De reïntegratie lukt niet
Auteur: Els Ackerman
|
27-09-2006
| Reacties: 2
|
 Mail dit artikel
VRAAG
Beste Els,
Na vijf jaar revalideren en veel mislukte pogingen tot reïntegratie, heb ik na drie maanden uitzendwerk nu eindelijk een parttime baan in de buurt gevonden. Twee maanden verder kan ik wel zeggen dat het geen leuke baan is die bovendien veel te veel energie vergt. Ik geef niet gauw op, maar ik wil stoppen omdat ik vind dat ik aan mijzelf en mijn gezondheid moet denken.
Onlangs heb ik mij voor de zoveelste keer aangemeld bij de reïntegratietelefoon voor een IRO traject, maar daar verwacht ik weinig van. Ik kan een mooie sollicitatiebrief opstellen en mij goed presenteren, maar door mijn beperkingen kan ik maar zestien uur per week werken. Dat is er niet in onze regio, zeggen ook de vijf uitzendbureaus waar ik sta ingeschreven.
Eerlijk gezegd weet ik langzamerhand niet meer wat ik kan en wil. Ik dacht steeds: als ik maar werk heb, maar ik merk nu dat ik mezelf alweer aan het uitputten ben. Bovendien ben ik begin dertig, dus nog jaren arbeidstijd voor de boeg. Wat kan ik doen?
Marjanne
ANTWOORD
Beste Marjanne,
Je bent een doorzetter, dat is wel duidelijk. Je hebt het over veel mislukte pogingen tot reïntegratie, en je huidige baan lijkt weer op zo'n poging uit te lopen. Daar word je waarschijnlijk niet vrolijker van, want jij wilt verder met je leven.
Toch is het belangrijk om rekening te houden met het volgende. Als je een tijd uit het arbeidsproces bent -- door welke oorzaak dan ook - is het moeilijk om terug te keren en weer te wennen aan een arbeidsritme. Dat kost in het begin zeer veel inspanning, en leuk is het ook niet altijd.
Dat klopt met je beschrijving: de baan is niet leuk en vergt veel energie. Maar wie heeft gezegd dat werk altijd leuk moet zijn? Weeg voor jezelf af wat op dit moment belangrijker is: weer deelnemen aan het arbeidsproces en daar moeite voor doen, of er uit stappen en je opnieuw afhankelijk maken van uitkeringsinstanties.
Zestien uur per week niet-leuk-werk is bovendien redelijk overleefbaar, want je houdt nog een heel stuk week over waarin je andere dingen kunt doen. Dat klinkt misschien hard, maar ik schrijf dit op grond van de ervaringen van mijn cliënten en bovendien vanuit eigen ervaring.
Juist het overwinnen van jezelf, net als in revalidatie, geeft voldoening in een nieuwe baan nadat je er zo lang uit bent geweest. Geef jezelf dus nog een kans, kijk of je het bijvoorbeeld een jaar volhoudt. Bewijs dat je het kunt.
Ook met een IRO (Individuele Reïntegratie Overeenkomst) beland je niet van de hel in de hemel. Je kunt bij een IRO zelf uitzoeken door welk bureau je je wilt laten begeleiden, maar de kans is groot dat het neerkomt op meer van hetzelfde van de vorige reïntegratiepogingen. Misschien heb je op dit moment meer aan af en toe een coachingsgesprek, bijvoorbeeld via www.intermediair.com/coaches . Bovendien kun je via het boek "Jij bent aan Z", door Yolanda Buchel e.a. (Uitgeverij Nieuwezijds, ISBN 9057121980) er achter komen wat je kunt en wat je wilt. Maak de oefeningen die erin staan. Het is praktisch, je krijgt veel zelfinzicht en concrete tips. Geef jezelf die kans!
Els
Wellicht ook interessant:
Meer artikelen in de rubriek
'Functioneren'
Reageer, print of deel dit artikel
Reacties op dit artikel:
Mieke | 28 september 2006 (15:07)
Beste Marjanne, ik vraag me een beetje af wat de reïntegratietrajecten die jij gevold hebt, inhielden. Ik heb zelf ervaring met een IRO, en ben er heel positief over. Maar wat het traject mij vooral heeft opgeleverd, is een positiever beeld van mezelf, meer zelfvertrouwen, maar ook zelfkennis. Van mijn sterke èn mijn minder sterke kanten, van waar ik goed in ben en waar ik nog wat te leren heb. En inzicht in welke aspecten van een baan ik leuk vind en die mij energie opleveren in plaats van alleen maar kosten. Zodat ik weet waar ik naar moet zoeken, en waar ik op moet letten.
Ik heb ervaren dat als je op een positieve manier over jezelf (en de wereld om je heen) denkt, je dat ook uitstraalt, en dat maakt het makkelijker om een baan te vinden. Niet dat het dan ineens geen moeite meer kost, maar het scheelt absoluut.
Als jij nu te weinig leuke dingen ervaart in je baan, kun je dat misschien compenseren door daar buiten dingen te doen die je wel energie geven. Zo kun je de baan toch volhouden, want een andere baan zoeken is nu eenmaal makkelijker vanuit een baan dan vanuit een werkloze positie. En dat het jou veel moeite kost om weer te wennen aan een baan, komt me ook bekend voor. Ik ben inmiddels bijna een jaar verder en ik heb ervaren dat het went, ook al heeft dat flink wat tijd nodig. Dus volhouden loont de moeite, want uiteindelijk komt het ongetwijfeld goed!
Verder heb ik zelf veel gehad aan het boek 'Welke kleur heeft jouw parachute?' van Richard N. Bolles, waarin ook veel aandacht wordt geschonken aan het belang van het ontdekken wat jij leuk vindt en waar je goed in bent, en vervolgens hoe je met die wetenschap op zoek kunt gaan naar jouw droombaan. En als jij in jezelf gelooft, zal een werkgever die dat in jou ziet ook best bereid zijn om een oplossing te vinden zodat je daar kunt werken, zelfs al is het maar voor 16 uur, terwijl ze een full-timer zoeken. Bijv. door er een duo-baan van te maken. Dus roep niet te snel 'part-time werk, dat is er niet', want met de juiste positieve levenshouding en mede daardoor de 'klik' met de werkgever, is er van alles te creëren, en zijn werkgevers ook bereid dat te doen. Het klinkt misschien als een sprookje, en ik geloofde het ook niet echt toen ik dat las. Maar ik heb ervaren dat het ècht gebeurt! En ik ben er van overtuigd dat het ook voor jou haalbaar is, maar dan moet je wel in jezelf en in je mogelijkheden geloven, en je beperkingen durven loslaten.
Ik wens je heel veel succes met dit alles, het is geen makkelijke weg. En ik hoop van harte dat je over bijv. een jaar hetzelfde positieve verhaal kunt vertellen als ik. Zet 'm op!!!
Ingrid | 25 februari 2009 (14:37)
Hoi Marjanne.
Inmiddels ben je meer dan 2 jaar verder en zit ik in de situatie waar jij over schrijft. Ik hou er niet zo van om op deze manier te 'praten', maar ben benieuwd hoe het nu met je gaat en wat je hebt gedaan. De reactie van Els eronder is vast goed bedoeld, maar zo simpel ligt het niet, iig niet bij mij.
Misschien kan je me even mailen?
|
|
