Hoe banken ons konden oplichten
Auteur: Bart van Oosterhout
|
05-10-2009
| Reacties: 6
|
 Mail dit artikel
Hoe kon het dat banken en verzekeraars jarenlang ondeugdelijke producten verkochten, zonder dat de financiële waakhond ingreep?
Antwoord: veel te slap toezicht. in combinatie met onze koopmanscultuur die zekerheid wil voor de laagste prijs.
‘We werkten volgens een fuikmodel. We oefenden met acteurs. Je moest eerst vragen of de klant ermee akkoord ging dat je een compleet financieel plan ging opstellen. Als hij ja zei, moest natuurlijk alles op tafel komen: van het spaargeld tot de lening bij Wehkamp. Vervolgens ga je ze bang maken. Wisten ze wel wat de gevolgen zijn als je arbeidsongeschikt wordt? Als ze ook maar één vraag hadden over een product, was dat voor ons een verkoopsignaal. Dan ging je door, tot aan de handtekening. Ik ben een gezin tegengekomen met een netto inkomen van 1.600 euro die ze voor 1.500 euro aan verzekeringen hadden verkocht. Ik hield dat niet vol. Vroeger was ik coach; ik wil mensen helpen. Maar dat kan niet in dit vak, het is allemaal gebaseerd op het aanwakkeren van angst, en totaal verkoopgedreven. Je kon je bonus verdubbelen als je in de laatste maanden van het jaar nog zo veel mogelijk beleggingsverzekeringen of koopsompolissen wist te slijten. Ik ken collega's die twee tot drie ton per jaar verdienden.'
De praktijk die deze verzekeringsagent schetst (anoniem omdat hij nog steeds verzekeringen verkoopt, zij het in loondienst) is wijdverbreid. Alle banken en verzekeraars deden en doen eraan mee. Zeven miljoen Nederlanders kochten in de afgelopen vijftien jaar een beleggingsverzekering, beter bekend als woekerpolis. Hun premies werden belegd tegen zulke exorbitante kosten dat ze in feite werden kaalgeplukt.
Foute producten 1: woekerpolis
De beleggingsverzekering of ‘woekerpolis' is een ijfrente- of levensverzekering, waarbij de maandelijkse premie (belastingaftrekbaar als je een pensioengat hebt) wordt belegd, vaak in fondsen van de aanbiedende bank. Verborgen kosten lopen op tot veertig procent. Gegarandeerd verlies. Aanbieders: alle verzekeraars
‘Nederland is een bananenrepubliek', verzuchtte professor Arnoud Boot in zijn weblog na de val van de DSB Bank. Boot voert al vijftien jaar onafgebroken strijd tegen de wanproducten die de financiële sector bedenkt. Maar ondanks zijn invloed - Boot is onder meer lid van de bankraad, een adviescommissie van De Nederlandsche Bank - konden de banken daar ongestoord mee doorgaan.
De toezichthouder op de financiële markten AFM wist van al deze praktijken en onderzocht ze, maar greep te laat in. Veel te laat. Aan het blootleggen van de aandelenleaseaffaire kwam de toezichthouder nauwelijks te pas. Beleggingsverzekeringen werden pas aangepakt toen er zeven miljoen van waren verkocht, één voor bijna ieder Nederlands huishouden. En ruim vijftien jaar nadat hoogleraar Boot ze aan de kaak stelde. En de DSB Bank? Daar moeten we nog even geduld hebben. De AFM heeft de zaak in onderzoek.
Boete van 120.000 euro: een lachertje
Valt het DSB-debacle niet juist aan die andere toezichthouder, De Nederlandsche Bank en zijn voorzitter Nout Wellink te verwijten? Deels, maar die houdt slechts toezicht op de solvabiliteit van banken, en die was bij DSB, dankzij de hoge winsten op koopsompolissen, juist prima in orde. De problemen ontstonden doordat Dirk Scheringa er een onhoudbaar businessmodel op na hield: het verkopen van financiële producten aan mensen die dat feitelijk niet konden dragen. En daar gaat de Autoriteit Financiële Markten over.
Niet dat de AFM niets deed, alleen hoorden we er zo weinig over. In maart legde de Autoriteit een boete op aan de bank van Scheringa van 120.000 euro. Een lachertje volgens insiders. De winst van een halve dag. DSB bank vocht de boete bovendien aan bij de rechter. En intussen gingen de praktijken gewoon door. Het baarde nauwelijks opzien. Geen consument die ervan schrok, vooral omdat de AFM zijn sanctie verpakte in een voor leken ondoorgrondelijk technisch jargon. Zelfs minister Wouter Bos van Financiën, direct verantwoordelijk voor het toezicht, gaf nog in september te kennen dat hij slecht op de hoogte was van de misstanden bij de bank. Naar aanleiding van een Nova-uitzending over DSB noemde hij de provisies bij de bank ‘totaal idioot'. Kennelijk was hij vergeten dat de AFM hem in juni een vertrouwelijke notitie had gestuurd waaruit bleek dat de provisies bij DSB geenszins idioot zijn. Sterker nog, provisies van tachtig procent op dat soort producten zijn in Nederland volstrekt normaal. DSB is het topje van een ijsberg.
En de ijsberg van koopsompolissen is maar een van de vele ijsbergen die de financiële sector in de afgelopen vijftien jaar heeft geschapen, van de Legioleaseaffaire en de woekerpolissen tot Icesave en de foute hypotheken van DSB. En een nieuwe affaire, rond de beleggingshypotheken, is alweer in de maak.
Foute producten 2: aandelenlease
Beleggen voor mensen zonder geld. Met een lening werd een pakket aandelen aangeschaft, dat tegen de aankoopkoers afbetaald moest worden, ook als de aandelen in waarde gehalveerd waren. Door Tros Radar vanaf 2000 aan de kaak gesteld. De meeste gedupeerden zijn - gedeeltelijk - gecompenseerd.
Antoinette Hertsenberg
Om de vraag te beantwoorden hoe het zover kon komen, moeten we terug naar halverwege de jaren negentig. De innovatie bij banken kwam toen goed op gang, nadat onder het Paarse kabinet, met Gerrit Zalm op Financiën, begonnen was met de deregulering in de financiële sector. In hun internationale ambities zochten bankverzekeraars naar wegen om meer geld uit de markt te halen dan uit slecht renderende spaardeposito's.
Het patroon is steeds hetzelfde. De bank of verzekeraar bedenkt een nieuw, winstgevend financieel product, vaak een combinatie van een lening en een verzekering met een ondoorzichtige kostenstructuur, zet dat agressief in de markt door hoge provisies aan tussenpersonen te verstrekken, en richt in korte tijd veel schade aan. De toezichthouder, toen nog de Stichting Toezicht Effectenverkeer (STE), is tegen die hausse aan nieuwe producten nauwelijks opgewassen. In dat hiaat springen de media en particuliere belangenorganisaties: Tros Radar, De Vereniging van Effectenbezitters, Pieter Lakeman en ad hoc-stichtingen van gedupeerden zoals de stichting Leaseverlies en de Stichting Woekerpolis Claim.
Honger naar informatie
Na 2000, toen de beurzen wereldwijd instortten door het knappen van de internetzeepbel, blijkt pas hoe rampzalig innovaties als aandelenlease en beleggingsverzekeringen voor consumenten uitpakten. In 2002 besluit de politiek de STE om te vormen tot AFM, een brede toezichthouder onder leiding van voormalig crimefighter Arthur Docters van Leeuwen, die ook de bescherming van consumenten tot taak krijgt. Maar in die laatste doelstelling slaagt ze nauwelijks. De AFM reageert als laatste op de aandelenleaseaffaire, pas nadat het programma Tros Radar, met de mediagenieke presentatrice Antoinette Hertsenberg, er een nationale kwestie van heeft weten te maken. Hertsenberg: ‘Het heeft ons verbaasd hoe groot de honger naar informatie was bij een groot publiek over onderwerpen waarvan je als programmamaker in eerste instantie denkt: wat saai! We bereikten met sommige uitzendingen meer dan twee miljoen kijkers, ongekend hoog voor een informatief programma. De rode draad was de schofterigheid waarmee die producten aan de man werden gebracht, en het gemak waarmee sommigen de schuld bij de consument zelf legden. Ik heb thuis nog een hele map met advertenties van aandelenlease-aanbieders. En in geen ervan staat uitgelegd hoe het werkt en dat je feitelijk een lening afsloot.'
Foute producten 3: beleggingshypotheek
Hypotheek waarbij het gedeelte dat voor aflossing van de hoofdsom is bedoeld, wordt belegd in fondsen van de bank waar de hypotheek loopt. Slechts een klein deel wordt werkelijk belegd. Voorgespiegelde rendementen worden nooit gehaald. Verborgen kosten: tot veertig procent.
Toch lijkt het niet onterecht om ook een deel van de schuld bij consumenten zelf te leggen, gezien het gemak waarmee ze foute producten aanschaften. Nederlanders gaven ruim 65 miljard euro uit aan verzekeringspremies en zijn daarmee op een na het meest verzekerde volk ter wereld. Jaap Koelewijn, hoogleraar corporate finance aan Nyenrode Universiteit, noemt daarnaast ook ons calvinisme als oorzaak: ‘Nederlanders schijnen te denken dat financieel advies gratis is. Klanten lopen gewoon weg als ze horen dat een goed advies twee- tot driehonderd euro per uur kost. Maar ze betalen lachend een half procent extra rente bij een zogenaamd gratis hypotheekadviseur.'
Kosten verhullen
Antoinette Hertsenberg van Tros Radar denkt daar heel anders over. ‘Banken zijn meesters in het verhullen van de werkelijke kosten van een product. Mensen denken aan hun maandlasten. Ze kijken naar de rentepercentages en vergeten de dure bijproducten. Het totaalbedrag wordt zo onduidelijk mogelijk gebracht. Ik heb een gezin in het programma gehad, echt geen domme mensen, die een hypotheekovereenkomst lieten zien van 290.000 euro, maar in de optelsom daarboven stond een bedrag met een min ervoor van zestigduizend euro, voor de aanschaf van vier koopsompolissen. Dat grenst aan oplichting. Trouwens, veel tussenpersonen begrepen zelf niet wat ze precies verkochten (ze werden volgens ingewijden bewust in het duister gelaten; BvO). Hoe moet je dan verwachten dat klanten daar vragen over stellen?'
Foute producten 4: koopsompolis
Verzekering tegen een pensioengat, arbeidsongeschiktheid of overlijdensrisico, waarbij de te betalen premie in één keer wordt voldaan met geleend geld. Vaak gecombineerd met een (hypotheek) lening, om doorbetaling van de rente veilig te stellen. Verborgen kosten tot 80% van de koopsom. Beruchtste aanbieder: Cardif.
Judith van Erp
Hertsenberg, die regelmatig contact heeft met de AFM en zegt dat er binnen die organisatie veel waardering voor haar programma is, heeft wel begrip voor die traagheid. ‘Wij kunnen die zaken op een aansprekende manier brengen. Ik heb op een gegeven moment de term woekerpolis bedacht voor die beleggingsverzekeringen. AFM zou dat nooit kunnen. Ze zijn met handen en voeten gebonden.'
Datzelfde argument gebruikt de AFM, die Intermediair overigens niet te woord wilde staan, ook steevast: ‘We hebben de zaak in onderzoek, maar mogen uiteraard niet ingaan op individuele financiële partijen.' Dat laatste klopt echter niet, zegt Judith van Erp, criminoloog aan de Erasmus Universiteit Rotterdam en gespecialiseerd in financieel toezicht. ‘In 2007 werd de nieuwe Wet Financieel Toezicht van kracht, die de AFM veel meer armslag gaf. Ondanks fel verzet van de VVD kwam er bijvoorbeeld wel degelijk de mogelijkheid voor de AFM om instellingen die een sanctie krijgen opgelegd met naam en toenaam te noemen. Toch wordt daar nauwelijks gebruik van gemaakt. Dat is deels omdat de onderzoeken te lang in beslag nemen en de sanctie pas volgt als de betreffende bank zijn gedrag onder druk van de media al lang heeft verbeterd. Maar als het wel op tijd gebeurt, gebruikt men vaak technische termen die voor de consument niet te begrijpen zijn. Het morele aspect ontbreekt, waardoor er dus ook nauwelijks een waarschuwende werking van uitgaat. Dat is een gemiste kans. Uit onderzoek blijkt dat de angst voor reputatieschade de belangrijkste drijfveer is voor financiële instellingen om hun gedrag te verbeteren.'
Foute producten 5: uitvaartverzekering
Tweederde van alle Nederlanders van boven de achttien heeft er een. De meesten betalen zo lang premie dat ze het dubbele inleggen van wat uitgekeerd wordt. De helft van de kosten blijken niet eens gedekt. De grootste melkkoe voor Nederlandse verzekeraars.
Anne Gram
‘Het is de cultuur bij de toezichthouder', zegt beleggingsadviseur Anne Gram, voormalig chief investment officer bij Fortis Meespierson. ‘De AFM is van oorsprong een instituut dat voor een soepel functioneren van de financiële markten moest zorgen. Het is gewend dat in goed onderling overleg met de banken te doen zonder er ruchtbaarheid aan te geven. Altijd speelt die angst op de achtergrond voor een verlies aan vertrouwen bij het publiek waardoor een bank, zoals we gezien hebben, binnen een paar maanden om kan vallen. Consumentenbescherming hing er een beetje bij. Onder Hans Hoogervorst moet dat drastisch veranderen. Hij wil de bescherming van consumenten centraal stellen. En er is ook wel degelijk veel ten goede veranderd. De zorgplicht is drastisch aangescherpt, er kwam een financiële bijsluiter, inzicht in de kosten van beleggingsfondsen en de provisies van hypotheekverkopers. Maar de cultuur is daar nog niet mee om. Men is te voorzichtig naar de banken. Ze zijn op de goede weg, maar de sancties op het niet nalaven van die vereisten, daar schort het aan. Die zijn te mild en komen veel te laat. Daar moet echt een slag worden gemaakt.'
Gram heeft het falen van het toezicht zelf ondervonden. Als chief investment officer bij MeesPierson, de vermogensbeheerder van het voormalige Fortis, werd ze door de top van het bedrijf aangespoord om vooral de eigen - dure - beleggingsfondsen van Fortis aan de man te brengen. In 2005 kaartte ze de praktijk aan bij haar compliance officer; als geregistreerd beleggingsanalist had ze immers een beroepscode ondertekend waarin staat dat het belang van de klant altijd centraal moet staan. Haar beloning was ontslag. De AFM heeft vier jaar na dato nog altijd geen uitspraak over haar zaak gedaan.Gram, inmiddels werkzaam als onafhankelijk beleggingsadviseur, wil er zelf niets over zeggen, behalve dat het goed zou zijn als een beroepscode verplicht werd voor iedereen in de financiële sector.
Foute producten 6: beleggingsfonds
Aandelenpakket op thema: groenfondsen, vastgoedfondsen, landenfondsen. Er zijn er dertigduizend van in Europa, veel meer dan individuele aandelen. Vier op de vijf presteren slechter dan de index. In de koers zitten verborgen kosten voor transacties, beheer, marketing: tot acht procent.
Hans Hoogervorst
Eén belangrijke reden waarom de banken met fluwelen handschoenen worden aangepakt, zeggen insiders, is de sterke verwevenheid van de toezichthouders met de financiële sector. Een voormalig minister, Zalm, werd cfo en ceo van een bank. Een voormalig topbankier, Cees Maas van ING, mocht de lessen van de kredietcrisis onderzoeken. Zijn commissie kwam in maart met een slap rapport, waarin banken nog eens gewezen werd op hun verantwoordelijkheid, maar geen enkel voorstel tanden kreeg.
Ook in het toezicht van De Nederlandsche Bank en de AFM figureren mensen uit de financiële wereld, zoals voormalig ING-topbelegger Angelien Kemna. Zij zijn geneigd te denken vanuit het perspectief van de bankier, niet dat van de gedupeerde klant.
Deels is dat onvermijdelijk, zegt Judith van Erp. ‘In de documentaire van Michael Moore over de crisis probeert een hoogleraar uit te leggen hoe bepaalde derivaten werken. Hij komt daar niet uit, waarop een derivatenhandelaar zegt: "Als-ie het snapte, had hij wel bij ons gewerkt".' Dat is het dilemma van de toezichthouder: financiële producten zijn zo ingewikkeld geworden, dat specialisten uit de branche hard nodig zijn. Het is ook de reden dat de AFM moet samenwerken met de branche. Van Erp: ‘Je kunt onmogelijk regels opstellen als je niet weet hoe in de praktijk met producten wordt omgegaan. Je bent afhankelijk van de bereidheid van banken om je mee te laten kijken in de keuken.'
Foute producten 7: spaarrekening
Banken lokken met hoge spaarrentes, maar verlagen de rente stilzwijgend na een half jaar, soms tot de helft van de lokrente. De meeste klanten houden dit niet bij en laten jarenlang hun geld staan tegen een rente die de inflatie niet eens bijhoudt. ING stopte er vorige week mee na twintig jaar.
Arnoud Boot
Is het eigenlijk niet vreemd dat we medicijnen tien jaar testen, terwijl je zomaar financiële producten op de markt kunt dumpen die potentieel giftig zijn voor het financiële stelsel, denk aan de Amerikaanse subprime-hypotheken? Arnoud Boot denkt van niet. ‘Denk je eens in wat de kosten zouden zijn en de administratieve lasten, je zou een sovjet-stijl gedrocht creëren dat iedere innovatie in de kiem smoort.'
Bovendien, zegt Judith van Erp, ‘zit het probleem niet bij de producten zelf. Een tophypotheek die volgestopt is met koopsompolissen voor iemand die dat niet kan dragen, is een slecht idee. Maar moet je daarom de koopsompolis afschaffen? Voor sommige mensen is dat een uitstekend product.'
Niet de producten, maar het gedrag van organisaties, de moraliteit is het probleem. ‘Een toezichthouder alleen kan dat nooit veranderen. Dat moet in samenspel met de media en de sector zelf.'Van Erp denkt dat de morele omslag een lange weg is, maar dat we die, dankzij de crisis, wel ingeslagen zijn. Gram ook, ‘al was het alleen maar omdat de sector drastisch gaat krimpen. Er was een wildgroei aan producten ontstaan in een klimaat van extreme concurrentie. Maar de tijd dat je excessieve winsten kon maken op onnodige en ondoorzichtige producten is nu echt voorbij. We zullen weer terug moeten naar normaal fatsoenlijk bankieren.'
De anonieme tussenpersoon beaamt het: ‘Van de achttien verkopers met wie ik samen in dit vak begon, ben ik nog als enige over. De rest verkoopt waarschijnlijk gewoon weer banken waarop je kunt zitten.'
Wellicht ook interessant:
Meer artikelen in de rubriek
'Financiële sector'
Reageer, print of deel dit artikel
Reacties op dit artikel:
Ferdinand De La Soie | 5 november 2009 (10:07)
Dit is een heel interessant stukje over wat de banken allemaal hebben uitgespookt, maar de Nederlandse consument is ook volkomen ontspoord. Er zijn zo een paar regels die een vierjarige automatisch leert als hij zijn spaarvarken kapot slaat en er zitten geen centjes meer in.
1. Gokken op aandelen doe je alleen maar als je het geld kan missen. Dat kan dus *zeker niet* met geleend geld.
2. Na je hypotheek afbetaald te hebben krijg je het huis er gratis bij (hypotheken zonder kapitaalafbetaling zijn dus zeer verdacht).
3. Hoe langer een lening duurt, des te meer geld de bank vangt. Het is niet gegarandeerd, dat de lener dat betaalt - soms is de Staat het bokje - maar de bank wint altijd.
4. Je moet ook nog eten (dus als je meer dan 1/3 van je nettoloon uitgeeft aan hypotheek+verzekeringen+consumptief krediet, dan moet je gaan oppassen)
5. Je verzekert geen risico's, die je ook zelf kan betalen (of je erfgenamen, met jouw spaargeld).
Chilli | 5 november 2009 (14:03)
@ Ferdinand: Helemaal mee eens. Ik snap niet dat mensen een contract tekenen dat ze niet begrijpen. Dat is toch het eerste wat je je bedenkt als je zo'n papiertje voor je krijgt. Als particulieren steevast geen contracten zouden tekenen die ze niet begrijpen was hier ook geen markt voor ontstaan en waren ze dus ook nooit verkocht. Helaas mag je in Nederland de particulier niet de schuld geven, de banken hebben namelijk meer geld dus moeten bloeden lijkt het devies.....
Mooi voorbeeld is die aandelenlease-constructie: al die zogenaamd 'domme' mensen staan nu in de rij om bij een bank te claimen dat ze een soort van ontoerekeningsvatbaar waren toen ze dat contract tekenden. En iedereen is het erover eens dat ze gecompenseerd moeten worden! Uiteindelijk wordt deze compensatie betaald door mensen die dit risico niet hebben gelopen en houden deze 'domme' mensen hun tekeningsbevoegdheid.
Daarnaast blijkt het opeens strafbaar/fout te worden om meer dan 40% brutomarge op producten te maken (in dit artikel zelfs 8% !!!!!). Ik vraag me af waar we mee bezig zijn in Nederland. Heeft iemand ooit een kauwgombal uit een automaat gekocht voor 1 gulden en gedacht dat de inkoopprijs hiervan minstens 60 cent was? Je kunt toch moeilijk alle kinderen met terugwerkende kracht gaan compenseren voor het 'graaigedrag' van alle kauwgomballenautomaat-exploitanten.
"Ondernemers zijn boeven" Dat is de boodschap die Antoinette Hertsenberg en consorten
predikt en mee wegkomen. Helaas leven we een een democratisch land met meer consumenten dan ondernemers, DUS hebben ze gelijk. Ben benieuwd hoeveel ondernemers we op deze manier overhouden in Nederland. Werken we straks toch lekker allemaal voor de overheid? Kunnen we Arnoud Boot gelijk geven: Nederland een bananenrepubliek.......
RV | 5 november 2009 (14:26)
Banken bevinden zich BOVEN de politiek, BOVEN de (politieke) wetten in dit land, deze aarde.
Banken zijn per definitie, de machtigste bedrijven, organen ter wereld.
Konings,Vorstenhuizen, Dictators, Regeringsleiders, Eigenaren van bedrijven en politici hebben op hun beurt weer geld nodig van diezelfde banken! Zij zijn er dus OOK afhankelijk van diezelfde banken om hen van geld te voorzien hun loon-slaven. Via datzelfde geld kunnen ze dan weer belasting heffen en hun loonslaven nog manipuleren, onderdrukken en tot op het bot uitkleden van het heffen van belastingen.
Dit gaat net zolang doorgaan tot banken letterlijk alles bezitten wat ze afhandig hebben gemaakt van de rest van de aardbol-bewoners, via het UITLENEN van een portie geld en er MEER voor terugvragen d.m.v. RENTE op het GELEENDE GELD.
Als jij jezelf gaat beseffen dat ook JIJ geen geld bezit – maar slechts (in)direct leent, betekent het dus dat jij en jouw arbeid, talenten, gaves (in ruil voor dat geld) eigenlijk toebehoren aan??? de (centrale) banken......
Banken zullen nooit inzicht geven in hun werking achter de schermen. Zeker na het globaal loslaten van de goud-standaard (goud reserves moeten hebben voor de hoeveelheid geld in omloop binnen een land, economie). kunnen ze zoveel (nietszeggend) geld maken als zij willen. Omdat we allemaal geldjunkies zijn gemaakt, moeten we met HUN geldspelletjes meespelen, totdat we ervan afgekickt zijn, net zolang totdat we met zijn allen ervoor kiezen om een ander financieel systeem op te zetten ;-).
Meer lezen: The Goldsmiths series door R.D. Bradshaw
http://www.analysis-news.com/allfolder/Archives-Goldsmiths.htm
Thomas | 8 november 2009 (11:14)
Ferdinand en Chilli hebben wel erg veel vertrouwen in de Nederlandse ondernemer. Alles is de schuld van de domme Nederlandse consument. Hebben ze niet gelezen dat in Nederland zeven miljoen woekerpolissen zijn verkocht, vaak als verplichting bij het afsluiten van een hypotheek, bijvoorbeeld in de vorm van een absurd dure levensverzekering waarvan de kosten eenvoudig niet te achterhalen zijn. Natuurlijk is het niet verboden veertig procent marge te behalen, behalve als je er desgevraagd over liegt. Grote kans dat beide verontwaardigde schrijvers thuis zelf een woekerpolis hebben, maar dit in tegenstelling tot al die 'domme consumenten', nog niet in de gaten hebben.
mirjam | 8 november 2009 (12:23)
Ik hoop niet dat jullie de illusie hebben dat de krediet crisis hier verbetering in gaan brengen ?
De eerste verhalen van verdere zakkenvullerij bij de banken zijn al weer te horen.
Het is weer "business as usuall" en de gewone burger mag overal voor opdraaien!
Ed Deijkers | 9 mei 2010 (1:43)
Is het nu geen econoom duidelijk dat de hoeveelheid geld in Nederland, in dit geval de euro van Nederland, gewoon een weergave is van wat we samen bezitten? Indien er geen relaties zijn met het buitenland is er geen enkel probleem, de zelfvoorzienigheid. Het "aloude" communistische model laat zien hoe het niet moet. De relaties met het buitenland, financieel gezien, brengen problemen met zich mee. "Bankiers" van een jaar of dertig, soms nog jonger, spelen met het bezit van een natie, en laat niemand me vertellen dat de Euro dit probleem verhelpt met alle niet europeese genomen maatregelen ter beveiliging van de Euro standaard, Dit gedrag en het niet beseffen waar men mee bezig is, behoudens persoonlijk winstbejag, zorgen dat de Euro muntunie ten dode is opgeschreven. Het gezamelijk bezit van Nederland, is niet iets om in handen van jonge blagen te geven, die met een jeugdige overmoed en arrogantie verwrongen moet worden tot financiele producten waar de eerste de beste maffiabaas van gaat glimlachen.
Kortom, verantwoordelijkheid en wijsheid horen niet thuis in een krijtstreeppakverpakking waar een blaag van dertig, die net de surfplank is ontgroeid, in denkt rond te moeten lopen.
|
