Beursbabe doet boekje open
Auteur: Bart van Oosterhout
|
26-01-2010
| Reacties: 5
|
 Mail dit artikel
Venetia Thompson was effectenmakelaar in de Londense City. 'Natuurlijk kreeg ik af en toe een tik op mijn kont. Nou en?' Ze schreef een boek over de agressie, het seksisme en de lunches met flessen Barolo van 1200 euro.
‘Airbags' werd ze genoemd op de werkvloer. Drie keer raden waarom. Geen van het handjevol vrouwen in haar wereld keek op van zo'n bijnaam, zegt ze. ‘Iedereen had een bijnaam, ook de mannen. Dat is geen discriminatie, het betekent juist dat je erbij hoort. Natuurlijk kreeg ik af en toe een tik op mijn kont. Nou en? Ik ben juist verbaasd dat sommige mensen dat blijkbaar shockerend vinden. Die menen dat je als vrouw in zo'n wereld per definitie een slachtoffer bent. Dat vind ik pas echt seksistisch.'
Venetia Thompson had op haar 24e al carrière gemaakt. Zij het niet helemaal in de gedroomde richting. Op haar 21e, afgestudeerd in Russisch, zocht ze naar een mogelijkheid om als journalist te werken. Maar geen stage, want er moest echt geld worden verdiend. Dankzij vriendin Lena van salsa-les belandde ze in de financiële wereld. In de laagste regionen, wel te verstaan. Als makelaar bij de obligatiedesk hang je hele dagen aan de telefoon om vraag en aanbod bij elkaar te brengen.
Telefoon tegen je hoofd
‘Het is het soort baan waar voormalige autoverkopers en marktkooplui in terechtkomen. Je hebt er geen opleiding nodig en je groeit ook nooit door naar de hogere functies in de banken. Een agressieve wereld waar iedereen voortdurend schreeuwt en vloekt en je moet bukken om geen telefoon tegen je hoofd te krijgen. Het is scoren, scoren, scoren, de hele dag. Geld en macht zijn er de enige drijfveren. Maar ik voelde me er juist heel erg thuis. Ik kom uit een wereld waar iedereen je op je afkomst en je connecties beoordeelt. Hier ben je zo goed als wat je verdient. Het is de laatste overgebleven meritocratie. Andere banen leken me saai in vergelijking. Alles in de Britse samenleving is gladgestreken door politieke correctheid, alle ironie en satire is eruit gehaald. Dit was het echte leven.'
's Ochtends dronken op kantoor
Thompson werd niet zomaar geaccepteerd. Vóór ze bij een klant in de buurt mocht komen, moest ze eerst wekenlang eten en koffie halen voor de handelaren. Ze werd gedrild als een soldaat in het ondoorgrondelijke beursjargon (Britse handelaren noteren orders nog altijd in achtsten en zestienden in plaats van decimalen), uitgejouwd, voor de gek gehouden en dronken gevoerd. ‘Ongeveer zoals het er in een kostschool aan toe gaat'. Maar toen ze eenmaal ‘een van de jongens' was, ging ze er volledig in mee.
‘Het ging eigenlijk mis, omdat ik te veel van dit leven begon te houden. Ik maakte dagen van kwart voor zes tot twee uur 's nachts. We namen voortdurend onze klanten mee uit naar de duurste restaurants en feesten en stripclubs. Er was altijd heel veel drank. Soms kwam ik 's ochtends nog dronken op mijn werk aan.' Na vijftien maanden stortte ze in. Haar huisarts constateerde een zware depressie en beval haar thuis te blijven. ‘Ik wist toen dat ik dit vak niet heel lang vol zou houden. Dus ik dacht, ik schrijf alles op en kijk of ik het gepubliceerd kan krijgen. Ik schreef naar de Spectator, altijd al mijn favoriete tijdschrift, en daar zeiden ze: schrijf maar elfhonderd woorden. Ik heb alle namen veranderd, maar ik schreef wel onder mijn eigen naam. Omdat ik dacht: dat leest toch niemand. Het was my blondest moment.'
Verraad en ontslag
Een dag na het verschijnen kon Thompson haar bureau leegruimen. Haar collega's heeft ze daarna nooit meer gezien. ‘Mijn collega's vonden het verraad. Ik had het verbond geschonden. Maar ze zagen niet dat ik helemaal niet geoordeeld had, dat ik juist had willen laten zien hoe menselijk het is wat er gebeurt op de beursvloer. Ik deed er tenslotte zelf vrijwillig aan mee, niemand dwong me om dat werk te doen of naar die stripclubs te gaan.'
Thompsons schreef haar artikelen, de basis voor het boek dat deze week verschijnt, vanaf het voorjaar van 2008, toen de omvang van de kredietcrisis bekend werd en de kritiek op de levensstijl in de City begon aan te zwellen. Ze bracht haar bedrijf (niet met naam genoemd in haar artikelen maar het betrof effectenmakelaar Cantor Fitzgerald International) in grote verlegenheid. Thompson werd ontslagen op staande voet wegens gross misconduct, de ergste ontslagreden die er bestaat. ‘Terwijl alles wat ik in het stuk beschrijf dagelijkse praktijk is en aangemoedigd wordt. Ik heb nog geprobeerd het aan te vechten, niet omdat ik terug wilde, maar om mijn naam te zuiveren, maar mijn advocaat raadde het af. Ze maken je helemaal kapot, zei hij.'
Politici praten eigen falen goed
Het boek verschijnt pas deze week, gek genoeg eerst in Nederland onder de titel Beursbabe en dan pas in Engeland als Gross Misconduct. In haar eigen land wordt het boek nu gezien als een bewijsstuk in de aanklacht tegen de financiële wereld. Hoe ervaart ze dat? ‘Ik vind dat er zoveel onzin wordt verteld over de effectenhandel. Bijvoorbeeld het idee dat wij onze klanten zouden entertainen met publiek geld. Hoezo? Ik betaalde die etentjes uit mijn eigen bonus, en alleen als ik wist dat ik het dubbel en dwars ging terugverdienen. De politici huilen met de publieke opinie mee om hun eigen falen schoon te praten. Ze proberen zich populair te maken door een belasting van vijftig procent op bonussen te heffen. Dat is waanzin. De banken gaan die maatregel meteen omzeilen door consultants in te huren. En als dat niet lukt, zullen we allemaal vertrekken uit de City. De Chinese banken zitten al te wachten tot ze de handel kunnen overnemen.'
Hebzucht zal altijd de drijfveer blijven voor effectenhandelaars, zegt Thompson. En dat is helemaal niet verkeerd. ‘Je verlangt van een soldaat die aan het front staat ook niet dat hij feilloos weet of hij een rechtvaardige oorlog aan het voeren is. Dat is een zaak voor de generaals en de politici. Je wilt gewoon dat hij vecht. En dat geldt ook voor het voetvolk op de beursvloer. Als je ons rotzooi geeft, handelen we in rotzooi.'
Venetia Thompson
Beursbabe
Uitgeverij Arena
€ 18,95
(fotografie Martijn van de Griendt)
Wellicht ook interessant:
Meer artikelen in de rubriek
'Financiële sector'
Reageer, print of deel dit artikel
Reacties op dit artikel:
Albert | 28 januari 2010 (12:24)
Ik ben toch benieuwd of mevrouw Thomson zich wel eens afvraagt waar al dat geld dat in die sector verdiend wordt vandaan komt. Feitelijke produktie is er niet. Het gaat er om om geld, waardepapieren, hypotheken etc rond te schuiven en daar elke keer een beetje op te verdienen. Door de enorme volumes waar dat mee gebeurt, gaat het ook over veel winst en dus hoge bonussen. Maar uiteindelijk is het een vorm van (nu nog) gelegaliseerde diefstal door het afromen van de echte ekonomie. De werkelijke bijdrage aan de economie is nihil en de schade die de laatste 1-2 jaar is aangericht is enorm. Terwijl de mensen die het normale werk doen en deden nog veel last hebben, vieren de bankiers al weer feest. We moeten nu echt stevig doorhakken om aan deze praktijken een einde te maken. Dat kan waarschijnlijk niet met de gedeformeerden die de krisis veroorzaakt hebben, maar door nieuwe mensen binnen een geheel andere struktuur van de financiële wereld.
Japos | 28 januari 2010 (20:59)
Heeft ze toch bereikt wat ze wilde: in de journalistiek terecht komen - en dan meteen een klapper maken. Niet slecht!
Toon | 28 januari 2010 (22:21)
Ik ben benieuwd of Albert wel beseft dat het merendeel van de wereld om hebzucht draait.
Meer salaris, hogere winsten, minder pensioenafdracht, kortere werkweek aandeelhouders die een hoger rendement willen zien, particuliere beleggers. Allemaal willen we meer en er steeds minder voor doen. Mevrouw Thomson heeft tenminste het lef om te zeggen waar het op staat en ervan genoten zo lang ze kon.
Grote kleinburgerlijkheid om naar de professionele belegger en de bankieren te wijzen, terwijl we er in deze consumptiemaatschappij (meer, meer, meer!) allemaal schuldig aan zijn.
jvg | 30 januari 2010 (9:35)
Op Albert wil ik aanvullen dat het lang geleden de bedoeling was met aandelen risico over te dragen aan degenen die dat risico konden lopen tegen een vergoeding. Op zich niets mis mee. Totdat de risico's werden verpakt en niet meer herkenbaar waren, de economie (teveel) groeide doordat velen dachten dat de koek alleen maar groter kon worden en velen daarvan niets wilden missen. Toen de rekening werd gepresenteerd verdween veel lucht uit de waardepapieren die toch niet zoveel waard bleken en ook een deel van de productie. De totale groep heeft de afgelopen jaren op te grote voet geleefd en moet nu een pijnlijke stap terug zetten. Dat de pijn daarbij niet "eerlijk" wordt verdeeld is duidelijk.
Albert | 25 februari 2010 (15:56)
@Toon,
Ik besef dat hebzucht voor heel veel mensen de primaire drijfveer is. Zo lang de mensen die voor deze drijfveer over lijken wensen te gaan, succesvol zijn of als succesvol worden gezien, zullen ze hier mee doorgaan en zullen ander proberen ze na te volgen. Als dit gedrag echter zeer breed als onacceptabel aangemerkt wordt (zie onder andere de reacties van Obama) en de overheden (direct of via toezichthouders) dit gedrag ontmoedigen (uit elkaar trekken en verkleinen van banken, bonustaks, kleptokratentaks etc) zal het landschap, heel heel langzaam, veranderen. Dat is ook wat ik bedoel met doorhakken. Het is een afgeleide van de evolutietheorie. Voorheen succesvol gedrag is onder de nieuwe omstandigheden niet meer het best passend en wordt uitgeselecteerd. Deze uitgeselecteerden zullen wat anders moeten gaan doen. Vele van hen hebben voldoende intellectuele bagage en creativiteit om in de echte economie heel erg nuttig te kunnen zijn. Het is vooral één specifiek deformatie die ze moeten afleren en dat kan redelijk snel door ze daarvoor niet meer te belonen.
|
