voor wie ze respect hebben, mits dat respect op een (politiek) correcte manier tot stand is gekomen. Goede discipline kennen ze misschien minder, dat heeft de maatschappij zo met zich meegebracht, omdat ze vaak zelf al vroeg alle beslissingen moeten nemen. Maar duidelijkheid, of het nu op school is, thuis of in een bedrijf, dat heeft iedereen nodig. En niet zoals bijv de politiek ook, naar elkaar wijzen, verwijten maken, maar een duidelijk statement, the do's &dont's. Normen, waarden en respect.

Ik vraag me af in hoeverre de werkgevers zich daadwerkelijk aanpassen aan de "Generation Y". En of het misschien beter zou zijn, dat Generation Y zich aanpast en een paar noten lager gaat zingen....

Met 37 jaar, kom ik volgens mij uit de babyboom generatie. Ik zie de Generation-Y om me heen, als winkelpersoneel, in de horeca en als collega. De generieke kenmerken die worden toegedicht aan Generation-Y, herken ik en ervaar ik zonder enige twijfel : neiging tot arrogantie en zelfoverschatting, een laconieke houding en soms een nogal naïeve en egocentrische kijk op de wereld. En ik geef toe : ik kan me daar flink aan irriteren.

Wat me echter óók weer irriteert, is het simpele feit dat ik me daardoor laat irriteren. Het roept gevoelens en gedachten op die ik stiekem graag zou willen uiten, zoals bijv. "de wereld draait niet om jou" en "heb je je ooit wel eens proberen te verplaatsen in anderen ?" en "heb je behalve een vlotte PR babbel ook nog iets wat op inhoud lijkt ?" etc.
Oef! Ben ik nu zo'n cynische, doemdenkende babyboomer ? :-)

Ik ben jaloers op de flexibele en optimistische kijk die Generation Y er op na lijkt te houden.
Tegelijkertijd vind ik dat de maatschappij oppervlakkiger en meer PR-driven lijkt te worden en dat dat voor een fors deel te wijten is aan de egocentrische houding onder veel jongeren uit Generation-Y.
Misschien omdat die gewend zijn te krijgen wat ze willen, zonder er iets substantiëels voor te hoeven doen. Ze zijn verwend. En ik vraag me hardop af, of we er goed aan doen, om daaraan toe te geven of dat we wat weerstand moeten bieden en de Generation Y ook eens de kansen te geven om daadwerkelijk eens ergens voor te moeten knokken en te laten ervaren dat het leven méér is dan 'iets leuks doen' en dat samenwerking soms belangrijker is dan je eigen ego.

Ik heb het hierboven bewust wat scherp verwoord, in een poging om reacties te stimuleren en ben erg nieuwsgierig wat andere lezers ervan vinden....

Met 37 jaar ben je geen babyboomer, Paul. Volgens mij behoor je dan juist tot de generatie Nix (ook wel 'de Verloren Generatie' genoemd).

Enfin, mij komt de twijfelachtige eer toe te behoren tot de Y-generatie. Ik erger mij groen en geel aan de compelte desinteresse en gemakzucht van mijn generatiegenoten. Mijn leeftijdsgroep (laten we even voor het gemak uitgaan van de mensen die op het moment van schrijven tussen de 15 en 25 zijn) is in het begin van hun puberteit opgegroeid met internet: eerst inbellen, toen isdn, adsl en uiteindelijk non-stop aan de kabel. Kortom: we zijn opgegroeid met een schat aan informatie, toegankelijk middels één enkele muisklik.

Toch lijkt deze generatie dommer dan ooit: in deze examenperiode regent het berichtjes op sociale media als Twitter waarin men vol trots "ben geslaagt!" schrijft. Met een 't', ja. En gezakt spelt men zonder blikken of blozen als 'gezakd'. Je weet níet wat je leest . Examen met een 'n' aan het einde? Welnee: gewoon 'exame' schrijven, "je begrijpt toch wat ik bedoel?".

U begrijpt, geachte lezer, dat ik nog geen Visser-Neerlandia winnaar ben tegengekomen in de literaire juweeltjes die op Twitter uitgespuwd worden.

Wat mij nog het meest stuit, is dat de Y-generatie opkijkt naar artiesten als Lady GaGa, Beyoncé, Jay-Z, etcetra. Hun sterallures worden geadopteerd door een groot deel van de Y-generatie alsware het een nieuwe manier van leven. Men vergeet alleen dat deze mensen die voorgenoemde allures nooit ten toon hadden kunnen stellen zonder daar eerst heel, héél hard voor te werken..

Leuk hoor, al dat droevige babyboomers gejank. Lekker aan het generaliseren, want waar de babyboomer vooral een hekel aan heeft is zelfreflectie. Jullie kregen vroeger bepaalde dingen aangeleerd zeggen jullie. Die zie je vervolgens niet terug in mijn generatie.... Waar ligt dan de fout lieve mensen? Het kind of de opvoeding?

Ik heb echt een ontzettende hekel aan het woord generatie Y, dat laat maar weer zien hoe erg de vorige generatie vooral met zichzelf bezig is, want het kan vooral niet zijn dat jullie generatie aan het falen is. Falen om het pensioenenstelsel fatsoenlijk over te dragen, falen om een nette, duurzame economie in stand te houden en vooral het falen om niet in te zien hoe egoistisch jullie generatie is ten opzicht van de vorige.

Ik voorspel, met mijn lichte arrogantie als generatie Y'er, een reactiestorm waarbij allerlei vooroordelen uit de kast worden getrokken als argumenten om 'het gelijk te halen'.

Zonder ironie: als je de geschiedenis bekijkt en documenten terug leest sinds dat de mens kan schrijven, lees je over dat de oudere generatie de jongere generatie (jeugd) verfoeid voor hun 'gebrek aan normen en waarden'; niks nieuws onder de zon.
Mijn inziens gaat dit onderzoeksbureau niet geheel onafhankelijk om in hun onderzoeken. Zoals zoveel onderzoeken worden er naar hypothesen (onbewust?) toegewerkt om deze daarna te kunnen 'bevestigen' met het onderzoek. Dat men daarna er een commercieel verkoopsucces in de vorm van een boek uit wil persen, over de 'bevestiging van de heersende gedachtegang van een hele generatie' bevestigt dit. Zeer waarschijnlijk staat er in dit boek ook niet gedetailleerd genoeg hoe het onderzoek tot stand is gekomen en hoe de onderzoeksresultaten tot stand zijn gekomen. Dit zou zeer interessante materie zijn voor onderzoeksexperts om op validiteit en betrouwbaarheid te onderzoeken.

Ergernis en jaloezie helpen weinig in de omgang met een complete generatie.

Als het waar is dat mensen uit "generatie Y" grosso modo naief in het leven staan en als ze een houding hebben die ze niet vooruithelpt, maar juist tegenwerkt op de werkvloer, dan komt er een moment waarop het overgrote deel van deze groep hard de neus stoot. In elk geval op de werkvloer. En een redelijke loopbaan is voor het leeuwendeel nodig om een fatsoenlijk huis/appartement in een aangename buurt, vakanties, een auto en andere hebbedingetjes te bekostigen. Het inkomensniveau waarop dat alles binnen bereik komt, zal voor velen minstens een decennium op zich laten wachten, als men dat inkomensniveau al bereikt. En dat terwijl de verwachtingen hooggespannen zijn.

Wat het leeuwendeel van deze generatie wacht is teleurstelling. Niet ingeloste verwachtingen. En voor slechts een selecte groep de levensstandaard en levensstijl die men nu voor ogen heeft, en dat veelal pas in een redelijk verre toekomst.

Om te spreken met Klaagliederen: het is goed voor een man, dat hij het juk in zijn jeugd draagt. Beter opgroeien met weinig en daarna een verbetering in je levensstandaard, dan de terugval die velen wacht terwijl ze twintiger/dertiger zijn, om nog maar te zwijgen van de dynamiek op de werkvloer als attitudes en de weerbarstige, stugge praktijk van de werkvloer botsen.

Hier generatie X, wil graag werken maar ben voor mijn 50e voor de 2e keer weggereorganiseerd. Kansloos op de arbeidsmarkt. Wel zuur om dan te vernemen dat sommige jongeren zich te goed voelen om hun handen uit hun mouwen te steken. Walgelijk.

Met veel belangstelling dit artikel gelezen. Ik behoor ook tot deze generatie, en herken me totaal niet in het beeld dat hier geschetst wordt. Volgend jaar hoop ik, na het behalen van mijn master Bedrijfskunde aan de Rijksuniversiteit Groningen, de arbeidsmarkt op te gaan en wil ik maar 1 ding: carrière maken en hogerop komen. Lange werkweken van 60-70 uur zijn voor mij geen probleem. Ik besef dat het een voorrecht is dat ik de kans heb gekregen een academisch diploma te halen, en ben opgegroeid met de gedachte dat je moet woekeren met je talenten om iets te bereiken in het leven. Materialistisch ingesteld ben ik wel, maar daar wil ik ook hard voor werken. Identiteit ontleen je aan je werk, niet aan wat je er naast doet. Mijn ambitie is om volop voor een carrière te gaan, de rest in het leven is bijzaak.

Het is een cultuur verschil mensen... de invalshoeken vanuit de reacties is erg begrijpelijk en ergens hebben jullie ook gelijk.

Maar vergeet niet dat generatie y niet alleen bestaat uit lapswansen en mensen die het beter weten. De manier waarop deze generatie is opgegroeid is wel dusdanig anders dan de vorige generaties. Zoals Wouter als zei... wij zijn van een inbel verbinding naar het moderne glasvezel gegaan en hebben ons aangepast in de toegang tot informatie. Alles in deze generatie is sneller gegaan. De manier waarop informatie wordt verwerkt en de toegang die men tegenwoordig heeft op inzage van alles. Daarmee is ook de volwassenheid sneller bereikt omdat de maatschappij nou eenmaal anders is ingericht.

Stom voorbeeld: vroeger was je afhankelijk van een monteur om je adsl te komen aansluiten, tegenwoordig doet je zoontje van 8 dat. Deze generatie weet dus hoe dingen in elkaar steken en hebben het geduld niet om op een langzame wijze zichzelf te ontplooien. Dat botst dus ook met de carriere stappen die volgen. Ik heb zelf ook vaak gehoord: heb geduld, je komt er wel of je moet ergens beginnen. Waarom vraag ik me af? Als je toch ziet hoe dingen zitten en je hebt de competenties waarom dan niet? Omdat het niet past in het beeld van de maatschappij. Het kan immers niet zo zijn dat iemand die helder voor ogen heeft hoe het moet, dat die boven een persoon staat die al 10 jaar in dienst is.

Je moet je dus bewijzen... juist ja. Gek vind ik het eigenlijk dat je tegenwoordig studeerd en dan vervolgens je diploma alleen toegang geeft tot het bedrijfsleven gezien het een criteria is voor een vacature. Maar in hun ogen zegt zo'n diploma vaak helemaal niks. En dan mag je vervolgens tientallen assessments maken want die kunnen wel inzien hoe goed je daadwerkelijk bent. Dan lijken de voorgaande jaren een beetje voor niks toch?

En daar komt dus de gedachte wisseling die anders is bij generatie Y. Ze willen hard werken en met veel plezier zelfs. Maar ze weten goed genoeg dat er een heleboel gebakken lucht verkocht wordt... en waarvoor die moeite doen?

Niet alleen jongeren van de generatie Y vinden werk gek hoor. Ik ook eigenlijk best wel.
Maar Ja, in de tegenwoordige "alles-maar-meer-maatschappij" moet nu eenmaal geld hebben om iets te kunnen doen.

Helaas ben ook ik door het Al-maar-meer virus besmet, want werken hoef je eigenlijk niet in Nederland (die welvaart hebben we nog steeds, al moet je wel met minder toe kunnen).

Klagen over de volgende generatie is nogal stom, want die is immers grootgebracht en gevormd door de huidige generatie.
Aangezien we graag de schuld van onze fouten geven aan onze ouders, zijn wij dus verantwoordelijk voor de generatie Y.
Klagen over de volgende generatie deden de Romeinen ook al, dus erg interessant is het niet, hooguit voor media die piekeren welke Ankeiler of flamebait ze nou weer eens zullen schrijven. Het moet immers wel reactie uitlokken en je kunt niet bezig blijven met ouders vs. kinderlozen en mannen vs. vrouwen. De tegenstelling autochtoon/allochtoon is Intermediair te precair dus dan de generatiekloof maar weer van stal gehaald. Gaaaaap.

Ik ben van generatie X en hoewel ik veel mensen van generatie Y niet met beide benen in de maatschappij vind staan vind ik één ding wel heel goed en dat is dat ze realiseren dat werken niet alles is. Het hele probleem van de oude generatie is dat alles teveel op werken is gericht. Het begint al op de lagere school; daar wordt je al klaargestoomd om later als een marionet in de mallemolen van de werkende maatschappij mee te draaien. Vind het supertof dat deze generatie Y lak heeft aan die mentaliteit. Ik zelf kan me ook niet vinden in al die mensen van mijn leeftijd die zo nodig carriere moeten maken. Ze denken iets te bereiken, wat ze uiteindelijk toch geen voldoening gaat geven. Het leven draait niet om werken. Werken is meer een noodzaak om geld te krijgen.

Generatie X, Y, 'de babyboomers'... Waarom een stempel plakken op iedereen binnen de maatschappij? Niet iedereen is over één kam te scheren. Het betreft een compleet ander inzicht en een ander pakket aan normen en waarden wat het verschil binnen de verschillende 'generaties' veroorzaakt. Maar is dat een probleem? Nee, ik denk van niet, maar toch gedragen we ons allemaal wel zo! Hoe moeilijk is het om te accepteren dat iedereen (iedere generatie) anders is en dat niet alleen de voorgaande generaties de dat beïnvloeden, maar ook de maatschappij, de politiek, de economie en alle technologische ontwikkelingen die plaatsvinden. Denk bijvoorbeeld ook aan "Het nieuwe werken" die de flexibiliteit stimuleert en een heel ander beeld van werken geeft ten opzichte van jaren geleden.

Ik zelf behoor tot generatie Y, werk sinds mijn 19e fulltime en studeer daarnaast omdat 'het papiertje' toegang geeft tot meer (en ik vind het overigens ook erg leuk!). Nieuwe ideeën aandragen bij collega's? Nee hoor, dat zit er niet in, want zo iemand die net uit de 'pampers' komt, kan niet met goede ideeën aankomen en daar wordt niets van geaccepteerd. Mijn manager denkt daar (gelukkig) anders over, dus mijn ideeën komen via haar bij collega's terecht om er vervolgens objectief naar te kijken. Voor de volledigheid: Ik sta in dat soort gevallen niet direct achter 'mijn eigen' idee, maar stimuleer ik ook zeker om verder te kijken en daar verschillend over na te denken. Maar zo kan het ook en helaas moet het in mijn geval zo gaan. Hier gaat het er niet om dat ik een hoogvlieger ben of wil zijn, maar mijn fulltime inzet en diverse kijk op zaken mogen toch wel gehoord worden.. Of mag dat pas als je 30 bent geweest, meer dan 5 jaar werkervaring hebt en absoluut niet tot generatie Y behoort?

@Nick,
Je maakt me nieuwsgierig met je reactie.
Hoe kom je tot je overtuiging dat Babyboomers een hekel hebben aan zelfreflectie ?

Inderdaad, er zijn ons dingen aangeleerd.
Niet alles daarvan is terug te zien in de huidige generatie, zo schrijf je.
Waar ligt dan de fout, bij het kind of de opvoeding, zo vraag je je af ?
Ik zie dat niet als een fout. Er is altijd verschil tussen 2 generaties en dat heeft zowel voor- als nadelen. Het is in mijn beleving ook geen zwart/wit visie dat de ene generatie het wel juist heeft en de andere compleet gefaald. De uitdaging zit mijns inziens in het overdragen van de goede dingen ;-)

Overigens wil ik niet suggeren dat de vorige generatie de wereld 100% goed heeft gemaakt en dat dat daarom alle gedachtegoed overgenomen moet worden door de huidige generatie.
En jazeker, de generatie waar ik uit kom, kan zeer zeker gefaald hebben in bepaalde opzichten. En de generatie daarvoor ook, en dáárvoor ook, etc.
Wat Maarten schreef op 17 juni 11:28


@Bert,
Klopt, ergernis en jaloezie helpen ook niet. Rationeel besef ik dat ook. Echter, ik wilde een stukje persoonlijke beleving delen. Mijn beleving in de interactie met de Y-generatie.

@Borre,
Interessant verhaal wat je schrijft.
Je schrijft dat volwassenheid sneller is bereikt doordat informatie sneller wordt verwerkt en in kan worden gezien. Volwassenheid, is in mijn beleving (en beperkte ervaring tot nu toe) méér dan dat. Mensen en situaties kunnen inschatten, kunnen omgaan met conflicten, concessies kunnen doen, kunnen relativeren en nuanceren zijn mijns zaken die je door levens-/werk-ervaring leert.
En in je werk, werk je doorgaans samen met anderen en voor anderen. Bij die interactie speelt kennis/informatie maar ook vooral de manier waarop je met de ander omgaat, de people skills. In mijn beleving is dat zeker geen gebakken lucht.


@Maarten,
Ben het met je eens. Dit soort materie leidt al gauw tot het uit de kast halen van vooroordelen die misbruikt worden als argumenten om het gelijk te halen.
En generatie-verschil en de wrijving ertussen, is inderdaad niks nieuws onder de zon.
Toch heb ik door de reacties hier, nu al een iets ander beeld gekregen (genuanceerder) dan mijn eigen 'vooroordeel'.

Werk is voor mij totoaal niet belangrijk, als je maar goede inkomsten hebt.
Het maakt mij niet uit hoe als je maar geen sociale dienst uitkering hebt.
Ben zelf ook totaal niet ingesteld op gezag of hiërarchie.
Nijgt naar mijn mening naar manipulatie en mimsbruik.
Het interesseert mij ook nauwelijks. Ik werk om te leven.
Mijn identiteit ontlenen ik derhalve ook meer aan de dingen die ik ernaast doen of niet doe.

Ik ben het helemaal eens met 'de werkende student'. Zelf ben ik vorig jaar afgestudeerd (op mijn 20e) en werk ik sindsdien fulltime (eerst zelfs 2 banen). Ik merk dat ik, door mijn leeftijd, niet serieus genomen wordt door de oudere generatie. Je mond open doen in een vergadering wordt niet gewaardeerd, 'want wat weet zij er nou van?'. Maar ik zeg niks om 'het zeggen'. Ik wil helpen/deelnemen en juist het tegendeel van alle vooroordelen bewijzen bij de oudere generatie. Helaas krijg ik daar vaak de kans niet voor.

Tuurlijk zijn er bepaalde eigenschappen die ik van de Y-generatie herken, ik vind werk inderdaad niet het belangrijkste in mijn leven en ik ben zeker ongeduldig. Maar ik moet eerlijk zeggen dat ik dat wordt omdat ik niet mag/kan laten zien wat ik kan!

Overigens vind ik ook bepaalde eigenschappen terug in mijn horoscoop of in alle resultaten van persoonlijkheidstests. Met andere woorden, als je iets maar lekker criptisch omschrijft kan het merendeel zich er wel mee indentificeren.

Dus uiteindelijk klagen we over kluitje eigenschappen die iemand bij elkaar heeft gezet, dan zeg ik: 'ga toch werken!' ;)

Ik ben het helemaal eens met 'de werkende student'. Zelf ben ik vorig jaar afgestudeerd (op mijn 20e) en werk ik sindsdien fulltime (eerst zelfs 2 banen). Ik merk dat ik, door mijn leeftijd, niet serieus genomen wordt door de oudere generatie. Je mond open doen in een vergadering wordt niet gewaardeerd, 'want wat weet zij er nou van?'. Maar ik zeg niks om 'het zeggen'. Ik wil helpen/deelnemen en juist het tegendeel van alle vooroordelen bewijzen bij de oudere generatie. Helaas krijg ik daar vaak de kans niet voor.

Tuurlijk zijn er bepaalde eigenschappen die ik van de Y-generatie herken, ik vind werk inderdaad niet het belangrijkste in mijn leven en ik ben zeker ongeduldig. Maar ik moet eerlijk zeggen dat ik dat wordt omdat ik niet mag/kan laten zien wat ik kan!

Overigens vind ik ook bepaalde eigenschappen terug in mijn horoscoop of in alle resultaten van persoonlijkheidstests. Met andere woorden, als je iets maar lekker criptisch omschrijft kan het merendeel zich er wel mee indentificeren.

Dus uiteindelijk klagen we over kluitje eigenschappen die iemand bij elkaar heeft gezet, dan zeg ik: 'ga toch werken!' ;)

Vreemd hoor. Vroeger zeurde elke generatie over de `luie jeugd van tegenwoordig'. Hoort er bij.Tegenwoordig hebben we een onderzoeksbureau nodig om dergelijke clichés de wereld in te gooien? Geeft dat nu een meerwaarde?

Ik denk dat generatie Y (als je al kunt generaliseren voor een hele generatie) zich misschien een beetje moet leren aanpassen aan het bedrijfsleven en het werkende leven in plaats van andersom. In mijn boek heet dat gewoon leren werken en je verwachtingen af en toe een beetje bijstellen. Daar is nog nooit iemand echt slechter van geworden, wel van gegroeid. Het verbaast mij dat bedrijven zich aan denken te moeten passen aan deze generatie. Zo'n enorm percentage van de beroepsbevolking vertegenwoordigt de generatie niet. Het verwondert me daarom dat het bedrijfsleven lijkt te denken dat zij zich moeten aanpassen aan verwende typetjes die nooit nee als antwoord hebben gehad. Het is niet uit te sluiten dat generatie Z weer heel anders is. Moet iedereen zich daar dan weer aan aan passen? Ik vind de generatie Y discussie (en dan spreek ik als generatie X - bijna Y- vertegenwoordiger) nogal lachwekkend.

Eeuwige, maar vooral zinloze discussie. Hoewel men denkt dat evolutie jaren duurt, gaat dat veel sneller. Niet degene die het sterkst of het slimst is overleefd maar diegene die zich het beste aanpast aan de nieuwe situatie(s) c.q. veranderingen. En ja, daar hoort ook Twitter, Facebook, CloudComputing, Het Nieuwe Werken bij. Degene die niet meewillen, jammer dan! Blijf maar lekker in je grot zitten, want alles is toch goed zo?? Dat geldt voor individuen maar zeker ook voor organisaties.

Ik ben blijkbaar generatie Y en ga al mijn positieve eigenschappen inzetten voor mijn toekomst, en voor de toekomst van mijn omgeving/maatschappij. Daarnaast heb ik zowel mijn leerdoelen als beperkingen goed in beeld en moet ik daar nog hard aan werken, zowel privé als werkgerelateerd.

Uiteindelijk draait het niet om de stempel (naam) die een generatie krijgt, maar de ruimte die men aan de generatie geeft en de ruimte die een generatie neemt!

Heel herkenbaar, mijn uitdrukking is 'Generatie IK' voor een momenteel veel voorkomende mentaliteit, die overigens niet beperkt is tot een bepaalde leeftijdsgroep. Down-jatten is daar een typerend onderdeel van.

Lachwekkend is dat ze zichzelf ‘heel bijzonder' vinden. Ik denk dan aan 13 in een dozijn 'bijzonder' kuddegedrag, zoals een broek dragen alsof ze van de pot gerukt zijn. En 'vet koel' taalgebruik dat zich verder kenmerkt door onvermogen en nonchalance, en daarmee gebrek aan 'respect' voor hun omgeving.

Ik denk niet dat de reactie moet zijn ze maar hun zin te geven, eerder ze alsnog een beetje volwassenheid bij te brengen.