Waarom Bierman koos voor de Triodos Bank
Auteur: Hugo Logtenberg
|
03-11-2009
| Reacties: 1
|
 Mail dit artikel
Matthijs Bierman wilde de baas worden bij een maatschappelijk geëngageerde organisatie. Het werd de Nederlandse Triodos Bank, die 140.000 klanten heeft, en vestigingen in Spanje, België, Duitsland en Groot-Brittannië.
Wie: Matthijs Bierman
Geboren: 2 december 1964 (Den Haag)
Opleiding: bedrijfskunde en rechten (Universiteit Groningen)
Loopbaan: consultant bij Van Hasselt & Partners, Brussel (1991-1992), projectleider bij Facet, Apeldoorn (1992-1993), ontwikkelingswerker in Gaborone, Botswana (1993-1996),
accountmanager Triodos Bank Nederland (1996-1999),
managementfuncties bij Triodos Bank Engeland (1999-2003), directeur Triodos Bank Nederland (2003-heden).
Wat was in essentie de boodschap van uw opvoeding?
‘Het respecteren van anderen, andermans vrijheden en andersdenkenden. Ik kom uit een echt liberaal en tamelijk intellectueel gezin waarin ik het oudste kind ben van drie. Mijn vader was advocaat en later rechter en kwam uit een familie van juristen. Mijn moeder komt uit een adellijke familie met meer maatschappelijke dienende functies als artsen. Het ontbrak ons aan niets. Die bevoorrechte positie werd ons goed ingeprent. Dat bracht de verantwoordelijkheid met zich mee om daar iets mee te doen. Van mijn beide ouders heb ik iets mee gekregen; het dienende van mijn moeder en het zuiver liberale, dat je mensen echt vrij laat in hun denken en handelen, heb ik van mijn vader. Zo zijn we niet gedoopt, want dan moest je als ouders beloven dat je je kinderen zou opvoeden in de traditie van, in ons geval, de Nederlands hervormde kerk. Die keuze wilde hij voor zijn kinderen niet maken.'
In welke periode van uw leven is uw karakter het meest gevormd?
‘In de laatste fase van mijn tweede studiejaar. Ik zag hoe vrienden kopje onder gingen in het studentenleven. Ik kon daar veel makkelijker afstand van houden. Die ruimte moet ik benutten, besefte ik. Toen ben ik er rechten bij gaan doen, zonder te weten wat ik daar mee wilde. Dat onafhankelijk kunnen zijn van de groep waarin je leeft, heb ik overigens altijd gehad. Eind jaren zeventig zat ik op een heel traditionele lagere school in Leeuwarden waar de meisjes gingen handwerken als wij gingen rekenen. Dat vond ik belachelijk. Uit protest heb ik een jaar mee gedaan met de meisjes terwijl de jongens zaten te rekenen.'
Het beste advies dat ik ooit kreeg
‘Ik was met mijn vrouw Willemien op reis in Azië. We spraken over de carrièrekansen die tot dat moment op mijn pad waren gekomen. Toen zei ze: "Wil je je laten leiden door alles wat op je afkomt, of ga je zelf bepalen wat je belangrijk vindt?". Dat was een eyeopener. Ik heb voor het laatste gekozen.'
(Fotografie: Duco de Vries)
Wat was een beslissend moment in uw carrière?
‘Na mijn bedrijfskundestage bij Shell in Singapore hebben mijn vrouw Willemien - toen nog mijn vriendin - en ik samen door India en Nepal gereisd en daar een tante van mij opgezocht. Die was boeddhistische non geworden en had als belangrijkste levensambitie om niet meer te bezitten dan ze in één keer kon dragen. Dat was een andere instelling dan ik bij Shell gewend was. In die periode heb ik mezelf voor het eerst heel bewust afgevraagd wat ik nou wilde met mijn carrière. Tijdens die reis hebben we toen bedacht dat een gezamenlijke buitenlandervaring een enorme verrijking van ons leven zou zijn. Dat heeft er in geresulteerd dat ik mijn militaire dienstplicht niet zoals gepland bij de militaire inlichtingendienst heb vervuld, maar als ontwikkelingswerker in Botswana vervangende dienstplicht ben gaan doen. Willemien ging er als logopediste aan de slag in een revalidatiekliniek.'
Zonder mazzel geen succes. Op welk cruciaal moment in uw carrière had u het geluk aan uw zijde?
‘We hebben drie geweldige jaren gehad in Afrika, maar toen dacht ik: nu wil ik een vak leren. Precies in die periode kwam Peter Blom [ceo van Triodos Bank; HL] - die ik had leren kennen net voor ik naar Botswana ging - voor een conferentie over community banking naar Johannesburg. Daar ben ik naar toe gegaan en heb er drie dagen naast Peter gezeten. Een ontzettend inspirerende en tegelijkertijd zakelijk ingestelde man die niet voor het grote geld in de bankierswereld zat, maar uit maatschappelijke betrokkenheid. Dat wilde ik ook. Die kans bood Peter me, bij de Triodos bank.'
Wat heeft u 10.000 uur in uw leven gedaan?
‘Leidinggeven aan een organisatie waar ik me intrinsiek mee verbonden voel. Dat laatste is wat ik bij Shell miste toen ik daar stage liep. Sindsdien zijn die twee criteria mijn belangrijkste voorwaarden voor een baan: leidinggeven en een maatschappelijk geëngageerde organisatie. Dat maakt dat je als leidinggevende begrijpt waar mensen hun motivatie vandaan halen, al bestaat het gevaar dat idealisme de boventoon voert. Daar zet ik mijn zakelijke instinct dan tegenover, zonder dat op een Amerikaanse wijze uit te dragen van: he knows the way, shows the way and goes the way. Zo ben ik niet. Het werkt ook niet in een organisatie als de Triodos bank die is gebouwd op een pioniersmentaliteit. Ik verzamel experts op allerlei deelgebieden om me heen en smeed daar een team van. Dat betekent overigens niet dat het een democratie is hier. Ik beslis.'
Welke mislukking was essentieel voor uw loopbaan?
‘Ik was, twee jaar nadat ik bij Triodos was begonnen, verantwoordelijk voor een recyclingproject. Daar heb ik me, achteraf, te veel laten leiden door de mooie woorden van het management terwijl dat zijn zaken niet op orde had. Als wij nog wat extra geld zouden lenen, zou alles goed komen. Dat bleek niet het geval. Die casus heeft me geleerd dat managers in het nauw zich eerder uitputten in mooie verhalen dan dat ze enige zelfreflectie tonen. De beste managers zijn vaak degenen die uit zichzelf ook hun zwakke kanten met je delen.'
Wat kunt u altijd nog worden?
‘Acteur. Twee weken geleden nog heb ik in een kunst-in-de-kamer-setting, dus in iemands huiskamer voor veertig mensen, met twee oude Groningse vrienden het bekende stuk Cloaca gespeeld. Na afloop zijn we gevraagd om ook in Bilthoven en Arnhem te komen spelen.'
Wat was uw beste nee?
‘Ik ben eens benaderd door een andere bank, maar heb daarvoor bedankt. Uit pure nieuwsgierigheid ben ik nog wel gaan praten om te kijken wat ze me te bieden hadden.'
Wat mogen uw kinderen niet worden?
‘In principe alles als het niet crimineel is. De moeilijkheid van de opvoeding die ik heb genoten en die wij onze kinderen geven, is dat het altijd zoeken is naar een evenwicht tussen ze vrij laten om hun eigen keuzes te maken versus het afdwingen van zaken die wij belangrijk vinden. Mijn vader zei: "Na het gymnasium mogen mijn kinderen helemaal zelf weten wat ze gaan doen". Mijn kinderen mogen zelf hun middelbare school kiezen.'
Wellicht ook interessant:
Meer artikelen in de rubriek
'Financiële sector'
Reageer, print of deel dit artikel
Reacties op dit artikel:
radiohoofd | 29 juli 2010 (21:06)
Erg goed interview! Echt even wat van opgestoken.
Met vriendelijke groet,
|
