Advocaat Kellerman over haar overstap naar DNB
Auteur: Florentine van Lookeren Campagne
|
07-01-2010
|
 Mail dit artikel
Advocaat Joanne Kellerman is de eerste vrouw in de vierkoppige directie van De Nederlandsche Bank. ‘Je moet je bij grote persoonlijke beslissingen nooit laten leiden door je werk.'
Wie: Joanne Kellermann
Geboren: 27 december 1960
Opleiding: Rechten (Universiteit Leiden)
Loopbaan: advocaat, partner bij NautaDutilh (1992-2005), general counsel bij De Nederlandsche Bank, 2007-heden: directeur bij De Nederlandsche Bank.
Wat wilde u worden toen u tien was?
‘Ik was een paardenmeisje, ik wilde springruiter worden. Ik was heel enthousiast maar niet zo getalenteerd, dus het werd rechten. Dat leek me interessant, maar vooral ook praktisch. Je hebt er altijd een baan mee, je kunt altijd geld verdienen. Ik ben begonnen met theologie erbij te studeren. Ik vond filosofie en oude talen erg leuk en ik was op de middelbare school al begonnen met Hebreeuws. Maar het bleek toch lastig te combineren.'
Wat was de boodschap van uw opvoeding?
‘Je hebt de plicht om iets van je talenten te maken. Als je goed was in iets was dat geen persoonlijke verdienste, maar niet meer dan normaal. Heb je een goed verstand, dan is het normaal dat je goede cijfers haalt.
Je kunt je afvragen of dat pedagogisch nog door de beugel kan tegenwoordig. Ik doe dat met mijn kinderen iets anders. Ik sta achter de gedachte, maar ik heb het iets aangepast aan deze tijd. Mijn kinderen moeten iets van hun leven maken. Ze moeten hun best doen, maar dat hoeft niet noodzakelijkerwijs te betekenen dat ze heel hoge cijfers moeten halen. Ze kunnen ook excelleren in sport. Als ze maar toewijding tonen.'
Wat mogen ze niet worden van u?
‘Fanaticus. Godsdienstfanaat, of politiek extremist. Dat zou ik erg vinden. Het is goed om een mening te hebben maar je moet ook open blijven staan voor de meningen van anderen. Het lijkt me moeilijk als je als ouder je kind niet meer kunt bereiken.'
Wat was de belangrijkste beslissing die u hebt genomen in uw leven?
‘De beslissing om kinderen te krijgen. Daarbij valt alles in het niet. Ik was niet meer zo jong, 36, en erg bezig met mijn carrière. Ik dacht, kan ik dat wel aan? Is dit het goede moment? Eén blik op mijn baby en toen dacht ik: hoe heb ik hier ooit over kunnen twijfelen? Voor grote persoonlijke beslissingen moet je soms een aanloopje nemen om over een hobbel heen te komen, maar je moet je bij die beslissing nooit laten leiden door je werk. Ik ben heel blij dat ik dat tijdig heb ingezien. "Als dat project af is, heb ik er tijd voor..." Zo moet je niet omgaan met dit soort vraagstukken. Vind ik nu.
Ik heb er nooit over getwijfeld dat ik een werkende moeder zou zijn. Mijn vader was ziekenhuisdirecteur. Toen ik zeventien was, overleed hij en is mijn moeder weer gaan werken. Ze was directeur van een stichting van kinderdagverblijven. Haar voorbeeld is voor mij belangrijk geweest.'
Zonder mazzel geen succes: op welk cruciaal moment in uw carrière hebt u mazzel gehad?
‘Als advocaat had ik mazzel met de partners die wat in mij zagen en mijn carrièrepad hebben gebaand. Ik heb een paar patroons gehad waar ik nog steeds bevriend mee ben en waar ik veel van heb opgestoken.
Eentje was erg gericht op de communicatie met de wederpartij. Je moet altijd iets van je laten horen, ook al heb je nog niet het antwoord, zei hij altijd. Een ander besteedde veel aandacht aan de psychologie, tactieken die nu door mediators worden gebruikt. "Heb je gezien dat het ze eigenlijk niet hierom te doen is, maar daarom?"
Het belangrijkste dat ik als advocaat heb geleerd, is snel risico's inschatten. Daar heb ik in mijn huidige werk nog steeds veel plezier van. Die gerichtheid op risico's past bij mijn persoonlijkheid. Ik reageer niet primair. Het voordeel is dat ik me niet onbezonnen ergens in gooi. Het gevaar is natuurlijk dat je te voorzichtig bent. Je moet opletten dat je je niet laat verlammen door de risico's te willen vermijden.'
Het beste advies dat ik ooit kreeg
‘"De waarheid is ook een optie", zei mijn vader altijd. Hij bedoelde: als je niet weet hoe je iemand iets vervelends moet vertellen of een fout moet opbiechten, dan is het ook een optie om gewoon te zeggen hoe het zit.'
Hebt u ooit een kruiwagen gehad?
‘Misschien bij de overstap naar DNB. Ons kantoor, NautaDutilh, trad veel op voor DNB. Op een gegeven moment stapte één van de partners over naar DNB. Ik zat in Londen tussen 2001 en 2005. Toen die baan afliep kwam hier de functie vrij van general counsel, de hoogste juridisch adviseur. Ik had niet het gevoel dat ik in aanmerking zou komen, dus ik had mijn vinger niet opgestoken. Mijn oud-collega sprak er met mij over, noemde ook lijstjes met namen, maar daar stond ik niet op. Ik denk dat veel mannen gezegd zouden hebben: waarom sta ik niet op dat lijstje? Bij mij kwam het niet op. Hij heeft me expliciet moeten vragen te solliciteren.
Is dat een kruiwagen?
Dat heeft zo'n bijklank van: je vader duwt je ergens naar binnen. Als student was ik daar al allergisch voor. Ik was student-assistent bij een hoogleraar die ook partner was bij een groot advocatenkantoor. Hij wilde dat ik daar ging werken. Dat vond ik zo kruiwagenachtig dat ik niet eens heb gesolliciteerd. Achteraf jammer, want het was een goed kantoor.'
Op welk moment had uw leven een andere wending kunnen nemen?
‘Ik was advocaat en dacht altijd: dit ga ik niet tot mijn 65e doen. Maar ik heb nooit actie ondernomen. Ik had belangstelling voor de bancaire sector. Maar ik heb nooit de stap gemaakt. Advocaten zitten niet voor niets in een maatschap. Je hebt echt iets met elkaar. Het was toen helemaal niet gebruikelijk dat je overstapte. Nu wel. En voor mij kwam het moment goed uit.
Bij DNB werd ik van analyserende jurist, een bestuurder. Dan moet je naast de juridische argumenten ook de politieke argumenten meewegen. Soms moet ik de organisatie afremmen, soms moet ik gas geven. Ik kijk voortdurend of we de goede dingen doen in het juiste tempo.'
Wat hebt u nagelaten vanwege uw partner?
‘Het wisselt in de tijd. Toen de kinderen nog klein waren ging zijn carrière voor en werkte ik vier dagen. Nou ja, ik kreeg voor vier dagen betaald. Momenteel gaat mijn loopbaan even voor. Hij is bijvoorbeeld meegegaan naar Londen. Mijn partner is Jaap Rosen Jacobsen (zakenman en mede-oprichter van economisch onderzoeksinstituut Nyfer; FvLC). We leven al jaren zo dat we ervoor zorgen dat zijn werk en mijn werk elkaar niet raken. En we proberen niet tegelijkertijd op reis te zijn, vanwege de kinderen.'
Op wiens carrière bent u jaloers?
‘Ik vind mevrouw Kroes ontzettend stoer. Een fantastische carrière. Ze gaat haar eigen weg en is in staat een vrouwelijke vrouw in een mannenwereld te zijn. Zou ik zelf door willen werken tot na mijn 70e? Ik denk het wel. Ik zie geen reden om te stoppen.'
fotografie Paul Levitton
Wellicht ook interessant:
Meer artikelen in de rubriek
'Financiële sector'
Reageer, print of deel dit artikel
|
